ရန္ကုုန္သြား ေတာလား - ၄

၂၀၁၉  ေဖေဖၚဝါရီ ၁၁ တနလၤာေန ့ ေန ့လည္ဖက္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းသြားတယ္။ အိမ္နားကေန ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေရာက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားရိွတယ္ ဘယ္စီးစီး ၂၀၀က်ပ္။ ဆင္မလိုုက္အေဝးေၿပးေရာက္ရင္ အရိုုးအထူးကုုေဆးရံုုးနားကေန ၾကည့္ၿမင့္တိုုင္အေပၚလမ္းဖက္ကိုု တက္သြားၿပီး မီးရထားလမ္းနဲ ့ကပ္လ်က္ လမ္းကေန ၿမိ ုု ့ထဲကိုုသြားတာ။ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းက အရင္အတိုုင္းပဲ ဘာမွမေၿပာင္းလဲဘူး။ Diamon Ruby ရတနာဆိုုင္က ပုုသိမ္ထ၂  မၾကီးဆယ္တန္းအတန္းပိုုင္ ဆရာမေဒၚၾကင္ၿမတူမဆိုုင္။ ၂၀၀၀ ေလာက္ကတည္းက အားေပးလာတဲ့ဆိုုင္။ ရင္ထိုုးဝယ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးကို တခ်က္လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ယြန္းဝတီလြင္မိုုး။ မၾကီးကိုုေၿပာလိုုက္ေတာ့ သူက ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္တယ္ ၿပီးေတာ့မွတ္မိသြားတယ္။ ကိုုယ္လား ... အဲ့ဒီလိုုမ်ိဳးဆိုုရင္ သိပ္မွတ္မိတယ္ စာဆိုုရင္မမွတ္မိဘူး။ ယြန္းဝတီလြင္မိုုးေလးက ေခ်ာလိုုက္တာ ... ကိုုယ္လား ထိုုင္ေငးၾကည့္ေနေတာ့တာပဲ။ ဆိုုင္မွာ မလိုုခ်င္တဲ့ပစၥည္းေတြေရာင္းေတာ့ ေဘာက္ခ်ာမရိွဘူး။ ေဘာက္ခ်ာေတြကိုု မီးခံေသတၱာထဲမွာ မသိမ္းထားမိဘူး။ ဟိုုင္းၾကီးအိမ္မွာ သိမ္းထားတာ နာဂစ္မုုန္တိုုင္းနဲ ့ ပါသြားေလသလားမသိ။ ဆိုုင္ရွင္အစ္မက သူ ့အိမ္မွာသိမ္းထားတဲ့ ေဘာက္ခ်ာေတြထဲကေန ရွာေပးတယ္။ ၂၀၀၄ ခုုႏွစ္ ေဘာက္ခ်ာေတြထဲမွာ ေတြ ့တယ္တဲ့။ မၾကီးက တလံုုးစိန္နားကပ္ လိုုခ်င္ေနတဲ့ ကိုုယ့္ကိုုၾကည့္ေလတဲ့။ ကိုုယ္က တစ္ဖနီစိန္နားကပ္ လိုုခ်င္ေနတာ။ ေသးတဲ့နားကပ္က်ေတာ့ အေတာ့္ကိုုေသး ၾကီးတဲ့နားကပ္က်ေတာ့ အေတာ့္ကိုုၿပ ူး ၾကိ ုုက္တဲ့နားကပ္က်ေတာ့ အေတာ့္ကိုုေစ်းၾကီး မဝယ္ႏိုုင္။ လိုုခ်င္တဲ့ဆိုုဒ္ကိုု ေအာ္ဒါမွာလိုု ့ရတယ္ဆိုုၿပီး ၿပေပးတယ္။ ဆိုုင္ရွင္ညီမေလးက ဆရာမေဒၚက်င္ၿမေနတဲ့ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုေရာက္ဖူးတယ္။ ေမစီမွာ သြားၾကည့္ဖူးတယ္ ေရႊညံ့တယ္ ေစ်းၾကီးတယ္ ဒီမွာဝယ္တာ ပိုုတန္တယ္။ မၾကီးက ဟုုတ္တယ္ ဒီမွာဝယ္မွာဝယ္လိုု ့ တိုုက္တြန္းတာနဲ ့ ဝယ္ဖိုု ့ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္တယ္။ ကိုုယ္လိုုခ်င္တဲ့ဆိုုဒ္ကိုု အၿဖ ူေရာင္ဂရိတ္ေရြးဖိုု ့အတြက္ ဂရိတ္အလိုုက္ၿပေပးတယ္။ ဂရိတ္ G ၊ H ၊ I  ထဲမွာ I က အၿဖ ူဆံုုးအသန္ ့ဆံုုး ေစ်းအၾကီးဆံုုး ဂရိတ္အလိုုက္ က်သင့္ေငြကိုု တြက္ခ်က္ေပးတယ္။ မွန္းထားတာထက္ ႏွစ္ဆၿဖစ္သြားတယ္ ၁၁ ရက္ေန ့ ညသန္းေခါင္ၿပန္မွာမိုု ့လိုု ့ ၁၁ ရက္ေန ့ ညေနရေအာင္ တပတ္တည္းနဲ ့ လုုပ္ေပးတယ္။

စကၤာပူကေနၿပန္လာၿပီး ရန္ကုုန္မွာ အလုုပ္လုုပ္ေနတဲ့ မၾကီးသူငယ္ခ်င္းၿပံ ုုးၿမတ္နဲ ့ ဆံုုၾကတယ္။ ACCA တက္ကတည္းက ခင္လာၾကတာဆိုုေတာ့ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ ကိုုယ္စားခ်င္တာက ၾကာဇံဟင္းခါး၊ ေရွာက္သီးသုုပ္၊ ငါးဖယ္သုုပ္။ ဝမ္းသြားမွာေၾကာက္လိုု ့ မုုန္းဗိုုင္းေတာင့္၊ မုုန္ ့စိမ္းေပါင္း ၿမန္မာမုုန္ ့ပဲ စားလိုုက္ေတာ့တယ္ စားလိုု ့ေကာင္းတယ္။ ၿပံ ုုးၿမတ္က ဂံုုးေက်ာ္တံတားေအာက္မွာ ေရာင္းေနတဲ့ ဗာဒံေစ့ေၿခာက္ေတြ ဝယ္တယ္။ ေရစိမ္ၿပီးစားရတယ္ စားလိုု ့ေကာင္းတယ္ စိမ့္တယ္ ဗီတာမင္ေတြ အမ်ားၾကီးပါတယ္ က်န္းမာေရးအတြက္ ေကာင္းတယ္လိုု ့ ေစ်းေရာင္းသူက ေၾကာ္ၿငာဝင္တယ္။ ဂ်မ္းရွင္းစင္တာ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုး အိမ္သာကသန္ ့တယ္ တန္းစီရတာအၾကာၾကီး။ ယိုုးဒယားဆိုုင္မွာ စားၾကတယ္ Holy Trinity Anglican ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္း၊ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းကိုု အေပၚစီးကေန ၿမင္ရတယ္။ ေရခဲသုုတ္က ခ်ိဳလြန္းလိုု ့ ေရခဲအမႈန္ ့ေတာင္းတာကိုု နားမလည္ဘူး မရဘူးပဲေၿပာေနတယ္။ ေရခဲသုုတ္ကိုု ဘယ္လိုုလုုပ္လဲ စက္ထဲကေနထြက္လာတာ ေရခဲအတံုုးအၾကီးကိုု အမႈန္ ့လုုပ္တဲ့ဟာ ရိွတယ္မလား။ ရိွတယ္ အဲ့ဒီေရခဲအမႈန္ ့ကိုု လိုုခ်င္တာ အိုုေက ရမယ္။ ဟမ္မေလး ... အာေပါက္ေအာင္ ေၿပာရတယ္ မသိလိုု ့မဟုုတ္ဘူး မလုုပ္ေပးခ်င္တာတဲ့။ Mindset အေတြးအၿမင္ေတြ ေၿပာင္းဖိုု ့လိုုေသးတယ္။ အားကစားရံုုမွာကစား အရြက္စိမ္းရည္ ဗူးၾကီးတဗူးေဆာင္ၿပီး တေနကုုန္ေသာက္ ဆီနည္းတဲ့အစားအေသာက္စားတဲ့ ၿပံ ုုးၿမတ္အသားအရည္က စိုုစိုုေၿပေၿပ ညိုုၿပာညက္ေလး။ ၿပံ ုုးၿမတ္က အဆိုုေတာ္ဝစ္တနီဟူစတန္နဲ ့ တူတယ္။ အၿပန္က်ေတာ့ ဗဟိုုလမ္းကေနၿပန္တဲ့ ဘတ္စ္ကားစီးၾကတယ္။ လမ္းမွာတခ်ိဳ ့ေနရာေတြကိုု မမွတ္မိ ဒီေတာ့ ရမ္းတုုတ္ၿပီး ခန္ ့မွန္းၾက။ ေဖေဖၚဝါရီ ၁၂ ၿပည္ေထာင္စုုေန ့ ေန ့လည္ ၁၂ နာရီ IDCS ကသူငယ္ခ်င္းေတြ မိဘမဲ့ေဂဟာမွာ သြားလႈဖုုိ ့အတြက္ ေတာင္ဥကၠလာပ ဂႏၶမာ whole sale မွာ ဆံုုၾကမယ္။ ကိုုယ့္အိမ္ကေန ဂႏၶမာဟိုုးေဆးကိုု တကၠစီငွားသြားရင္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ။ အိမြန္နဲ ့စကားေၿပာခ်င္လိုု ့ ပန္းဆိုုးတန္းကသူ ့အိမ္ကိုု မနက္ ၁၁ နာရီ အေရာက္သြားၿပီး သူ ့ကားကပ္စီးတယ္။ ကားပါကင္ၿပသနာအေၾကာင္း ေမးၾကည့္ေတာ့ ရိွတာေပါ့ ဖိုု္က္တာအိမြန္ အမတ္ကိုုတိုုင္ထားလိုု ့ မလုုပ္ရဲတာတဲ့။ မွတ္ပံုုတင္ေပ်ာက္သြားလိုု ့ လဝကရံုုးမွာေလွ်ာက္တာ ပိုုက္ဆံေတာင္းခ်င္လိုု ့ ဟိုုဖက္ရံုုးကိုုလႊတ္ ဟိုုဖက္ရံုုးက ဒီဖက္ရံုုးကိုုလႊတ္။ တၿပားမွမေပးဘူးဆိုုၿပီး လႊတ္ေတာ္အမတ္ဆီကိုု ေဖ့ဘြတ္ကေန တိုုင္ေတာ့မွ ခ်က္ခ်င္းရတယ္တဲ့။ 

ဂ်မ္းရွင္းစင္တာကေန ၿမင္ရတဲ့ Holy Trinity Anglican Church
ေတာင္ဥကၠလာ ဂႏၶမာဟိုုးေဆး စည္ေတာ္ၾကီးဆိုုင္မွာ ဆံုုၾကတယ္
ဂႏၶမာဟိုုးေဆးမွာ ဆန္၊ဆီ၊မုုန္ ့၊ အေအးဗူးေတြဝယ္

အင္း... ေကာင္းတယ္ တၿပားမွမေပးနဲ ့ အဲ့လိုုလုုပ္မွ စနစ္ေဟာင္းကေနေၿပာင္းမွာ ဖိုုက္သာဖိုုက္။ ဟမ္မေလး ... ဖြားစန္း ဖိုုက္တာကိုု ေၿမွာက္ေပးေနတယ္။ သဲသဲေၿပာတဲ့ စည္ေတာ္ၾကီးဆိုုင္မွာ မနက္စာစားၾကတယ္။ ဆိုုင္ဖြင့္ပြဲမိုု ့လိုု ့ ဒင္ဆမ္းနဲ ့ ဟင္းထုုပ္က အလကားတဲ့။ ေရွ ့ကထိုုင္ခံုုမွာ ကိုုကိုုလင္းေမာင္လိုု ့ၿပလိုု ့ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေနကာမ်က္မွန္နဲ ့မၿမင္မစမ္း ဝါးတားတား။ ေနကာမ်က္မွန္ခႊ်တ္ စာၾကည့္မ်က္မွန္တပ္လိုုက္ေတာ့မွ ၿမင္တယ္။ အဲမြန္ေရာက္လာၿပီး ကားပါကင္ထိုုးတာ အလုုပ္သမားေလးေတြ ၿပေပးတာ အဆင္မေၿပလိုု ့ ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္သြားကူရတယ္။ အဲမြန္ကားက SUV ခပ္ၾကီးၾကီး ခပ္ၿမင့္ၿမင့္။ IDCS တက္တုုန္းက ပိုုနီေတးဆံပင္ ခပ္ၿမင့္ၿမင့္စည္း ေဘာင္းဘီရွည္အၿမဲဝတ္ၿပီး ေယာက်ာ္းေလးစတိုုင္နဲ ့ ေတြ ့ရတတ္တဲ့ အဲမြန္က ေလဒီဆန္တဲ့ေရွ ့ေန ၿဖစ္ေနၿပီ။ ဝါဝင္းတဲ့အသားအေရနဲ ့ ေခ်ာေမာတဲ့ ယဥ္ယဥ္လည္း ကားေမာင္းၿပီး ေရာက္လာတယ္။ ယဥ္ယဥ္က ကြန္ပ်ဴတာဘာသာ ဆရာမ။ ေမာ္ဒယ္ေလးလိုု  ပိန္သြယ္တဲ့ ေဟမာန္လည္း မေရွးမေႏွာင္း ကားေမာင္းၿပီး ေရာက္လာတယ္။ ေဟမာန္က လန္ဒန္မွာ ေက်ာင္းတက္ၿပီး ရတနာဆိုုင္ကိုု ဦးစီးေနတယ္။ ေဟမာန္နဲ ့ ယဥ္ယဥ္က IDCS မွာ အတူတူထိုုင္၊ ပေရာဂ်က္လည္းအတူတူ၊ တကသိုုလ္မွာ အီးေမဂ်ာတက္ေတာ့လည္း အတူတူ။ ခုုထိခင္မင္ၾကတုုန္း ခင္လာတာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရိွၿပီ။ IDCS တက္တုုန္းက ကေလးေလးေတြ ခုုေတာ့ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္ၿပီး ကိုုယ့္ေၿခေထာက္ေပၚ ရပ္တည္ေနၾကၿပီ။ ေခ်ာေမာထက္ၿမက္တဲ့ ညီမငယ္ေလးေတြ ရည္းစားမရိွၾကဘူးဆိုုေတာ့ မအံ့ၾသေတာ့ဘူး။ ထက္ၿမက္ၿပီး ကိုုယ့္အားကိုုယ္ကိုုး ရပ္တည္ႏိုုင္တဲ့ မိန္းကေလးအမ်ားစုု စင္ကယ္ၿဖစ္ေနတဲ့ေခတ္ကိုုး။ ေနာက္ဆံုုးမွ သမီးေလးနဲ ့ ကားေမာင္းၿပီး ေရာက္လာသူက မစုု။ မစုုမွာ သားတေယာက္၊ သမီးတေယာက္၊ သားသမီးေတြကိုု ဂရုုတစိုုက္ေစာင့္ေရွာက္ ဆံုုးမသြန္သင္တတ္တဲ့ အိမ္ရွင္မေကာင္း။ ေဖ့ဘြတ္မွာ မစုုေရးတဲ့စာေလးေတြ ဖတ္လိုု ့ေကာင္းတယ္။ ခ်စ္သူမရိွရင္ ခ်စ္သူမရိွေသးဘူးလား၊ ခ်စ္သူရိွရင္ မယူေသးဘူးလား၊ ယူၿပီးရင္ ကေလးမယူေသးဘူးလား၊ ကေလးတေယာက္ရိွရင္ ေနာက္တေယာက္ထပ္မေမြးေသးဘူးလား ေမးၾကတဲ့သူေတြ မစုုကိုု ေမးစရာမလိုုေတာ့ဘူး။ မစု အေၿပာကိုုမခံဘူးေနာ္လိုု ့ စၾကတယ္ ဟုုတ္တယ္ေလ မစုုက ေယာက်ာ္းလည္းယူၿပီးၿပီ ကေလးႏွစ္ေယာက္လည္း ေမြးၿပီးၿပီ ေမးစရာမလိုုေတာ့ဘူး အေၿပာကိုုမခံေတာ့ဘူး။ အဲမြန္၊ မစုု၊ ယဥ္ယဥ္၊ ေဟမာန္တိုု ့နဲ ့ မေတြ ့တာ ၁၈ ႏွစ္ရိွၿပီ။ ေတြ ့ေတာ့လည္း စိတ္ထဲရင္းရင္းႏွီးႏွီး IDCS တက္တုုန္းကလိုု ခံစားရတုုန္း။

စည္ေတာ္ၾကီးမွာ ပိုုက္ဆံရွင္းေတာ့ ပိုုက္ဆံမယူဘူး ဆိုုင္ဖြင့္ပြဲမိုု ့လိုု ့ အလကားေကႊ်းတယ္တဲ့။ ေဟ... အဲ့ဒါဆိုု ထပ္စားလိုုက္ရေအာင္ အဲ့ဒီလိုု မ်က္ခြက္သိပ္ေၿပာင္ပါတယ္ဆိုု။ မစုုရဲ ့ ေရးေပးပါစာအုုပ္ထဲမွာ ကိုုယ့္အၾကိ ုုက္ဆံုုးစာအုုပ္ေတြက ေလရူးသုုန္သုုန္၊ ဓားေတာင္ကိုုေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ကိုုၿဖတ္မည္၊ လကၤာဒီပခ်စ္သူတဲ့။ မစုုက ခုုမွအဲ့ဒီစာအုုပ္ေတြ ဖတ္ဖူးတာ ဖြားစန္းက အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေစာၿပီး ဖတ္ၿပီးေနၿပီ။ ၁၉၉၉  ဆရာဦးၿမၾကိ ုုင္အဂၤလိပ္စာသင္တန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက စာဖတ္ဝါသနာပါတယ္ စာအုုပ္ေတြလဲဖတ္ၾကတယ္။ လွည္းတန္းစာေပေလာကစာအုုပ္ဆိုုင္ အၿမဲသြား စာအုုပ္ေစ်းပြဲေတာ္မွာ စာအုုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးဝယ္တဲ့ စာဂ်ပိုုးေတြ။ သူတိုု ့နဲ ့ေပါင္းလိုု ့ စာေတြအမ်ားၾကီး ဖတ္ၿဖစ္တာ။ IDCS က သူငယ္ခ်င္းေတြစုုၿပီး လႈရေအာင္လိုု ့ တိုုင္ပင္ၾကေတာ့ အဲမြန္လႈဖူးတဲ့ ေၿမာက္ဥကၠလာပက ရီမာပရဟိတေက်ာင္းကိုု ေရြးလိုုက္ၾကတယ္။ ရီမာပရဟိတေက်ာင္းက ဘာသာေပါင္းစံုု မိဘမဲ့ကေလးေတြကိုု ေစာင့္ေရွာက္ေပးတယ္။ သူငယ္တန္းကေန တကၠသိုုလ္တက္ေနတဲ့သူေတြ ရိွတယ္။ ကိုုယ္ပိုုင္ပိုုက္ဆံနဲ ့ရပ္တည္ေနၿပီး အစိုုးရဆီကအေထာက္အပံ့ မရပါဘူး။ ေဖ့ဘြတ္မွာတင္လိုု ့ လူသိလာၿပီး ခုုအလႈရွင္ေတြ ပိုုမ်ားလာတယ္။ ဆီ ၅ အိတ္၊ ဆီ ၂ ပံုုး၊ ပိုုက္ဆံ ၁ သိန္း၊ အိမြန္က ကေလးအရုုပ္တအိတ္၊ မုုန္ ့၊ အခ်ိဳရည္ တနပ္စာလႈၿဖစ္ပါတယ္။ ယံုုၾကည္ရာသီခ်င္းကိုု အားလံုုအတူတူဆိုုတဲ့အခါ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးစိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ရည္ဝဲမိတယ္။ ကေလးေတြအိပ္တဲ့ေနရာကိုု လိုုက္ၿပေတာ့ ငယ္တဲ့ကေလးေတြက တကုုတင္မွာ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ရတယ္တဲ့။ ပိုုက္ဆံမ်ားရိွလိုု ့ကေတာ့ ဒီလိုုတကယ္လိုုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ လႈခ်င္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ၿပန္ေတာ့ ေနာက္ထပ္အလႈရွင္တဖြဲ ့ လာတယ္ အလႈရွင္ေတြ မ်ားမ်ားလာပါေစ။ သံုုးပန္းလွဆိုုင္မွာ ထပ္စားၾကတယ္ ကိုုယ္က လက္ဖက္ရည္ေသာက္တယ္။ ဟမ္မေလး ... လက္ဖက္ရည္ခြက္က ေသးေသးေလး တငံုုစာပဲရိွတယ္။ လက္ဖက္ရည္ႏွစ္ခြက္ ပလာတာ၂ ခ်ပ္လိုု ့မွာေတာ့ စားပြဲထိုုးက ၿပံ ုုးစိစိနဲ ့ မခိုုင္ေၿပာၿပတုုန္းက ကိုုယ္လည္း ၿပံ ုုးစိစိ။ ဟုုတ္ပါ့ လက္ဖက္ရည္က တငံုုစာ ပလာတာက လက္ဖဝါးတၿခမ္းစာ ႏွစ္ခြက္၊ ႏွစ္ခ်ပ္စားမွဝမယ္။ အၿပန္ ေၿမနီကုုန္း ဂါးဒင္းစားေသာက္ဆိုုင္မွာ ခ်ေပးခဲ့တယ္။ ညေန ၆ နာရီ NUS က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ဆံုုဖိုု ့ ခ်ိန္းထားတာ ကိုုယ္က ညေန ၅ နာရီေလာက္ကတည္းက ေစာေရာက္ေနတယ္။ ၿခင္ကိုုက္တယ္ စာဖတ္၊ မ်က္စိေညာင္းရင္ အိပ္ၿပီးေစာင့္။ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ဆံုုသလဲဆိုုတာကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ဇြန္ ၂၊ ၂၀၁၉ ။

IDCS Section 13 သူငယ္ခ်င္းမ်ား စုုေပါင္းအလႈ
ေၿမာက္ဥကၠလာ ရီမာပရဟိတေက်ာင္း
ယံုုၾကည္ရာသီခ်င္းကိုု လက္ခုုပ္တီးၿပီး သံၿပိ ုုင္သီဆိုၾကေတာ့ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးစိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ရည္ဝဲမိတယ္

ရန္ကုုန္သြား ေတာလား - ၃

၂၀၁၉  ေဖေဖၚဝါရီ ၁၀ တနဂၤေႏြေန ့ မနက္ ၇ နာရီ  ၿဖိ ုုးအိမ္အေရာက္ ေၿပးရတယ္။ ဒါေတာင္ ၿဖိ ုုးတိုု ့က မနက္ ၆ နာရီ လာဖိုု ့ခ်ိန္းတာ။ မနက္ ၆ နာရီေတာ့ မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး အဲ့ဒီအခ်ိန္မွ အိပ္ယာႏိႈးတာ မနက္ ၇ နာရီအေရာက္လာမယ္။ တကၠစီငွား ေက်ာင္းၾကီးလမ္းက ခိုုင္ေမ့ကိုုဝင္ေခၚ။ ၿဖိ ုုးတိုု ့က စာသင္ဂိုုက္ေတြဆိုုေတာ့ ကေလးေတြ စာေမးပြဲၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွ အားတယ္။ ေၿမနီကုုန္းကိုုၿဖတ္ေတာ့ အရင္လိုုစည္ကားေနတုုန္းပဲ။ ဂံုုးေက်ာ္တံတားတခုု၊ သစ္ပင္ေတြ နည္းနည္းပိုုမ်ားလာတယ္။ ကားေတြပိုုမ်ားလာတယ္။ ေရႊတိဂံုုဘုုရား ေၿမာက္ဖက္မုုခ္ကေန ဘုုရားတက္။ ကိုုယ္ဝတ္လာတဲ့ဂါဝန္က ဒူးေအာက္အထိပဲရွည္လိုု ့ မေန ့က ေဝေပးလိုုက္တဲ့ ပတ္ထမီကိုု အေပၚကေနထပ္ဝတ္။ ေၿမာက္ဖက္မုုခ္မွာ ဦးေလးဆိုုင္ရိွမွန္းေတာ့သိတယ္ ဘယ္ေနရာလဲလိုု ့ အတိအက် မမွတ္မိဘူး။ ဆိုုင္နာမည္ေတြဖတ္ၾကည့္ ေတြ ့ေတာ့လည္း ဦးေလးဆိုုင္က မဖြင့္ေသးဘူး။ ေရႊတိဂံုုဘုုရားကိုု တပတ္ပတ္ မနက္ေစာေစာဆိုုေပမဲ့ လူေတြစည္ကားတယ္။ တံၿမက္စည္းလွည္းတဲ့သူ၊ ဘုုရားဖူးတဲ့သူ။ ကိုုယ့္ေမြးေန ့ ရာဟုုေထာင့္မွာ ဘုုရားရိွခိုုးၾကတယ္ ၿပီးေတာ့ေအာင္ေၿမမွာ ဆုုေတာင္းၾကတယ္။ ဘုုရားရိပ္တရားရိပ္ဟာ အင္မတန္ေအးခ်မ္းတယ္။ ေရႊစင္မေရာက္ေသးလိုု ့ ေနရိပ္တဲ့ေနရာမွာ စကားေတြ ထိုုင္ေၿပာၾကတယ္။ ေရႊစင္က ေအာင္ေၿမမွာေရာက္ေနၿပီလိုု ့ ဖုုန္းေခၚေတာ့မွ ေအာင္ေၿမဆီခ်ီတက္ၾကတယ္။ ေရႊစင္နဲ ့မေတြ ့တာ ၁၈ ႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီ။ ေၿမနီကုုန္းကဆိုုင္မွာ မနက္စာစားၾကတယ္ ၿပီးေတာ့ စီတီးမတ္မွာ သင္းခိုုင္နဲ ့သူ ့ကေလးအတြက္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ဝယ္ၾကတယ္။ တကၠစီငွားၿပီး အင္းစိန္ဘီအိုုစီနားက ဝတ္ရည္ကိုု ဝင္ေခၚၾကတယ္။ ကိုုယ္က ပိုုက္ဆံအိတ္ႏွစ္အိတ္ထဲက တခုုေရြးဆိုုေတာ့ ဝတ္ရည္က သူ ့အေမ့ကိုု ေရြးခိုုင္းတယ္။ ဝတ္ရည္က သမီးအလိမၼာေလး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စကားေတြလုုေၿပာၾကရင္း လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ၁၉၉၉  လွည္းတန္းဆရာၾကီးဦးၿမၾကိ ုုင္ အဂၤလိပ္စာသင္တန္း တက္တုုန္းကအခ်ိန္ေတြကိုု ၿပန္ေရာက္သြားသလိုုပဲ။

ကိုုယ္၊ ၿဖိ ုုး၊ ခိုုင္ေမ၊ ေမရီက ၾကည့္ၿမင့္တိုုင္ဖက္က။ ဝတ္ရည္၊ ေရႊစင္တိုု ့က ေရႊၿပည္သာဖက္က။ ကိုုယ္တိုု ့ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ တကၠသိုုလ္ေတြ မဖြင့္ေသးေတာ့ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းေက်ာင္းတက္ၿပီး ေစာင့္ရတယ္။ မနက္ ၉  နာရီကေန ညေန ၄ နာရီအထိ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးနဲ ့ ေက်ာင္းလာၿပီး တက္ၾကတယ္။ စာမလုုပ္ အတန္းလစ္ စားမယ္ သြားမယ္ ေၿပာမယ္။ ကိုုယ္တိုု ့အတန္းလစ္ရင္ သိသာတယ္ ညာဖက္နံရံနဲ ့ကပ္လ်က္ တတန္းလံုုးကြက္လပ္ၾကီး ၿဖစ္ေနတာကိုုး။ ေခ်ာတဲ့ဝတ္ရည္ကိုု လာေၾကာင္ၿပီး စာလာေမးတဲ့ စီနီယာေတြကိုု ေပါက္ကရေတြ ခဲရခဲဆစ္ေတြေမးလိုု ့ ေခါင္းကုုတ္ၿပီးၿပန္ေၿပးၾကတယ္။ ပိုုးဟပ္ၿဖ ူေလးလိုု ေၾကာက္တတ္တဲ့ ဝတ္ရည္ကိုု ေရႊစင္၊ ၿဖိ ုုး၊ ကိုုယ္တိုု ့က ကိုုယ္ရံေတာ္ေတြအၿဖစ္ ေစာင့္ေရွာက္ရတယ္။ ေရႊစင္က သြက္သြက္လက္လက္ ေဟာေဟာဒိုုင္းဒိုုင္း မေၾကာက္တတ္တဲ့သူ။ ခိုုင္ေမက ၿမန္မာစာဆရာမ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းတဲ့ စကားေတြေၿပာတတ္တဲ့သူ၊ ကိုုယ္တိုု ့အားလံုုးကိုု ဆံုုးမတတ္သူ။ အုုပ္စုုထဲမွာ အေသးဆံုုး၊ ဆံပင္အရွည္ဆံုုး ၿဖိုု းကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ဒဏ္ကိုု အမ်ားဆံုုးခံရတဲ့သူ။ ၿဖိ ုုး တကၠစီငွားလိုုက္၊ ဘယ္သူ ့ကိုုသြားေပးလိုုက္၊ သင္းခိုုင္ကိုု နင္ ၾကိတ္ေမး ကိုုယ္တိုု ့ေၿပာသမွ် မညည္းမၿင ူ လုုပ္ေပးရွာသူ။ ဝတ္ရည္ကေတာ့ ေၾကာက္တဲ့သူမိုု ့ မေၾကာက္ေအာင္ အၿမဲအားေပးရတယ္။ သင္းခိုုင္ကေတာ့ အုုပ္စုုထဲမွာ ၿပသနာမ်ားတဲ့သူ သင္းခိုုင္ဖုုန္းဆက္ရင္ကိုု လန္ ့ေနရတယ္ ဘာမ်ားၿဖစ္သလဲလိုု ့။ ဒူးရင္းသီး ဒညင္းသီးအုုန္းႏိုု ့ဆမ္းစားၿပီး လက္ေခ်ာင္းေတြ ပူးကပ္ေနတယ္ ခြာေပးပါလိုု ့ေၿပာလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့မွာ မ်က္ကလဲဆန္ၿပာနဲ ့ လက္ေတြခြာ။ ဆရာ့ကိုုသြားေမးေတာ့ ဆရာက သံပုုရာေစ့ဝါးစားခိုုင္းတယ္။ အုုပ္စုုထဲမွာ စိတ္အပူရဆံုုးက သင္းခိုုင္နဲ ့ေရႊစင္ ၿပန္မေၿပာနားမေထာင္ လုုပ္ခ်င္ရာလုုပ္ၾကသူေတြ။ ကိုုယ္တိုု ့ခရက္ရွ္ေတြၿဖစ္တဲ့ ပဲဘဝင္၊ အေနာ၊ အအဂ်ာ၊ ဝမ္းဝမ္းၾကီးတိုု ့အေၾကာင္း ေၿပာၾကေသးတယ္။ ၂၀၀၅ မတ္လ ကိုုယ့္ဇာတိ ဟိုုင္းၾကီးကႊ်န္းကိုု လိုုက္လည္ၾကတုုန္းက အမွတ္မထင္ဆံုုခဲ့ၾကတဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းတုုန္းက ကိုုယ့္ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကိုု ကိုုယ္ကသတိမရဘဲ သူတိုု ့က သတိရေနၾကေလရဲ ့။

မနက္ေစာေစာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ဘုုရားတက္ စကားေတြလုုေၿပာ...
ရွမ္းခ်ဥ္ႏွစ္ဖတ္စားလိုုက္တာ ဝမ္းေတြေလွ်ာလိုု ့ ေဆးခန္းေၿပး...
မေန ့က ေဝေပးလိုုက္တဲ့ ထမီေလးကိုု ပတ္ဝတ္....

ဝတ္ရည္က သူ ့လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္၊ ကာစတာမာေတြနဲ ့ ေအာ္ဟစ္ရန္ၿဖစ္တယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့မွာ အံ့ေတြၾသလိုု ့။ လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က ရန္ၿဖစ္ဖိုု ့မဆိုုထားနဲ ့ ေလသံက်ယ္က်ယ္ေတာင္ မေၿပာရဲတဲ့သူက ခုုေတာ့ရန္ေတြ ၿဖစ္ရဲၿပီဆိုုေတာ့ေလ။ တကၠစီငွား မဂၤလာဒံုုေစ်းကိုုေရာက္ေတာ့ သင္းခိုုင္ဆိုုင္မွာ သင္းခိုုင္အေဖနဲ ့အေမကိုု ေတြ ့တယ္။ ေကာင္ေလးတေယာက္ကိုု လမ္းၿပလႊတ္လိုုက္တာ သင္းခုုိင္အိမ္ေရွ ့ ေရာက္ေနေပမဲ့ သင္းခိုုင္အိမ္မွန္းမသိ။ ေနမေကာင္းတဲ့သင္းခိုုင္ကိုု ၿမင္ရတာ အေတာ္စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။ သူ ့သားေလးက အေတာ္ၾကီးေနၿပီ သူ ့အေမကိုု သိတတ္တယ္။ ဆင္ေရတြင္း ဂမုုန္းပြင့္က ေရႊပလႅင္မွာ ကိုုယ္က ရွမ္းေခါက္ဆြဲစားတယ္။ ရွမ္းခ်ဥ္ႏွစ္ဖတ္စားလိုုက္တာ ညေရာက္ေတာ့ ဝမ္းေလးခါသြားလိုု ့ ေဆးခန္းေၿပးလိုုက္ရတယ္။ ဂမုုန္းပြင့္ကေန အိမ္ကိုုတကၠစီငွားေတာ့ ၿဖိ ုုးေၿပာလိုုက္တဲ့ေစ်းမရမခ်င္း တစီးၿပီးတစီးငွားတာ ေနာက္ဆံုုးမွာေတာ့ ရသြားတယ္။ မိသားစုုဓာတ္ပံုုကိုု လွည္းတန္းက ေခ်ာစုုမွာရိုုက္မလိုု ့ Grab တကၠစီက လွည္းတန္းစင္တာနားမွာ ခ်ေပးခဲ့တယ္။ ေခ်ာစုုကိုုေမးၾကည့္ေတာ့ သိထားတဲ့ေစ်းထက္မ်ားေနလိုု ့  အင္းစိန္လမ္းမ ဘူတာရံုုလမ္းမွတ္တိုုင္နားက စံၿပဓာတ္ပံုုတိုုက္မွာ သြားရိုုက္ၾကတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ပတ္စပိုု ့ဓာတ္ပံုုမွန္သမွ် စံၿပမွာရိုုက္တာ။ ေစ်းမဆိုုးသလိုု ပံုုထြက္လည္းမဆိုုးဘူး။ ဖိုုတိုုေလွ်ာ့ contour လုုပ္တာမ်ားသြားလိုု ့ထင္တယ္ မၾကီးပတ္စပိုု ့ပံုုမွာ နားထင္နားမွာညိုုေနလိုု ့ ေၿပာတာၿပန္ၿပင္ေပးတယ္။ မိသားစုုဓာတ္ပံုုကိုု မၾကီးက မၾကိ ုုက္ဘူး ေခ်ာစုုမွာရိုုက္လိုုက္ရင္ အေကာင္းသားတဲ့။ အေဖကေတာ့ သေဘာေတြက်ၿပီး ေနာက္ထပ္ပံုုၾကီးတပံုု ထပ္ကူးတယ္ ဟိုုင္းၾကီးအိမ္မွာ ခ်ိတ္ထားမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီနားက ေဇာ္ေၾကးအိုုးဆီခ်က္ဆိုုင္က ကိုုယ္တိုု ့ၾကိ ုုက္တဲ့ဆိုုင္။ ခုုေတာ့ အခ်ိဳမႈန္ ့ေတြမ်ားလိုု ့ မစားႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ မေတြ ့တာ ၈ ႏွစ္၊ တခ်ိဳ ့ဆိုု ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ရိွေပမဲ့လည္း ရင္ဘတ္ၿခင္းနီးေနတယ္လိုု ့ ခံစားမိတုုန္း။ ကိုုယ့္စိတ္ထဲရိွရာ အကုုန္ေၿပာလိုု ့ရသလိုု  ကိုု္ယ့္ကိုုအထင္မေသး၊ ေနာက္ေက်ာကေန ဓားနဲ ့မထိုုး၊ ကိုုယ့္ကိုုအၿမဲခ်စ္ခင္ေနတဲ့  သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြမိုု ့လိုု ့ စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။ ေနာက္ေန ့ ဘယ္သူေတြနဲ ့ေတြ ့သလဲ၊ ဘယ္ေတြကိုုသြားသလဲ၊ ဘာေတြလုုပ္သလဲဆိုုတာကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွာမွ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ေမ ၂၅၊ ၂၀၁၉ ။

၁၉၉၉  မဂၤလာဒံုုေလွာ္ကားဥယ်ာဥ္
၁၉၉၉  မိန္း
၂၀၀၀ မိန္း
၂၀၀၅ မတ္ ေမာ္တင္စြန္း ဘုုရားပြဲ

ရန္ကုုန္သြား ေတာလား - ၂

အေဖက ဘတ္စ္ကားစီးတာ အဆင္ေၿပလား၊ ဘာဆိုုင္မွာ ဘာေတြစားလဲေမးတယ္။ ၿခင္လံုုဇကာ ၿခင္ေထာင္ေလးနဲ ့ အိပ္ရတာ အဆင္ေၿပတယ္။ ရန္ကုုန္ဟာ ၿခင္ထူ၊ ဖုုန္ထူ၊ အရင္ကထက္ေတာင္ ပိုုဆူညံေနသလိုုပဲ။ ေစ်းထဲက ၿမန္မာမုုန္ ့ေတြ အင္မတန္ စားေကာင္းတယ္။ ဘက လူၾကံ ုုထည့္ေပးလိုုက္တဲ့ ပစၥည္းလာယူေတာ့ အလုုပ္အေၾကာင္း ေၿပာၾကရင္း ကေမၻာဇဘဏ္ စေတာ့အိပ္ခ်ိန္းဌာနမွာ အလုုပ္လုုပ္ေနမွန္း သိသြားေတာ့ စေတာ့အိပ္ခ်ိန္းဆိုုတာၾကီးကိုု သိခ်င္ေနတဲ့အေဖက ေမးၿမန္းတယ္။ ေနာက္ေန ့ဘက ကေမၻာဇဘဏ္မွာ စေတာ့အိပ္ခ်ိန္းစင္မင္နာရိွတယ္လိုု ့ အသိေပးတာနဲ ့ အေဖ့ကိုုေမးလိုုက္ေတာ့ စင္မင္နာတက္ခ်င္တယ္တဲ့။ အစက အေမ့ကိုု အိမ္မွာထားခဲ့မလိုု ့ အေမက သူလည္းလိုုက္ခ်င္တယ္လိုု ့ ေၿပာတာနဲ ့ ေခၚသြားတယ္။ အိမ္နားကတကၠစီက သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ေစာေရာက္လာလိုု ့ ဘဏ္ကိုုမိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေစာေရာက္သြားတယ္။ ေကာ္ဖီမစ္တိုုက္ေပမဲ့ မေသာက္ၾကဘူး ေရဘူးေတာ့ ယူလိုုက္တယ္။ စင္မင္နာတင္ဆက္တာ ေကာင္းေပမဲ့ စီးပြားေရးအသံုုးအႏႈန္း မ်ားေတာ့ ကိုုယ္ေတာင္ခပ္ပ်င္းပ်င္း။ အိပ္ငိုုက္လာတဲ့ အေမ့ကိုု အေဖက လက္လႈပ္ၿပီးႏိႈးေနေတာ့ ကိုုယ္က သူတိုု ့ကိုုၾကည့္ၿပီး ၿပံ ုုးစိစိ။ လမ္း ၃၀ အထက္ဘေလာက္အထိ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး သခင္ၿမပန္းၿခံအထိ ဘတ္စ္ကားစီး။ အဲ့ဒီကေန ဘုုရင့္ေနာင္ဖက္ေၿပးတဲ့ ဘတ္စ္ကားေၿပာင္းစီး။ အရင္ကထက္ ဘတ္စ္ကားေတြ မ်ားလာတယ္ စနစ္ပိုုက်လာတယ္။ ၂၀၁၉  ေဖေဖၚဝါရီ ၉  စေနေန ့ မနက္ ၁၁ နာရီ ၿမန္မာပလာဇာမွာ ကြန္ပ်ဴတကၠသိုုလ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ခ်ိန္းထားတယ္။ အေဖက အိမ္နားကတကၠစီကိုု မွာထားေပမဲ့ ကိုုယ္က ဘတ္စ္ကားနဲ ့သြားခ်င္လိုု ့ ၿငင္းလိုုက္တယ္။ အိေကက ကိုုယ္တိုု ့အိမ္နားကေန ၿမန္မာပလာဇာကိုုေရာက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားနံပါတ္ကိုု သတင္းေပးတယ္။ ကားကေခ်ာင္လိုုက္တာ UFL ဝင္းနားၿဖတ္ေတာ့ ၂၀၀၇ တရုုတ္စာသင္တန္း မနက္ပိုုင္းတက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုု သတိရမိေသးတယ္။ ဆယ္တန္းတုုန္းက ရန္ကင္းမွာ က်ဴရွင္တက္ေတာ့ ၄၂ ဟိုုင္းလတ္ဘတ္စ္ကားၿဖတ္တဲ့ ေနရာေတြကိုု မွတ္မိသလိုု မမွတ္မိသလိုု။ ၿမန္မာပလာဇာဆိုုတာ ဘယ္မွာမွန္းမသိလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ မီးပြိဳင့္အေကြ ့ဆိုု ေရာက္ၿပီတဲ့။

တနာရီေလာက္ ေစာေရာက္ေနေတာ့ ၿမန္မာပလာဇာသံုုးထပ္ကိုု ပတ္ပစ္လိုုက္တယ္။ ပထမဆံုုးေရာက္လာသူကေဝ ခရမ္းေရာင္ေတြ လက္လက္ထေနတယ္။ ေဝက ကိုုယ့္ကိုု ၿမန္မာအကၤ ီ်၊ ပတ္ထမီ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ရဲ ့ ဂ်ပန္ၿပည္ကေပးစာမ်ားစာအုုပ္ လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ ဂ်ပန္ၿပည္ကေပးစာမ်ားစာအုုပ္ကိုု အဂၤလိပ္လိုုဖတ္ၿပီးသား ခုစာအုုပ္မွာ အဂၤလိပ္၊ ၿမန္မာ ႏွစ္ဘာသာ၊ အန္တီစုုဓာတ္ပံုုေတြပါတယ္။ ဒုုတိယေရာက္လာသူက ၿမတ္မြန္ သူ ့အမ်ိဳးသားနဲ ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္။ ၂၀၀၉ ပါစီပါဂ်မ္းက ၿမတ္မြန္အိမ္သစ္တက္ပြဲကိုု ေဝနဲ ့သြားလိုု ့ ၿမတ္မြန္အမ်ိဳးသားနဲ ့ ဆံုုဖူးတယ္။ ၿမတ္မြန္ကေတာ့ အရင္ကတိုုင္း စကားေတြတရစပ္ မရပ္မနားေၿပာႏိုုင္တုုန္း ေနာက္ေၿပာင္ေနတုုန္း။ ေနာက္ဆံုုးမွ ေရာက္လာသူေတြက အိေက၊ ေအးသက္၊ သစ္သစ္။ သစ္သစ္က ေရာက္ေနတာၾကာၿပီ အိေကနဲ ့ေအးသက္ကိုု ေစာင့္ေခၚေနတာ။ သစ္သစ္ဟာ ေက်ာင္းတုုန္းက အီးစီအက်င္ ့ မေပ်ာက္ေသးဘူး လူေစာင့္ေခၚတုုန္း။ သစ္သစ္က ေက်ာင္းမွာအီးစီ အၿမဲၿပံ ုုးၿပီး ကူညီတတ္တဲ့သူ။ လူခ်စ္လူခင္မ်ားသလိုု အီးစီမိုု ့လိုု ့ လူတိုုင္းသစ္သစ္ကိုု သိၾကတယ္။ တစ္ရွဴးလိုုလား၊ ကႊ်တ္ကႊ်တ္အိတ္လိုုလား၊ အမ်ိဳးသမီးလစဥ္သံုုးပစၥည္းလိုုလား၊ ခ်ိတ္လိုုလား၊ အိပ္ငိုုက္ေၿပဖိုု ့ အခ်ဥ္ထုုပ္လိုုလား၊ရွဴဘူးလိုုလား ဘာပဲလိုုလိုု သစ္သစ္လြယ္အိတ္ထဲမွာ အကုုန္ရိွတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ ့ အရိပ္အကဲကိုု ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ၿဖည့္ဆည္းေပးတတ္သူ။ ၿမတ္မြန္ကိုုလည္း တေက်ာင္းလံုုးသိၾကတယ္ ဟိုုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ သတင္းအစံုုအလင္သိ။ ေနာင္ေၿပာင္တတ္ သူ ့လူၾကီးနဲ ့ လိမ့္ေနတတ္ၿပီး စာသင္ဂိုုက္မိုု ့ ကိုုယ္တုုိ ့ေလာက္ ေက်ာင္းအၿမဲမတက္ေပမဲ့ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ေၿဖတတ္တဲ့သူ။ ေမာ္ဒယ္ေလးလိုု ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ အိေကက စိတ္ပူတတ္တယ္ စာလုုပ္တယ္ စာေမးပြဲမွာလည္း အမွတ္ေကာင္းတယ္။ ေအးသက္က စာသင္ဂိုုက္ အစ္မၾကီးမိုု ့ စိတ္ရွည္တယ္ သေဘာေကာင္းတယ္။ အုုပ္စုုထဲမွာ ေက်ာင္းအၿမဲလာၿပီး အတန္းအလစ္ဆံုုး စာမလုုပ္ဆံုုးက ကိုုယ္နဲ ့ေဝ။

ကိုုယ္တိုု ့အားလံုုးၾကိ ုုက္တဲ့ ေၾကးအိုုး
အိေက၊ ေဝ၊ စန္းထြန္း၊ ၿမတ္မြန္၊ သစ္သစ္၊ ေအးသက္
စာမလုုပ္ဆံုုး၊ အတန္းအလစ္ဆံုုး၊ ေက်ာင္းကေၿမေအာက္ခန္းမွာ အိုုင္စီသီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုုၿပီး
အသံနဲ ့ႏိွပ္စက္၊ တေယာက္အသည္းကြဲရင္ တေယာက္ကသူကြဲသလိုု ဖက္ငိုုၾကတဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္...

စာေမးပြဲေတြနီးလိုု ့ စာလုုပ္ၾကမယ္ဆိုုရင္ ကိုုယ္နဲ ့ေဝက ေန ့ေရႊ ့ညေရႊ ့။ ေနာက္ဆံုုးေရႊ ့လိုု ့မရေတာ့မွ စာလုုပ္ၾကတယ္။ အိမ္နီးေတာ့ ေဝက ကိုုယ့္အိမ္ကိုု စက္ဘီးေလးနဲ ့ ေရာက္လာတတ္တယ္။ ေဝက ဝထၳဳဖတ္ၿပီးရင္ ဝထၳဳဖတ္စရာမလိုုေအာင္ အေသးစိတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေၿပာၿပတတ္တယ္။ သူမ်ားေတြက ေအခန္းရေအာင္ လုုအပ္ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုုယ္တိုု ့က စီခန္းရေအာင္ ရိုုးနံပါတ္ ၃၀၀ ေက်ာ္ေနၿပီဆိုုေတာ့မွ အပ္တယ္။ အလယ္ခံုုေရွ ့တန္းခံုုႏွစ္တန္းကိုု အပိုုင္စီးၾကတယ္။ ပထမဆံုုးေက်ာင္းစတက္တဲ့ရက္ဆိုု ဘယ္ေတာ့မွေက်ာင္းမတက္ဘူး ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းကအေဝးၾကီးမွာ ႏိုုင္ငံၿခားကတကၠသိုုလ္ေတြနဲ ့ အပံုုၾကီးကြာေပမဲ့ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသူဘဝဟာ ခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့တယ္။ ဘာစားၾကမလဲ ကိုုရီးယားစာ၊ တရုုတ္စာ၊ ဝိုုင္ေကေကအိုုေၾကးအိုုးဆိုုတာနဲ ့ ေၾကးအိုုးဆိုုင္ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့အားလံုုး ေၾကးအိုုးၾကိ ုုက္ၾကတယ္။ ၿမတ္မြန္မိတ္ဆက္ေပးလိုု ့ ဘူတာရံုုလမ္းက ေဇာ္ေၾကးအိုုးဆီခ်က္ကုုိ ငါးပိေထာင္းနဲ ့စားတာကိုု ၾကိ ုုက္သြားၾကတယ္။ ဝိုုင္ေကေကအိုုေၾကးအိုုးက အခ်ိဳမႈန္ ့ေတြခ်ည္းပဲ အခ်ိဳမႈန္ ့မစားတာ အေတာ္ၾကာၿပီဆိုုေတာ့ စားတာနဲ ့သိတယ္ ေရငတ္တယ္ အေၾကာတက္တယ္။ အခ်ည္ရည္ကိုုေတာ့ နည္းနည္းေလးပဲ စားတယ္ စားတာစားရတယ္ ခပ္လန္ ့လန္ ့။ ႏိုုင္ငံၿခားကၿပန္လာသူေတြ ရန္ကုုန္မွာ ဝမ္းေလွ်ာတဲ့သတင္းကိုု ၾကားဖူးထားတာကိုုး။ ရန္ကုုန္လာတာ ပိုုက္ဆံတၿပားမွ မယူလာဘူး အေဖက သံုုးဖိုု ့ႏွစ္သိန္းေပးထားတယ္။ ကိုုယ္ေကႊ်းမယ္ေၿပာေတာ့ ေဝက သူတိုု ့အားလံုုးက ကိုုယ့္ကိုုေကႊ်းတာ အကုုန္အက်နည္းတယ္ တြက္ေခ်ကိုုက္တယ္တဲ့။ အိေကက ပုုဝါလက္ေဆာင္ေပးတယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ပိတ္စေတြ လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ ကိုုယ္က ပုုိက္ဆံအိတ္ လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ သူမ်ားဆီကဟာက ကိုုယ့္ဆီကဟာထက္ ပိုုလွတယ္ထင္ေနတဲ့သူကိုု သစ္သစ္က သူငယ္ခ်င္း သစ္သစ္ဟာ ယူမလားေမးေနတယ္။ လက္ေဆာင္မပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုုယ့္ကိုု စီတီးမတ္ကေန မုုန္ ့ေတြအမ်ားၾကီးဝယ္ေပးလိုုက္တယ္။

အုုပ္စုုထဲမွာ ခ်ိန္းဖိုု ့အခက္ဆံုုးက ေအးသက္ လူလြတ္ေပမဲ့ ကေလးအေမေတြထက္ အလုုပ္မ်ားတယ္။ ၿမတ္မြန္က ေအးသက္ကိုု ရည္းစားမရွာဘူးလား မေတြ ့ဘူးလားေမးတယ္ ေအးသက္က ရွာေနတာပဲလိုု ့ ၿပန္ေၿဖတယ္။ ကိုုယ္ထင္တဲ့အတိုုင္း ကိုုယ့္ကိုုေတာ့ မေမးဘူး။ ေခ်ာလွတဲ့ေအးသက္ကိုု စိတ္ဝင္စားတဲ့သူ ၾကိ ုုက္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး။ အိမ္ကသေဘာက်တဲ့သူကိုု စကားေၿပာၾကည့္တာ စစ္တပ္ေထာက္ခံသူတဲ့သူၿဖစ္ေနလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့အားလံုုးက ႏိုုး...ႏိုုး...ႏိုုး.... ။ ၿမတ္မြန္က အိမ္ရွင္မလုုပ္မယ္လိုု ့ ဘယ္တုုန္းကမွ မေတြးခဲ့ဘူး ခုုေတာ့ ကေလးေတြက အေရးအၾကီးဆံုုးၿဖစ္ေနၿပီတဲ့။ သစ္သစ္ဆီက သိလိုုက္ရတာတခုုက အိမ္ငွားေတြကိုု ဆယ္ႏွစ္ထက္ပိုုငွားလိုု ့မေကာင္းဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီအိမ္မွာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီးရင္ အိမ္ငွားပဲၿဖစ္ေစဦးေတာ့ အိမ္ေရာင္းရင္ အိမ္တန္ဖိုုးကိုု ရပိုုင္ခြင့္ရိွတယ္တဲ့ ထူးဆန္းပါေပ့။ အစကေတာ့ အိမ္ကုုိၿပန္ခဏနား ညေန၄နာရီမွာ ေရာက္လာမဲ့မၾကီးကိုု ေလဆိပ္ကိုုသြားၾကိ ုုမလိုု ့။ ေဝ့အမ်ိဳးသားနဲ ့ကေလးေတြ လာၿပီးမုုန္ ့စားတာကိုုေစာင့္၊ အေမ့အတြက္ ေရခဲေသတၱာဝင္ၾကည့္။ ညေနသံုုးနာရီေလာက္မွာ ေဝက ေလဆိပ္ကိုုသြားတဲ့ဘတ္စ္ကားေပၚ တင္ေပးလိုုက္တယ္။ ကားခ ၅၀၀ ၿမိ ုု ့ထဲကေန ေလဆိပ္ကိုုေၿပးဆြဲတာ။ ဘယ္ေတြကိုု ေရာက္ေနၿပီလဲမသိ ဟမ္းကယ္ရီအိတ္နဲ ့ဆင္းသြားတဲ့လူကိုု ၿမင္ေတာ့မွ ေလဆိပ္ေရာက္ၿပီလားေမးတာ ဘယ္တာမင္နယ္လဲတဲ့။ Arrival တာမင္နယ္ကိုု ေက်ာ္သြားၿပီ ၿပည္တြင္းတာမင္နယ္ေရွ ့မွာ ခ်ေပးလိုုက္တယ္။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္ ရန္ကုုန္ေန အင္မတန္ပူတယ္။ ဦးထုုပ္မပါလာ အကၤ ီ်ကလည္း လက္တိုုဆိုုေတာ့ ေနေလာင္မလား မ်က္ႏွာေနေလာင္ရင္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကုုယူရတယ္။ ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ မၾကီးကေရာက္ေနၿပီ ေယာက္မနဲ ့ တူေတာ္ေမာင္လည္း လာၾကိ ုုတယ္။ အေဖနဲ ့အေမကေတာ့ သမီးေတြ၊ ေၿမးနဲ ့ေခႊ်းမ ဝိုုင္းေနေတာ့ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ ပခုုကၠဴေရာက္ေနတဲ့ ေမာင္ေမာင္ကိုု သတိရေနၾကတယ္။ မိသားစုုခုုလိုုစံုုစံုုလင္လင္ မေတြ ့ရတာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီကိုုး။ မနက္ၿဖန္ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ဆံုုၿပီး ဘယ္ေတြသြားလဲဆိုုတာကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ေမ ၁၉ ၊ ၂၀၁၉ ။

၂၀၀၂ ဒုုတိယႏွစ္ ပထမဆံုုး ေက်ာင္းတက္တဲ့ေန ့ မိန္းထဲကအီကိုုဝင္းထဲမွာ ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ၾကတယ္...
စန္းထြန္း၊ ၿမတ္မြန္၊ ေဝ၊ ေအးသက္၊ သစ္သစ္

ေဝ၊ ေအးသက္၊ ၿမတ္မြန္၊ သစ္သစ္၊ စန္းထြန္း
၂၀၀၃ တတိယႏွစ္ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ ၾကိ ုုဆိုုပြဲ
အိေက၊ ေအးသက္၊ ေဝ၊ စန္းထြန္း၊ ၿမတ္မြန္၊ သစ္သစ္၊ ခိုုင္ဇာ
၂၀၀၃ တတိယႏွစ္ မဂၤလာဒံုုစစ္သခ်ိ ၤဳင္းမွာ
ေက်ာင္းမလာတဲ ့ မဂၤလာဒံုုက ေအးသက္ဆီသြားၿပီး စစ္သခ်ိ ၤဳင္းဆီ သြားလည္ၾကတယ္
၂၀၀၃ ပေရာဂ်က္ Presentation ေန ့ ေက်ာင္းအကၤ ီ်ဆင္တူဝတ္
ေအးသက္၊ ခိုုင္ဇာ၊ သစ္သစ္၊ ေဝ၊ ၿမတ္မြန္၊ သဇင္၊ စန္းထြန္း၊ အိေက
အိေက၊ သစ္သစ္၊ ၿမတ္မြန္၊ ေဝ၊ စန္းထြန္း၊ ေအးသက္
ေလွာ္ကား ကြန္ပ်ဴတာတၠသိုုလ္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ရၿပီ
၂၀၀၅ ေမ ရီဟာဇယ္
၂၀၀၅ ေမ မိန္းမွာဘြဲ ့ယူၾကတုုန္းက

ရန္ကုုန္သြား ေတာလား - ၁

၂၀၁၉  ေဖေဖၚဝါရီ ၂ ရက္ေန ့က ၁၉  ရက္ေန ့အထိ ၈ ႏွစ္ၾကာမွ ၿပန္ေတာ္ၿပန္ ၁၂ရက္ခရီး စတင္ပါတယ္။ ေလယာဥ္ခမတတ္ႏိုုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားဘဝဆိုုေတာ့ ၂ႏွစ္တခါ မၿပန္ႏိုုင္။ အက္ဖ္ဝမ္းေက်ာင္းသားဗီဇာ၊ အိတ္ခ်္ဝမ္းအလုုပ္ဗီဇာနဲ ့ၿပန္ရင္ စတိတ္ကိုုၿပန္ဝင္ဖိုု ့ ဗီဇာၿပန္ေလွ်ာက္ရလိုု ့ ဂရင္းကဒ္ရမွပဲ ၿပည္ေတာ္ၿပန္မယ္လိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္ထားတယ္။ အေဖ၊ အေမတိုု ့က ၂ ႏွစ္တခါ လာလည္ၾကေတာ့ ၿပန္ေတာ္ၿပန္ဖိုု ့လည္းမလိုုဘူးဆိုုေတာ့ ၈ ႏွစ္မွပဲၿပန္ၿဖစ္ေတာ့တယ္။ မၾကီးက တရုုတ္ႏွစ္သစ္ကူးပိတ္ရက္ သူလည္းၿပန္လာမယ္ အဲ့ဒီအခ်ိန္လာတဲ့။ သက္သာတဲ့ေလယာဥ္ လက္မွတ္ရွာေတာ့ ကေသးပစိဖိတ္က တေထာင္။ ေစ်းသက္သာတဲ့ တရုုတ္ေလေၾကာင္းလိုုင္းေတြ မစီးရဲဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္စီးတာ ေစ်းေတာ့သက္သာပါရဲ ့ ေဘဂ်င္းကေန ကူမင္းကိုု ၿပည္တြင္းေလေၾကာင္းလိုုင္းမိုု ့ လက္ေက့အိတ္ေတြၿပန္ထုုတ္ ခ်က္ကင္ၿပန္ဝင္ရတယ္။ ၂၄ နာရီေက်ာ္သြားရင္ ထရန္စစ္ဗီဇာေလွ်ာက္ရတယ္။ ေလယာဥ္ေတြလြဲ၊ လက္ေက့အိတ္ေတြေပ်ာက္နဲ ့ ဒုုကၡေတြ ေရာက္မွေရာက္တဲ့။ ကိုုယ့္ေလယာဥ္က ပံုုမွန္ဆိုုရင္ ေဟာင္ေကာင္တိုုက္ရိုုက္ၿဖစ္ရမွာ ကိုုယ္သြားမဲ့ေန ့မွာ ေစ်းအသက္သာဆံုုးေလယာဥ္က ဗန္ကူးဗား - ေဟာင္ေကာင္။ ဂရင္းကဒ္မိုု ့လိုု ့ ထရန္စစ္ဗီဇာမလိုုေပမဲ့ FTA ေဖာင္ၿဖည့္ရမယ္တဲ့ ေနာက္ေလယာဥ္၊ ေနာက္ေန ့ေၿပာင္းစီးစရာမလိုုဘူး ခုုေလွ်ာက္ခုုရတယ္ ၇ က်ပ္ေပးရတယ္။ ကေနဒါကိုုလာလည္ဖိုု ့ အစီအစဥ္ရိွလားေမးေတာ့ ရိွတယ္ ဘယ္ေတာ့ေလာက္၊ ဘယ္ေနရာေတြကိုု လည္ဖိုု ့အစီအစဥ္ရိွလဲလိုု ့ ထပ္ေမးေနလိုု ့ မရိွဘူးလိုု ့ ေရြးလိုုက္တယ္။ နယူးေယာက္ကေန ဗန္ကူးဗားကိုု လူမၿပည့္ဘူး အစြန္ဆံုုးခံုုေတြပဲ လူရိွတယ္ အလယ္ခံုုမွာ လူမရိွဘူး။ ဒီေတာ့ ၿခားထားတဲ့ခံုုတန္းေလးကိုုခ်ၿပီး အိပ္ေတာ့တာပဲ အိပ္လိုု ့လည္း မေပ်ာ္ပါဘူး။ ဗန္ကူးဗားေရာက္ေတာ့ ဆင္းတဲ့သူကဆင္း တက္တဲ့သူကတက္ ေဟာင္ေကာင္ကိုုဆက္သြားမဲ့ ကိုုယ္ေတြက ဆင္းလည္းမဆင္းရဘူး။ ေလယာဥ္ေပၚမွာငုုတ္တုုတ္ ၂ နာရီ  ကိုုယ့္ေနရာမွာ ထိုုင္ေနရတယ္။ ဝိုုင္းေၿပာတာ အမွန္ပဲ မင္း ဂရင္းကဒ္မိုု ့လိုု ့ ထရန္စစ္ဗီဇာမလိုုတာ ေလယာဥ္ေပၚအဆင္းအတက္ ၂ နာရီေလာက္ေတာ့ ၾကာတာပဲ။ သူဆိုု ထရန္စစ္ဗီဇာလိုုတဲ့ လန္ဒန္၊ ကေနဒါ ထရန္စစ္ဆိုု ဘယ္ေတာ့မွမစီးဘူးတဲ့။ နယူးေယာက္၊ ဗန္ကူးဗား၊ ေဟာင္ေကာင္ ခရီးစဥ္ကၾကာလိုု ့ လူအမ်ားစုုမၾကိ ုုက္တဲ့ ခရီးစဥ္တဲ့။ ကိုုယ္ေတြကေတာ့ ပိုုက္ဆံသက္သာခ်င္လိုု ့စီးတာ။

ေဟာင္ေကာင္ေရာက္ေတာ့ တနလၤာေန ့မနက္ ေဟာင္ေကာင္မွာ ၇ နာရီခြဲ ထရန္စစ္။ ေစာေရာက္ေနလိုု ့ ဘုုတ္မွာဂိတ္နံပါတ္ မေပၚေသးဘူး။ အိပ္လိုုက္၊ ႏိုုးလိုုက္ ဂိတ္နံပါတ္ေပၚေတာ့ ဂိတ္ကအေဝးၾကီး နာရီဝက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရွယ္တယ္ဘတ္စ္ ထပ္စီးရတယ္။ ေဟာင္ေကာင္ရဲ ့ နာမည္ေက်ာ္ နာနတ္သီးကိတ္၊ ေလာင္ေဖာ္ပင္ (မိန္းမ)ကိတ္ ဝယ္တယ္။ တက္မဲ့ဆင္းမဲ့ေလယာဥ္ေတြ ရႈပ္ေနလိုု ့ တက္ဖိုု ့ေစာင့္ရတာ နာရီဝက္။ ရန္ကုုန္လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးဝန္ထမ္းက ၿပံ ုုးလည္းမၿပံ ုုး မ်က္ႏွာကိုုတင္းေနတာပဲ ေသာက္ညင္ကပ္စရာ ဖေနာင့္နဲ ့ပိတ္ကန္ခ်င္စရာ။ ပတ္စ္ပိုု ့စ္ကိုုၾကည့္ၿပီး မေကြးသြားမွာလားလိုု ့ ေမးတယ္။ ဟင္ ... မေကြးမသြားပါဘူး ရန္ကုုန္တင္ပဲ။ ပတ္စ္ပိုု ့စ္မွာ ငပုုေတာလိုု ့ ေရးထားတာကိုု မေကြးလိုု ့ မွားဖတ္ေနတာကိုုး။ အေဖနဲ ့အေမ လာၾကိ ုုတယ္။ ရန္ကုုန္အေတာ္ေၿပာင္းလဲေနၿပီ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မမွတ္မိဘူး။ အရင္ကထက္ သန္ ့လာတယ္ အေဆာက္အဦးေတြ ပိုုမ်ားလာတယ္။ ဘယ္ဆိုုင္မွ အေမ့လက္ရာကိုု မမွီဘူး။ ၂ ရက္ေလယာဥ္စီးလိုုက္ရေတာ့ အိပ္ခ်ိန္ေတြ ကေမာက္ကမ ၿဖစ္ကုုန္လိုု ့နဲ ့တူတယ္ ေန ့နဲ ့ည မမွားေတာ့ဘူး။ ေရာက္တဲ့ညမွာ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိ ုုက္ၿခိ ုုက္ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ အိမ္က ဘုုရင့္ေနာင္လမ္းမၾကီးနဲ ့ ကပ္ေနလိုုုု ့လားမသိဘူး အေတာ္ဆူညံတာပဲ။ အေဖနဲ ့အတူ မနက္ဖက္ ေအးရိပ္မြန္အိပ္ယာဖက္ကိုု လမ္းေလွ်ာက္ထြက္။ ၿပန္လာတဲ့အခါ အေမနဲ ့အတူ အိမ္နားကေစ်းကိုုသြား စားခ်င္တာေတြ ဝယ္ေကႊ်းခိုုင္း။ အသိမိတ္ေဆြေတြကိုု ႏႈတ္ဆက္။ ေန ့လည္က်ေတာ့ အေဖက ဆင္မလိုုက္အေဝးေၿပးကြင္းနားကိုု သြားစရာရိွတယ္ လိုုက္ခဲ့တဲ့။ ခုုမွၿမင္ဖူးတဲ့အန္တီၾကီးက အေဖနဲ ့တူတယ္ေနာ္ ကိုုယ္က အေမနဲ ့ တူခ်င္တာလိုု ့ေၿပာေတာ့ အေဖက ေဟ ... အေဖနဲ ့တူလိုု ့ ညဏ္ေကာင္းစာသင္လိုု ့ရတာဆိုုၿပီး ေဆြ ့ေဆြ ့ခုုန္။ ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြက အေမနဲ ့တူခ်င္တာ အေမက ေခ်ာတာကိုုး။ မၾကီးက အေမနဲ ့ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီး အေမ့ဆီက ေခ်ာေမာလွပတဲ့ မ်က္ႏွာေလးရခ်င္လိုုက္တာလိုု ့ ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာတင္ေနလိုု ့ ေဟ့... ေဟ့... အေဖ့ေရွ ့မွာ အေမနဲ ့တူခ်င္လိုုက္တာလိုု ့ သြားမေၿပာေလနဲ ့။ သူနဲ ့တူလိုု ့ ညဏ္ေကာင္းတာဆိုုၿပီး ေဆြ ့ေဆြ ့ခုုန္ေနလိမ့္မယ္လိုု ့ ၾကိိတ္တားရေသးတယ္။

မေတြ ့တာ ၁၈ ႏွစ္ IDCS Section 13, 2001
အရင္လိုု အာၿပဲၾကတုုန္း၊ စေနာက္ၾကတုုန္း၊ ၿငင္းခုုန္ၾကတုုန္း

တခါတေလ အေဖက အေမ့ကိုု မင္း... သမီးေတြက မင္းကိုုပိုုခ်စ္တာလိုု ့ ခနဲ ့တတ္ေသးတယ္။ ဟြန္း ... အေမ့ကိုု ပိုုခ်စ္တာေပါ့ အေမက ပိုုခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတာကိုုး။ သမီးေတြ ေၿပာရင္လက္ခံတယ္ သမီးေတြေၿပာသမွ် လိုုက္လုုပ္တယ္ သမီးေတြစကား နားေထာင္တဲ့အေမ။ ဒီနားမွာ ၿဖိ ုုးတိုု ့အိမ္ရိွတယ္ ဝင္လည္မယ္ဆိုုၿပီး ၿဖိ ုုးဆီဖုုန္းဆက္ေတာ့ သူက လွည္းတန္းက မ်က္စိေဆးခန္းမွာ။ သူ ့အေမရိွတယ္ ဝင္လည္လိုုက္ သူခုုပဲၿပန္လာၿပီတဲ့။ ၿဖိ ုုးနဲ ့က ၁၉၉၉  လွည္းတန္းက ဆရာၾကီးဦးၿမၾကိ ုုင္ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းမွာခင္တာ။ တကၠသိုုလ္ေတြမတူေပမဲ့ အိမ္နီးၾကေတာ့ အဆက္အသြယ္မၿပတ္ ညီအစ္မအရင္းလိုု ခင္ၾကတဲ့သူေတြ။ အေဖက ၿဖိ ုုးအိမ္လိုုက္ပိုု ့ၿပီး ၿဖိ ုုးအေမနဲ ့ စကားေတြေၿပာ။ ေဝက ဖုုန္းဆက္ေတာ့ ဆင္မလိုုက္မွာဆိုုေတာ့ သူ ့ဆိုုင္မွာႏွစ္ကူးလာစားတဲ့။ ၿဖိ ုုးနဲ ့စကားေကာင္းေနလိုုက္တာ ေဝက သူ ့ကိုုမေမ့နဲ ့ေနာ္လိုု ့ ဖုုန္းဆက္သတိေပးေတာ့မွပဲ ၿဖိ ုုးကေဝ့ဆိုုင္လိုုက္ပိုု ့။ ေဝက ကေလးႏွစ္ေယာက္ေမြးၿပီးေပမဲ့ ခႏၶာကိုုယ္က အရင္တုုန္းကအတိုုင္းပဲ။ စတိုုင္ကလည္း အရင္လိုု သူမ်ားနဲ ့မတူ ထူးၿခားေနတုုန္း။ ေဝက ကိုုရီးယားမင္းသမီး ဟိုုယြန္မီနဲ ့တူတယ္ ကိုုယ္တိုု ့က ဒီယြန္မီလိုု ့ ေခၚၾကတယ္။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ အိမ္လည္းနီးေတာ့ အားရင္ကိုုယ့္အိမ္ကိုု စက္ဘီးေလးနဲ ့ ေရာက္ခ်လာတတ္တယ္။ အုုပ္စုုထဲမွာစာမလုုပ္ဆံုုး၊ အတန္းလစ္ဆံုုး၊ ေက်ာင္းကေၿမေအာက္ခန္းမွာ အိုုင္စီသီခ်င္းေတြဆိုုၿပီး အသံနဲ ့ႏိွပ္စက္တတ္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းေလာင္းေက်ာ္တဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္။ ၈ ႏွစ္အရြယ္ ေဝ့သမီးအၾကီးဇူရီက စကားၾကီးစကားက်ယ္ေတြေၿပာတယ္။ ညီမေလးက သူ ့စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ေတြ ဖ်က္ဆီးလိုုက္တယ္လိုု ့ေၿပာလိုု ့ ကိုုယ့္မွာမ်က္စိေတြၿပ ူး အံ့ေတြၾသ။ ညီမေလးက သူ ့ကိုုလာဆိတ္တယ္လိုု ့ သူ ့မားမားကိုု လာတိုုင္ေတာ့ ေအး...အဲ့ဒါဆိုု ညီမေလးကိုု ၿပန္ဆိတ္လိုုက္ေၿပာလိုု ့ ေဝက တဟားဟားရယ္တယ္။ စန္းထြန္းဟာေလ ကေလးစိတ္ကိုု မေပ်ာက္ေသးဘူး။ အံမယ္ ... ငါ ရင့္က်က္ေနတာ နင္ မသိေသးလိုု ့။ စတိတ္ေရာက္မွ ဒုုကၡေတြေရာက္လိုုက္တာ မရင့္က်က္ခ်င္လိုု ့ကိုု မရဘူး။ ညေန ၄ နာရီ စကားေတြေၿပာေနရင္း မ်က္စိကငိုုက္စင္းလာလိုု ့ ေဝက အိပ္ခ်င္ရင္ၿပန္အိပ္ေလ။ အိပ္ဘူး ခုုေနအိပ္လိုုက္ရင္ ဂ်က္လက္ေပ်ာက္ေတာ့မွာ မဟုုတ္ဘူး စကားေတြေၿပာမယ္ေလ အဲ့လိုုဇြတ္ ေခါင္းမာခ်က္။

လူေတြဟာ သူစိတ္ကူးတဲ့အတိုုင္း ၿဖစ္တယ္ဆိုုတာ အမွန္ပဲ။ တကၠသိုုလ္တက္တုုန္းက နင္ ႏိုုင္ငံၿခားမွာ ေက်ာင္းတက္ခ်င္လိုု ့ေၿပာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ စလံုုးမွာ ေက်ာင္းသြားတက္တယ္။ စလံုုးကနင့္အသိအစ္မ စတိတ္ကိုုေၿပာင္းသြားေတာ့ နင္ စတိတ္ကိုု အရမ္းသြားခ်င္ေနၿပီလိုု ့ေၿပာတယ္။ ေၿခာက္လအၾကာမွာ  နင္စတိတ္ကိုု ေက်ာင္းတက္ဖိုု ့ ထြက္သြားတာပဲ။ ဟုုတ္လား ငါ မမွတ္မိဘူး။ စတိတ္ေက်ာင္းက စလံုုးေက်ာင္းေလာက္ မေကာင္းေပမဲ့ စတိတ္ကိုု အရမ္းသြားခ်င္ေနလိုု ့ သြားေတာ့မယ္လိုု ့ေၿပာေသးတယ္။ေဝအလုုပ္ရေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ၾကာဇံေၾကာ္၊ ဝက္သားဒုုတ္ထိုုး လုုပ္ေကႊ်းတာ မွတ္မိတယ္။ ၾကာဇံကိုုေတာ့ ေဝေၾကာ္တာ ဝက္သားဒုုတ္ထိုုးကေတာ့ ဆိုုင္ကမွာတာ။ ေဝက ငရုုတ္ခ်ည္ရည္ေတြစားၿပီး ကိုုယ္ဝမ္းသြားမွာ ဗိုုက္မေကာင္းမွာကိုု စိတ္ပူေနခဲ့တာ။ ေနာက္ေန ့ ကိုုယ့္ဆီက ဘာသတင္းမွမၾကားရေတာ့မွ ေတာ္ပါေသးရဲ ့တဲ့။ ေနာက္ေန ့ ညေန ၆ နာရီ ေၿမနီကုုန္းဟယ္ပင္မွတ္တိုု္င္အနီးက Jeff's Kitchen မွာ IDCS Section 13 က သူငယ္ခ်င္းေတြဆံုုဖိုု ့ ခ်ိန္းထားတယ္။ အိမ္နားကေန ေၿမနီကုုန္းကိုု ဘတ္စ္ကားစီးတာ က်ပ္လိုုက္တာ။ ေရွ ့ေပါက္ကတက္ ေနာက္ေပါက္ကဆင္း ကားခကိုုပံုုးထဲထည့္။ အရင္တုုန္းကလိုုုု စပယ္ယာေတြ အတင္းဆြဲတင္ အတင္းတြန္းခ် ေအာ္ဟစ္ၾကိမ္းေမာင္းတာ မခံရေတာ့ဘူး။ ရွမ္းလမ္းမွတ္တိုုင္ကေန ပဒံုုမာကြင္းနားထိေလွ်ာက္ၿပီး ၿပည္လမ္းမေပၚမွာ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုုင္ ရွာၾကည့္ေတာ့ မေတြ ့ဘူး။ ေစ်းသည္အန္တီၾကီးကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒီမွာဘတ္စ္ကားေတြ မရပ္ေတာ့ဘူး။ ဂံုုးေက်ာ္တံတားကေနပဲ သြားၾကတာ ဟယ္ပင္နီးနီးေလးပဲ လမ္းေလွ်ာက္သြားလိုုက္ မီးပြိဳင့္၂ပိြဳင့္ဆိုုေရာက္ၿပီ။ ဟမ္မေလး ... မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေလွ်ာက္လိုုက္ရတယ္။ ေတာ္ဝင္လမ္းေရာက္လိုု ့ ယိုုးဒယားဟိုုတယ္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ေရွ ့နားေလးတင္ ေရာက္ၿပီတဲ့။ ၂၀၀၁ လန္ဒန္ NCC Education ပထမႏွစ္ IDCS International Diploma in Computer Studies ကိုု ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းေအာက္ဘေလာက္ ေကအမ္ဒီမွာ တစ္ႏွစ္တက္တယ္။ မနက္ ၇ နာရီကေန ၉ နာရီအထိစာသင္၊ ၉  နာရီကေန ၁၁ အထိ lab လုုပ္ရတယ္။ စာေမးပြဲေတြကိုု ေဒၚလာေပးၿပီး ေၿဖရတယ္။ စာေမးပြဲမွာ ဘာေမးမယ္မွန္းမသိဘူး ေမးခြန္းကိုု အဂၤလန္ကထုုတ္တာကိုုး။

ကိုုယ္တိုု ့အၿမဲသြားလည္တတ္တဲ့ ရန္ကုုန္တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္

ပေရာဂ်က္၊ presentation ေတြလုုပ္ရတယ္။ သင္တန္းၿပီးရင္ Dancing game သြားကၾကတယ္၊ တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္၊ ၿမကႊ်န္းသာ သြားၾကတယ္။ ပင္လယ္ဓားၿပေလွကိုု ေနာက္ဆံုုးတန္းမွာ ထိုုင္ၾကၿပီး မ်က္စိမမွိတ္ေၾကး တေဟးေဟး ေအာ္ၾကဟစ္ၾက။ ေၾကာက္တတ္တဲ့ ေမွာ္ဘီသားကိုု ဝန္းရံၿပီး ဝိုုင္းေအာ္ၾက။ ေဂ်ဒိုုးနတ္၊ ဒဂံုုေအးထိုုင္ၾကတယ္။ ပေရာဂ်က္ေနာက္ဆံုုးေန ့ စာအုုပ္အပ္ရမဲ့ေန ့ဆိုုရင္ ပရင့္ထုုတ္တဲ့ဆိုုင္ ပိတ္တဲ့အထိ အဖြဲ ့လိုုက္ စာအုုပ္ေတြ ထုုတ္ၾကတယ္။ စၾကေနာက္ၾက စည္းစည္းရံုုးရံုုးနဲ ့ အေတာ္ေပ်ာ္ဖိုု ့ေကာင္းတယ္။ ငသဲကားကိုု ဘီးၿပားေေနအာင္ ေနာက္ခန္းမွာ မိန္းကေလးေတြက တေယာက္ေပၚတေယာက္တက္ထိုုင္ ရဲမၿမင္ေအာင္ ေခါင္းေတြပုုလိုု ့ ၇ ေယာက္ေလာက္ တက္စီးၾကတယ္/ IDCS သူငယ္ခ်င္းေတြက အသက္တႏွစ္ပဲၾကီးတဲ့ကိုုယ့္ကိုု ဖြားစန္းလိုု ့ေခၚၾကတယ္ လဒေလးေတြ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး စလိုုက္ေနာက္လိုုက္ ေမာင္ႏွမလိုု ခင္မင္ၾကတယ္။ သင္တန္းၿပီးေတာ့ တကၠသိုုလ္ေတြ မတူေတာ့ မဆံုုၿဖစ္ေတာ့ဘူး။ ထုုိင္ခံုုေဘးခ်င္းကပ္ထိုုင္ ပေရာဂ်က္အတူတူလုုပ္တဲ့ အိမြန္နဲ ့ အဆက္အသြယ္ မၿပတ္ဘူး။ နာဂစ္ၿဖစ္တုုန္းက အိမြန္က ဟိုုင္းၾကီးကႊ်န္းအတြက္ ကိုုယ္ကေနတဆင့္ ေဆးလႈတယ္။ ၂၀၀၁ IDCS တက္တုုန္းက ည ၉  နာရီခြဲ ပန္းဆိုုးတန္းေအာက္လမ္းမွာ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနတာ နာရီဝက္ေလာက္အထိ ကားေတြမလာ အိမ္ကိုုဘယ္လိုုၿပန္ရမလဲ ငိုုယိုုၿပီး ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းက အိမြန္အိမ္ကိုုသြား အိမြန္နဲ ့ သူ ့အေဖ ကိုုယ့္အိမ္အထိ တကၠစီနဲ ့ လိုုက္ပိုု ့ရဖူးတယ္။ စတိတ္မသြားခင္ ၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာ ရန္ကုုန္ၿပန္တုုန္းက အိမြန္၊ ငသဲ၊ ႏြယ္ဝင္တိုု ့နဲ ့ ေတြ ့ၿဖစ္တယ္။ ခုုဆိုု မေတြ ့တာ ၈ ႏွစ္၊ တခ်ိဳ ့ဆိုု ၁၈ ႏွစ္ရိွေပမဲ့ ေတြ ့လိုုက္ရင္ အရင္လိုု အာၿပဲၾကတုုန္း၊ စေနာက္ၾကတုုန္း၊ ၿငင္းခုုန္ၾကတုုန္း၊ ၂၀၀၁ IDCS တက္တုုန္းကလိုု ခံစားရတုုန္း။ ငသဲစကားငွားေၿပာရရင္ ငါ ဘာေကာင္မွမၿဖစ္ခင္ ခင္ခဲ့ၾကလိုု ့ေနမွာ။ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ေတြ ့သလဲ၊ ဘယ္ေနရာေတြကိုု သြားလည္သလဲ၊ ရန္ကုုန္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ ႏွစ္ကနဲ ့မတူ ဘာေတြထူးၿခား ေၿပာင္းလဲေနသလဲ ဆိုုတာေတြကိုု ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ေမ ၁၅၊ ၂၀၁၅။

ႏြယ္ဝင္၊ ငသဲ၊ အိမြန္
စတိတ္မသြားခင္ ၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာ ရန္ကုုန္ၿပန္လာတုုန္းက ဆံုုၾကတာ

ေႏြဦးခ်ယ္ရီ...

ေဆာင္းတြင္းမွာ ရာသီဥတုုကေအး လုုပက္စ္ကလည္း ၿပန္ၿဖစ္ေနေတာ့ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဘယ္မွမသြားၿဖစ္ဘူး။ ခုုရာသီဥတုု နည္းနည္းေႏြးလာတဲ့အၿပင္ ကိုုက္ခဲတာေတြ နည္းနည္းသက္သာလိုု ့ ဧၿပီ ၁၂ စေနေန ့ နယူးေယာက္ေဘာ္ဒနစ္ကယ္ဂါးဒင္းမွာ ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ၿဖစ္တယ္။ ဂရမ္းစင္ထရယ္ကေန နယူးေယာက္ေဘာ္ဒနစ္ကယ္ဂါးဒင္းကိုု မတ္ထရိုုေနာ့ရထား နာရီဝက္ေလာက္ စီးရတယ္။ နယူးေယာက္ေဘာ္ဒနစ္ကယ္ဂါးဒင္းက စေနေန ့မနက္ ၉  နာရီကေန မနက္ ၁၀ နာရီအထိ အခမဲ့ ပံုုမွန္ဝင္ေၾကးက ၂၅ က်ပ္။ အရင္တုုန္းက ဘရႊတ္ကလင္းေဘာ္ဒနစ္ကယ္ဂါးဒင္းလည္း စေနေန ့မနက္ဖက္ဆိုု အခမဲ့။ ခုုအခမဲ့မဟုုတ္ေတာ့ မသြားၿဖစ္ေတာ့ဘူး။ ကင္မရာေကာင္းရင္ ပံုုေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ရတယ္။ ဒီပိုု ့စ္တင္တဲ့အခ်ိန္ဆိုု ကိုုယ္ဟာ က်ဴးဘားႏိုုင္ငံရဲ ့ၿမိ ုု ့ေတာ္ ဟာဗားနားဆီ သြားေနတဲ့ေလယာဥ္ေပၚမွာပါ။ ခရီးကၿပန္ေရာက္မွပဲ က်ဴးဘားသြားေတာလားပိုု ့စ္ေတြ တင္ပါဦးမယ္။

စန္းထြန္း
ေမ ၄၊ ၂၀၁၉ ။

ဒီအနီေရာင္ပုုဝါေလးက စေကာ့တလန္ အက္ဒင္ဘာ့ခ္ကိုု သြားတုုန္းက ဝယ္ခဲ့တာ...
မခိုုင္ကေတာ့ေၿပာတယ္ ပုုဝါက စေကာ့ရုုပ္ကိုု ေပါက္ေနတာပဲတဲ့...

ေႏြဦး...

ေအးစက္လွတဲ့ ေဆာင္းရက္ရွည္ေတြ လြန္ေၿမာက္ပါေစဖိုု ့ ဆုုေတာင္းရင္း ေႏြဦးေရာက္ခဲ့ၿပီ။ သစ္ပင္ပန္းမန္ေတြ ပြင့္အာႏုုသစ္ၿပီး ေနေရာင္ၿခည္ေႏြးေလးေတြ ဖ်န္းပက္ေနေတာ့ ၾသကာသတခုုလံုုး လွခ်င္တိုုင္းလွ။ ေဆာင္းတြင္းမွာ အေအးဒဏ္ကိုု ၾကံ့ၾကံ့ခံၿပီး ေၿမေအာက္ငံုု ့လွ်ိဳးေနၾကတဲ့ သစ္ပင္ေလးေတြ ၿပ ူထြက္လာၿပီ။ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ သစ္ရြက္ႏုုေလးေတြ တေဝေဝ ပန္းေရာင္စံုုေတြ ဖူးပြင့္လိုု ့ ကိုုယ္ခ်စ္တဲ့ ေႏြဦးေရာက္ၿပီ။ လွလိုုက္တဲ့ ပန္းကေလးေတြ ၿမင္ၿမင္သမွ် လွေနေတာ့ ဓာတ္ပံုုမရိုုက္ဘဲ မေနႏိုုင္။ ေဝလိုုက္ ေၾကြလိုုက္ ဒီလိုုနဲ ့ပဲ ေႏြဦး၊ ေႏြ၊ ေဆာင္းဦး၊ ေဆာင္း အခ်ိန္ရာသီစက္ဝန္း တေရြ ့ေရြ ့ လည္ပတ္ဦးမည္။

စန္းထြန္း
ဧၿပီ ၂၈၊ ၂၀၁၉ ။

Joe Hisaishi ရဲ ့ Summer ကိုု နားဆင္ၾကည့္ပါေနာ္။ Spritied Away ၊ Princess Mononoke ၊ Ponyo ၊ Totoro ၊ Ki Ki's Delivery Service စတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ Studio Ghibli ကာတြန္းဇာတ္လမ္းေတြရဲ ့ ေနာက္ခံတီးလံုုး၊ သီခ်င္းေတြကိုု ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ကမၻာေက်ာ္စႏၵရားပညာရွင္။



(ဧၿပီ ၁၂ ရက္ စေနေန ့ နယူးေယာက္ ေဘာ္ဒနစ္ကယ္ဂါးဒင္းမွာ ရိုုက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုုေတြပါ။ )

ဂ်ပန္လိုု Summer လိုု ့ အမည္ရတဲ့ Natsu .... ကိုုယ့္ summer ေလး... မေတြ ့တာ ၄ ႏွစ္ရိွေပမဲ့
ေခြးေလးေတြေၾကာင္ေလးေတြၿမင္တိုုင္း နတ္ဆုုနဲ ့ မိုုခ်ီကိုု သတိရေနတုုန္း...
ခႊ်ဲႏြဲ ့တတ္၊ ဘုုၾကည့္ၾကည့္တတ္၊ အိပ္ခန္းတံခါးကိုု ကုုတ္ၿခစ္ၿပီး လာအိပ္တတ္တဲ့ မိုုခ်ီ