Do Less. Accomplish More.

စန္းထြန္း အရမ္းခ်စ္တဲ့ ပေရာ္ဖက္ဆာ ဂ်ိဳးဇက္လာမန္( ခ်စ္လြန္းလို ့ သူ ့အတန္းကို ႏွစ္ခါေတာင္ ၿပန္တက္တာ း))က ညဖက္ေစာေစာအိပ္ဖို ့ အၿမဲတိုက္တြန္းပါတယ္။ သူ ့ေစာေစာကလည္း ည၉နာရီခြဲ။ clear mind ၊ clarified ၿဖစ္တဲ့စိတ္နဲ ့သာ နက္နဲခက္ခဲတဲ့ ၿပသနာေတြကို ေၿဖရွင္းႏိုင္မွာ။ ေနာက္က်မွအိပ္လို ့ အက်ိဳးရိွတယ္ဆိုရင္ သူေနာက္က်မွ အိပ္ခိုင္းပါတယ္တဲ့။ သူက အၿမဲေၿပာေပမဲ့ ဘယ္ေက်ာင္းသားမွ ည၉နာရီခြဲ မအိပ္ပါဘူး။ အနည္းဆံုး ည ၁၂၊ ၁ နာရီအထိ စာၾကည့္ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ မၿပီးလို ့။

ည၉နာရီခြဲ အိပ္ဖို ့ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မၿဖစ္ႏိုင္တာပါ။ အၿမဲ ၁၁၊ ၁၂ နာရီမွ အိပ္တာ။ နယ္မွာေတာ့ ည၁၀နာရီေလာက္ အိပ္ၾကပါတယ္။ မနက္ ၆ နာရီဆို ထေနၿပီ။ ေစာေစာအိပ္၊ ေစာေစာထ၊ အခ်ိန္မွန္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အစားအစာေတြစား၊ သန္ ့ရွင္းတဲ့ေလကို ရွဴ၊ လမ္းေလွ်ာက္၊ သစ္ရြက္ေတြကိုလွည္း၊ အပင္စိုက္နဲ ့ နယ္က လူေတြက က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါတယ္။ စန္းထြန္းတို ့လည္း ဟိုင္းၾကီးၿပန္ရင္ ေစာေစာအိပ္၊ ေစာေစာထ။ ၉ နာရီဆို မုန္ ့ဟင္းခါးေတြ ေၿပာင္ၿပီ။

ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ရန္ကုန္စတိုင္ ည ၁၁၊ ၁၂ နာရီမွ အိပ္။ မနက္ ေနဖင္ထိုးမွထ။ မနက္ ၆နာရီဆို ဘာမုန္ ့သည္မွ မဖြင့္ေသးဘူးေလ။ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ ရန္ကုန္လို က်င့္ရတာေပါ့။

KMD မွာ IDCS တက္တုန္းက စာသင္ရင္ အၿမဲအိပ္ေနတတ္တဲ့ ေကာင္ေလးတေယာက္ ေရႊတံဆိပ္သာရသြားတယ္ စာတခါမွ ၾကည့္တာလည္း မေတြ ့လိုက္ဘူး။ NUS တုန္းကလည္း ေရႊတံဆိပ္ရတဲ့ေကာင္ေလးဆို ဂိမ္းပဲေဆာ့ေနတာ။ မာစတာ ဘရိန္းေတြကိုး။

မာစတာဘရိန္း မဟုတ္တဲ့ စန္းထြန္းကေတာ့ ညဏ္မေကာင္းေတာ့ ဝီရိယ သူမ်ားထက္ ပိုရပါတယ္။ သူမ်ားေတြ ၁ နာရီ စာၾကည့္ဖို ့ အခ်ိန္ေပးရရင္ စန္းထြန္းက ၂ နာရီ ေပးရတယ္။ တခ်ိန္လံုး စာလုပ္ေနတာေတာင္ အမွတ္က သူမ်ားေတြေလာက္ မေကာင္းဘူး။ မၾကီးကေတာ့ ညဏ္ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူက ဝီရိယအားနည္းတယ္။ စာက်က္မယ္ဆိုရင္ အိပ္ငိုက္ေတာ့တာပဲ။ သူ အိပ္မေပ်ာ္ဘူးဆိုရင္ စာၾကည့္လိုက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိမ့္မယ္လို ့ ေၿပာေလ့ရိွၾကတယ္။ စာက်က္တာ သူ ့အတြက္ အိပ္ေဆး။ စာမလုပ္တာေတာင္ စာေမးပြဲေၿဖရင္ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရတယ္။ ဒုတိယအမွတ္အမ်ားဆံုး။ ပထမနဲ ့ တမွတ္ပဲ ကြာတယ္။ သူ ့လို ညဏ္ရည္နဲ ့ စန္းထြန္းလိုမ်ိဳး ဝီရိယသာ ေပါင္းလိုက္လို ့ကေတာ့ ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ။

ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ညဏ္လည္း အေကာင္းၾကီးမဟုတ္၊ ဝီရိယလည္း မေကာင္းေပမဲ့ ကံေကာင္းတယ္။ ဆယ္တန္းမွာ သူ ့ကို က်မယ္ထင္တာ သူက ေအာင္ၿပီး ေအာင္မယ္ထင္တဲ့သူက က်ေလရဲ ့။ စကၤာပူကိုလည္း ၾကိ ုးစားစရာမလုိဘဲ ေဖ၊ ေမကို လိုက္ပို ့ေပးရလို ့ ေရာက္လာၿပန္တယ္။ သေဘၤာသားဝင္ခြင့္ေလွ်ာက္ေတာ့လည္း second mate ရဲ ့ သားက ဝင္ခြင့္ၿပ ုတ္ၿပီး သူက ဝင္ခြင့္ရတယ္။ အိမ္မွာ ေၿပာၾကတာက ေမာင္ေမာင့္ကံက မေသးဘူးတဲ့။

တခါတေလေတာ့လည္း စိတ္တိုမိတယ္။ ငါ ဒီေလာက္ လုပ္တာေတာင္ ဘာလို ့ အမွတ္မမ်ားရတာလဲလို ့။ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ ့ မလုပ္ၿပန္ရင္လည္း ပိုဆိုးေတာ့မွာေလ။ မာစတာဘရိန္းေတြလို တခ်ိန္လံုး အိပ္ေနၿပီး ေရႊတံဆိပ္ရခ်င္မိတယ္။ ကိုယ့္ကံပဲေပါ့။

ခုေတာ့ Do Less. Accomplish More. ဆိုေပမဲ့ Do More. Accomplish Less. ၿဖစ္ေနပါေၾကာင္း။

စန္းထြန္း
ဇႈလိႈင္ ၂၉၊ ၂၀၁၁။

4 comments:

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

သူငယ္ခ်င္းေရ...အားမငယ္ပါနဲ႔ကုိယ္လဲဒီလုိပဲ
စာက်က္ၿပီဆုိရင္ အိပ္ငုိက္ေတာ႔တာပဲ
ေမေမရဲ့ ၀ါးခ်မ္းၿပားကုိေၾကာက္ရလုိ႔စာအုပ္ကုိကုိင္တာပါ...
ၾကီးတဲ႔အထိရုိက္ခံရဖူးတယ္...ဘယ္သူမွမေၿပာနဲ႔ေနာ္...

san htun said...

အသက္ပဲ အေသခံမယ္... လံုးဝေၿပာဘူး....စိတ္ခ် :P

ေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္ said...

အင္း တူတူပဲ ။ Do More. Accomplish Less ျဖစ္ေနတယ္။ သူမ်ားေတြမ်ား စာက်က္တာ ခဏေလးရယ္။ သီအိုရီဆိုလည္း တစ္ခါတည္း မွတ္မိတယ္။ ကိုယ္က အတန္းသားအခ်င္းခ်င္း မ်က္ႏွာျဖဲျပီး တပည့္ျပန္လုပ္ ၊ စာျပန္ေမးေနရတယ္။ ကုသိုလ္ကံမ်ားမေကာင္းခ်က္...ဟြန္း။


ခင္မင္ေလးစားလ်က္

san htun said...

အေဖာ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါလား...ဝမ္းသာစရာၾကီး..ခြိ.ခြိ..