ေမာင္ေမာင္ေရ...

ဇြန္ ၃ ရက္ တနလၤာေန ့ ည ၁၁ ခြဲ အီေကြေဒါ ၆ ရက္ ခရီးအတြက္ အထုုပ္အပိုုးၿပင္ေနတုုန္း မၾကီးဆီက ဖုုန္းဝင္လာတယ္။ ေမာင္ေမာင္ ကားတိုုက္လိုု ့ ပဲခူးေဆးရံုုေရာက္ေနတယ္ ခုုထိဘာသတင္းမွ မသိရေသးဘူး။ နင့္မွာ ပဲခူးသူငယ္ခ်င္းေတြ မရိွဘူးလား ရိွရင္အကူအညီေတာင္းၿပီး ေဆးရံုုကိုုသြားၾကည့္ခိုုင္းပါလား။ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္မွာေနတဲ့ ပဲခူးသူပံုု ့ပံုု ့က ဒီအခ်ိန္ဆိုုရင္ အိပ္ေနေလာက္ၿပီ။ ခိုုင္ေမ၊ ၿဖိ ုုးတိုု ့ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ပဲခူးမွာသူငယ္ခ်င္းမရိွဘူးတဲ့။ ခိုုင္ေမက ကားေမာင္းရင္ ကားတိုုက္မႈၿဖစ္မယ္ အသက္မေသရင္ၿပီးေရာ။ သူဆိုုလည္း သူ ့ေမာင္ေလးေၾကာင့္ ရံုုးေရာက္၊ ဂတ္ေရာက္၊ ေဆးရံုုေရာက္ဖူးတယ္တဲ့။ စကၤာပူမွာေနတဲ့ သိဂၤ ီဘအမ်ိဳးသားကိုုမင္းေဆြကိုု အကူအညီေတာင္းေတာ့ သိဂၤ ီဘအြန္လိုုင္းတက္လာတယ္။ သူ ့အစ္မကိုု ေဆးရံုုဆီ  ဆိုုင္ကယ္နဲ ့သြားခိုုင္းလိုုက္မယ္တဲ့။ မၾကီးက အင္တာနက္ကေနရွာၿပီး ပဲခူးေဆးရံုုကိုု ဖုုန္းဆက္ေတာ့ ေဆးရံုုတာဝန္ခံနဲ ့ေတြ ့တယ္။ ဆယ္မိနစ္တၾကိမ္ေလာက္ ဖုုန္းဆက္ေနလိုု ့ ေဆးရံုုပတ္ၾကည့္ဦးရဦးမယ္ မိနစ္၂၀ေလာက္မွ ၿပန္ဆက္ပါတဲ့။ မၾကီးစိတ္ပူတာက ေဆးရံုုကိုု ပိုုင္ရွင္မဲ့လူနာ အေနနဲ ့ေရာက္သြားရင္ ထိေရာက္တဲ့ေဆးကုုသမႈမရဘဲ ပစ္ထားမွာကိုု စိုုးရိမ္လိုု ့တဲ့။ သိဂၤ ီဘက ဖုုန္းၿပန္ဆက္တယ္ နာမည္၊ အသက္၊ ကားေမးတယ္။ ကားတိုုက္တယ္ဆိုုေတာ့ လက္က်ိဳးေၿခက်ိဳးေလာက္ပဲ ၿဖစ္မယ္လိုု ့ထင္ထားတာ။ ဖုုန္းအၿပန္အလွန္ ေၿပာေနၾကတုုန္း မၾကီးဆီ အေဖ့ဆီက ဖုုန္းဝင္လာတယ္။ ခ်က္ခ်င္း မၾကီးၿပန္ဆက္တယ္ ဆိုု ့နင့္ေၾကကြဲေနတဲ့အသံနဲ ့ "စန္းထြန္းေရ ေမာင္ေမာင္ ဆံုုးၿပီတဲ့ ... ငါ ရန္ကုုန္ကိုု ခ်က္ခ်င္းၿပန္ရမယ္"။  ခဏေၾကာင္သြားၿပီး တုုန္လႈပ္ေၿခာက္ခ်ားသြားတယ္။ မ်က္ရည္ေတြၿဖိ ုုင္ၿဖိ ုုင္က် ဝမ္းနည္းပက္လက္ ရင္တခုုလံုုးၿဗန္းၿဗန္း ကြဲလုုမတတ္ နာက်င္ခံစားရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကိုု ေမာင္ေမာင္ဆုံုုးၿပီလိုု ့ မတ္ေဆ့ပိုု ့။ ခိုုင္ေမ၊ ၿဖိ ုုးတိုု ့က မယံုုဘူး ဟုုတ္လိုု ့လားလိုု ့ ေမးေနလိုု ့ ငါ့အေဖ့ဆီကိုု ဖုုန္းဆက္လိုုက္။ ဝိုုင္းဖုုန္းဆက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ရင္ကြဲမတတ္ ေအာ္ငိုုေနၿပီ။ ၿဖိ ုုးက ဖုုန္းဆက္တယ္ အေဖတိုု ့က ဟိုုင္းၾကီးမွာ... ကိုုယ့္ေယာင္းမတေယာက္တည္းၿဖစ္ေနရင္ ပဲခူးကိုုသူတိုု ့လိုုက္ေပးရမလား...ဘာကူညီေပးရမလဲ။ ေယာင္းမဖုုန္းနံပါတ္ကိုု မၾကီးဆီကေတာင္းၿပီး ေပးလိုုက္ေတာ့ ေယာင္းမဆီကိုု ဖုုန္းဆက္ၾကတယ္။ ဇြန္ ၃ ရက္ ည ၁၁ ခြဲ ပဲခူးအဝင္ ဘုုရားၾကီးကုုန္းၿမိ ုု ့ မယင္းေက်းရြာ ငါးကန္အနီးမွာ ရပ္ထားတဲ့ဝါးကားကိုု ဝင္တိုုက္ၿပီး ပြဲခ်င္းၿပီးဆံုုးတာတဲ့။ ပဲခူးေဆးရံုုတာဝန္ခံက ဆံုုးၿပီဆိုုတဲ့အေၾကာင္း စလံုုးဖုုန္းကိုု တကူးတက ဖုုန္းၿပန္ဆက္ေပးတယ္။ အမယ္ေလး...ဘုုရားေရ ေသာၾကာေန ့ညကပဲ မက္ဆင္ဂ်ာကေန ဗီြဒီယိုုေကာေခၚေၿပာေသးတယ္။ သူ ့သားက PreKG တက္ၿပီမိုု ့လိုု ့ စာမ်ားလာၿပီ မအားဘူးလိုု ့ေၿပာတယ္တဲ့။

မနက္ၿဖန္ရန္ကုုန္ကိုု သြားမဲ့ေလယာဥ္ကိုု ဝိုုင္းကကူရွာေပးတယ္။ တညလံုုးအိပ္မေပ်ာ္ဘူး ေမာင္ေမာင့္အေၾကာင္းေတြး မ်က္ရည္ေတြက်။ မနက္က်ေတာ့ ကိုုယ္လက္ေတြကိုုက္ ေၾသာ္ ... စိတ္ဖိစီးမႈ ေသကြဲကြဲတဲ့ေဝဒနာ။ မနက္က်ေတာ့ ရံုုးကိုု urgent leave ႏွစ္ပတ္ယူတဲ့အေၾကာင္း အီးေမးလ္ပိုု ့လိုုက္တယ္။ ရင္ဘတ္ေအာင့္ေနလိုု ့ ေဆးရံုုမွာအာထရာေဆာင္း သြားရိုုက္တဲ့လမ္းတေလွ်ာက္ မ်က္ရည္ေတြက်ငိုု။ ၿပန္ေရာက္တာနဲ ့ လက္ေက့အိတ္ဆြဲၿပီး ေလဆိပ္သြား။ ေလယာဥ္ေပၚမွာလည္း တရံႈ ့ရံႈ ့ငိုု  ပံုု ့ပံုု ့ေၿပာတဲ့အတိုုင္း ဝိုုင္ႏွစ္ခြက္ေသာက္တာေတာင္ အိပ္မေပ်ာ္ခ်င္ဘူး။ နယူးေယာက္ကေန ေဟာင္ေကာင္ကိုု ၁၆ နာရီ ေဟာင္ေကာင္ေရာက္ခါနီးမွ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ေဟာင္ေကာင္မွာ သံုုးနာရီထရန္စစ္၊ ေဟာင္ေကာင္ကေန သံုုးနာရီစီးၿပီးေတာ့ ဗုုဒၶဟူးေန ့ညဥ့္သန္းေခါင္မွာ ရန္ကုုန္ေရာက္တယ္။ မၾကီးကိုုေၿပးဖက္ၿပီး ညီအစ္မေတြ ငိုုလိုုက္ၾကတာ အေဖ၊ အေမတိုု ့ေရွ ့မွာမငိုုနဲ ့ေနာ္။ ေၿဖမဆည္ႏိုုင္ၿဖစ္ေနတဲ့ အေဖနဲ ့အေမ့ကိုု မၾကီးကေၿဖာင္းဖ် က်န္းမာေရးကိုု ဂရုုစိုုက္တယ္။ ေမာင္ေမာင္ဟာ စိတ္ထားေကာင္းတဲ့ကေလး အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းမႈ စင္ၾကယ္တယ္။ သူ ့ဘဝမွာ သူတပါးထိခိုုက္နစ္နာေအာင္ ဘာတခုုမွမလုုပ္ခဲ့ဘူး။ ေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္ေနမွာ သူအခုုနတ္ၿပည္ေရာက္ေနမယ္ဆိုုရင္ လူ ့ဘဝထက္ေတာင္ ပိုုမေကာင္းဘူးလား။ လူ ့ဘဝမွာေတာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာစားရေသးတယ္ နတ္ၿပည္မွာရွာစားစရာမလိုုဘူး။ အေဖ၊ အေမ စိတ္ထိန္းပါ သမီးေတြရိွေသးတယ္ ေၿမးရိွေသးတယ္။ သမီးတိုု ့အတြက္ အေဖအေမက  အေရးၾကီးတယ္ ထပ္ၿပီးမဆံုုးရံႈးရပါေစနဲ ့။ မၾကီးေၿပာၿပေတာ့ အေဖနဲ ့အေမ ငိုုတာနည္းနည္းေလ်ာ့တယ္။ အစကအေကြ ့မွာမ်ား အရိွန္မထိန္းႏိုုင္လိုု ့ၿဖစ္တာလား၊ ညဖက္အိပ္ငိုုက္သြားလိုု ့လား။ ဓာတ္ပံုုေတြၾကည့္လိုုက္ေတာ့ လမ္းကေၿဖာင့္ေၿဖာင့္ၿဖ ူးၿဖ ူးၾကီး၊ ညဖက္အိပ္ငိုုက္ရေအာင္ကလည္း ၿဖစ္တဲ့အခ်ိန္က ည ၁၁ နာရီခြဲ။ ကားသမားေတြမေၿပာနဲ ့ ကိုုယ္ေတြေတာင္ မအိပ္ေသးတဲ့အခ်ိန္။ ဝါးကားက လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ရပ္ထားၿပီး ေရာင္ၿပန္မီးလည္းမၿပ တၿခားလမ္းဖက္က မီးေရာင္ေၾကာင့္ ကားကိုုမီးခ်လိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ တိုုက္မိတာၿဖစ္မယ္တဲ့။ အရိွန္မ်ားလိုု ့လား အရိွန္ေတာ့မမ်ားႏိုုင္ဘူး ေနာက္မွာဆန္အိတ္ဝိတ္ေတြရိွေနတယ္။ ေမာင္ေမာင္က မနက္ ၈ နာရီ၊ ည ၈ နာရီ အေဖ့ဆီကိုု ဖုုန္းဆက္တယ္။ အဲ့ဒီညက အေဖ့ဆီကိုု ည ၈ နာရီ၊ ေယာင္းမဆီကိုု ည ၉  နာရီ၊ မႏၱေလးဂိတ္ကလူေတြနဲ ့ ည ၁၀ နာရီအထိ စေနာက္ေနၾကေသးတယ္တဲ့။

၂၀၁၉  ေဖေဖၚဝါရီ ၁၀ မိသားစုုဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ေမာင္ေမာင္ ပခုုကၠဴကေန ဆင္းလာတယ္...
စတိတ္ကေန ရန္ကုုန္မၿပန္တာ ၈ ႏွစ္ဆိုုေတာ့ ေရာက္တုုန္းေရာက္ခိုုက္ မိသားစုုဓာတ္ပံုု မၿဖစ္မေန ရိုုက္တယ္...
ခုုေတာ့ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ရိုုက္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုုးမိသားစုုပံုုဓာတ္ပံုု ၿဖစ္သြားၿပီ...

၂၀၁၉  ေဖေဖၚဝါရီ ၁၃ ပုုဂံေရာက္ေတာ့ ပခုုကၠဴကေနလာၿပီး  ေကႊ်းခ်င္လိုု ့ကိုု
တကူးတကလာေကႊ်းတာလိုု ့ ေၿပာခဲ့တဲ့ ေမာင္ေမာင္...



ဝုုန္းဒိုုင္းပြဲခ်င္းၿပီး ဆံုုးသြားတဲ့အတြက္ ေဝဒနာမခံစားရဘူး သူ ့အတြက္ေကာင္းတယ္လိုု ့ေတြးမိတယ္။ ကိုုယ္ဆိုုလုုပက္ၿဖစ္တဲ့အခ်ိန္ နာက်င္ကိုုက္ခဲလြန္းလိုု ့ တခါတေလ ေသတာကေတာင္ ေကာင္းေသးတယ္လိုု ေတြးမိတယ္။ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ေသႏိုုင္တယ္ ေသမလားလိုု ့ေတြးမိေပမဲ့ ေမာင္ေမာင့္ကိုု တခါမွေသမယ္လိုု ့ မေတြးမိဘူး။ ငယ္လည္းငယ္ က်န္းလည္းမာ ေနမေကာင္းတခါမွ မၿဖစ္တဲ့သူကိုုး။ ေနာက္ေန ့ ဖ်ာပံုုၿမိ ုု ့မွာ ေဟာက္ဆာဂ်င္ေလးေတြရဲ ့ကား ဓာတ္တိုုင္လံုုးေတြ တင္ထားတဲ့ကားကိုု တိုုက္မိလိုု ့ သံုုးေယာက္ေသတယ္ဆိုုတဲ့သတင္း ေဖ့ဘြတ္မွာ ရွယ္တာေတြေတြ ့ေတာ့ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ဘဝတူေတြလိုု ့ ေတြးမိတယ္။ ဓာတ္တိုုင္လံုုးတင္တဲ့ကားက လမ္းမၾကီးေပၚ တက္ရပ္ထားတယ္၊ ေရာင္ၿပန္မီးလည္းမထြန္း၊ မနက္၃နာရီ မီးမရိွတဲ့လမ္းမွာ မေသသင့္ဘဲေသရတာေတြ။ ဆရာဝန္တေယာက္ၿဖစ္ဖိုု ့ဆိုုတာ လြယ္တာမဟုုတ္ဘူး ၿပည္သူေတြအတြက္ အရမ္းကိုုနစ္နာဆံုုးရံႈးတာပဲ။ ဝိုုင္းေၿပာစကားအရဆိုုရင္ victims of poor country ဆင္းရဲတဲ့တိုုင္းၿပည္ရဲ ့သားေကာင္ေတြ။ ေဝ၊ ၿမတ္မြန္နဲ ့ေၿပာေတာ့ နယ္မွာဆိုုရင္ လိုုင္စင္ေၿဖစရာေတာင္မလိုုဘူး ပိုုက္ဆံေပးရင္ လိုုင္စင္ရတယ္။ ဆိုုင္ကယ္၊ ကား ယာဥ္စည္းကမ္းလည္း နားမလည္ ေမာင္းခ်င္သလိုုေမာင္း။ ဦးထုုပ္မေဆာင္း၊ ခါးပတ္မပတ္။ သစ္လံုုးကားေတြဆိုုရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကိ ုုးေတြခ်ည္ထားရဲ ့လားမသိ။ ယာဥ္တိုုက္မႈၿဖစ္တဲ့ေနရာမွာ ေဗာဓိရိပ္ၿငိမ္ေတာရက ဆရာေတာ္သံုုးပါး၊ ဓမၼစကူးက ဆရာေတာ္ႏွစ္ပါးကိုုပင့္ၿပီး သကၤန္းကပ္၊ ပရိတ္ရြတ္တယ္။ အဲ့ဒီေနရာမွာပဲ  ယာဥ္တိုုက္မႈၿဖစ္လိုု ့ တလအတြင္းငါးေယာက္ ဆံုုးသြားၿပီတဲ့။ ပရိတ္ေရေတြဖ်န္းေတာ့ ဖိနပ္တဖက္ေတြလိုု ့စိတ္ထဲမွာ ေမာင္ေမာင္တိုု ့ကားကမ်ားလား၊ ေမာင္ေမာင့္ဖိနပ္မ်ားလား။ စိတ္ထဲတမ်ိဳးေလးခံစားရလိုု ့ ေယာင္းမကိုုေမးၾကည့္ေတာ့ ဟုုတ္တယ္ ေမာင္ေမာင့္ဖိနပ္တဲ့။ ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ကေလးကိုု မၾကီးကိုုၿပလိုုက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေၿဖမဆည္ႏိုုင္။ လူပ်ိဳဘဝတုုန္းက ေက်ာ့ေမာ့ေနတဲ့ေမာင္ေမာင္ ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္စီးေနတာၿမင္ေတာ့ အစ္မၿဖစ္သူေတြ ရင္ထဲမခ်ိဘူး။ အသုုဘခ်တဲ့ေန  ့မွာ အၿပင္းထန္ဆံုုးခံစားရတာမိုု ့လိုု ့ ဆရာဝန္ေခၚထားရတယ္။ ၿဖိ ုုးက ငိုုခ်လိုုက္ ငိုုခ်လိုုက္ စိတ္ထဲထိန္းခ်ဳပ္မထားနဲ ့။ အေဖနဲ ့အေမက ဆိုု ့နင့္ေနလိုု ့ တြဲယူရတယ္။ ေမာင္ေမာင့္ကိုု လူခ်စ္လူခင္မ်ားလိုု ့ သူ ့အသုုဘ စည္ကားတယ္။ ဟိုုင္းၾကီး၊ ဖ်ာပံုု၊ ရခိုုင္ဖက္ကေတာင္ အသုုဘပိုု ့ဖိုု ့ လာၾကတယ္။ ကိုုယ္တို ့ညီအစ္မ အေဖအေမေရွ ့မွာ မငိုုရဲဘူး အိမ္သာ၊ အိပ္ယာထဲမွာ က်ိတ္ငိုုရတယ္။ နယူးေယာက္မွာ ရံုုးစတက္တဲ့ေန ့ ရံုုးကလူေတြ လာေမးၾကလိုု ့ မ်က္ရည္ေၿဖမဆည္ႏိုုင္။

ခုုမွပဲ တေယာက္တည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အားရပါးရ ငိုုရေတာ့တယ္။ အဖိုုး အသက္ ၈၆ ႏွစ္ ဘာေရာဂါမွမရိွဘဲ လူၾကီးေရာဂါနဲ ့ဆံုုးေတာ့ မ်က္ရည္ေတာင္ မက်ဘူး။ အေဒၚ ကင္ဆာနဲ ့ဆံုုးေတာ့ ဆံုုးမယ္ဆိုုတာသိ ကုုသလိုုက္ရေတာ့ နည္းနည္းဝမ္းနည္းတယ္။ ေမာင္ေမာင္က်ေတာ့ ရုုတ္တရက္ၾကီးၿဖစ္ ခ်စ္တဲ့ေမာင္ေလးဆိုုေတာ့ ရင္ထဲဝမ္းနည္းပက္လက္ နာက်င္ေၾကကြဲ ေတြးမိတိုုင္းေန ့တိုုင္း မ်က္ရည္က် ခႏၶာကိုုယ္ထဲက အစိတ္အပိုုင္းတခုု ဆံုုးရံႈးသြားသလိုု ခံစားရတယ္။ ကိုုယ္ေတာင္ ဒီေလာက္ခံစားေနရရင္ အေဖ၊ အေမဆိုု ဘယ္ေလာက္ခံစားရလိုုက္ေလမလဲ။ တခ်ိန္လံုုး ငယ္ငယ္တုုန္းကေန ခုုခ်ိန္ထိ ေမာင္ေမာင့္အေၾကာင္း ရုုပ္ရွင္ၾကည့္ေနသလိုု ၿပန္ၿမင္ေနၿပီး မ်က္စိထဲကကိုု မထြက္ဘူး။ မ်က္ႏွာေလး ညိႈးငယ္ငယ္၊ မ်က္ရည္ေလးဝဲတဲတဲ၊ ထစ္ခနဲဆိုုမ်က္ရည္က်လိုု ့ တစ္ရွဴးေဆာင္ထားရတယ္။ ဒီလိုုသာတခ်ိန္လံုုး မ်က္ရည္က် ငိုုေနမယ္ဆိုုရင္ မလြယ္ပါလား အနည္းဆံုုးသံုုးႏွစ္တဲ့။ မစားႏိုုင္ မအိပ္ႏိုုင္ ပံုုမွန္လုုပ္ေနက် အလုုပ္ေတြလည္း မလုုပ္ႏိုုင္ ရုုပ္ရွင္လည္းမၾကည့္ သီခ်င္းလည္း နားမေထာင္ စာလည္းမဖတ္။ နာနာမနာနာ တရားတခ်ိန္လံုုး ဖြင့္ထားရတယ္။ စိတ္နဲ ့လူနဲ ့မကပ္ တေယာတီးသင္တန္းရွိလိုု ့ shoulder rest ၊ တေယာစာအုုပ္သယ္ေပမဲ့ တေယာသယ္ဖိုု ့လံုုးလံုုးေမ့။ ဒီလိုုအခ်ိန္မွာ တေယာက္တည္းေနဖိုု ့ မသင့္ဘူး။ တတ္ႏိုုင္သမွ် သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ေတြ ့ဆံုုဖိုု ့ လုုပ္ရတယ္။ က်န္းမာေရးကိုု ဂရုုစိုုက္ရတယ္ တေယာက္တည္း မက်န္းမာရင္ မလြယ္ဘူး။ စားမဝင္ေပမဲ့ ကုုန္ေအာင္ ၿဖစ္ညွစ္ၿပီးစားတယ္။ ဘုုရားလက္ထက္တုုန္းက ပ႒ာစာရီ လင္ေသ၊ သားေသ၊ မိဘေမာင္ဘြားေသလိုု ့ ရူးသြားတယ္ဆိုုတာဟုုတ္မွာ။ ေသဆံုုးသြားတဲ့သူေတြအေၾကာင္း ေၿပာလိုုက္တိုုင္း မ်က္ရည္ဝဲတဲတဲ ၿဖစ္တဲ့သူေတြကိုု ကိုုယ္ခ်င္းစာတတ္ၿပီ။ ေမာင္ေမာင္ မရိွေတာ့ဘူးဆိုုတဲ့ အေတြးနဲ ့တင္ အေတာ္ဝမ္းနည္းနာက်င္မိတယ္။ အငယ္ဆံုုးၿဖစ္တဲ့ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ေရွ ့ကသြားႏွင့္ၿပီ ကိုုယ္ေတြလည္း ဒီလမ္းကိုု တေန ့ေနာက္ကလိုုက္ရမွာ။ ေမာင္ေမာင္က တရားၿပသြားတယ္ ေသၿခင္းတရားဆိုုတာ အနီးကေလး။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာ ဘယ္လိုုေနရာမွာ ဘယ္လိုုၾကံ ုုေတြ ့ရမလဲ။ တေယာက္တည္း သြားရမဲ့ခရီးအတြက္ အဆင္သင့္ၿဖစ္ၿပီလား။ ေမာင္ေမာင့္အတြက္ ရည္စူးၿပီး ကုုသိုုလ္ေကာင္းမႈေတြ မ်ားမ်ားလုုပ္ၿဖစ္တယ္။ အစ္မတိုု ့ၿပ  ုုလုုပ္သမွ် ဒါန၊သီလ၊ ဘာဝနာ ကုုသိုုလ္ေကာင္းမႈ အစုုစုုတိုု ့ကိုု ေမာင္ေမာင့္အား ကုုသိုုလ္ အမွ် အမွ် အမ်ွ ေပးေဝပါတယ္....ေရာက္ရာဘံုုဘဝကေန သာဓုု သာဓုု သာဓုု ေခၚဆိုုႏိုုင္ပါေစ...ေကာင္းရာသုုဂတိေရာက္ပါေစ...။

စန္းထြန္း
ဇြန္ ၂၉ ၊ ၂၀၁၉ ။

၂၀၀၁ 
၂၀၁၃ 
၂၀၀၆
၂၀၀၇
၂၀၀၉  စက္တင္ဘာ စကၤာပူအမ်ဳိးသားတကၠသိုုလ္မွာ ကိုုယ္ဘြဲ ့ယူတုုန္းက
၂၀၀၉  စက္တင္ဘာ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ
၂၀၀၉  စက္တင္ဘာ NUS မွာ ကိုုယ္ဘြဲ ့ယူတုုန္းက
၂၀၀၉  စက္တင္ဘာ မေလးရွားႏိုုင္ငံ ကြမ္လာလမ္ပူ ပတ္ထေရာ ့နတ္တာဝါ
၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာ စတိတ္မသြားခင္ ရန္ကုုန္ကိုုၿပန္လာ ႏႈတ္ဆက္တုုန္းက
ခ်စ္ရတဲ့ ေမာင္ေမာင္
တူေတာ္ေမာင္ ၄ ႏွစ္ PreKG တက္ေနၿပီ
ေမာင္ေမာင့္ကား တၿခားတဖက္ကထိုုးတဲ့ မီးအလင္းေရာင္ေၾကာင့္ မီးခ်လိုုက္တုုန္း
လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ရပ္ထားတဲ့ ေရာင္ၿပန္မီးမၿပတဲ့ ဝါးကားကိုု ဝင္တိုုက္တာ
ပဲခူးအနီး ဘုုရားၾကီးကုုန္းၿမိ ုု ့ မယင္းရြာ ငါးကန္ေရွ ့
၂၀၁၉  ဇြန္ ၃ တနလၤာေန ့ ည ၁၁ နာရီခြဲ
ေမာင္ေမာင့္ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ေလးၿမင္ေတာ့ ရင္ထဲမခ်ိ မ်က္ရည္ေၿဖမဆည္ႏိုုင္
ယာဥ္တိုုက္မႈၿဖစ္တဲ့ေနရာမွာ သကၤန္းကပ္၊ ပရိတ္ရြတ္
ေၿမာက္ဦးဆရာေတာ္ တရားစခန္းမွာ ၿပ ုုလုုပ္သမွ် ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ ကုုသိုုလ္ေကာင္းမႈ အစုုစုုတိုု ့ကိုု
ေမာင္ေမာင့္အား ကုုသိုုလ္အမွ် အမွ် အမွ် ေပးေဝးပါတယ္...ေရာက္ရာဘံုုဘဝကေန ၿမင္ၾကားသိ သာဓုု သာဓုု သာဓုု
ေခၚဆိုုႏိုုင္ပါေစ...စိတ္ထားေကာင္းၿပီး လူတိုုင္းခ်စ္တဲ့ ေမာင္ေမာင္ ေကာင္းရာသုုဂတိ ေရာက္ပါေစ...

ရန္ကုုန္သြား ေတာလား - ၄

၂၀၁၉  ေဖေဖၚဝါရီ ၁၁ တနလၤာေန ့ ေန ့လည္ဖက္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းသြားတယ္။ အိမ္နားကေန ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေရာက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားရိွတယ္ ဘယ္စီးစီး ၂၀၀က်ပ္။ ဆင္မလိုုက္အေဝးေၿပးေရာက္ရင္ အရိုုးအထူးကုုေဆးရံုုးနားကေန ၾကည့္ၿမင့္တိုုင္အေပၚလမ္းဖက္ကိုု တက္သြားၿပီး မီးရထားလမ္းနဲ ့ကပ္လ်က္ လမ္းကေန ၿမိ ုု ့ထဲကိုုသြားတာ။ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းက အရင္အတိုုင္းပဲ ဘာမွမေၿပာင္းလဲဘူး။ Diamon Ruby ရတနာဆိုုင္က ပုုသိမ္ထ၂  မၾကီးဆယ္တန္းအတန္းပိုုင္ ဆရာမေဒၚၾကင္ၿမတူမဆိုုင္။ ၂၀၀၀ ေလာက္ကတည္းက အားေပးလာတဲ့ဆိုုင္။ ရင္ထိုုးဝယ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးကို တခ်က္လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ယြန္းဝတီလြင္မိုုး။ မၾကီးကိုုေၿပာလိုုက္ေတာ့ သူက ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္တယ္ ၿပီးေတာ့မွတ္မိသြားတယ္။ ကိုုယ္လား ... အဲ့ဒီလိုုမ်ိဳးဆိုုရင္ သိပ္မွတ္မိတယ္ စာဆိုုရင္မမွတ္မိဘူး။ ယြန္းဝတီလြင္မိုုးေလးက ေခ်ာလိုုက္တာ ... ကိုုယ္လား ထိုုင္ေငးၾကည့္ေနေတာ့တာပဲ။ ဆိုုင္မွာ မလိုုခ်င္တဲ့ပစၥည္းေတြေရာင္းေတာ့ ေဘာက္ခ်ာမရိွဘူး။ ေဘာက္ခ်ာေတြကိုု မီးခံေသတၱာထဲမွာ မသိမ္းထားမိဘူး။ ဟိုုင္းၾကီးအိမ္မွာ သိမ္းထားတာ နာဂစ္မုုန္တိုုင္းနဲ ့ ပါသြားေလသလားမသိ။ ဆိုုင္ရွင္အစ္မက သူ ့အိမ္မွာသိမ္းထားတဲ့ ေဘာက္ခ်ာေတြထဲကေန ရွာေပးတယ္။ ၂၀၀၄ ခုုႏွစ္ ေဘာက္ခ်ာေတြထဲမွာ ေတြ ့တယ္တဲ့။ မၾကီးက တလံုုးစိန္နားကပ္ လိုုခ်င္ေနတဲ့ ကိုုယ့္ကိုုၾကည့္ေလတဲ့။ ကိုုယ္က တစ္ဖနီစိန္နားကပ္ လိုုခ်င္ေနတာ။ ေသးတဲ့နားကပ္က်ေတာ့ အေတာ့္ကိုုေသး ၾကီးတဲ့နားကပ္က်ေတာ့ အေတာ့္ကိုုၿပ ူး ၾကိ ုုက္တဲ့နားကပ္က်ေတာ့ အေတာ့္ကိုုေစ်းၾကီး မဝယ္ႏိုုင္။ လိုုခ်င္တဲ့ဆိုုဒ္ကိုု ေအာ္ဒါမွာလိုု ့ရတယ္ဆိုုၿပီး ၿပေပးတယ္။ ဆိုုင္ရွင္ညီမေလးက ဆရာမေဒၚက်င္ၿမေနတဲ့ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုေရာက္ဖူးတယ္။ ေမစီမွာ သြားၾကည့္ဖူးတယ္ ေရႊညံ့တယ္ ေစ်းၾကီးတယ္ ဒီမွာဝယ္တာ ပိုုတန္တယ္။ မၾကီးက ဟုုတ္တယ္ ဒီမွာဝယ္မွာဝယ္လိုု ့ တိုုက္တြန္းတာနဲ ့ ဝယ္ဖိုု ့ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္တယ္။ ကိုုယ္လိုုခ်င္တဲ့ဆိုုဒ္ကိုု အၿဖ ူေရာင္ဂရိတ္ေရြးဖိုု ့အတြက္ ဂရိတ္အလိုုက္ၿပေပးတယ္။ ဂရိတ္ G ၊ H ၊ I  ထဲမွာ I က အၿဖ ူဆံုုးအသန္ ့ဆံုုး ေစ်းအၾကီးဆံုုး ဂရိတ္အလိုုက္ က်သင့္ေငြကိုု တြက္ခ်က္ေပးတယ္။ မွန္းထားတာထက္ ႏွစ္ဆၿဖစ္သြားတယ္ ၁၉  ရက္ေန ့ ညသန္းေခါင္ၿပန္မွာမိုု ့လိုု ့ ၁၈ ရက္ေန ့ ညေနရေအာင္ တပတ္တည္းနဲ ့ လုုပ္ေပးတယ္။

စကၤာပူကေနၿပန္လာၿပီး ရန္ကုုန္မွာ အလုုပ္လုုပ္ေနတဲ့ မၾကီးသူငယ္ခ်င္းၿပံ ုုးၿမတ္နဲ ့ ဆံုုၾကတယ္။ ACCA တက္ကတည္းက ခင္လာၾကတာဆိုုေတာ့ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ ကိုုယ္စားခ်င္တာက ၾကာဇံဟင္းခါး၊ ေရွာက္သီးသုုပ္၊ ငါးဖယ္သုုပ္။ ဝမ္းသြားမွာေၾကာက္လိုု ့ မုုန္းဗိုုင္းေတာင့္၊ မုုန္ ့စိမ္းေပါင္း ၿမန္မာမုုန္ ့ပဲ စားလိုုက္ေတာ့တယ္ စားလိုု ့ေကာင္းတယ္။ ၿပံ ုုးၿမတ္က ဂံုုးေက်ာ္တံတားေအာက္မွာ ေရာင္းေနတဲ့ ဗာဒံေစ့ေၿခာက္ေတြ ဝယ္တယ္။ ေရစိမ္ၿပီးစားရတယ္ စားလိုု ့ေကာင္းတယ္ စိမ့္တယ္ ဗီတာမင္ေတြ အမ်ားၾကီးပါတယ္ က်န္းမာေရးအတြက္ ေကာင္းတယ္လိုု ့ ေစ်းေရာင္းသူက ေၾကာ္ၿငာဝင္တယ္။ ဂ်မ္းရွင္းစင္တာ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုး အိမ္သာကသန္ ့တယ္ တန္းစီရတာအၾကာၾကီး။ ယိုုးဒယားဆိုုင္မွာ စားၾကတယ္ Holy Trinity Anglican ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္း၊ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းကိုု အေပၚစီးကေန ၿမင္ရတယ္။ ေရခဲသုုတ္က ခ်ိဳလြန္းလိုု ့ ေရခဲအမႈန္ ့ေတာင္းတာကိုု နားမလည္ဘူး မရဘူးပဲေၿပာေနတယ္။ ေရခဲသုုတ္ကိုု ဘယ္လိုုလုုပ္လဲ စက္ထဲကေနထြက္လာတာ ေရခဲအတံုုးအၾကီးကိုု အမႈန္ ့လုုပ္တဲ့ဟာ ရိွတယ္မလား။ ရိွတယ္ အဲ့ဒီေရခဲအမႈန္ ့ကိုု လိုုခ်င္တာ အိုုေက ရမယ္။ ဟမ္မေလး ... အာေပါက္ေအာင္ ေၿပာရတယ္ မသိလိုု ့မဟုုတ္ဘူး မလုုပ္ေပးခ်င္တာတဲ့။ Mindset အေတြးအၿမင္ေတြ ေၿပာင္းဖိုု ့လိုုေသးတယ္။ အားကစားရံုုမွာကစား အရြက္စိမ္းရည္ ဗူးၾကီးတဗူးေဆာင္ၿပီး တေနကုုန္ေသာက္ ဆီနည္းတဲ့အစားအေသာက္စားတဲ့ ၿပံ ုုးၿမတ္အသားအရည္က စိုုစိုုေၿပေၿပ ညိုုၿပာညက္ေလး။ ၿပံ ုုးၿမတ္က အဆိုုေတာ္ဝစ္တနီဟူစတန္နဲ ့ တူတယ္။ အၿပန္က်ေတာ့ ဗဟိုုလမ္းကေနၿပန္တဲ့ ဘတ္စ္ကားစီးၾကတယ္။ လမ္းမွာတခ်ိဳ ့ေနရာေတြကိုု မမွတ္မိ ဒီေတာ့ ရမ္းတုုတ္ၿပီး ခန္ ့မွန္းၾက။ ေဖေဖၚဝါရီ ၁၂ ၿပည္ေထာင္စုုေန ့ ေန ့လည္ ၁၂ နာရီ IDCS ကသူငယ္ခ်င္းေတြ မိဘမဲ့ေဂဟာမွာ သြားလႈဖုုိ ့အတြက္ ေတာင္ဥကၠလာပ ဂႏၶမာ whole sale မွာ ဆံုုၾကမယ္။ ကိုုယ့္အိမ္ကေန ဂႏၶမာဟိုုးေဆးကိုု တကၠစီငွားသြားရင္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ။ အိမြန္နဲ ့စကားေၿပာခ်င္လိုု ့ ပန္းဆိုုးတန္းကသူ ့အိမ္ကိုု မနက္ ၁၁ နာရီ အေရာက္သြားၿပီး သူ ့ကားကပ္စီးတယ္။ ကားပါကင္ၿပသနာအေၾကာင္း ေမးၾကည့္ေတာ့ ရိွတာေပါ့ ဖိုု္က္တာအိမြန္ အမတ္ကိုုတိုုင္ထားလိုု ့ မလုုပ္ရဲတာတဲ့။ မွတ္ပံုုတင္ေပ်ာက္သြားလိုု ့ လဝကရံုုးမွာေလွ်ာက္တာ ပိုုက္ဆံေတာင္းခ်င္လိုု ့ ဟိုုဖက္ရံုုးကိုုလႊတ္ ဟိုုဖက္ရံုုးက ဒီဖက္ရံုုးကိုုလႊတ္။ တၿပားမွမေပးဘူးဆိုုၿပီး လႊတ္ေတာ္အမတ္ဆီကိုု ေဖ့ဘြတ္ကေန တိုုင္ေတာ့မွ ခ်က္ခ်င္းရတယ္တဲ့။ 

ဂ်မ္းရွင္းစင္တာကေန ၿမင္ရတဲ့ Holy Trinity Anglican Church
ေတာင္ဥကၠလာ ဂႏၶမာဟိုုးေဆး စည္ေတာ္ၾကီးဆိုုင္မွာ ဆံုုၾကတယ္
ဂႏၶမာဟိုုးေဆးမွာ ဆန္၊ဆီ၊မုုန္ ့၊ အေအးဗူးေတြဝယ္

အင္း... ေကာင္းတယ္ တၿပားမွမေပးနဲ ့ အဲ့လိုုလုုပ္မွ စနစ္ေဟာင္းကေနေၿပာင္းမွာ ဖိုုက္သာဖိုုက္။ ဟမ္မေလး ... ဖြားစန္း ဖိုုက္တာကိုု ေၿမွာက္ေပးေနတယ္။ သဲသဲေၿပာတဲ့ စည္ေတာ္ၾကီးဆိုုင္မွာ မနက္စာစားၾကတယ္။ ဆိုုင္ဖြင့္ပြဲမိုု ့လိုု ့ ဒင္ဆမ္းနဲ ့ ဟင္းထုုပ္က အလကားတဲ့။ ေရွ ့ကထိုုင္ခံုုမွာ ကိုုကိုုလင္းေမာင္လိုု ့ၿပလိုု ့ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေနကာမ်က္မွန္နဲ ့မၿမင္မစမ္း ဝါးတားတား။ ေနကာမ်က္မွန္ခႊ်တ္ စာၾကည့္မ်က္မွန္တပ္လိုုက္ေတာ့မွ ၿမင္တယ္။ အဲမြန္ေရာက္လာၿပီး ကားပါကင္ထိုုးတာ အလုုပ္သမားေလးေတြ ၿပေပးတာ အဆင္မေၿပလိုု ့ ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္သြားကူရတယ္။ အဲမြန္ကားက SUV ခပ္ၾကီးၾကီး ခပ္ၿမင့္ၿမင့္။ IDCS တက္တုုန္းက ပိုုနီေတးဆံပင္ ခပ္ၿမင့္ၿမင့္စည္း ေဘာင္းဘီရွည္အၿမဲဝတ္ၿပီး ေယာက်ာ္းေလးစတိုုင္နဲ ့ ေတြ ့ရတတ္တဲ့ အဲမြန္က ေလဒီဆန္တဲ့ေရွ ့ေန ၿဖစ္ေနၿပီ။ ဝါဝင္းတဲ့အသားအေရနဲ ့ ေခ်ာေမာတဲ့ ယဥ္ယဥ္လည္း ကားေမာင္းၿပီး ေရာက္လာတယ္။ ယဥ္ယဥ္က ကြန္ပ်ဴတာဘာသာ ဆရာမ။ ေမာ္ဒယ္ေလးလိုု  ပိန္သြယ္တဲ့ ေဟမာန္လည္း မေရွးမေႏွာင္း ကားေမာင္းၿပီး ေရာက္လာတယ္။ ေဟမာန္က လန္ဒန္မွာ ေက်ာင္းတက္ၿပီး ရတနာဆိုုင္ကိုု ဦးစီးေနတယ္။ ေဟမာန္နဲ ့ ယဥ္ယဥ္က IDCS မွာ အတူတူထိုုင္၊ ပေရာဂ်က္လည္းအတူတူ၊ တကသိုုလ္မွာ အီးေမဂ်ာတက္ေတာ့လည္း အတူတူ။ ခုုထိခင္မင္ၾကတုုန္း ခင္လာတာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရိွၿပီ။ IDCS တက္တုုန္းက ကေလးေလးေတြ ခုုေတာ့ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္ၿပီး ကိုုယ့္ေၿခေထာက္ေပၚ ရပ္တည္ေနၾကၿပီ။ ေခ်ာေမာထက္ၿမက္တဲ့ ညီမငယ္ေလးေတြ ရည္းစားမရိွၾကဘူးဆိုုေတာ့ မအံ့ၾသေတာ့ဘူး။ ထက္ၿမက္ၿပီး ကိုုယ့္အားကိုုယ္ကိုုး ရပ္တည္ႏိုုင္တဲ့ မိန္းကေလးအမ်ားစုု စင္ကယ္ၿဖစ္ေနတဲ့ေခတ္ကိုုး။ ေနာက္ဆံုုးမွ သမီးေလးနဲ ့ ကားေမာင္းၿပီး ေရာက္လာသူက မစုု။ မစုုမွာ သားတေယာက္၊ သမီးတေယာက္၊ သားသမီးေတြကိုု ဂရုုတစိုုက္ေစာင့္ေရွာက္ ဆံုုးမသြန္သင္တတ္တဲ့ အိမ္ရွင္မေကာင္း။ ေဖ့ဘြတ္မွာ မစုုေရးတဲ့စာေလးေတြ ဖတ္လိုု ့ေကာင္းတယ္။ ခ်စ္သူမရိွရင္ ခ်စ္သူမရိွေသးဘူးလား၊ ခ်စ္သူရိွရင္ မယူေသးဘူးလား၊ ယူၿပီးရင္ ကေလးမယူေသးဘူးလား၊ ကေလးတေယာက္ရိွရင္ ေနာက္တေယာက္ထပ္မေမြးေသးဘူးလား ေမးၾကတဲ့သူေတြ မစုုကိုု ေမးစရာမလိုုေတာ့ဘူး။ မစု အေၿပာကိုုမခံဘူးေနာ္လိုု ့ စၾကတယ္ ဟုုတ္တယ္ေလ မစုုက ေယာက်ာ္းလည္းယူၿပီးၿပီ ကေလးႏွစ္ေယာက္လည္း ေမြးၿပီးၿပီ ေမးစရာမလိုုေတာ့ဘူး အေၿပာကိုုမခံေတာ့ဘူး။ အဲမြန္၊ မစုု၊ ယဥ္ယဥ္၊ ေဟမာန္တိုု ့နဲ ့ မေတြ ့တာ ၁၈ ႏွစ္ရိွၿပီ။ ေတြ ့ေတာ့လည္း စိတ္ထဲရင္းရင္းႏွီးႏွီး IDCS တက္တုုန္းကလိုု ခံစားရတုုန္း။

စည္ေတာ္ၾကီးမွာ ပိုုက္ဆံရွင္းေတာ့ ပိုုက္ဆံမယူဘူး ဆိုုင္ဖြင့္ပြဲမိုု ့လိုု ့ အလကားေကႊ်းတယ္တဲ့။ ေဟ... အဲ့ဒါဆိုု ထပ္စားလိုုက္ရေအာင္ အဲ့ဒီလိုု မ်က္ခြက္သိပ္ေၿပာင္ပါတယ္ဆိုု။ မစုုရဲ ့ ေရးေပးပါစာအုုပ္ထဲမွာ ကိုုယ့္အၾကိ ုုက္ဆံုုးစာအုုပ္ေတြက ေလရူးသုုန္သုုန္၊ ဓားေတာင္ကိုုေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ကိုုၿဖတ္မည္၊ လကၤာဒီပခ်စ္သူတဲ့။ မစုုက ခုုမွအဲ့ဒီစာအုုပ္ေတြ ဖတ္ဖူးတာ ဖြားစန္းက အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေစာၿပီး ဖတ္ၿပီးေနၿပီ။ ၁၉၉၉  ဆရာဦးၿမၾကိ ုုင္အဂၤလိပ္စာသင္တန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက စာဖတ္ဝါသနာပါတယ္ စာအုုပ္ေတြလဲဖတ္ၾကတယ္။ လွည္းတန္းစာေပေလာကစာအုုပ္ဆိုုင္ အၿမဲသြား စာအုုပ္ေစ်းပြဲေတာ္မွာ စာအုုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးဝယ္တဲ့ စာဂ်ပိုုးေတြ။ သူတိုု ့နဲ ့ေပါင္းလိုု ့ စာေတြအမ်ားၾကီး ဖတ္ၿဖစ္တာ။ IDCS က သူငယ္ခ်င္းေတြစုုၿပီး လႈရေအာင္လိုု ့ တိုုင္ပင္ၾကေတာ့ အဲမြန္လႈဖူးတဲ့ ေၿမာက္ဥကၠလာပက ရီမာပရဟိတေက်ာင္းကိုု ေရြးလိုုက္ၾကတယ္။ ရီမာပရဟိတေက်ာင္းက ဘာသာေပါင္းစံုု မိဘမဲ့ကေလးေတြကိုု ေစာင့္ေရွာက္ေပးတယ္။ သူငယ္တန္းကေန တကၠသိုုလ္တက္ေနတဲ့သူေတြ ရိွတယ္။ ကိုုယ္ပိုုင္ပိုုက္ဆံနဲ ့ရပ္တည္ေနၿပီး အစိုုးရဆီကအေထာက္အပံ့ မရပါဘူး။ ေဖ့ဘြတ္မွာတင္လိုု ့ လူသိလာၿပီး ခုုအလႈရွင္ေတြ ပိုုမ်ားလာတယ္။ ဆီ ၅ အိတ္၊ ဆီ ၂ ပံုုး၊ ပိုုက္ဆံ ၁ သိန္း၊ အိမြန္က ကေလးအရုုပ္တအိတ္၊ မုုန္ ့၊ အခ်ိဳရည္ တနပ္စာလႈၿဖစ္ပါတယ္။ ယံုုၾကည္ရာသီခ်င္းကိုု အားလံုုအတူတူဆိုုတဲ့အခါ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးစိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ရည္ဝဲမိတယ္။ ကေလးေတြအိပ္တဲ့ေနရာကိုု လိုုက္ၿပေတာ့ ငယ္တဲ့ကေလးေတြက တကုုတင္မွာ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ရတယ္တဲ့။ ပိုုက္ဆံမ်ားရိွလိုု ့ကေတာ့ ဒီလိုုတကယ္လိုုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ လႈခ်င္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ၿပန္ေတာ့ ေနာက္ထပ္အလႈရွင္တဖြဲ ့ လာတယ္ အလႈရွင္ေတြ မ်ားမ်ားလာပါေစ။ သံုုးပန္းလွဆိုုင္မွာ ထပ္စားၾကတယ္ ကိုုယ္က လက္ဖက္ရည္ေသာက္တယ္။ ဟမ္မေလး ... လက္ဖက္ရည္ခြက္က ေသးေသးေလး တငံုုစာပဲရိွတယ္။ လက္ဖက္ရည္ႏွစ္ခြက္ ပလာတာ၂ ခ်ပ္လိုု ့မွာေတာ့ စားပြဲထိုုးက ၿပံ ုုးစိစိနဲ ့ မခိုုင္ေၿပာၿပတုုန္းက ကိုုယ္လည္း ၿပံ ုုးစိစိ။ ဟုုတ္ပါ့ လက္ဖက္ရည္က တငံုုစာ ပလာတာက လက္ဖဝါးတၿခမ္းစာ ႏွစ္ခြက္၊ ႏွစ္ခ်ပ္စားမွဝမယ္။ အၿပန္ ေၿမနီကုုန္း ဂါးဒင္းစားေသာက္ဆိုုင္မွာ ခ်ေပးခဲ့တယ္။ ညေန ၆ နာရီ NUS က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ဆံုုဖိုု ့ ခ်ိန္းထားတာ ကိုုယ္က ညေန ၅ နာရီေလာက္ကတည္းက ေစာေရာက္ေနတယ္။ ၿခင္ကိုုက္တယ္ စာဖတ္၊ မ်က္စိေညာင္းရင္ အိပ္ၿပီးေစာင့္။ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ဆံုုသလဲဆိုုတာကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ဇြန္ ၂၊ ၂၀၁၉ ။

IDCS Section 13 သူငယ္ခ်င္းမ်ား စုုေပါင္းအလႈ
ေၿမာက္ဥကၠလာ ရီမာပရဟိတေက်ာင္း
ယံုုၾကည္ရာသီခ်င္းကိုု လက္ခုုပ္တီးၿပီး သံၿပိ ုုင္သီဆိုၾကေတာ့ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးစိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ရည္ဝဲမိတယ္