တံခါးေဆာင့္ပိတ္သံ ...

ငယ္ငယ္တုုန္းက အိမ္မွာ ဖိနပ္ကိုု ညီညီညာညာခႊ်ပ္ဖိုု ့၊ ထမင္းစားရင္ အသံပ်ပ္ပ်ပ္ မၿမည္ေစနဲ ့၊ ဟင္းခ်ိဳေသာက္ရင္ ရွဴးရွဴးအသံ မၿမည္ေစနဲ ့၊ ထမင္းစားတဲ့အခါ မဖိတ္ေစနဲ ့၊ ေၿခနင္းတာ ဖြဖြေလးနင္းဖိုု ့၊ တံခါးေတြပိတ္တဲ့အခါ အသံမၿမည္ေစဖိုု ့၊ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ ့ယူဖိုု ့ အၿမဲဆံုုးမတယ္။ တတ္ႏိုုင္သမွ် လိုုက္နာပါတယ္။ ဂ်ပန္အိမ္မွာတုုန္းက အိမ္ရွင္ေကာင္ေလးဟာ မနက္၁နာရီေလာက္ အိမ္ၿပန္ေရာက္လိုု ့ ခ်က္ၿပ ုုတ္ရင္ နံရံကပ္ဗီရိုုတံခါးကိုု တအားေဆာင့္ပိတ္ေလ့ရိွတယ္။ တံခါးေဆာင့္ပိတ္သံေၾကာင့္ တခါတေလ အိပ္ယာက လန္ ့ႏိုုးတယ္။ နယူးဂ်ာဆီအိမ္မွာတုုန္းက ကိုုယ့္အိပ္ခန္းအေပၚထပ္က တရုုတ္မဟာ ည ၁၁ နာရီခြဲေလာက္ ၿပန္ေရာက္တယ္။ ေၿခနင္းသံၿပင္းလြန္းလိုု ့ ကိုုယ့္ေဘးနား လာေလွ်ာက္ေနသလား ထင္ရတယ္။ အိပ္ယာကေန လန္ ့ႏိုုးတယ္။ ခဏေနရင္ တရုုတ္မအိပ္မွာပါဆိုုၿပီး သည္းခံေနတာ။ ဘာေတြလုုပ္ေနမွန္းမသိ ခံုုေရႊ  ့သံ၊ ေၿခနင္းသံ တဒုုန္းဒုုန္း ေတာ္ေတာ္နဲ ့မအိပ္။ သည္းမခံႏိုုင္တဲ့အဆံုုး ေအာက္ကေန တံၿမက္စည္းနဲ ့ တဒုုန္းဒုုန္းထုု။ တံၿမက္စည္းနဲ ့ တဒုုန္းဒုုန္းထုုေနတာကိုု သိရဲ ့လားမသိ။ ေနာက္ဆံုုး တရုုတ္မက ၿငိမ္သြားလိုု ့လား ကိုုယ္တိုု ့ကပဲ တအားအိပ္ခ်င္ေနလိုု ့လားမသိ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အိမ္ရွင္ကိုု တရုုတ္မၿပန္လာရင္သိတယ္ ဟိုုးအေဝးၾကီးကေန ေၿခနင္းသံၾကားရတယ္။ ေၿခသံၿပင္းလိုု ့ အိပ္လိုု ့မရဘူးလိုု ့ တိုုင္လိုုက္တယ္။ အိမ္ရွင္ေၿပာလိုု ့နဲ ့ တူပါရဲ ့ အခန္းထဲမဝင္ရင္ ဖိနပ္ခႊ်ပ္သံ ၾကားရတယ္။ ခုုအိမ္မွာလည္း အိမ္ရွင္လာရင္ ေၿခနင္းသံခပ္ၿပင္းၿပင္း ၾကားရတယ္။ ေတာ္ေသးတာက အိမ္ရွင္က တပတ္မွာတရက္ ခဏပဲလာလိုု ့။ တရားစခန္းဝင္ေတာ့ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ မနက္ေလးနာရီေလာက္ကတည္းက ေၿခနင္းသံ တဒုုန္းဒုုန္းၾကားရလိုု ့ ႏိုုးတယ္။ လူေသးသေလာက္ ေၿခနင္းသံၾကမ္းတဲ့ အန္တီၾကီးကိုု ေဒၚဒုုန္းလိုု ့ နာမည္ဝွက္ေပးထားတယ္။ ရံုုးကမန္ေနဂ်ာမဟယ္လင္လည္း  မိုုက္ခရိုုေဝ့၊ အိမ္သာတံခါး၊ အခန္းအဝင္ကတံခါးေတြကိုု ေဆာင့္ပိတ္တာမ်ား လန္ ့စရာ။ အေတာ္ၾကမ္းတမ္းတဲ့ မိန္းမ။ ေၿခသံၿပင္းၿပင္း၊ တံခါးေဆာင့္ပိတ္သံေတြေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ၿဖစ္ရေတာ့ ေၿခသံမၿပင္းဖိုု ့၊ တံခါးေဆာင့္မပိတ္ဖိုု ့ တတ္ႏိုုင္သမွ် ေရွာင္ၾကည္မိတယ္။

Happy New Year !
က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ႏွစ္သစ္ၿဖစ္ပါေစ။

စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၃၀၊ ၂၀၁၈။

Weekday vs Weekend ...

credit to google
ကိုုယ့္ပိုု ့စ္နဲ ့ မဆိုုင္ေပမဲ့ သေဘာက်လိုု ့

ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြ ေၿပာၾကတာက ရံုုးသြားရင္ ပိုုက်န္းမာတယ္။ ရံုုးပိတ္ရက္ အိမ္မွာေနရင္ မက်န္းမာဘူး။

ရံုုးတက္ရက္...
မနက္ ၆ နာရီကေန ၇ နာရီအထိ တရားထိုုင္ (မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ထိုုင္ၿပီး ၿပန္အိပ္ေနတာ ခပ္မ်ားမ်ား)။ ေရခ်ိဳး  ၇ နာရီ ၄၀ ဆိုု အိမ္ကထြက္ ငွက္ေတြကိုု အစာေကႊ်း။ အိမ္ကေန ဘူတာရံုုကိုု ၁၅ မိနစ္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ဘူတာရံုုမွာ ရထားပထဆံုုးတြဲ အထိေရာက္ေအာင္ ၅ မိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္။ ၇ နာရီ ၅၅ မိနစ္မွာလာတဲ့ R ရထားပထဆံုုးတြဲစီး။ စာဖတ္၊ မ်က္စိေညာင္းရင္အိပ္။ ဘူတာရံုုကေန ရံုုးကိုု ၁၀ မိနစ္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ၈ နာရီ ၅၀ ဆိုု ရံုုးေရာက္ၿပီ။ ၉  နာရီကေန ၉  နာရီခြဲအတြင္း မနက္စာစား။ ၂ နာရီတခါ ေရဘူးေရၿဖည့္၊ ရွဴးရွဴးေပါက္။ အလုုပ္ထဲမွာ စိတ္ဖိစီးတိုုင္း ေရနင္းကန္ေသာက္၊ အသီးေတြစား။ ေန ့လည္ ၁၂ နာရီဆိုု ဗိုုက္ကတဂီြဂီြ ၿမည္လာၿပီ ပရိုုဗိုုက္ရိုုတစ္ေဆးေသာက္။ ၁၂ နာရီခြဲဆိုု ထမင္းစားၿပီ ဗိုုက္ဆာေနေတာ့ ဟင္းမၾကိ ုုက္ဘူး မစားခ်င္ဘူး လုုပ္လိုု ့မရဘူး အကုုန္စားတယ္။ ေဖ့ဘြတ္ၾကည့္ ေႏြတုုန္းကဆိုု ေန ့လည္ ၁ နာရီကေန ၁ နာရီ ၂၀ အထိ ေဝါစထိလမ္း၊ ထရစ္နစ္တီဘုုရားေက်ာင္းဖက္ မိနစ္ ၂၀ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ခုုေတာ့ ေအးလြန္းလိုု ့ အၿပင္မထြက္ေတာ့ဘဲ ေဖ့ဘြတ္ၾကည့္တယ္။ ေန ့လည္ ၂ နာရီကေန ၃ နာရီၾကား အသီးေတြစား။ ညေန ၅ နာရီဆိုု ရံုုးဆင္း အိမ္ကိုု ၆ နာရီခြဲေလာက္ေရာက္တယ္။ ေယာဂေလ့က်င့္ခန္း ၁၀ မိနစ္ေလာက္လုုပ္၊ ပန္းသီးရွလကာရည္ လက္ဖက္ရည္ဇြန္း တဇြန္းကိုု ေရတဖန္ခြက္နဲ ့ေသာက္။ ညစာခ်က္ၿပ ုုတ္ ထမင္းဘူးၿပင္။ ဟင္းဝယ္ေနက် အန္တီၾကီးက ၿမန္မာၿပည္ခဏၿပန္သြားေတာ့ ကိုုယ္တိုုင္ခ်က္ၿပ ုုတ္ေနရတယ္။ စားခ်င္တာေလးေတြခ်က္ ခ်က္ၿပီးရင္မစားတာက ခက္တယ္။ ကိုုယ့္ေနရာကိုုလာၿပီး တရံုုးလံုုးၾကားေအာင္ ေအာ္ဟစ္ဆူပူတဲ့ အင္မတန္ရိုုင္းပ်တဲ့ မန္ေနဂ်ာမကိုု သူေ႒းဆီသြားတိုုင္။ သူေ႒းက ေခၚဆူေတာ့ ကိုုယ့္ကိုုအညိႈးထားၿပီး ပညာၿပႏွိပ္စက္ မလုုပ္မထြက္ထြက္ေအာင္ လုုပ္ေနတဲ့ မန္ေနဂ်ာမေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲၿပီး လုုပက္ၿပန္ၿဖစ္ ေပါင္ ၂၄ ေပါင္က်တယ္။ ပါးစပ္ပ်က္လိုု ့ အစာစားခ်င္စိတ္မရိွ စားခ်င္တာေလးေတြ ရွာေဖြစားေသာက္ၿပီး က်န္းမာေအာင္ ၾကိ ုုးစားေနထိုုင္ပါတယ္။
တပတ္ ၃၊ ၄ ရက္ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ တေယာတီးေလ့က်င့္။ သတင္းေတြၾကည့္ ည ၁၀၊ ၁၀ နာရီခြဲေလာက္ဆိုု မ်က္ခြံပိတ္က်လာၿပီး ေခါင္းကေဒါင္ခ်ာဆိုုင္းေနၿပီ မအိပ္လိုု ့မရေတာ့ဘူး။ လုုပက္စ္ေၾကာင့္ ပင္ပန္းႏြယ္နယ္မႈ fatigue ၿဖစ္တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ insomia အိပ္မေပ်ာ္တာမၿဖစ္လိုု ့ အိပ္လည္းမေပ်ာ္ စားလည္းမစားဆိုုရင္ မလြယ္ေၾကာဘဲ။

ရံုုးပိတ္ရက္...
မနက္ ၆ နာရီ အိပ္ယာထ၊ ၇ နာရီ ၄၀ ငွက္ေတြကိုု အစာေကႊ်း။ အလုုပ္ေလွ်ာက္၊ အင္တာဗ်ဴးေၿဖဖိုု ့ စာၾကည့္၊ အဝတ္ေလွ်ာ္၊ ေန ့လည္တေရးတေမာ အိပ္ခ်င္အိပ္၊ ရုုပ္ရွင္ၾကည့္၊ စာဖတ္၊ စာေရး၊ တေယာတီးေလ့က်င့္။ အေဖ့လိုု အိမ္ရႈပ္ပြရင္ မေနတတ္သူမိုု ့လိုု ့ တပတ္တခါ၊ ၂ ပတ္တခါ အိမ္ရွင္း။ ခႏၶာကိုုယ္က လႈပ္ေတာင္မလႈပ္လိုု ့ ဗိုုက္မဆာ ဗိုုက္ဆာတဲ့အခ်ိန္မွစား ဝမ္းမမွန္။ ေန ့လည္စာနဲ ့ ညေနစာ ေပါင္းစားၿဖစ္တာမ်ားတယ္။ ေႏြရာသီတုုန္းက တရက္အၿပင္ထြက္၊ တရက္အိမ္မွာေနေပမဲ့ ခုုေဆာင္းရာသီမွာ အၿပင္မထြက္ဘဲ အိမ္မွာေနတာမ်ားတယ္။ ရာသီဥတုုက ေအးလြန္းတဲ့အၿပင္ ကိုုယ္ကလည္း တနာရီေလာက္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုုင္တယ္။ ၁၁၀ ေပါင္ပဲရိွလိုု ့ အားနည္းတယ္ ပံုုမွန္အေလးခ်ိန္ ၁၂၄ ေပါင္ၿဖစ္ဖိုု ့လိုုတယ္။ မၾကီးဆိုု ေပါင္ ၁၀၀ ပဲရိွတယ္ ဘယ္လိုုမ်ားေနတယ္မသိ။ ကိုုယ္ကေတာ့ ေပါင္ ၁၁၀ ကိုုေတာင္ အားနည္းေနတယ္ ထင္ေနလိုု ့။ ကိုုယ္က ဘယ္ေတာ့မွ ပိန္ခဲ့တဲ့သူမဟုုတ္တာကိုုး။ ကိုုယ္က ေမာ္ဒယ္ေလးလိုု ပိန္ပိန္ေလးဆိုုတဲ့ ခႏၶာကိုုယ္ထက္ ေမာ္ဒယ္သႏၱာလိႈင္လိုု ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္း က်စ္လစ္သန္မာ က်န္းမာတဲ့ခႏၶာကိုုယ္မ်ိဳးကိုု သေဘာက်တာ။ အရင္လိုုေဒါင္ေဒါင္ၿမည္ ၈မိုုင္ ေတာင္တက္ႏိုုင္ဖိုု ့ အခ်ိန္ယူရဦးမယ္။

ရံုုးတက္ရက္ဆိုု ၃ မိုုင္ တနာရီ မၿဖစ္မေန လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္၊ ရွဴးမွန္မွန္ေပါက္တယ္၊ ေရမ်ားမ်ားေသာက္တယ္၊ ဝမ္းမွန္တယ္၊ စားခ်ိန္အိပ္ခ်ိန္မွန္တယ္။ ရံုုးပိတ္ရက္ဆိုု တမိုုင္ေတာင္ လမ္းမေလွ်ာက္ၿဖစ္၊ ဝမ္းမမွန္၊ စားခ်ိန္အိပ္ခ်ိန္မမွန္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေၿပာပါတယ္ ရံုုးသြားရင္ က်န္းမာပါတယ္လိုု ့။ ေက်းဇူးေတာ္ေန ့ ေစ်းခ်လိုု ့ fibit alta hr ဝယ္ၿဖစ္တယ္။ ဝိုုင္းကလည္း fibit charge 2 ဝယ္တယ္။ သူ ့ bpm ႏွလံုုးခုုန္ႏႈန္းက ရံုုးပိတ္ရက္ဆိုု ၇၀ ေက်ာ္တယ္ ရံုုးတက္ရက္ဆိုု ၈၀ ေက်ာ္တယ္ မေကာင္းဘူးတဲ့။ ကိုုယ့္ bpm ႏွလံုုးခုုန္ႏႈန္းက ၆၀ - ၆၉  ၾကားမွာရိွလိုု ့ ေကာင္းတယ္တဲ့။ စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားလြန္းလိုု ့ ၂ နာရီတခါ မ်က္စိမိွတ္ၿပီး ဝင္ထြက္ထြက္ေလ ၁၀ခါေလာက္ မွတ္တာကိုုး။ ကိုုယ့္ရဲ ့ေန ့စဥ္လႈပ္ရွားမႈ daily activities ကိုု ဖစ္ဘစ္ကေန စစ္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ဝိုုင္းကေတာင္ေၿပာတယ္ မင္း ဘာေလ့က်င့္ခန္းမွ လုုပ္စရာမလိုုဘူး ရံုုးသြားေနရင္ကိုု က်န္းမာတယ္တဲ့။ ၂၀၁၅ လုုပက္စ္ အေတာ္ၿဖစ္တုုန္းက ကိုုယ့္ကိုု ရံုုးမသြားဘဲ အိမ္မွာအနားယူဖိုု ့ မိတ္ေဆြေတြက အၾကံေပးတယ္။ အိမ္မွာေနရင္ ကုုတင္ေပၚမွာပက္လက္ ပိုုၿပီးနာက်င္ကိုုက္ခဲ စိတ္ဓာတ္ပိုုက်တယ္။ ကြတကြတ တလႈပ္လႈပ္နဲ ့ ရံုုးသြားရင္ နာက်င္တာေတြကိုု ေမ့ေပ်ာက္လိုု ့ ပိုုက်န္းမာတယ္ဆိုုတာ ကိုုယ္ပဲသိတယ္။ ဒီပိုု ့စ္ဖတ္ၿပီးရင္ ရံုုးသြားဖိုု ့မပ်င္းေတာ့ေလမလား...

Merry Christmas ! Happy Holidays!
စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၂၂၊ ၂၀၁၈။

Merry Christmas ! Happy Holidays !

ငွက္ကေလးမ်ားတိုု ့ရယ္ ...

ငွက္ကေလးမ်ားတိုု ့ရယ္
မနက္ခင္း မိုုးလင္းတိုုင္းကြယ္...

၂၀၁၈ မတ္လ ကိုုစကာရီကာႏိုုင္ငံ မုုတ္သုုန္သစ္ေတာထဲမွာ ငွက္ၾကည့္ၿပီးကတည္းက ငွက္ေတြကိုု ခ်စ္သြားတယ္။ ငွက္ေတြကိုု အစာေကႊ်းခ်င္ေပမဲ့ ငွက္အစာေကႊ်းတဲ့အိမ္လုုပ္ဖိုု ့ မၿဖစ္ႏိုုင္။ တေန ့ Wallgreens မွာ ငွက္စာေတြ ့လိုု ့ ဝယ္လာၿပီး မနက္တိုုင္း အိမ္ေခါင္းရင္းက ေၿမကြက္လပ္မွာ က်ဲခ်ေပမဲ့ ငွက္ေတြလာစားတာလည္း မေတြ ့ဘူး။ တပတ္ေလာက္ၾကေတာ့ ကိုုယ္အစားေကႊ်းတဲ့အခ်ိန္ မနက္ ၇ နာရီ ၄၀ မိနစ္ စာကေလးငွက္ေတြ လာေစာင့္ေနတာေတြ ့တယ္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ ၾကိ ုုးစားရင္ ပ်ံေၿပးၾကတယ္။ Daylight Saving စတဲ့ေန ့ အခ်ိန္တနာရီ ေနာက္ဆုုတ္လိုုက္ေတာ့ အရင္ေကႊ်းေနက်အခ်ိန္ထက္ တနာရီေနာက္က်ၿပီးမွ သြားေကႊ်းေတာ့ ငွက္ေတြမေတြ ့ဘူး။ ေနာက္ေန ့ ဇြဲေကာင္းတဲ့ငွက္ကေလးတခ်ိဳ ့ ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ကိုုယ္အစာေကႊ်းဖိုု ့လာတာကိုုၿမင္ရင္ နီးစပ္ရာသစ္ပင္ေတြကေန ေၿပးလာၾကတယ္။ တခ်ိဳ ့ငွက္ေတြက အသံေပးၿပီး သူ ့အေဖာ္ေတြကိုု ေခၚတတ္တယ္။ ကိုုယ့္ကိုုမေၾကာက္ၾကေတာ့ဘူး ကိုုယ့္နားအထိလာၿပီး ၾကိ ုုတတ္ၾကတယ္။ ရံုုးတက္ရက္ ရံုုးသြားတဲ့အခ်ိန္ မနက္ ၇ နာရီ ၄၀ အိမ္ကထြက္ရင္း အစာေကႊ်းေလ့ရိွတယ္။ ရံုုးပိတ္ရက္မွာေတာ့ မနက္ ၇ နာရီ ၄၀ ႏိႈးစက္ေပးၿပီး ငွက္ေတြအစာေကႊ်းတယ္။ မနက္တိုုင္း ငွက္ကေလးေတြ အစာစားေနတာကိုု ၿမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ။

စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၁၈။

ငွက္စာ


ကိုုယ္အနားယူတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ နားေထာင္ေလ့ရိွတဲ့ Relaxation Music ေတြ။



ဖီလင္ ၃၅ ...

ႏိုုဝင္ဘာ ၂၄ ရက္ေန ့မွာ ကိုုယ့္အသက္ ၃၅ ႏွစ္ၿပည့္ၿပီ။ ၂၀၀၈ ေမလ နာဂစ္မုုန္တိုုင္းတိုုက္တုုန္းက ဟိုုင္းၾကီးကႊ်န္းမွာ ရိွေနတဲ့ ကိုုယ့္မိဘေတြ တိမ္းပါးသြားရင္ ဒုုကၡပါပဲလိုု ့ေတြးတဲ့ မိန္းမငယ္ေလးကေန အေတာ္အတန္ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္တဲ့ မိန္းမၾကီးတေယာက္ ၿဖစ္လာၿပီ။ ဒုုကၡေတြကိုုလည္း ဘာလဲဟဲ့ ေလာကဓံလိုု ့ ခါးဆီးခံႏိုုင္ၿပီ။ လစာမ်ားမ်ား ရတဲ့အခါ ငါကြလိုု ့ မာန္တက္ဖူးၿပီ။ အလုုပ္ၿပ ုုတ္တဲ့အခါ ငါ့က်မွ ကံဆိုုးလိုုက္ေလၿခင္းလိုု ့ ဝမ္းနည္းပက္လက္ ငိုုေၾကြးခဲ့ဖူးၿပီ။ အၾကီးၾကီး ေပးဆပ္ရတဲ့ အမွားေတြလည္း မွားခဲ့ဖူးၿပီ။ အမွားေတြဆီက သင္ယူတတ္ခဲ့ၿပီ။ ခ်စ္ခင္သူေတြနဲ ့ ခြဲခြာရလိုု ့ ငိုုေၾကြးခဲ့ဖူးၿပီ။ က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့အခါ ငါ့က်မွ ၿဖစ္ရေလၿခင္းလိုု ့ မခ်ိတင္ကဲၿဖစ္ခဲ့ဖူးၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း၊ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြရဲ ့ ကူညီေစာင့္ေရွာက္မႈကိုုလည္း ရရိွဖူးၿပီ။ နင့္ မ်က္ႏွာကိုု တသက္မၿမင္ခ်င္ေတာ့ဘူးလိုု ့ ေၿပာသြားတဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုု ေရစက္ကုုန္သြားၿပီလိုု ့ သေဘာထားႏိုုင္ၿပီ။ ပညာၿပႏိွပ္စက္တဲ့ မန္ေနဂ်ာမကိုုလည္း ဟိုုဘဝက ဝ႗္ေၾကြးရိွလိုု ့ ဆပ္ေနရတာလိုု ့ ေတြးတတ္ေနၿပီ။ ကိုုယ္ဘာမွလုုပ္လိုု ့မရ ကံတရားလက္ထဲမွာ ရိွတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ဘုုရားရိပ္၊ တရားရိပ္ ခိုုလံႈတတ္ၿပီ။ ေမြးေန ့ကိတ္ တခါမွမခြဲဖူးသူမိုု ့လိုု ့ ေမြးေန ့ကိတ္ခြဲဖိုု ့ကိုုလည္း တခါမွမေတြးဖူးခဲ့။ ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ ေပးမဲ့သူဆိုုလိုု ့ ဝိုုင္းတေယာက္ပဲ ရိွေပမဲ့ ဟတ္ပီးဘတ္ေဒးတူမီ၊ မယ္ရီခရစ္စမတ္တူမီ၊ ဟတ္ပီးနယူးယားတူမီ၊ ငါေလးဟာ အေတာ္ပင္ပန္းတာပဲ ဆုုခ်ဦးမွဆိုုၿပီး ကိုုယ့္ကိုုကုုိယ္ၿပန္ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြက ခပ္မ်ားမ်ား။ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြ ၿဖစ္မလာတဲ့အခါ ကိုုယ္တတ္ႏိုုင္သမွ် ၾကိ ုုးစားတာပဲ ၿဖစ္မလာတာ ကံတရားလိုု ့ ေဖာ့ေတြးတတ္ၿပီ။ ေဖ့ဘြတ္မွာလည္း မ်က္စိရႈပ္တဲ့သူေတြကိုု အန္ဖရင့္၊ မ်က္စိေနာက္တဲ့သူေတြကိုု အန္ေဖာ္လိုုး။ အသက္အရြယ္နဲ ့မလိုုက္ ကလက္တက္တက္ ဝတ္စားၿပီး ကေလးကလားပံုုေတြကိုုလည္း အားနာပါးနာနဲ ့ လိုုက္ခ္မေပးဘူး။ အသက္ၾကီးလာလိုု ့လား မသိဘူး ဆူဆူညံညံ သီခ်င္းေတြကိုု နားေထာင္လိုု ့မရေတာ့ဘူး နားေအးပါးေအး ေနခ်င္မိတယ္။ အရင္လိုု အလုုပ္ေတြကိုု တရစပ္တခါတည္း အၿပီးမလုုပ္ေတာ့ဘဲ နားနားၿပီး လုုပ္တတ္ၿပီ။ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနည္းနည္း၊ မိသားစုု၊ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ ရိွေနရင္ လံုုေလာက္ၿပီ။ က်န္းမာေရးက အေရးၾကီးတာမိုု ့ စာေတြဖတ္ၿပီး က်န္းမာေအာင္ ေနထိုုင္ဖိုု ့ ၾကိ ုုးစားေနတယ္။ မနက္ ၆ နာရီ ၇ နာရီအထိ ႏိႈးစက္ေပးထားေပမဲ့ နာရီဝက္ေလာက္ တရားထိုုင္ၿပီး ၿပန္အိပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ကိုု ၿပင္ရဦးမယ္။ ဓာတ္ပံုုပညာစာအုုပ္ဖတ္ၿပီး နားလည္သလိုုလိုုနဲ ့ မလည္တာေတြကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားလည္ႏိုုင္ဖိုု ့ ၾကိ ုုးစားရဦးမယ္။ တေယာဘိုုးတံထိုုးတဲ့အခါ လက္ေခ်ာင္းေတြကိုု အသံုုးမၿပ ုုဘဲ လက္ေကာက္ဝတ္ကိုု အသံုုးၿပ ုုၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ညင္ညင္သာသာ ထုုိးတတ္ဖိုု ့ ေလ့က်င့္ရဦးမယ္။ ေအၾကိ ုုးကိုု ဘိုုးတံထိုုးတဲ့အခါ ဒီၾကိ ုုးကိုုသြားထိမိၿပီး ႏွစ္သံထြက္ လက္မၿငိမ္တာေတြ ေလ့က်င့္ရဦးမယ္။ သူမ်ားအထင္ၾကီးဖိုု ့၊ သူမ်ားလုုပ္လိုု ့ လိုုက္လုုပ္တာမဟုုတ္ဘဲ ကိုုယ္လုုပ္ခ်င္တဲ့အရာေတြကိုုလုုပ္ၿပီး ဘဝကိုုအဓိပၺာယ္ရိွရိွ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနသြားဖိုု ့က အေရးအၾကီးဆံုုးပဲ မဟုုတ္လား။

Be strong. Be yourself. Be independent. Don't listen other people's judgements.
Travel more. Read more. Learn something. Follow your dreams. Never give up your dreams.
Be happy. Be healthy.

Happy belated birthday to me !
စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၈၊ ၂၀၁၈။
၁၂၄ ေပါင္ ၁၀ ေပါင္ခ်ထားတဲ့အခ်ိန္ ခုုေတာ့ မန္ေနဂ်ာမ ႏိွပ္စက္လိုု ့ေပါင္ ၁၁၀ ပဲ ရိွေတာ့တယ္
အက္ပီတန္ေမာ္ဒယ္လုုပ္လိုု ့ရၿပီ

အလာစကာသြား ေတာလား - ၁၆

ဟိုုတယ္ေရာက္ေတာ့ တေရးအိပ္ ႏိုုးလာေတာ့ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုုသြားလည္ၾကမလဲလိုု ့ တိုုင္ပင္ၾကတယ္။ ညေနေစာင္းဆိုေတာ့ ဆီရာတယ္ၿမိ ုု ့ထဲ ကမ္းနားဖက္တေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္။ Pike Place Market ကိုု သြားလည္ၾကတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ေလွ်ာက္ရမွာဆိုုေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ဖိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္ၾကတယ္။ လမ္းမွားဖိုု ့အေၾကာင္းမရိွဘူး လမ္းမၾကီးေတြဟာ တန္းတန္းၿဖ ူးၿဖူးၾကီးေတြ။ ပင္လယ္ကမ္းေၿခ ဆိပ္ကမ္းၿမိ ုု ့ၿဖစ္တဲ့ ဆီရာတယ္ဟာ အင္မတန္သာယာပါတယ္။ ကမ္းနားလမ္းတေလွ်ာက္ ဆိုုင္တန္းေတြအမ်ားၾကီး ပင္လယ္ကမ္းေၿခၿမိ ုု ့ဆိုုေတာ့ ပင္လယ္စာေပါတယ္။ တိုုက္အၿမင့္ၾကီးေတြ မရိွဘူး သန္ ့ရွင္းေအးခ်မ္းတဲ့ ၿမိ ုု ့ကေလး။ ကိုုယ္ေက်ာင္းတက္ေနတုုန္းက ေက်ာင္းၿမိ ုု ့ကလြဲရင္ က်န္တဲ့ၿမိ ုု ့ အကုုန္ၾကီးတယ္။ နယူးေယာက္မွာေနေတာ့ နယူးေယာက္ကလြဲရင္ က်န္တဲ့ၿမိ ုု ့ အကုုန္ေသးတယ္။ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္၊ ခရူသေဘၤာေတြ မစီးေတာ့ပါဘူး အလာစကာမွာ စီးခဲ့ၿပီးၿပီ။ Seattle Eye လိုု ့ ထင္ေနတာ Seattle Great Wheel တဲ့ မစီးရဲပါဘူး။ ကမ္းစပ္တေလွ်ာက္က စားေသာက္ဆိုုင္ေတြမွာ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုး။ ကမ္းနားဖက္က ဘုုတ္ေတြ၊ ကမ္းေၿခအလွကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီးၿပီဆိုုေတာ့ ေတာင္ကုုန္းေပၚ ၿပန္တက္ၾကတယ္။ ေတာင္ကုုန္းေပၚတက္ဖိုု ့ ဓာတ္ေလွကားေတြ၊ ေလွကားေတြရိွတယ္။ ေတာင္ကုုန္းေပၚက စားေသာက္ဆိုုင္ေလးေတြက ေသးေသးက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြ။ ရႈခင္းေကာင္းေတာ့ ေစ်းၾကီးမွာ အဲ့ဒီမွာမစားဘူး။ နာမည္ေက်ာ္ Pike Place Market ကိုု သြားလည္ၾကတယ္။ စတာ့ဘာ့ခ္ဆိုုင္မွာ လူတန္းၾကီးက အရွည္ၾကီး ဟန္က အဲ့ဒီဆိုုင္က ပထမဆံုုးဖြင့္တဲ့ စတားဘာ့ခ္ဆိုုင္။ ဟာ ... အဲ့ဒါဆိုု တခုုခုုသြားစားမလား ေကာ္ဖီမၾကိ ုုက္တဲ့သူေတြ၊ တန္းစီၿပီးအခ်ိန္မကုုန္ခ်င္တာနဲ ့ မဝင္ေတာ့ဘူးလိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္ၾကတယ္။ ေရခဲမုုန္ ့ဆိုုင္ေတြ ့ေတာ့ ေရခဲမုုန္ ့ဝင္စားၾကတယ္ မဆိုုးပါဘူး။ အလာစကာ Portage မွာ စားခဲ့တဲ့ Mountain Huckleberry ေရခဲမုုန္ ့ဟာ ကိုုယ္စားဖူးသမွ် ေရခဲမုုန္ ့ေတြထဲမွာ အေကာင္းဆံုုးပဲ။ ေစ်းတန္းထဲကိုု ေလွ်ာက္ၾကည့္ ေလာ့စတာေတြေတြ ့လိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တာကိုု သူမ်ားေတြအလုုပ္ရႈပ္ေနတာကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္ ဘာညာနဲ ့ ရိုုင္းရိုုင္းစိုုင္းစိုုင္းေၿပာတယ္။ အသီးဝယ္ဖိုု ့ ကိုုင္ၾကည့္တာကိုု မထိနဲ ့မကိုုင္နဲ ့ေၿပာလိုု ့ အရင္က ၆ လံုုးေလာက္ ဝယ္မလိုု ့ဟာ ခုုေတာ့၃လံုုးပဲဝယ္ေတာ့တယ္။ အသီးဝယ္ပါတယ္ဆိုုမွ အနာအဆာပါမပါ ကိုုင္ၾကည့္တာ ပံုုမွန္ပဲကိုု။ အဲ့ဒီေစ်းကလူေတြ အင္မတန္ရိုုင္းတယ္။ ဗိိုုက္ဆာလာၿပီမိုု ့လိုု ့ စားေသာက္ဆိုုင္ရွာတာ ဂ်ပန္ဆိုုင္တဆိုုင္ေတြ ့တယ္။ ဝိုုင္းနဲ ့ဟန္ တိုုင္ပင္ၿပီးမွာတယ္ စားေကာင္းတယ္။ ကမ္းေၿခတေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးၿပန္ေတာ့ ေနဝင္ဆည္းဆာကိုု ေတြ ့ရတယ္။

စန္းစန္း မင္း ခရီးသြားဘေလာ့ဂါဆိုု ဘေလာ့ကေန ပိုုက္ဆံမရဘူးလား။ ဟင့္အင္း ... တၿပားမွမရဘူး ခုုေတာင္ ဘေလာ့ကိုုလူလာမဖတ္တာ တခါလာဖတ္ တက်ပ္ေကာက္ရင္ ဘယ္သူမွလာဖတ္မွာ မဟုုတ္ဘူး။ ဗီယက္နမ္မွာဆိုု ခရီးသြားဘေလာ့ဂါေတြ သိပ္ဝင္ေငြေကာင္းတာ။ အစ္ကိုုၾကီးတေယာက္ဆိုု ခရီးသြားကုုမၺဏီေထာင္၊ သူ ့ဘေလာ့ဂါမွာ ေၾကၿငာေပးရင္ ေၾကၿငာခရတယ္။ သူက အလာစကာ iditarod ၿပိုုင္ပြဲမွာ ဝင္ၿပိ ုုင္တာ။ Central America ဖက္ကိုု ဆိုုင္ကယ္နဲ ့ခရီးသြားေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါဆိုုရင္ followers ေတြ ေသာင္းခ်ီတယ္။ မင္း ေဖ့ဘြတ္မွာ အရင္နာမည္ၾကီးေအာင္ လုုပ္ရမယ္ ၿပီးရင္ ခရီးသြားကုုမၺဏီေထာင္။ ေအး ... ကိုုယ္ ခရီးသြားကုုမၺဏီေထာင္ရင္ မင္းတိုု ့ကိုု MD ရာထူးေပးမယ္။ ဟိုုတယ္ေရာက္တာနဲ ့ အထုုပ္သိမ္း တခ်ိဳးတည္းအိပ္ေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ေန ့မနက္ မနက္စာကိုု ဒီဟိုုတယ္ရဲ ့ ပါတနာ တၿခားဟိုုတယ္မွာ သြားစားရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆီရာတယ္အိုုင္ကြန္ Space Needle ဆီကိုု လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ အေဝးကေနပဲ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီး အေပၚမတက္ေတာ့ပါဘူး။ Pop Culture ၿပတိုုက္ဒီဇိုုင္းက ထူးဆန္းတယ္။ Duck boat ကိုု ဓာတ္ပံုုေစာင့္ရိုုက္တယ္ Duck boat တခါမွမစီးရေသးဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဟိုုတယ္ကိုုလမ္းေလွ်ာက္ၿပန္ ကားလမ္းေတြရွင္းတယ္ သန္ ့ရွင္းသန္ ့ရပ္တယ္။ ဟိုုတယ္ကေန အူဘာစီးၿပီး ၿမိ ုု ့ထဲကဘူတာဆင္းတာ ၉ က်ပ္ေပးရတယ္။ ၿမိ ုု ့ထဲကေန ေလဆိပ္ကိုု ရထားခ ၃ က်ပ္။ တကၠစီငွားရင္ အနည္းဆံုုး ၆၀ ေက်ာ္။ တကၠစီခေစ်းၾကီးမွာေပါ့ ၿမိ ုု ့ထဲကေန ေလဆိပ္ကိုု ေတာ္ေတာ္ေဝးတာကိုုး ရထားနဲ ့ေတာင္ နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေမာင္းရတယ္။ ခ်က္ကင္ဝင္ေတာ့ ဝင္လိုု ့မရဘူး။ လိုုင္းတိုုတဲ့ေနရာကိုုစီၿပီးမွ ခ်က္ကင္ဝင္လိုု ့မရတဲ့သူေတြက အစိမ္းလိုုင္းမွာစီတဲ့။ လံုုးဝမေရြ ့တဲ့လိုု္င္းကေန ဟိုုဖက္လိုုင္းေၿပာ။ အတူထိုုင္ခ်င္ရင္ ေနာက္ဆံုုးခံုုပဲရတယ္ ကိုုယ့္ဟမ္းကယ္ရီက နည္းနည္းၾကီးေနလိုု ့ ခ်က္ကင္ဝင္ရမယ္ ၂၅ က်ပ္တဲ့။ ဝန္ထမ္းက သေဘာေကာင္းတယ္ ကိုုယ္တိုု ့ကေနာက္ဆံုုးခံုု အေပၚမွာတင္စရာ ေကဘင္မရိွလိုု ့ ကိုုယ့္လက္ေက့အိတ္ကိုု ဖရီးခ်က္ကင္ဝင္ေပးမယ္တဲ့။ ဝိုုင္းက ဟာ ... အဲ့ဒါဆိုုရင္ သူတိုု ့လက္ေက့အိတ္လည္း ခ်က္ကင္ဝင္လိုု ့ရလာလိုု ့ေမးေတာ့ ရတယ္တဲ့။
လံုုၿခံ ုုေရးၿဖတ္ဖိုု ့ တန္းစီတာ လူတန္းၾကီးက အရွည္ၾကီး။ ၾကည့္ရတာ ေလဆိပ္ထဲမွာတင္ ကိုုယ္တိုု ့ တမိုုင္ခြဲေလာက္ ေလွ်ာက္ၿပီးေနၿပီထင္တယ္။

အလာစကာ အဲယားလိုုင္းက ေပးထားတဲ့ အစားအေသာက္ကူပြန္ ၃ ရိွတယ္။ Beagle ၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ေရသန္ ့ဗူး၊ ဆူရီွ၊ စတားဘာ့ခ္က ကိတ္မုုန္ ့ေတြဝယ္တယ္ ဗိုုက္ကားေနေအာင္ စားရပါတယ္။ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ ဖ်က္သိမ္းတာမိုု ့လိုု ့ အာမခံဆီမွာ ကလိမ္းလိုု ့ရပါတယ္။ ကလိမ္းတင္ေတာ့ ေလယာဥ္ဖ်က္သိမ္းတယ္ဆိုုတဲ့ အေထာက္အထားလိုုတယ္။ ေလေၾကာင္းလိုုင္းကလည္း ထုုတ္မေပး။ flight tracker ဆိုုဒ္မွာ ေလယာဥ္နံပါတ္၊ ေန ့ရက္အခ်ိန္ရိုုက္ထည့္လိုုက္တာနဲ့ ေလယာဥ္ status ကိုုၿပတယ္။ အဲ့ဒါကိုု screen shot ရိုုက္ၿပီးတင္၊ ဟိုုတယ္ခ၊ အူဘာခ၊ ရထားခ အကုုန္ၿပရေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ ဆီရာတယ္ကိုု ပိုုက္ဆံတၿပားမွ မကုုန္က်ဘဲ လည္ပတ္ခဲ့ရတယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ဆီရာတယ္ကေန ေန ့လည္ ၂ နာရီထြက္ခြာလာတဲ့ ေလယာဥ္ဟာ နယူးေယာက္ကိုု ည ၈ နာရီမွာ ေရာက္ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ည ၁၁ နာရီ ရံုုးထဗင္းဘူးအတြက္ ၿမန္တာေလးလုုပ္။ ခြင့္ေတြမရိွေတာ့လိုု ့ ခြင့္ယူၿပီးနားခြင့္မရိွ။ အလာစကာ ၁၂ ရက္ခရီးစဥ္ ဒီမွာပဲၿပီးဆံုုးပါၿပီ။ အဂၤလန္သြားေတာလားကေတာ့ ေနာက္မွပဲတင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၁၊ ၂၀၁၈။

အလာစကာသြား ေတာလား - ၁၅

ဂ်ဴလိႈင္ ၁၆ တနလၤာေန ့ အလာစကာခရီးစဥ္ ေနာက္ဆံုုးေန ့ဟိုုတယ္အမ်ားစုုက မနက္ ၁၀ နာရီမွာ ခ်က္ေကာက္လုုပ္ရပါတယ္။ သေဘာေကာင္းတဲ့ ဟိုုတယ္ဝန္ထမ္း ဦးေလးၾကီးက ေန ့လည္ ၁၂ နာရီမွ ခ်က္ေကာက္လုုပ္ခ်င္ လုုပ္ႏိုုင္တယ္လိုု ့ ေၿပာေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု ့က မနက္မိုုးလင္းတာနဲ ့ အမ့္ကာ့ေရ ့ၿမိ ုု ့ထဲ သြားလည္မွာ။ ည ၇ နာရီမွ ၿပန္လာၿပီး ဟိုုတယ္ၾကိ ုုပိုု ့ရွယ္တယ္ဘတ္စ္နဲ ့ ေလဆိပ္ကိုုသြားမွာဆိုုေတာ့ မနက္အေစာၾကီးကတည္းက ခ်က္ေကာက္လုုပ္လိုုက္တယ္။ ဟိုုတယ္က ကိုုယ္တိုု ့လက္ေက့စ္အိတ္ေတြကိုု စတိုုခန္းမွာ သိမ္းေပးထားတယ္။ ဟိုုတယ္နဲ ့ အလာစကာၿပတိုုက္နဲ ့က နီးနီးေလး ၿပတိုုက္ထက္ အမ့္ကာ့ေရ ့ၿမိ ုု ့ထဲ လည္ခ်င္တာ။ အမွတ္ငါးလမ္းမၾကီးအတိုုင္း မိနစ္ ၂၀ေလာက္ ေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ အမ္တိုုနီထေရးလမ္းမွာ လမ္းသြားေလွ်ာက္တယ္။ ၿမိ ုု ့လယ္ေကာင္က ပန္းၿခံထဲမွာ ပန္းေတြအေတာ္လွတယ္။ Planet Walk ဆိုုင္းဘုုတ္ေတြဖတ္ၿပီး ေနစၾကာဝ႒ာထဲက ၿဂိ ုုလ္ေတြအေၾကာင္းသိရတယ္။ အမ့္ကာ့ေရ ့ကိုု စေရာက္တုုန္းက အမ္တိုုနီထေရးလမ္းကိုု ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ ဒီတခါေတာ့ အေတာ္ေဝးေဝး ေလွ်ာက္ၿဖစ္တယ္ ေရကန္ေတြအထိေရာက္တယ္။ ေခ်ာင္းေသးေသးေလးေဘးမွာထိုုင္ၿပီး ငါးရွာေနတဲ့ ဇင္ေယာ္တစ္ေကာင္ေတြ ့ခဲ့တယ္။ လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့ ေခြးေတြေတြ ့တယ္။ ဟန္က ၿမိ ုု ့ထဲကိုု တၿခားလမ္းဖက္က သြားခ်င္ေပမဲ့ ဂူဂယ္မတ္ညႊန္တဲ့အတိုုင္း လာလမ္းအတိုုင္းၿပန္တာ အေကာင္းဆံုုး ေတာ္ၾကာ လမ္းမွားသြားမွ ဒုုကၡ။ အမွတ္ေလးလမ္းမအတိုုင္း လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ဂ်ပန္ဆိုုင္မွာ ေန ့လည္စာစားတယ္ စားေကာင္းတယ္။ ေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္မွာ Coach နဲ ့ Michael Korrs သြားၾကည့္ေတာ့ Coach မွာ 50% ေစ်းေလွ်ာ့လိုု ့ ေဘးလြယ္အိတ္အနီေရာင္ ဝယ္တယ္။ Sales Tax မေပးရလိုု ့ အင္မတန္တန္တယ္။ အိတ္ကိုု သိပ္အၾကိ ုုက္ၾကီး မဟုုတ္ေပမဲ့ တန္လိုု ့ဝယ္ခဲ့တယ္။ ကိုုယ့္မွာ အိတ္ေသးေသးေတြပဲ ရိွတယ္။ ကိုုယ္က စလြယ္သိုုင္းအိတ္နဲ ့ ေက်ာပိုုးအိတ္ပဲၾကိ ုုက္တယ္။ ေအာက္ထပ္မွာ ဖိနပ္ေတြ ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ ့ ေရာင္းေနလိုု ့ ဝင္ၾကည့္ၾကတယ္။ ဝိုုင္းတိုု ့ညီအစ္မပ ဆိုုဒ္ ၅၊ ၅.၅ ။ ကိုုယ္က ၇.၅ ေၿခေထာက္ဗ်က္က်ယ္လိုု ့ Wide နဲ ့မွရေတာ့ ကိုုယ့္အတြက္ ဖိနပ္ရွာရတာ အင္မတန္ခက္တယ္။ ဝိုုင္း ယူထားတဲ့ ဟိုုက္ကင္းဖိနပ္ကိုု ကိုုယ္ၾကိ ုုက္ေပမဲ့ ကိုုယ့္ဆိုုဒ္မရိွ။ ကိုုယ္ယူထားတဲ့ ဘြတ္ဖိနပ္ကိုု ဝိုုင္းၾကိ ုုက္ေပမဲ့ ဝိုုင္းရဲ ့ဆိုုဒ္မရိွ။ ေၾသာ္ ... လူဆိုုတာ သူမ်ားဆီမွာရိွတဲ့ဟာက ပိုုလွတယ္လိုု ့ထင္တယ္။

50% ေစ်းခ်တဲ့အၿပင္ Sales Tax မရိွေတာ့ အေတာ္တန္တာ။ ဟိုုက္ကင္းထြက္ရင္ ဝိုုင္းဟာ လည္ရွည္ဘြတ္ဖိနပ္ စီးလာတတ္တယ္။ အဆင္းဆိုု ဖိနပ္မွာ ကုုတ္အားမရိွ ေၿပာင္ေခ်ာေနေတာ့ ေခ်ာၿပီးလဲမွာစိုုးရိမ္ၿပီး တဆတ္ဆတ္ တုုန္ေနတတ္တယ္။ ကိုုယ္က ကူညီတြဲေပးေပမဲ့ Bear Mountain အဆင္း ေတာ္ေတာ္မတ္တဲ့ေနရာေတြဆိုု ကိုုယ္လည္းမတြဲႏိုုင္ဘူး။ ကိုုယ္ေတာင္ အႏိုုင္ႏိုုင္ဆင္းရတာ။ အဲ့ဒီတုုန္းက ဝိုုင္းက Skechers walking shoes စီးထားတယ္။ ကိုုယ္က ဖိနပ္ေၾကာင့္ မဟုုတ္ဘူး အဆင္းကိုုေၾကာက္တာ ၿဖစ္ရမယ္လိုု ့ ေၿပာတာကိုု ဝိုုင္းက လက္မခံဘူး ဖိနပ္ေၾကာင့္လိုု ့ တြင္တြင္ၿငင္းတယ္။ ဟင္း ... ဒီတခါေတာ့ ဖိနပ္ေၾကာင့္ ဟုုတ္မဟုုတ္ဆိုုတာ သိရေတာ့မယ္။ ဝိုုင္း ဝယ္လိုုက္တဲ့ဖိနပ္က Merrell နာမည္ၾကီးတံဆိပ္။ ဟန္က Timberland က နာမည္ၾကီးတယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ ဝိုုင္းက အဲ့ဒါအာရွမွာ နာမည္ၾကီးတာ ဒီမွာ Merrell နာမည္ၾကီးတယ္ ေဒးဗစ္ေၿပာတာ ၾကားဖူးတယ္။ ကိုုယ္ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ ရွယ္နယ္ဒိုုးဝါးမွာ ေတာင္သြားတက္ေတာ့ စီးတာ Timerland ဖိနပ္ ပထမဆံုုးစီးတာ ၿဖစ္တဲ့အၿပင္ Wide  မဟုုတ္ေတာ့ ေသြးေတြထြက္ Blister ေတြၿဖစ္ ေနာက္ေတာ့ လႊင့္ပစ္လိုုက္တယ္။ ခုုေတာ့ ကိုုယ္ Cole Hann တံဆိပ္ကိုု ၾကိ ုုက္ေနတယ္။ ကိုုယ္ယူထားတဲ့ဖိနပ္ Helly Hansen တံဆိပ္ မၾကားဖူးလိုု ့ ဂူဂယ္မွရွာၾကည့္လုုိက္ေတာ့ ေနာ္ေဝးက sports ၊ ocean ၊ mountains အတြက္တဲ့။ ေဆာင္းရာသီ ႏွင္းေတြက်တဲ့အခ်ိန္ waterproof ေခ်ာ္မလဲ ေႏြးတဲ့ဖိနပ္ၿဖစ္ဖိုု ့က အေရးၾကီးတယ္။ အမ့္ကာ့ေရ ့က ဝယ္လာတဲ့ဖိနပ္က ေႏြးလြန္းလိုု ့ ခုုဆိုုကိုုယ္အၿမဲစီးေနတယ္။ Vistor Center က အဘြားၾကီးေတြ အင္မတန္သေဘာေကာင္းတယ္။ အမ့္ကာ့ေရ ့မွာ ဘယ္ေတြဆီ လည္ပတ္လိုု ့ရတယ္၊ ဘာ Adventure ေတြရိွတယ္ဆိုုတာ ေသခ်ာရွင္းၿပတယ္။ အမ့္ကာ့ေရ ့ၿမိ ုု ့ထဲက အမွတ္တရလက္ေဆာင္ ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ဆိုုင္မွန္သမွ် ဝင္လည္တယ္။ ပစၥည္းစံုုသလိုု ေစ်းလည္းသင့္တယ္။ ဒီဆိုုင္ေစ်းမွန္မမွန္ ဘယ္လိုုဆံုုးၿဖတ္ၾကလဲဆိုုေတာ့ lip balm ဗူးေစ်းနဲ ့ ဆံုုးၿဖတ္တယ္။ ဟန္က fireweed ပန္းေလးေတြပါတဲ့ မတ္ခြက္ဝယ္တယ္။ ဝိုုင္းက သူ ့တူမေတြအတြက္ နားကပ္ဝယ္တယ္။ ဝိုုင္းအေမအတြက္ အိတ္၊ ဖိနပ္၊ တူမေတြအတြက္ ကြင္းသိုုင္းဖိနပ္ေတြ ဝယ္တယ္ တန္လိုု ့တဲ့။ ဗိုုက္သိပ္မဆာေပမဲ့ ညေန ၆ နာရီ ညစာစားခ်ိန္ေရာက္ၿပီဆိုုေတာ့ ယိုုးဒယား၊ ခမာဆိုုင္မွာ စားၾကတယ္။

အလာစကာမွာပဲ ေတြ ့ရတဲ့ Fireweed

သေဘၤာသီးေထာင္းက စပ္လိုု ့ဝိုုင္းလိုု ့မစားႏိုုင္ဘူး။ ကိုုယ္စားႏိုုင္လိုု ့ ေတာ္ေသးတယ္ ႏိုု ့မိုု ့လႊင့္ပစ္ရမွာ။ ဟိုုတယ္ဆီအၿပန္လမ္းမွာ အိမ္တအိမ္ေရွ ့ ဘိန္းပန္းပင္ေတြ ့လိုု ့ ၿမန္မာၿပည္က ဘိန္းထုုတ္လုုပ္မႈမွာ ကမၻာေပၚမွာ ဒုုတိယ .... ပထမက အာဖကန္နစၥတန္။ သိပါ့ ... ေရႊၾတိဂံဆိုုတာ နာမည္ဆိုုးနဲ ့ေက်ာ္တဲ့ေနရာ။ ဝိုုင္းက ဒီဟိုုတယ္ကိုု ေရြးလိုုက္တာ ေလဆိပ္ရွယ္တယ္ဘတ္စ္ရိွလိုု ့ ဒီေတာ့ တကၠစီဖိုုးမကုုန္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ည ၇ နာရီခြဲ ဟိုုတယ္က စီစဥ္ေပးတဲ့ ရွယ္တယ္နဲ ့ ေလဆိပ္ဆီသြားေတာ့ ဒရိုုင္ဘာက ဂ်က္ကက္ေတြ ဝတ္ထားတဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ရယ္တယ္။ သူက ဒီႏွစ္ အလာစကာေႏြသိပ္ပူလိုု ့ အကၤ ီ်လက္ၿပတ္နဲ ့။ ဘိုုင့္ဘိုုင္ အလာစကာ ... Aurora ေၿမာက္အလင္းတန္းၾကည့္ဖိုု ့ ေဆာင္းတြင္းတခါေလာက္ လာပါဦးမယ္။ ည ၁၀ နာရီ အမ့္ကာေရ ့ကေန ထြက္ခြာၿပီး ဆီရာတယ္ကိုု မနက္ ၂ နာရီခြဲ ေရာက္ပါတယ္။ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ကေန သယ္လာတဲ့ မတ္ခြက္ဟာ ေလယာဥ္ေပၚကေနအဆင္း ၿပ ုုတ္က်က်န္ခဲ့လိုု ့ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရေသးတယ္။ ငါ့ႏွယ္ေနာ္ ... ဟိုုး ဒန္နာလီကေန အမ့္ကာ့ေရ ဆီရာတယ္အထိ သယ္လာၿပီးမွ ေလယာဥ္ေပၚကအဆင္း ေက်ာပိုုးအိတ္ေဘး ထည့္ထားရာကေန ၿပ ုုတ္က်ရတယ္လိုု ့။ နယူးေယာက္မွာ မိုုးသက္မုုန္တိုုင္းရိွလိုု ့ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ေတြ ဖ်က္သိမ္းတယ္ဆိုုတဲ့သတင္း ေလဆိပ္က တီဗြီဖန္သားၿပင္မွာေတြ ့ေတာ့ ဝိုုင္းေရ အေၿခအေနမေကာင္းဘူးလိုု ့ ေၿပာလိုုက္ေသးတယ္။ ဆီရာတယ္ကေန မနက္ ၇ နာရီထြက္ရမဲ့ ေလယာဥ္ဟာ မနက္ ၈ နာရီက်ေတာ့ delay လိုု ့ ေၾကၿငာတယ္။ ကိုုယ္က ထိုုင္ခံုုကိုုမွီၿပီး အိပ္ငိုုက္တယ္ ႏိႈးလိုုက္ ငိုုက္လိုုက္။ ဘယ္ေနရာမွာမဆိုုအိပ္ေပ်ာ္ ဘယ္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္စားဝင္တဲ့ အေမ့ဆီက ေကာင္းတဲ့အက်င့္ေလး ကိုုယ္ရထားတယ္။ အလင္းရိွရင္၊ အသံၾကားရင္ အိပ္မေပ်ာ္၊ ၾကြက္ၿဖတ္ေၿပးရင္ေတာင္ႏိုုးတဲ့၊ ေလယာဥ္စီး၊ ကားစီးရင္ ဘယ္ေတာ့မွမအိပ္တဲ့ အေဖ့ဆီက မေကာင္းတဲ့အက်င့္စရိုုက္ေလးေတြ အေမြဆက္မခံလိုု ့ ေတာ္ပါေသးရဲ ့။ မနက္ ၉  နာရီက်ေတာ့ cancel လိုု ့ ေၾကၿငာလိုုက္ေတာ့ အလာစကာအဲလိုုင္းေကာင္တာဆီ ေၿပးၾကတယ္။ ဝိုုင္းနဲ့ကိုုယ္က မိနစ္ပိုုင္းအတြင္း ေက်ာပိုုးအိတ္ေကာက္လြယ္ လက္ေက့အိတ္ဆြဲၿပီး ေကာင္တာဆီသြားဖိုု ့အဆင့္သင့္။ ဘယ္ေတာ့မွ အဆင္သင့္မၿဖစ္ ေနာက္က်တတ္ ေအးေဆးေဆးေဆး လုုပ္ေနတဲ့ ဟန္ကိုု ဝိုုင္းကဆူတယ္။ ၾကည့္ ...  ကိုုယ့္ေရွ ့မွာ လူတန္းၾကီးက အရွည္ၾကီး အေစာဆံုုးထြက္မဲ့ ေလယာဥ္ကိုု မရေတာ့ဘူး။ တခုုခုုဆိုု ၿမန္ဆန္သြက္လက္ရတယ္ အသြားအေႏွး အစားေႏွးေႏွး မရဘူး အၿမဲနားစြင့္ၿပီး ရယ္ဒီၿဖစ္ေနရမယ္။

လူတန္းၾကီးက အရွည္ၾကီး ဘယ္ဖုုန္းနံပါတ္ကိုု ဖုုန္းေခၚၿပီး ေလယာဥ္လတ္မွတ္ ဘြတ္လိုု ့ရတယ္ဆိုုေပမဲ့ ေစာင့္လက္စနဲ ့ ေစာင့္ေတာ့မယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ရတဲ့ေလယာဥ္က ည ၉  နာရီ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ ဖီလာဒဲဖီးယား၊ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ Newark မ်ား ရႏိုုင္မလားဆိုုေတာ့ မရဘူး။ ဖီလာဒဲဖီးယားကေန နယူးေယာက္ကိုု ရထား၊ ဘတ္စ္ကား ႏွစ္နာရီ ၿပန္စီးရမယ္။ ဒါေတာင္ ေလယာဥ္ဆင္းရမရ မေသခ်ာဘူး။ ဟန္က ဗီယက္နမ္ၿပန္ရမွာမိုု ့ အေစာဆံုုးေလယာဥ္ စီစဥ္ေပးပါလိုု ့ အကူအညီေတာင္းေတာ့ မနက္ၿဖန္ ၂ နာရီ နယူးေယာက္ေလယာဥ္ရတယ္။ ဒီည ၉  နာရီ ဖီလာဒဲဖီးယား မနက္ၿဖန္ ၂ နာရီ နယူးေယာက္ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ နယူးေယာက္ေရြးလိုုက္တယ္။ ေလယာဥ္ကန္ဆယ္လိုုက္လိုု ့ ဆီရာတယ္မွာ တေန ့ေနရမွာမိုု ့လိုု ့ ရံုုးကိုု ခြင့္တရက္ထပ္ေတာင္း။ မနက္ၿဖန္ၿပရမဲ ့ေဆးခန္းကိုု ကန္ဆယ္ၿပီး ရက္ခ်ိန္းယူတာ ေနာက္ထပ္ ၃ လမွရတယ္။ အမယ္မင္း ... ဆရာဝန္ေတြဆီက ရက္ခ်ိန္းရဖိုု ့ မလြယ္ပါလားေနာ္။ ဒီလိုုနဲ ့ မရည္ရြယ္ဘဲ ဆီရာတယ္ကိုု ဝင္လည္ဖိုု ့ဖန္လာတယ္။ ေလေၾကာင္းလိုုင္းက ဟိုုတယ္စီစဥ္ေပးလားေမးေတာ့ မစီစဥ္ေပးဘူး မနက္စာ၊ ေန ့လည္စာ၊ ညစာ တေယာက္ကိုု ၁၆ က်ပ္ food vouchers လတ္မွတ္ေတြေပးတယ္။ ေလယာဥ္ရၿပီဆိုုတာနဲ ့ ဟိုုတယ္ရွာ last minute ဘြတ္။ အစားအေသာက္လတ္မွတ္ေတြနဲ ့ Beagle ၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ေရဝယ္ေသာက္။ ေလဆိပ္ကေန ဟိုုတယ္ကိုု ဘယ္လိုုသြားမလဲ အူဘာ၊ တကၠစီက ၆၀ ေတာင္။ ရထားက ၃ က်ပ္ပဲေပးရတယ္ ရထားစီးၿပီး ၿမိ ုု ့ထဲသြား ၿမိ ုု ့ထဲေရာက္မွ အူဘာေခၚလိုုက္မယ္။ ေလဆိပ္ကေန ၿမိ ုု ့ထဲကိုု ရထားနဲ ့ေတာင္ အေတာ္ေဝးတယ္ ဒါ့ေၾကာင့္ တကၠစီခ ၆၀ ေတာင္းတာေနမွာ။ ခရီးသြားအာမခံဆီကေန ၿပန္ေတာင္းမွာမိုု ့လိုု ့ ရထားလတ္မွတ္ေတြ သိမ္းထားတယ္။ ၿမိ ုု ့ထဲေရာက္ေတာ့ ဘတ္စ္ကားစီးမလိုု ့ ဘတ္စ္ကားေပၚတက္ေမးေသးတယ္။ ဒီေလာက္ဘယ္ကားနံပါတ္ ဘယ္ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာဆင္းပါလိုု ့ေရးထားတာကိုုၿပၿပီး ေမးတာေတာင္ ေခါင္းခါၿပေနတယ္။ ဝိုုင္းက စန္းစန္းေရ ထားလိုုက္ အူဘာစီးရေအာင္ အူဘာနဲ ့ဟိုုတယ္ဆီသြားတာ ၈ က်ပ္ပဲက်လိုု ့ ယံုုေတာင္မယံုုခ်င္ဘူး ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲ ေဝးတာကိုုး။ Sleepness in Seattle ၊ ေအဘီစီသတင္း႒ာနရဲ ့ Gray's anatomy ဇာတ္လမ္းတြဲၾကိ ုုက္တဲ့ ကိုုယ္ဟာ ဆီရာတယ္ကိုု တေန ့သြားလည္မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးဖူးတယ္။ ခုုေတာ့ မရည္ရြယ္ဘဲ ဆီရာတယ္ကိုု ဝင္လည္ဖိုု ့ဖန္လာတယ္။ ဆီရာတယ္မွာ ဘယ္ေတြသြားလည္သလဲဆိုုတာကေတာ့ ေနာက္ဆံုုးပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ႏိုုဝင္ဘာ ၁၈၊ ၂၀၁၈။

ဂ်ပန္ဆိုုင္က ေန ့လည္စာ
အမ့္ကာ့ေရ ့ ၿမိ ုု ့လည္ေကာင္
Planet Walk
ေရကန္ ေတာေတာင္ သာယာတဲ့ေနရာေလး
ပင္လယ္ကမ္းစပ္က ငွက္တအုုပ္
ေခ်ာင္းေဘးမွာ ငါးရွာေနတဲ့ ဇင္ေယာ္
အလာစကာမွာပဲ ေတြ ့ရတဲ့ Firedweed
အင္မတန္စပ္တဲ့ သေဘၤာသီးေထာင္း
ဘိန္းပန္း
ဘိန္းပန္း
ၾကည့္ေနတာကိုုက ခ်စ္စရာေလး sweet ၿဖစ္တဲ့ corgi ေခြး
သခင္ စကိတ္စီးတာကိုု ေၿပးလိုုက္တဲ့ေခြး

အလာစကာသြား ေတာလား - ၁၄

ဂ်ဴလိႈင္ ၁၅ တနဂၤေႏြေန ့ ဟန္ယူလာတဲ့ ပဲပိစပ္မႈန္ ့လည္း ကုုန္ၿပီ ကိုုယ္ယူလာတဲ့ nuts အေစ့အႏွံေတြလည္း ကုုန္ၿပီ။ မေန ့က ညစာေကာင္းေကာင္း မစားခဲ့ေတာ့ ဗိုုက္ကတဂီြဂီြၿမည္ေနၿပီ။ မနက္ ၉  နာရီ ၿမိ ုု ့ထဲက Visitor Center မွာ Portage ကိုုသြားမဲ့ ရွယ္တယ္ဘတ္စ္ကိုု ေစာင့္စီးရမွာဆိုုေတာ့ ဟိုုတယ္ကေန မနက္ ၈ နာရီ ၂၀ ေလာက္ထြက္ၿပီး လမ္းမွာ မုုန္ ့ဆိုုင္ ရွာၾကတယ္ တဆိုုင္မွမဖြင့္ဘူး။ North Face ဆိုုင္ကိုု ဝင္ၾကည့္တယ္ ေစ်းခ်ေပမဲ့ ၾကိ ုုက္တာမေတြ ့။ ကိုုယ္တိုု ့စီးရမဲ ့ အလာစကာ Adventure ကားေတြ ့လိုု ့ ကားေဘးနားမွာ ရပ္ေစာင့္ေနတာ ဒရိုုင္ဘာအန္တီၾကီးက စုုရပ္ Visitor  Center မွာပဲ ေစာင့္ေနပါတဲ့။ Visitor Center  ေရာက္လိုု ့ မုုန္ ့ဆိုုင္ရွာၾကည့္ေတာ့ တဆိုုင္မွမဖြင့္ေသးဘူး။ မွတ္တိုုင္ေတြမွာ ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး ဘယ္ေတြကိုု သြားၾကမွာပါလိမ့္။ ကိုုယ္တိုု ့သံုုးေယာက္ ေပၚတူဂီေလးေယာက္ သူတိုု ့က ထရမ္စီးမွာတဲ့။ ပထမဆံုုးရပ္ေပးတဲ့ ေနရာက ငွက္ၾကည့္တဲ့ေနရာ ေရအိုုင္ေပၚက တံတားေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေတာေတာင္ေရေၿမေတြကိုု ၾကည့္ရတာ အင္မတန္သာယာတယ္။ ေၿခာက္မိုုင္ရွည္တဲ့ bike trail စက္ဘီးလမ္းက နာမည္ေက်ာ္တယ္တဲ့။ ေရကန္က စိမ္းၿမေနၿပီး ေတာင္ထိပ္မွာၿမ ူခိုုးေတြေဝ့လိုု ့ ေအးစိမ့္ေနတာပဲ။ အရင္ဆံုုး ထရမ္ဆီသြားတယ္ ေနာက္ႏွစ္နာရီ လာၾကိ ုုမယ္တဲ့။ ထရမ္ကသိပ္မၿမင့္ဘူး ေတာင္ထိပ္ေပၚကဆိုုင္မွာ ေန ့လည္စာစားတာပါတယ္။ ဝိုုင္းက တြက္ခ်က္ၿပီး အဲ့ဒီတိုုးေစ်းၾကီးတယ္တဲ့။ ကိုုယ္တိုု ့ဟိုုက္ကင္းထြက္မဲ့ေနရာက ကာဖီဆိုုင္ကေန တမိုုင္ခြဲေလာက္ေဝးေတာ့ လမ္းမွားမွာစိုုးလိုု ့ ဒရိုုင္ဘာအန္တီၾကီးက ေမာင္းပိုု ့လိုုက္ၿပၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းၿပတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ဟိုုက္ကင္းၿပီးတဲ့အခါ လာၾကိ ုုဖိုု ့ ဖုုန္းေခၚရမွာ ကိုုယ့္ဖုုန္းက စစ္ကနယ္မမိရင္ ကာဖီဆိုုင္ကေန လိုုင္းဖုုန္းနဲ့ေခၚဖိုု ့ ကာဖီဆိုုင္က ဝန္ထမ္းနဲ ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ဒရိုုင္ဘာအန္တီၾကီးကိုု တစ္ဖ္တဆယ္ေပးလိုုက္တယ္။ ဗိုုက္ဆာေနၿပီမိုု ့လိုု ့ ကိုုယ္က စြပ္ၿပ ုုတ္၊ ဆန္းဒြတ္စားတယ္ ဝိုုင္းတိုု ့ညီအစ္မက ဆန္းဒြတ္နဲ ့ ကြတ္ကီးစားတယ္။ ကြတ္ကီးက မလတ္ဆပ္ဘူးဆိုုၿပီး ဆိုုင္ဝန္ထမ္းကိုု လဲခိုုင္းတယ္။

ဆိုုင္ေနာက္ဖက္မွာ humming birds အတြက္ အစာနဲ ့ေရ ခ်ိတ္ထားေပးတယ္။ humming birds ေလးေတြ လာစားၾကတယ္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ ၾကိ ုုးစားေပမဲ့ ၿမန္လြန္းလိုု ့ ဘယ္လိုုမွရိုုက္လိုု ့မရဘူး။ ဟိုုက္ကင္းထြက္ရမဲ့ဖက္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဆိုုင္ဝန္ထမ္းက လမ္းညႊန္ေပမဲ့ မေသခ်ာမေရရာၿဖစ္ေနတဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ကိုု စိတ္မခ်လိုု ့ ဆိုုင္ဝန္ထမ္းေလးက ဆိုုင္အၿပင္ဖက္ထြက္ၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ လမ္းညႊန္ေပးတယ္။   ဖုုန္းမွာစစ္ကနယ္မရိွ ဘယ္ေနရာဘယ္လမ္းလိုု ့ မွတ္သားရေအာင္လည္း တခုုတည္းေသာ လမ္းမၾကီးရဲ ့ေဘးမွာ ဘယ္ေတာင္လိုု ့ မွတ္သားရေအာင္လည္း ေတာင္ေတြက အတူတူ။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုု ့ ေကာင္းမဲ့ေနရာေတြဆိုုရင္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ ၿဖတ္သန္းသြားတဲ့ ကားေၾကာၿပတ္တယ္။ ဒရိုုင္ဘာအန္တီၾကီးၿပခဲ့တဲ့ RV ကားေတြရပ္ထားတဲ့ ေနရာေတြ ့ေတာ့မွ ကိုုယ္တိုု ့သြားေနတဲ့လမ္းေၾကာင္း မွန္တယ္ဆိုုၿပီး စိတ္နည္းနည္းေအးသြားတယ္။ ေနာက္မိုုင္ဝက္ ေလွ်ာက္ၿပီးတဲ့အခါ ကားပါကင္ကိုုေတြ ့ၿပီး ထေရလမ္းကိုုေတြ ့ေတာ့မွ ေရာက္ၿပီေဟ့လိုု ့ စိတ္ေအးသြားတယ္။ ဟိုုက္ကင္းထြက္ၿပီးလိုု ့ ၿပန္လာတဲ့သူေတြကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ သိပ္မေဝးဘူး တမိုုင္ခြဲသာသာေလာက္ပဲတဲ့။ ၿဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ့ ေခ်ာင္းေလးေတြ ့ေတာ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။ အယ္မေလး ... ၿခင္ေတြဆိုုတာ အံုုခဲေနတာပဲ တဘန္းဘန္းနဲ ့ရိုုက္။ တခ်ိဳ ့ေတြဆိုု ေခါင္းမွာ ၿခင္ကာပိုုက္ကြန္ေလးေတြနဲ ့။ ထေရးလမ္းက ေၿပၿပစ္တယ္ သန္ ့ရွင္းတယ္ အမ်ိဳးသမီးသံုုးေယာက္နဲ ့ ပါလာတဲ့ corgi ေခြးေလးက ကိုုယ္တိုု ့သံုုးေယာက္ကိုု စပ္စုုတယ္။ ကိုုယ္က အိုု ့အိုု ့ေခၚေတာ့ ကိုုယ့္ဆီေၿပးလာတယ္ ဝိုုင္းတိုု ့ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ေၿပးၾကေတာ့တာပဲ။ သူ ့ကိုု ေၾကာက္လန္ ့တၾကား ေၿပးသြားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ကိုုေတြ ့တဲ့အခါ ေခြးကအေၿပးရပ္ၿပီး နားလည္တဲ့မ်က္လံုုးေတြနဲ ့ၾကည့္ၿပီး သူ ့သခင္မေတြဆီ ၿပန္ေၿပးသြားတယ္။ ကမၻာၾကီး ပူေႏြးလာတယ္ ေရခဲၿမစ္ေတြ အရည္ေပ်ာ္လာတယ္ဆိုုတာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ၿမင္ေတြ ့ရတယ္။ ေနာက္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေရခဲၿမစ္ေတြ မရိွေတာ့တဲ့အခါ ဝက္ဝံေတြ ဘယ္လိုုအသက္ရွင္သန္ၾကမလဲ။ ကမၻာၾကီးပူေႏြးလာမႈအတြက္ ကိုုယ္လုုပ္ႏိုုင္တာေတြက recycle ပစၥည္း စြန္ ့ပစ္ေပးမယ္၊ တခါသံုုးပလတ္စတစ္ေတြ သံုုးတာေလွ်ာ့မယ္၊ ပရင့္တာကေန မလိုုအပ္ဘဲ print လုုပ္တာေတြ ေလွ်ာ့မယ္၊ စပေရးေတြ သိပ္မသံုုးဘူး၊ တတ္ႏိုုင္သေလာက္ သစ္ပင္စိုုက္ပ်ိဳးေပးမယ္။

ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ခ်ေပးခဲ့တဲ့ ကာဖီဆိုုင္

ၿခင္ေတြက အံုုခဲေနေတာ့ ၾကာၾကာမေနႏိုုင္ဘူး လာလမ္းအတိုုင္းၿပန္ေလွ်ာက္။ စစ္ကနယ္မိတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ ကမၻာ့ဖလားပြဲမွာ ၿပင္သစ္နဲ ့ ခရိုုေရးရွား ဘယ္သူဗိုုလ္စြဲသလဲဆိုုတာ စစ္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ၿပင္သစ္ႏိုုင္တယ္။ ကာဖီဆိုုင္နားမေကြ ့ခင္ ေရကန္တခုုေတြ ့ေတာ့ သြားၾကည့္ၾကတယ္။ ဟက္စကီးေခြးႏွစ္ေကာင္နဲ ့ စံုုတြဲက သိ္မ္းငွက္ေတြ ့တယ္လိုု ့ သတင္းေပးတယ္။ မၾကာခင္ ကမ္းပင္းထြက္ဖိုု ့ စံုုတြဲတတြဲေရာက္လာေတာ့ ေကာင္မေလးက ကိုုယ္တိုု ့တည္းခဲ့ဖူးတဲ့ဟိုုစတယ္က ဧည့္ၾကိ ုုေကာင္မေလး။ ဝိုုင္းကိုုေၿပာၿပေတာ့ ဟုုတ္သလိုုပဲ မမွတ္မိဘူးတဲ့။ ေသခ်ာပါတယ္ ကိုုယ္လား အဲ့ဒီလိုု လူေတြ၊ လမ္းေတြ၊ ပစၥည္းေတြကိုု သိပ္မွတ္မိတာ စာက်ေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ အဲ့ဒါအေဖ့ဆီက ရတာေနမွာ အေဖက အိမ္မွာ ဘယ္ပစၥည္းက ဘယ္ေနရာမွာဆိုုတာ မွတ္မိတယ္။ ပစၥည္းရွာမေတြ ့လိုု ့ကေတာ့ အေဖ့ကိုုသာေမးၾကည့္။ ပိုုက္ဆံအုုပ္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ေလွ်ာ့ေနတယ္ ဘယ္ေလာက္ဆိုုတာ မွတ္မိတယ္ ကိုုယ္က အဲ့ဒီေလာက္ မမွတ္မိဘူး။ သူ ့အမွတ္အသားနဲ ့သူ လမ္းေတြကိုု မွတ္မိတယ္။ အေဖ လမ္းမွားမ်က္စိလည္မွာကိုု စိုုးရိမ္စရာမလိုုဘူး။ မၾကီးလည္း အသက္ ၁၈ တုုန္းက တခါပဲေတြ ့ဖူးတဲ့ အစ္မတေယာက္ကိုု ေနာက္ ၂၀ ႏွစ္အၾကာ တီဗီြဖန္သားၿပင္မွာေတြ ့ေတာ့ မွတ္မိတယ္။ ကာဖီဆိုုင္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ရွယ္တယ္ဘတ္စ္ကိုု ဖုုန္းေခၚ ခုုဏေလးကပဲ ရွယ္တယ္ဘတ္စ္ကလူကိုု ေတြ ့လိုုက္တယ္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ၾကာရင္ လာၾကိ ုုမယ္တဲ့။ ကာဖီဆိုုင္ထဲက လက္ေဆာင္ပစၥည္းေရာက္တဲ့ဆိုုင္ကိုု window shopping လုုပ္။ ေရခဲမုုန္ ့ဝယ္စားၾကေတာ့ mountain huckle berry တဲ့ ကိုုယ္စားဖူးသမွွ် ေရခဲမုုန္ ့ထဲမွာ အေကာင္းဆံုုးပဲ။ huckle berry ဆိုုတာ ဝါရွင္တန္၊ ကေနဒါ၊ အလာစကာၿပည္နယ္မွာပဲ ေတြ ့ရတဲ့ ဘယ္ရီတမ်ိဳးတဲ့။ ပရိုုင္းမတ္နဲ ့ လုုပ္ထားတယ္ဆိုုတဲ့ လည္ဆြဲ၊ နားကပ္၊ လက္ေကာက္ ေစ်းအရမ္းၾကီးတယ္ ၄၀၀ ေက်ာ္တယ္။ ဝိုုင္းေၿမာက္ေပးတာနဲ ့ နားဆြဲေလး ဝယ္လိုုက္တယ္။ လူတေယာက္က ရယ္ဒီၿဖစ္ၿပီလားလိုု ့ လာေမးေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့က ခရူစီးမွာမဟုုတ္ဘူးလိုု ့ ေၿပာေတာ့ သူက ရွယ္တယ္ဘတ္စ္ကတဲ့။ Wildlife စင္တာမွာ ဝင္ေခၚရဦးမယ္ ကိုုယ္တိုု ့ကိုု အၿပင္မွာခ်ေပးခဲ့တယ္ အထဲကိုုေလွ်ာက္မသြားနဲ ့ Wildlife စင္တာထဲကိုု တစ္ကဒ္မရိွဘဲဝင္ရင္ ဒဏ္တပ္ခံေနရမွာစိုုးလိုု ့တဲ့။ စိတ္ခ်ပါ ဒီေက်ာက္ေဆာင္ကေန ဘယ္မွမသြားဘူး အဲ့ဒီေက်ာက္ေဆာင္နားမွာပဲ ဓာတ္ပံုုပတ္ရိုုက္ေနၾကတယ္။

အၿပန္လမ္းက အင္မတန္သာယာတယ္ ေဘးမွာၿမစ္။ ေရတံခြန္နားေရာက္ေတာ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ ကားရပ္ေပးတယ္။ ဖိုုတိုုဂရပ္ဖီသင္ေနတဲ့ ဟန္က ေအာ္တိုုမုုဒ္နဲ ့မရိုုက္ဘဲ ခ်ိန္ဆၿပီးရိုုက္တာ လင္းထိန္ေနလိုု ့ ဝိုုင္းကမဲ့ရြဲ ့ၿပီးဆူ။ ကယ္လီဖိုုးနီးယားကိုု သြားတုုန္းက ဟန္ ့ကင္မရာနဲ ့ရိုုက္တာ တပံုုမွအေကာင္းမရဘူး အိုုင္ဖုုန္းနဲ ့ရိုုက္တာေတြပဲေကာင္းတယ္။ စမ္းသပ္ေနတာ ေလ့က်င့္ေနတာတဲ့ ခုုလိုုခရီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ မေလ့က်င့္ေသးဘူး ေနာက္တေခါက္ေရာက္ဖိုု ့မလြယ္ဘူး ေအာ္တိုုမုုဒ္နဲ ့ပဲ ရိုုက္သင့္တယ္။ သစ္သားကိုု လက္ေရာက္ေၿမာက္စြာ ထြင္းထုုတားတဲ့ ဆိုုင္တဆိုုင္မွာ ခဏရပ္ေပးတယ္။ တိုုးကုုမၺဏီေတြဟာ ေဒသခံဆိုုင္ေတြမွာ ရပ္ေပးေလ့ရိွတယ္။ တိုုးခရီးသည္ေတြဟာ တခုုမဟုုတ္ တခုုေတာ့ ဝယ္ၾကတာပဲ။ ဒီလိုုနည္းနဲ ့ တိုုးကုုမၺဏီေတြဟာ ေဒသခံဆိုုင္ေတြကိုု တဖက္တလမ္းကေန ကူညီေပးၾကတယ္။ ေန ့လည္စာ ဂ်ပန္ဆိုုင္မွာ စားတယ္ စားေကာင္းတယ္။ ဆိုုင္မွာလုုပ္တဲ့သူေတြက ကိုုရီယားမေတြ ဘယ္ကလဲေမးေတာ့ ဗီယက္နမ္နဲ ့ ၿမန္မာလိုု ့ေမးေတာ့ သူတိုု ့လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္တေယာက္က ၿမန္မာ ဒီေန ့ခြင့္ယူထားတယ္တဲ့။ ေႏြရာသီဆိုုရင္ တပတ္မွာ တနဂၤေႏြတရက္တည္းသာဖြင့္တဲ့ ေစ်းကိုုသြားလည္ၾကတယ္။ ညေနငါးနာရီထိုုးၿပီဆိုုေတာ့ ဆိုုင္ခန္းေတြ သိမ္းေနၿပီ။ လက္မႈပစၥည္းေလးေတြ အင္မတန္လက္ရာေၿမာက္တယ္။  အိမ္ပိုုင္ဆိုုရင္ ဧည့္ခန္းမွာထားဖိုု ့ လက္မႈပစၥည္းေလးေတြ ဝယ္ခ်င္ေပမဲ့ အိမ္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ ေနတဲ့သူဆိုုေတာ့ မၿဖစ္မေနအသံုုးလိုုတဲ့ ပစၥည္းေလာက္ပဲ ဝယ္ေတာ့တယ္။ အိမ္ေၿပာင္းရင္ သိမ္းရဆည္းရ ထုုပ္ပိုုးရတာ မလြယ္ဘူး။ ကိုုယ္ဝယ္လာတဲ့ နားဆြဲေလးက ၈ က်ပ္ေလာက္ သက္သာေနလိုု ့ ရင္ထုုမနာၿဖစ္လိုုက္ေသးတယ္။ ေၾသာ္ ... နားဆြဲေစ်းက ေပါက္ေစ်း ေစ်းမွာမိုု ့လိုု ့ သက္သာတာ ေစ်းေရာက္မယ္လိုု ့ ဘယ္သူကသိမွာလဲလိုု ့ ေၿဖသိမ့္ရေသးတယ္။ Vistior Center ဝင္လည္ၿပီး အမ့္ကာ့ေရ ့မွာ ဘယ္ေတြလည္ပတ္လိုု ့ရလဲေမးေတာ့  ကိုုယ္တိုု ့ေရာက္ခဲ့တဲ့ အန္တိုုနီထေရးလမ္း၊ သရဲအိမ္၊ ေရခဲေတာင္ဟိုုက္ကင္း၊ ကႏူးေလွ။ ေရခဲေတာင္ဟိုုက္ကင္း ထြက္ခ်င္ရင္ ဒီဖုုန္းနံပါတ္ကိုုေခၚ တေန ့ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ပဲ လက္ခံတယ္။ ေတာင္ေပၚမွာ အရမ္းေအးတယ္ ကိုုယ့္ကိုုလက္ညိႈးညႊန္ၿပၿပီး သူ ့လိုု vest ဝတ္မွရမယ္။ Vistor Center က အဘြားၾကီးေတြ အင္မတန္သေဘာေကာင္းတယ္။ ေတာ္ပါၿပီ ဟိုုက္ကင္း ၿပတိုုက္လည္း မလည္ခ်င္ဘူး မနက္ၿဖန္ အန္တိုုနီထေရးလမ္း ဟိုုက္ကင္းထြက္ၿပီး ေလွ်ာ့ပင္းထြက္မယ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲေပါ့။ အလာစကာခရီးစဥ္ရဲ ့ ေနာက္ဆံုုးေန ့ အမ့္ကာ့ေရ ့မွာ ဘယ္ေတြသြားၿပီး ဘယ္လိုုေလွ်ာ့ပင္းထြက္တဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ႏိုဝင္ဘာ ၁၁၊ ၂၀၁၈။

ဆန္းဒြတ္တခုုပဲ ကုုန္တယ္
humming birds အစာေကႊ်းတဲ့ဟာ
စစ္ကနယ္မိလိုု ့ ကမၻာ့ဖလားပြဲ ဘယ္သူဗိုုလ္စြဲလဲ စစ္တဲ့ေနရာ
ကိုုယ့္ဆီေၿပးလာေပမဲ့ ေခြးေၾကာက္လိုု ့ ထြက္ေၿပးတဲ့ ဝိုုင္းတိုု ့ညီအစ္မကိုု ၾကည့္ေနတဲ့ corgi ေခြး
dog friendly, kids friendly trail
ခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတဲ့ golden retriever
yayyy ... we made it !


စားဖူးသမွ်ထဲမွာ အေကာင္းဆံုုး ေရခဲမုုန္ ့ Mountain Huckle berry ဆိုုတာ ဝါရွင္တန္၊ ကေနဒါ၊ အလာစကာမွာပဲ ေပါက္တဲ့ဘယ္ရီတဲ့
ဟန္ လက္စြမ္းၿပထားတဲ့ ေရတံခြန္ဓာတ္ပံုု slow shutter speed, lowest ISO, highest aperture လိုု ့ ေၿပာတာပဲ
တခါမွ မစမ္းရေသး
ခဏရပ္ေပးတဲ့ ေဒသခံ လက္မႈပစၥည္းဆိုုင္
ကိုုရီးယားမေတြေရာင္းတဲ့ ဂ်ပန္စာ
အမ့္ကာ့ေရ ့ ၿမိ  ုု့လည္ေကာင္
ေႏြရာသီ တပတ္ တနဂၤေႏြေန ့သာဖြင့္တဲ့ ေစ်းပြဲေတာ္
အရမ္းၾကိ ုုက္လိုု ့ ေန ့တိုုင္းဆြဲ တဖက္ေပ်ာက္သြားတဲ့ ေၿမာက္အလင္းတန္း ဖန္နားဆြဲ