အလာစကာသြား ေတာလား - ၈

ဂ်ဴလိႈင္ ၉ တနလၤာေန ့ မနက္ေၿခာက္နာရီခြဲ ဟိုုတယ္မွာ မနက္စာစားၿပီး ခုုႏွစ္နာရီဆိုု အဆင္သင့္ၿပင္ၿပီး တိုုးကားကိုုေစာင့္ၾကတယ္။ တိုုးကားက မနက္ ခုုႏွစ္နာရီကေန ခုုႏွစ္နာရီခြဲၾကား လာၾကိ ုုတယ္။ ဒုုတိယတန္းမွာထိုုင္တာက အသက္သံုုးဆယ္ေလာက္ပဲ ရိွေသးတယ္လိုု ့ ခန္ ့မွန္းရတဲ့ ဆြဇ္လင္မယား။ ကိုုယ္က ေရွ ့ဆံုုးခံုုၾကိ ုုက္တယ္ဆိုုေတာ့ ဒရိုုင္ဘာေဘးနားကခံုုမွာ ထိုုင္တယ္။ တခ်ိန္လံုုး အဲ့ဒီခံုုမွာ ထိုုင္ရမွာမဟုုတ္ဘူး တၿခားသူေတြကို အလွည့္ေပးရမယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုုး ဝင္ေခၚတာက အသက္ေၿခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အၿငိမ္းစားအဘိုုးၾကီးသံုုးယာက္။ ဖဲဘန္ ့ကေန ေၿမာက္ဖက္စြန္းစြန္း မိုုင္ႏွစ္ရာ ကမၻာ့ေၿမာက္ဖက္အက်ဆံုုး အာတစ္စာကယ္ လတီၱက်ဴေဒသမွာ ေႏြရာသီဆိုု ၂၄ နာရီ လင္းေနၿပီး ေဆာင္းရာသီဆိုု ၂၄ နာရီ ေမွာင္ေနတယ္။ လမ္းဆိုုးလိုု ့ကားခုုန္ၿပီး မိုုင္ႏွစ္ရာကိုု ပံုုမွန္ကေလးနာရီ ေမာင္းရမွာ ခုုေတာ့ငါးနာရီေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းရတယ္။ ပထမဆံုုး ရပ္နားတဲ့ေနရာကေတာ့ ပိုုက္လိုုင္းလိုု ့ အတိုုေကာက္ေခၚၾကတဲ့ Trans-Alaskan Pipeline System (TAPS) ပါ။ ကမာၻ ့အၾကီးဆံုုးပိုုက္လိုုင္းေတြထဲမွာပါဝင္ၿပီး ေၿမာက္ဖက္ Prudhoe Bay ပရူဟိုုေဘကေန ေတာင္ဖက္ Valdez ကိုု ေထာင္ေသာင္းခ်ီတဲ့ ေရနံေတြပိုု ့ေပးေနပါတယ္။ မိုုင္ရွစ္ရာ ရွည္လ်ားၿပီး ၁၁ pump stations ေထာက္ပိုု ့စခန္း ရိွပါတယ္။ ၁၉၆၈ ပရူဟိုုေဘမွာ ေရနံေတြ ့ေတာ့ ထုုတ္သင့္မထုုတ္သင့္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္၊ ဥပေဒအရပိုုင္ဆိုုင္မႈ၊ ႏိုုင္ငံေရး အၿငင္းပြားမႈေတြ ရိွခဲ့တာပါ။ ေရနံထုုတ္လုုပ္တဲ့ အိုုပက္ႏိုုင္ငံေတြက တခုုခုုဆိုု ေရနံေစ်းတက္မယ္၊ ေရနံမပိုု ့ေတာ့ဘူးလိုု ့ ၿခိမ္းေၿခာက္တဲ့ ေရနံအက်ပ္အတည္း ၁၉၇၃  မွာၿဖစ္ေတာ့မွ ပိုုက္လိုုင္းကိုု ၁၉၇၄ ကေန ၁၉၇၇ ထိ ေဖာက္လုုပ္ခဲ့တာပါ။ ပိုုက္လိုုင္းေဖာက္ဖိုု ့ ေၿမေတြဝယ္ေတာ့ ဒီေၿမေတြကိုု ဘယ္သူပိုုင္သလဲေမးေတာ့ အစိုုးရက သူမပိုုင္ဘူး၊ ေဒသခံတိုုင္းရင္းသားေတြကလည္း သူတိုု ့မပိုုင္ဘူး ေတာ္ေတာ္လည္း အခက္ေတြ ့ခဲ့ၾကတယ္။ ပိုုက္လိုုင္းေဖာက္ေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြဟာ အခက္အခဲမ်ိဳးစံုု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကံ ုုခဲ့ၾကပါတယ္။ လူသူအေရာက္အေပါက္ လံုုးဝမရိွတဲ့အရပ္ေဒသမွာ အင္မတန္ၾကမ္းတမ္းလြန္းတဲ့ အေအးဒဏ္ကိုု ရင္ဆိုုင္ၿပီး ေဖာက္လုုပ္ရတာပါ။ ေနာက္အခက္အခဲတခုုက permafost ေရခဲေအာက္ကေၿမဆိုုေတာ့ ေပ်ာ့စိစိ ေအးခဲေနတဲ့ေၿမၾကီးေပၚမွာ တည္ေဆာက္ဖိုု ့အထူးေဆာက္လုုပ္ေရး နည္းစနစ္ကိုု တီထြင္ခဲ့ရပါတယ္။ ပိုုက္လိုုင္းေဆာက္ဖိုု ့ တင္ဒါေခၚေတာ့ အေမရိကန္၊ ဂ်ာမန္၊ ဂ်ပန္ ကုုမၺဏီသံုုးခုက တင္ဒါတင္တယ္။ ဘယ္သူရသြားတယ္ထင္လဲ ... ဂ်ာမန္ .... အေမရိကန္ ... ႏိုုး... ဂ်ပန္ရသြားတယ္။

ပိုုက္လိုုင္းေဆာက္လုုပ္ေရးဟာ marvel အံ့မခန္းတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာနည္းပညာတခုုလိုု ့ တင္စားၾကတယ္။ အလာစကာဟာ ငလ်င္စက္ဝန္း Ring of Fire မွာပါလိုု ့ ပိုုက္လိုုင္းတည္ေဆာက္တဲ့အခါ ငလ်င္ဒဏ္ခံႏိုုင္ဖိုု ့အတြက္လည္း ေဆာက္လုုပ္ရပါတယ္တဲ့။ ပိုုက္လိုုင္းတည္ေဆာက္လိုု ့ ၈ ဘီလီယ်ံ ကုုန္ေပမဲ့ တစ္ႏွစ္ထဲနဲ ့ အရင္းေက်ပါတယ္တဲ့။ ပိုုက္လိုုင္းေၾကာင့္ အလုုပ္အကိုုင္အခြင့္အလမ္း ေပါမ်ားလာၿပီး  ေၿပာင္းေရြ ့အေၿခခ်ေနထိုုင္သူေတြ မ်ားလာတယ္။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ ဆိုုးက်ိဳးေတြရိွေပမဲ့ စီးပြားေရးတိုုးတက္လာတာကိုုေတာ့ မၿငင္းႏိုုင္ပါဘူး။ ပိုုက္လိုုင္းကေန ေရနံေတြစိမ့္ထြက္လိုု ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိခိုုက္တာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ အမွားေတြကေန သင္ခန္းစာယူၿပီး ဒီထက္ပိုုေကာင္းမြန္ေအာင္ လုုပ္ရမွာပဲမဟုုတ္လား။ ေရနံေတြမထြက္ေတာ့ရင္ ပိုုက္လိုင္းကိုုဖ်က္ၿပီး အရင္လိုုသဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ၿဖစ္ေအာင္ လုုပ္ေပးရမယ္ဆိုုတဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ ရိွပါတယ္။ ပိုုက္လိုုင္းနားမွာ ေလးနာရီထက္ပိုုၿပီး ကားရပ္ထားရင္ လာစစ္ေမးတယ္။ ပိုုက္လိုုင္းေပၚကေန ဟယ္လီေကာ္ပတာပ်ံဝဲၿပီး ပိုုက္လိုုင္းကိုု ေစာင့္ၾကည့္တယ္။ အလာစကာအတြက္ ပိုုက္လိုုင္းဟာ အင္မတန္အေရးပါပါတယ္။ လမ္းေဘးတေလွ်ာက္ ပိုုက္လိုုင္းကိုု ေတြ ့ရပါတယ္။ ေဒတန္ဟိုုင္းေဝး Dalton Highway ဟာ ပိုုက္လိုုင္းေဆာက္လုုပ္ေရးအတြက္ ပစၥည္းေတြသယ္ပိုု ့ဖိုု ့ ေဆာက္လုုပ္ခဲ့တာပါ။ ေဒတန္ဟိုုင္းေဝးမွာ ကားပ်က္ရင္မလြယ္ရင္း တိုုးခက တေထာင္ေက်ာ္တယ္။ ႏွစ္နာရီေလာက္ေမာင္းၿပီး ဆယ္ငါးမိနစ္ေလာက္ ေၿခဆန္ ့လက္ဆန္ ့ အေညာင္းေၿပလမ္းေလွ်ာက္ဖိုု ့ ရပ္နားေပးတယ္။ လူေနအိမ္ေၿခတခုုမွ မရိွဘူး ေတာင္ကုုန္းေတာင္တန္းေလးေတြက စိမ္းလန္းၿပီး အင္မတန္လွတယ္။ fireweed ခရမ္းေရာင္ပန္းေလးေတြ ေတြ ့ရတယ္။ ထိုုင္ခံုုလဲခ်င္ရင္ လဲလိုု ့ရတယ္ေၿပာေတာ့ မလဲဘူးတဲ့။ အဘိုုးၾကီးသံုုးေယာက္မွာ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္က ႏွစ္ယာက္၊ တေယာက္က နယူးေယာက္က။ တေယာက္ကိုုတေယာက္ ေနာက္ေၿပာင္စေနာက္ၾကၿပီး သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္တာ အေတာ္ၾကာၿပီလိုု ့ ခန္ ့မွန္းမိလိုု ့ အားက်မိတယ္။ ကိုုယ္လည္း အသက္ၾကီးရင္ အဲ့ဒီလိုုစိတ္တူကိုုယ္တူ ဝါသနာတူတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ခရီးထြက္ခ်င္တယ္။ အရပ္ရွည္ရွည္အဖိုုးၾကီးက စာတိုုက္ၾကီးမွာအလုုပ္လုုပ္ၿပီး ေဘ့ေဘာနည္းၿပ။ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားကေန အလာစကာကိုု ဆယ္ရက္ကားေမာင္းလာတာ။ လမ္းမွာ ေဘ့ေဘာကြင္းေတြဝင္ၿပီး အရည္အခ်င္းရိွတဲ့ ကေလးေတြကိုု သူနည္းၿပလုုပ္ေနတဲ့တကၠသိုုလ္ကိုု လာဖိုု ့ဖိတ္ေခၚ scout လူသစ္ရွာခဲ့ေသးတယ္။

ေၿမာက္ဖက္ ပရူဟိုုေဘကေန ေတာင္ဖက္ ဗန္ဒက္အထိ မိုုင္ ၈၀၀ ရွည္တဲ့ ပိုုက္လိုုင္း
ပိုုက္လိုုင္းေဆာက္တာကိုု ဂ်ပန္ကုုမၺဏီတင္ဒါ ရခဲ့ၿပီး permafost ေရခဲေၿမေပၚမွာ တည္ေဆာက္ဖိုု ့
နည္းလမ္းအသစ္ေတြ တီထြင္ခဲ့ရပါတယ္ အံ့မခန္းအင္ဂ်င္နီယာ နည္းပညာလိုု ့ တင္စားၾကပါတယ္
ပိုုက္လိုုင္းနားမွာ ၄ နာရီေလာက္ ကားရပ္ထားရင္ လာစစ္ေမးၿပီး ပိုုက္လိုုင္းေပၚ
ဟယ္လီေကာ္ပတာဝဲပ်ံၿပီး ပိုုက္လိုုင္းလံုုၿခံ ုုေရးကိုု ေစာင့္ၾကည့္ပါတယ္
ပိုုက္လိုုင္း ဘယ္လိုုတည္ေဆာက္တယ္ဆိုုရင္တာ စိတ္ဝင္စားရင္ ဖတ္ၾကည့္ပါ

တာကီတီနာ ေရကန္သံုုးကန္ ဟိုုက္ကင္းတိုုးဂိုုက္ကလည္း ဗာမြန္ၿပည္နယ္ကေန အလာစကာကိုု ဆယ့္ငါးရက္ကားေမာင္းလာတာ။ အဲ့ဒီလိုုတခါေလာက္ ရက္ရွည္ကားေမာင္းၿပီး ခရီးထြက္ခ်င္တယ္။ Yukon ယုုကြန္ၿမစ္ကိုု ၿဖတ္ၿပီးေတာ့ ခဏနားတယ္။ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ရံုုေလးမွာ အာတစ္စာကယ္စာတီဖီကိတ္ေတြရလိုု ့ ယူေနတာ တိုုးဂိုုက္က သူ ့စာတီဖီကိတ္ကိုုၿပတယ္။ အာတစ္စာကယ္ကိုု ေရာက္တဲ့အခါ သူေပးမွာ ယူစရာမလိုုဘူးတဲ့။ အိမ္သာေတြက ေရဆြဲခ်အိမ္သာမဟုုတ္ဘူး။ လက္ေဆးဖိုု ့ hand sanitizer ရိွတယ္။ ေနာက္ထပ္တနာရီခြဲေလာက္ ေမာင္းၿပီးေတာ့ အာတစ္စာကယ္ဆိုုတဲ့ဆိုုင္းဘုုတ္ရိွတဲ့ေနရာ ေရာက္တယ္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ တိုုးဂိုုက္က ေန ့လည္စာစားဖိုု ့ၿပင္ဆင္တယ္။ ရွဥ့္ေလးတေကာင္က လူလံုုးဝမေၾကာက္ဘူး လူေတြလာရင္ အစာစားရမွန္း သိေနလိုု ့ေနမွာ။ ေန ့လည္စာက စြပ္ၿပ ုုတ္နဲ ့ ဘီစကစ္လံုုးေလးေတြ၊ ဆြဇ္အမ်ိဳးသမီးက သက္သက္လြတ္။ ဝိုုင္းက ဆြဇ္အမ်ိဳးသမီးကိုု ဆြဇ္ဘယ္ၿမိ ုု ့မွာေနလဲလိုု ့ သြားေမးေတာ့ သူက အဂၤလိပ္စကား မေၿပာဘူး။ ဆြဇ္အမ်ိဳးသားက ဘာသာၿပန္ေပးတယ္။ ဆြဇ္အမ်ိဳးသားက ေဘာလံုုးသမား၊ သူ ့မိန္းမက ဆြဇ္စားေသာက္လုုပ္ငန္းမွာလုုပ္တယ္။ ကမၻာ့ဖလားမွာ ဘယ္အသင္းေတြ ဆီမီးဖိုုင္နယ္တက္သြားၿပီလဲလိုု ့ ေဘ့ေဘာနည္းၿပက ဆြဇ္အမ်ိဳးသားကိုုေမးေတာ့ သူကေမ့ေနတယ္။ ကိုုယ္က ဝင္ေၿပာေတာ့ ဟယ္ ... စန္းစန္းက soccer ေဘာလံုုးၾကိ ုုက္တာလား။ ၾကိ ုုက္တယ္ အေဖက မန္ခ်က္စတာယူႏိုုက္တက္ die hard အမာခံ၊ ကမၻာ့ဖလားပြဲၾကည့္တယ္၊ အဂၤလန္ကိုု အားေပးတာ။ ေဘ့ေဘာနည္းၿပက အမိႈက္ပံုုးက bear proof ဝက္ဝံခ်ိဳးဖ်က္လိုု ့မရဘူး။ ခဏေနေတာ့ တိုုးကားသံုုးစင္း ေရာက္လာတယ္ အၿဖ ူေတြခ်ည္းပဲ။ အိမ္သာမွာဆံုုတာ အတၱလန္တာက အသက္ခုုနစ္ဆယ္ေက်ာ္အဘြားၾကီး။ အားက်လိုုက္တာ ကိုုယ္အသက္ခုုနစ္ဆယ္မွာ အဲ့ဒီလိုုခရီးသြားႏိုုင္ပါ့မလား။ တုုန္တုုန္ခ်ိခ်ိနဲ ့ အိပ္ယာထဲ လဲေနမလား။ အင္း ... အသက္ခုုနစ္ဆယ္ထိေတာင္ အသက္ရွည္ပါ့မလား။ အိုုင္အိုုဝါသေကၤတနဲ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္လိုု ့ေၿပာေနေတာ့ ဝိုုင္းက ကိုုယ့္ကိုုလွမ္းၾကည့္တယ္။ စန္းစန္းက အိုုင္အိုုဝါမွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာ... ဟုုတ္လား .... အိုုင္အိုုဝါတကၠသိုုလ္လား... မဟုုတ္ဘူး အိုုင္အိုုဝါစီးတီးကေန တနာရီေဝးတဲ့ၿမိ ုု ့မွာ .... အိုုင္အိုုဝါတကၠသိုုလ္ကိုု ေရာက္ဖူးတယ္... သာယာလွပတဲ့ေနရာေလးပဲ။ တခ်ိဳ ့ေတြက အာတစ္စာကယ္ကေန ႏွစ္နာရီေဝးတဲ့ၿမိ ုု ့ကိုုသြားၿပီး တညအိပ္ ေနာက္ေန ့မွ ဟယ္လီေကာ္ပတာစီးၿပီး ၿပန္လာမွာ။ အဲ့ဒီၿမိုု ့မွာ လူဦးေရကေၿခာက္ဆယ္ေက်ာ္ပဲရိွတယ္ ဒါေပမဲ့ visitor center ကိုု ေတာ္ေတာ္အကုုန္အက်ခံ ေဆာက္ထားတယ္။

အၿပန္လမ္းမွာေတာ့ အလာတုုန္းကလိုု မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ အိပ္ငိုုက္တဲ့အခါငိုုက္ ႏိုုးရင္လမ္းေဘးဝဲယာၾကည့္။ အသက္ခုုနစ္ဆယ္ေက်ာ္ လင္မယား ဟိုုးနားမွာေနၾကတယ္လိုု ့ တိုုးဂိုုက္ကေၿပာေတာ့ က်န္းမာေရး၊ ရာသီဥတုုဆိုုးရင္ ဘယ္လိုုမ်ားေနၾကမလဲမသိဘူး။ အလာစကာမွာ အိမ္ေဆာက္ၿပီး ငါးႏွစ္ေနရင္ ကိုုယ္ပိုုင္ၿဖစ္သြားၿပီ။ အလာစကာမွာေနလိုု ့ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ အစိုုးရက တေထာင္ေက်ာ္ခ်က္လတ္မွတ္ေပးတယ္။ အလာစကာ ေဆာင္းရာသီက အင္မတန္ေအးလိုု ့ လူေတြဘယ္လိုုေနထိုုင္ရတယ္ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း ေၿပာၿပတယ္။ အလာစကာရဲ ့ၿမိ ုု ့ေတာ္က Juneau ဂ်ဴႏိုုလိုု ့ အသံထြက္တယ္ ကေနဒါေဘးနားမွာ။ ကားလမ္းမေပါက္ဘူး ေရလမ္းနဲ ့ပဲ ဆက္သြယ္လိုု ့ရတယ္။ ဘာလိုု ့ဆက္သြယ္ေရးခက္တဲ့ၿမိ ု ့ကိုု ၿမိ ုု ့ေတာ္ေရြးထားတာလည္း မသိဘူး။ ခုုေတာ့ ၿမိ ုု ့ေတာ္ကိုု တၿခားၿမိ ုု ့ဆီ ေၿပာင္းခ်င္ၾကတယ္။ အိမ္သာအတြက္ ခဏနားၿပီးလို ့ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ေနတုုန္း အယ္မေလး ... ၿခင္ေတြ အံုုခဲေနတာပဲ.. ယက္ထုုတ္ေနရတယ္။ ကားတံခါးပိတ္ၿပီးရင္ တဘမ္းဘမ္းနဲ ့ ၿခင္ရိုုက္ၾကတယ္။ တိုုးဂိုုက္က ေဘးကၾကားရင္ေတာ့ ဘာထင္မလဲမသိဘူး ကားထဲကေန တဘမ္းဘမ္း အသံေတြထြက္လာလို ့ေလ။ ယုုကြန္ၿမစ္နားက စားေသာက္ဆိုုင္ေလးမွာ ခဏနားေတာ့ တိုုးဂိုုက္က ဟိုုးအေဝးကအိမ္က အက္စကီမိုုးလက္မႈပစၥည္းဆိုုင္။ သြားၾကည့္ေတာ့ ထူးၿခားတဲ့ နားဆြဲ၊ လက္ေကာက္၊ လက္မႈပစၥည္းေလးေတြ ေတြ ့တယ္။ အန္တီၾကီးကိုု သနားလိုု ့ ပစၥည္းေလးေတြဝယ္ၿပီး အားေပးခ်င္ေပမဲ့ လက္ရာကိုုမၾကိ ုုက္ေတာ့ မဝယ္ခ်င္ဘူး။ ကားလမ္းဆက္သြယ္မႈမရိွ ၿမစ္ကေနပဲ သြားလိုု ့ရတဲ့ ေဒသမွာေနထိုုင္တဲ့ အက္စကီးမိုုးေတြလုုပ္တဲ့ ေဝလငါးအရိုုးေတြနဲ ့ လုုပ္ထားတဲ့ လက္မႈပစၥည္းေတြက ထူးၿခားတယ္၊ ေစ်းလည္းၾကီးတယ္။ လက္သည္းမွာ ဂ်ီးေတြနဲ့ စုုတ္ၿပတ္ညစ္ပတ္ေနတဲ့ အဝတ္အစား ဝတ္ထားတဲ့ အန္တီၾကီးကိုုေတြ ့ေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ဝိုုင္းက ဓာတ္ပံုုအယ္လ္ဘယ္ကိုုေတြ ့လိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ အန္တီၾကီးက အယ္လ္ဘယ္တခုုလုံးက ဓာတ္ပံုုေတြၿပၿပီး ရွင္းၿပတယ္။ ဒီအိမ္ကိုု သူတိုု ့ဘယ္လိုုေဆာက္ခဲ့တာ၊ ဘယ္လိုုအမဲလိုုက္တာဆိုုတာေတြ ရွင္းၿပတယ္။ ကိုုယ္ကသာ သူ ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနတာ သူကေတာ့ သူ ့ဘဝနဲ ့သူ ေပ်ာ္ေနတာပဲ။ ညခုုနစ္နာရီ ဖဲဘန္ ့ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ဗိုုက္ဆာေနၾကၿပီ။ ေန ့လည္စာေကာင္းေကာင္း မစားခဲ့တာကိုုး။ ယိုုးဒယားဆိုုင္မွာသြားစားၿပီး ပိုုတာၿပန္သယ္ခဲ့ၾကတယ္ မနက္ၿဖန္ ဒန္နာလီကိုုသြားတဲ့ ရထားေပၚမွာစားလိုု ့ရတယ္။ ေနာက္ေန ့ဖဲဘန္ ့ကေန ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ကိုုသြား ဒန္နာလီမွာ ဘယ္ေတြလည္ပတ္သလဲဆိုုတာကိုုေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။ ဒီပိုု ့့စ္တင္တဲ့အခ်ိန္ဆိုု ကိုုယ္ဟာ လန္ဒန္ၿမိ ုု ့ဆီသြားတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ရိွေနပါလိမ့္မယ္ ယူေကမွာ တပတ္ၾကာမွာပါ။ ၿပန္လာမွပဲ ယူေကသြားေတာလား၊ စေကာ့တလန္သြားေတာလား ပိုု ့စ္ေတြ တင္ပါဦးမယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
စက္တင္ဘာ ၃၀၊ ၂၀၁၈။

Viator ကေန ဘြတ္ခဲ့တဲ့ အာတိတ္စက္ဝိုုင္း တိုုးလင့္ခ္ေလးပါ...
https://www.viator.com/tours/Fairbanks/Arctic-Circle-Day-Trip-from-Fairbanks/d5269-5957ARCTIC

ပိုုက္လိုုင္းေဆာက္လုုပ္ေရးအတြက္ ပစၥည္းသယ္ပိုု ့ဖိုု ့ ေဖာက္လုုပ္ခဲ့တဲ့ ေဒတန္ဟိုုင္းေဝး
ခရမ္းေရာင္ပန္းက အလာစကာမွာပဲ ေတြ ့ရတဲ့ fireweed ပန္း
အေလ့က်ေပါက္တဲ့ ၿမက္ကအစ လွတယ္
ေဒတန္ဟိုုင္းေဝး တေနရာ ... ေဒတန္ဟိုုင္းေဝးမွာ ကားပ်က္ရင္ မလြယ္ဘူး...
တိုုးခ တေထာင္ေက်ာ္တယ္...
fireweed ပန္း
ပိုုက္လိုုင္း
ယုုကြန္ၿမစ္
ယုုကြန္ၿမစ္ေဘး
fireweed ပန္း
yayyy... we made it..
အာတစ္စာကယ္ 
အာတိတ္စက္ဝိုုင္း
လူမေၾကာက္တဲ့ ရွဥ့္ကေလး
ဂ်ဴလိႈင္ ၉  ၂၀၁၈ Midnight Sun ေဒသ အာတိတ္စက္ဝိုုင္းသိုု ့ ေရာက္ရိွခဲ့တယ္ဆိုုတဲ့ စာတီဖီကိတ္
အာတိတ္စက္ဝိုုင္းမွာ စားခဲ့တဲ့ ေန ့လည္စာ

အလာစကာသြား ေတာလား - ၇

Chena ခ်ီနာေရပူစမ္းတိုုးက ည ၆ နာရီကေန ၁၂ အထိ။ တိုုးဂိုုက္က ကင္မရာၾကီးနဲ ့ပါလား လာ... လာ ေရွ ့မွာထိုုင္လိုု ့ေၿပာတာကိုု ကိုုယ္ကအင္တင္တင္။ moose ေတြ ့လိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရင္ ေရွ ့ခန္းက ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုု ့ ပိုုကာင္းတယ္လိုု ့ ေၿပာတာနဲ ့ မဆိုုင္းမတြ ေရွ ့ခန္းမွာထိုုင္ေတာ့တာပဲ။ ဓာတ္ပံုုေကာင္းေကာင္းရမယ္ဆိုုေတာ့ ဘယ္သူက မထိုုင္ခ်င္ဘဲ ေနပါ့မလား။ ဒုုတိယခံုုမွာထိုုင္တာက အေမရိကန္လင္မယား၊ တတိယတန္းမွာ ဝိုုင္းတိုု ့ညီအစ္မ။ ေနာက္ဆံုုးမွဝင္ေခၚတာက အေမရိကန္လင္မယား။ အေမရိကန္တိုုးခရီးသည္ေတြက အသက္ ၅၀ေ၊ ၆၀ ေက်ာ္ေတြ။ တိုုးဂိုုက္က လမ္းတေလွ်ာက္က လမ္းေတြ၊ အိမ္ေတြ၊ အလာစကာအေၾကာင္း ရွင္းၿပတယ္။ သစ္ပင္ေတြ မ်က္စိတဆံုုး အင္မတန္စိမ္းလန္းတဲ့ ၿပည္နယ္။ တိုုးဂိုုက္က အလာစကာၿပည္နဲ ့ ေဆာင္းရာသီအေၾကာင္း ရွင္းၿပတယ္။ ဖဲဘန္ ့ဟာ အလာစကာၿပည္နယ္ရဲ ့ အလယ္ေခါင္ ကုုန္းတြင္းအက်ဆံုုးၿမိ ုု ့။ ေတာင္ပိုုင္းဆိပ္ကမ္းၿမိ ုု ့ၿဖစ္တဲ့ အမ့္ကာေရ ့ထက္ ပိုုေအးတယ္။ ေဆာင္းရာသီမွာ အပူခ်ိန္က အႏုုတ္ ၄၀ ေအာက္။ ဧၿပီလအထိ ႏွင္းက်ေနတုုန္း။ ေဆာင္းရာသီ ေအာ္ရိုုရာ ေၿမာက္အလင္းတန္းကိုု ဖဲဘန္ ့ကေနမွပဲ ၿမင္ေတြ ့ႏိုုင္တယ္။ လမ္းေဘးတေလွ်ာက္မွာ စာတိုုက္ပံုုးေတြ အစုုအေဝးအလိုုက္ ၿမင္ရတယ္။ အလာစကာၿပည္နယ္ဟာ တကၠဆက္ၿပည္နယ္ထက္ၾကီးၿပီး ေနထိုုင္တဲ့လူဦးေရနည္းေတာ့ တအိမ္နဲ ့တအိမ္ အေဝးၾကီး။ အိမ္တိုုင္းေစ့ စာ၊ ပစၥည္းေတြ လိုုက္ေဝေနလိုု ့ကေတာ့ အလုုပ္ၿပီးမွာမဟုုတ္ဘူး။ သူ ့ေဒသ သူ ့ဓေလ့စရိုုက္နဲ ့ ဟုုတ္ေနတာပဲ။ No shooting within one mile ဆိုုတဲ့ဆိုုင္းဘုုတ္ကိုုေတြ ့လိုု ့ တိုုးဂိုုက္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ အလာစကာမွာ အမဲပစ္တာ တရားဝင္၊ လူတိုုင္းေသနတ္ကိုုင္တယ္။ ကမ့္ပင္း၊ ငါးမွ်ားတဲ့ေနရာေတြကိုု မေတာ္တဆပစ္မိမွာစိုုးလိုု ့ အဲ့ဒီေနရာကိုုမေရာက္ခင္ ဆိုုင္းဘုုတ္ေတြနဲ ့ သတိေပးထားတဲ့။ moose ေတြဟာ ေရကန္၊ ေရအိုုင္စပ္နားေတြမွာ က်က္စားတတ္လိုု ့ မ်က္စိရွင္ရွင္နဲ ့ ေသခ်ာၾကည့္ပါတဲ့။ ဒုုတိယတန္းက အန္တီၾကီးက moose လိုု ့ လွမ္းေအာ္လိုု ့ ကားကိုုေနာက္ၿပန္ဆုုတ္ လမ္းရွင္းရင္ေကြ ့ ၿပန္ေမာင္းၿပီး ေရအိုုင္စပ္နား ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ လား ... လား ... moose ပါလား။ ေခါင္းမွာ ခ်ိဳမပါေတာ့ အမတဲ့  ေအးေအးလူလူ အစာစားေနတာမ်ား ကိုုယ္တိုု ့ကိုု တခ်က္မွ ေစာင္းငဲ့မၾကည့္ဘူး။ တိုုးဂိုုက္က ကိုုယ့္ကင္မရာေတာင္းတယ္ သူရိုုက္ေပးမယ္တဲ့။ ေအာ္တိုုမုုဒ္နဲ ့ပဲ ရိုုက္တတ္တဲ့ကိုုယ့္ကင္မရာကိုု setting ၿပင္ေပးတယ္။ သူက ဓာတ္ပံုုပညာနဲ ့ ဘြဲ ့ရခဲ့တာတဲ့။

အလာစကာမွာ moose ကိုု  ေနရာမေရြး ေတြ ့ႏိုုင္ပါတယ္။ တခါတေလ ၿမိ ုု ့ထဲေတာင္လာတယ္။ moose က လူကိုုမၾကည့္ဘူး သူ ့ဘာသာေနတယ္ဆိုုရင္ အႏၱရာယ္မရိွဘူး။ အဲ ... moose က လူ ့မ်က္စိတည့္တည့္ကိုု စိုုက္ၾကည့္ေနၿပီဆိုုရင္ အသားကုုန္ေၿပးေပေတာ့တဲ့။ moose က ဝက္ဝံထက္ ေၾကာက္ဖိုု ့ေကာင္းတယ္။ ကားတစီး လမ္းေဘးရပ္ေနတာေတြ ့ေတာ့ တိုုးဂိုုက္က moose ေတြ ့လိုု ့ေနမွာဆိုုၿပီး ကားရပ္ၿပီး ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ oh moose again ။ ကားအသြားအလာ ရွင္းမရွင္းၾကည့္ၿပီး လမ္းတဖက္ကိုုကူး ဒီ moose က အထီး ခ်ိဳနဲ ့။ ေအးေအးလူလူ အစားစားေနတယ္ လူေတြကိုု ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္နဲ ့။ moose ေတြက အုုပ္စုုလိုုက္ေနတဲ့သတၱဝါ မဟုုတ္ဘူးတဲ့။ ခ်ီနာေရပူစမ္းကိုု ၂ နာရီသာသာေလာက္ ေမာင္းရတယ္။ လမ္းကလည္း ကတၱရာလမ္းမဟုုတ္ ေတာင္ကုုန္ေတာင္တန္းေတြဆိုုေတာ့ ခုုန္လိုုက္ေဆာင့္လိုုက္။ မနက္ၿဖန္ အာတစ္စာကယ္ Artic Circle ကိုု သြားမယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ အာတစ္စာကယ္ကိုု သြားတဲ့လမ္းက ဒီလမ္းထက္ဆိုုးတယ္ ငါးနာရီေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းရမယ္တဲ့ ဘုုရားေရ ... ။ ရႈခင္းေတြက အင္မတန္လွတယ္တဲ့ လတ္မွတ္ဝယ္ထားၿပီးၿပီဆိုုေတာ့ မသြားလိုု ့မရေတာ့ဘူး ၿဖစ္လာသမွ် ရင္ဆိုုင္ရမွာပဲေလ။ ခ်ီနာေရပူစမ္းေရာက္ေတာ့ ေရခဲၿပတိုုက္ကိုု ဝင္လည္တယ္။ ေရခဲၿပတိုုက္မဝင္ခင္ ၿပတိုုက္ကေပးတဲ့ ကုုတ္အကၤ ီ်ဝတ္ရတယ္။ ဆိုုဒ္အေသးအၾကီးမရိွဘူး တဆိုုဒ္ပဲရိွတယ္။ ကိုုယ့္ကုုတ္အကၤ ီ်က ေခါင္းစြပ္မပါလိုု ့ တၿခားကုုတ္အကၤ ီ်ေတြမွာ ရွာၾကည့္ေတာ့လည္း မေတြ ့ဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့တိုုးကားက အန္တီၾကီးဆိုု ဦးထုုပ္၊ လက္အိတ္၊ မာဖလာနဲ ့အေအးေၾကာက္လိုု ့တဲ့။ မာတင္နီ မွာမလားေမးတယ္ မမွာေတာ့ပါဘူး။ အထဲမွာေရခဲပန္းပုုေတြ လွေတာ့လွပါရဲ ့။ ေရခဲပန္းပုုထုုတဲ့သူေတြဟာ အင္မတန္စိတ္ရွည္ရမွာပဲ။ ၿပီးေတာ့ အရည္ေပ်ာ္သြား ကိုုယ္သာဆိုု ပန္းခ်ီပန္းပုုပဲထုုတယ္။ လူတကိုုယ္အၾကိ ုုက္တမ်ိဳးစီ ဝါသနာတမ်ိဳးစီေပါ့ေလ။ ေရခဲပန္းပုုထုုတဲ့သူေတြဟာလည္း သူတိုု ့အလုုပ္ သူတိုု ့လက္ရာေတြကိုု  ၿမတ္ႏိုုးမွာပဲ။ အထဲမွာေမွာင္မည္းေနေတာ့ ဖလပ္ဖြင့္ရိုုက္မွရတယ္။ မာတင္နီကိုု ေရခဲထိုုင္ခံုုေပၚမွာထိုုင္ၿပီး ေရခဲခြက္ေတြနဲ ့ ေသာက္ၾကတယ္ အယ္မေလး ... ဂစ္ ... ဂစ္ ။ ေရခဲၿပတိုုက္ထဲမွာ ၾကာၾကာမေနႏိုုင္ပါဘူး ဓာတ္ပံုုေတြ လွည့္ပတ္ရိုုက္ၿပီးတာနဲ ့ ၿပန္ထြက္မယ္ဆိုုေတာ့ တံခါးကပိတ္ထားတယ္။ အၿပင္ၿပန္ထြက္မဲ့ တိုုးခရီးသည္ေတြ မ်ားလာေတာ့မွ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္က လာဖြင့္ေပးတယ္။

သစ္ပင္ေတြ မ်က္စိတဆံုုး စိမ္းလန္းလြန္းတဲ့ အလာစကာ
ဖဲဘန္ ့ၿမိ ုု ့ရဲ ့ လမ္းမၾကီးေဘးေတြမွာ ဒီလိုုစာတိုုက္ပံုုး အစုုလိုုက္အပံုုလိုုက္ ေတြ ့ရတယ္
moose ေတြကိုု ေရကန္၊ ေရအိုုင္စပ္ေတြမွာ ေတြ ့ရတယ္...
အထီးဆိုုရင္ တေကာင္တည္း၊ အမဆိုုရင္ ကေလးနဲ ့ ေတြ ့ရတတ္တယ္...

အၿပင္မွာ spa house အိမ္ေလးေတြ ရိွတယ္ ခ်စ္စရာေလး။ ပန္းပင္ေေလးေတြက အင္မတန္လွတယ္။ ေရပူစမ္းစိမ္ဖိုု ့ အခ်ိန္ ၂ နာရီေက်ာ္ ေပးထားတယ္ ည ၁၀ နာရီမွာ ၿပန္ဆံုုမယ္။ ေလာ့ကာခန္းထဲ ပစၥည္းေတြထည့္ ေရကူးဝတ္စံုုလဲ ဝိုုင္းက ေလာ့ကာခန္းေသာ့ ကိုုယ့္ကိုုေပးလိုု ့ လက္ေကာက္ဝတ္မွာ စြပ္ထားလိုုက္တယ္။ ေရပူစမ္းကန္ေလးက သိပ္မက်ယ္ဘူး တၿဖည္းၿဖည္းစမ္းဆင္းေတာ့ ေက်ာက္တံုုးေတြမွာ ေရညိွေတြနဲ ့ ေခ်ာ္လဲမွာစိုုးလိုု ့ သတိထားဆင္းရတယ္။ ေရက ရင္ေခါင္းေလာက္ေရာက္တယ္။ ငါးေပအကြာေလာက္ကိုု ေရကူးၾကည့္တယ္ ဝိုုင္းက မင္း ေရကူးတတ္သားပဲတဲ့။ အင္း ... နည္းနည္းကူးတတ္တယ္ ငါးေပ၊ ဆယ္ေပအကြာအေဝးေလာက္ေတာ့ ကူးႏိုုင္တယ္ ၿမစ္ကိုုၿဖတ္ကူးဆိုုရင္ေတာ့ မကူးႏိုုင္ဘူး။ ငယ္ငယ္တုုန္းက ဟိုုင္းၾကီးမွာ ေရထရက္ဆိုု အိမ္ေရွ ့ကေခ်ာင္းထဲမွာ ေဘာ့သီးႏွစ္လံုုးကိုု ၾကိ ုုးနဲ့ခ်ိတ္။ အဲ့ဒီေဘာ့သီးႏွစ္လုုံးၾကားထဲဝင္ၿပီး ဟိုုယက္ဒီယက္နဲ ့ ေရကူးခဲ့တယ္။ တခါတေလ တံတားေပၚကေန ဒိုုင္ဗင္ထိုုးခ်ေသးတယ္။ မၾကီးကေတာ့ ေခ်ာင္းေရက ညစ္ပတ္လိုု ့ဆိုုၿပီး ေရမကူးဘူး ရႊံ ့ထဲလည္း ဘယ္ေတာ့မွမဆင္းဘူး။ ကိုုယ္နဲ ့ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ရႊံ ့လူးေနၾကတာပဲ။ ပူလာရင္ ေက်ာက္တံုုးေပၚတက္ထိုုင္ ေအးလာရင္ ေရပူစမ္းကန္ထဲၿပန္ဆင္း။ ဝိုုင္းတိုု ့ညီအစ္မ အထဲကန္ထဲ သြားၾကည့္မယ္ဆိုုၿပီး ေပၚမလာလိုု ့ သြားၾကည့္ေတာ့ ကေလးကန္ထဲမွာ စိမ္ေနၾကတယ္။ အၿပင္က ေရပူကန္က ေရညိွေတြနဲ ့ ညစ္ပတ္တယ္ ဒီကေလးကန္က သန္ ့တယ္ လူေလးေယာက္စာေလာက္ပဲဆန္ ့ေတာ့ သီးသန္ ့ဆန္တယ္။ ေရထဲမွာ ကလိုုရင္းနံ ့ရလိုု ့ ကိုုယ္က အၿပင္ကန္ကိုုၿပန္တယ္ စုုရပ္ဆီၿပန္ေတာ့မယ္ဆိုု ကိုုယ့္ကိုုလာေခၚေနာ္။ ကလိုုရင္းက ေရကိုုသန္ ့တယ္ဆိုုေပမဲ့ ကိုုယ့္က်န္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းဘူး။ စီးဆင္းေနတဲ့ ၿမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုုင္ ပင္လယ္ေရကမွ က်န္းမာေရးအတြက္ေကာင္းတယ္လိုု ့ ဆရာမၾကီးေဒၚခင္ႏႊယ္ဝင္းေရးထားကိုု ဖတ္ဖူးထားတယ္။ အၿပင္ကန္မွာ ေရစိမ္ေနတုုန္း ကုုိယ္တိုု ့တိုုးကားက အေမရိကန္လင္မယားက လာစကားေၿပာတယ္။ ကာတြန္းရုုပ္အကၤ ီ် ဝတ္ထားတာမင္းလား အဲ့ဒါကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္း။ အဲ့ဒီကာတြန္းရုုပ္က ကိုုယ့္အၾကိ ုုက္ဆံုုး ဖေလာ္ရီဒါမွာ တက္တူးထိုုးၾကမယ္လုုပ္ေတာ့ ဘာထိုုးရမလဲမသိတာနဲ ့ အဲ့ဒီကာတြန္းရုုပ္ကိုု ထိုုးထားတာ ဒီမွာၾကည့္။ သူတိုု ့သားက ၁၅ ႏွစ္ ကိုုယ္က ေမရီလန္း Silver Springs မွာ ေနဖူးတယ္ေၿပာေတာ့ သူတိုု ့က Laurel မွာေနတာ။ Laurel Caravan ဗာဂ်ီးနီးယားလား မဟုုတ္ဘူး Silver Springs ရဲ ့ေဘးနားက Laurel မွာေနတာ။ ေၾသာ္ ... ကိုုယ္ Rockville မွာ ၃ လ၊ Silver Springs မွာ ၆ လ ေနခဲ့တယ္ အလုုပ္က ဝါရွင္တန္ဒီစီမွာ။ ခုု နယူးေယာက္မွာ အလုုပ္လုုပ္ေနတယ္။

သူတိုု ့က မနက္ၿဖန္ဆိုု အမ္းကာေရ ့ၿပန္ၿပီ ကိုုယ္တိုု ့က Artic Circle သြားမဲ့အေၾကာင္းေၿပာေတာ့ ေနာက္တေခါက္လာရင္ သြားမယ္တဲ့။ သူတိုု ့က အလာစကာတိုုးအန္ထရာဗန္နဲ ့ လာတာ။ ကိုုယ္တိုု ့လည္း အစတုုန္းက အလာစကာတိုုးအန္ထရာဗန္ကိုု ဆက္သြယ္ၾကည့္တယ္ တိုုးအစီအစဥ္ေတြ သိပ္မၾကိ ုုက္လိုု ့ ကိုုယ့္ဘာသာစီစဥ္ၿပီးလာတာ။ မင္းတိုု ့တိုုးကားဆီၿပန္မယ္ဆိုု အေၾကာင္းၾကားေနာ္ ကိုုယ္တိုု ့လာခဲ့မယ္ အိုုေက။ သူတိုု ့စံုုတြဲကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေပးေတာ့မွ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ သတိရတယ္။ ဖုုန္းကိုု ေလာ့ကာခန္းထဲမွာ ထားခဲ့တယ္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ လံုုးဝသတိမရ။ ေရပူစမ္းစိမ္ရတာ သိပ္ၾကိ ုုက္တာပဲ ေကာ့စကာရီကာတုုန္းကလည္း ၂ နာရီေလာက္စိမ္တယ္။ ခုုလည္း ၂ နာရီေလာက္စိမ္တယ္ ဝိုုင္းက ခ်ီနာေရပူစမ္းက ညစ္ပတ္တယ္ ေရညိွေတြခ်ည္းပဲလိုု ့ထင္တယ္။ ကိုုယ္ကအဲ့ဒီလိုု မထင္ဘူး ေကာ့စကာရီကာေရပူစမ္းက သန္ ့တယ္ ဘာေရညိွမွ မရိွဘူး။ ၇၅၊ ၈၅ အပူခ်ိန္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရပူစမ္းကန္ေတြရိွေတာ့ ေရြးခ်ယ္လိုု ့ရတယ္။ ခ်ီနာေရပူစမ္းက အၿပင္ကန္တခုု အတြင္းဖက္မိုုးလံုုေလလံုု ကေလးေရကူးကန္တခုု၊ လူၾကီးေတြစိမ္ဖိုု ့ ေရကန္အေသးေလး ႏွစ္ခုုရိွတယ္။ ကိုုယ္ထင္တာေတာ့ ခ်ီနာေရပူစမ္းက သဘာဝအတိုုင္းလိုု ၿဖစ္ေနေအာင္ လုုပ္ထားတာ။ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ၿပီး အရင္တုုန္းကဆိုု သူေ႒းေတြမွ ေရပူစမ္းစိမ္ႏိုုင္တာ တခါစိမ္ဖိုု ့ ၂၀၀ ေက်ာ္ေပးရတာတဲ့။ ခ်ီနာေရပူစမ္းကိုု ဂ်ပန္ေတြ ပိုုင္ခဲ့တာတဲ့။ ခ်ီနာေရပူစမ္းကိုု ေဆာင္းတြင္းမွာလည္း ဖြင့္တယ္။ ႏွင္းတဖြဲဖြဲ က်ေနတုုန္း ေရပူစမ္းမွာ ေရစိမ္ရင္း ေအာ္ရိုုရာ ေၿမာက္အလင္းတန္းကိုု ၾကည့္ႏိုုင္ပါတယ္တဲ့။ ႏွစ္နာရီေလာက္
စိမ္ၿပီးေတာ့မွ ေရခ်ိဳးခန္းဆီသြား ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့မွ အယ္မေလး ခ်မ္းလိုုက္တာ။ ဝိုုင္းေရ ေရကူးဝတ္စံုုနဲ ့ ဓာတ္ပံုုမရိုုက္လိုုက္ရတာ နာသကြာ ေကာ့ပစ္ပံုု ရိုုက္ခ်င္တာ။ ဘာလဲဟ ... ေကာ့ပစ္ဆိုုတာ။ ရင္ကိုုေကာ့ တင္ကိုုပစ္ ေမာ္ဒယ္ေတြလိုုေလ ရိုုက္ေပးမယ္ သြား... ေရကူးဝတ္စံုုလဲ။ အယ္မေလး ... မလဲႏိုုင္ေတာ့ဘူး ခ်မ္းလိုု ့ ဂစ္ ... ဂစ္ ၿဖစ္ေနၿပီ ေနာက္တေခါက္မွ ရိုုက္ေတာ့မယ္။ စုုရပ္မွာဆံုုေတာ့ အေမရိကန္စံုုတြဲတတြဲက မေရာက္ေသးဘူး။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ၁၀ နာရီ မထိုုးေသးဘူးကိုုး ၁၀ မိနစ္ေလာက္အလိုုမွာ အဲ့ဒီစံုုတြဲေရာက္လာတယ္။ အၿပန္လမ္းမွာ အလာတုုန္းကလိုု လမ္းေဘးဝဲယာတေလွ်ာက္ moose ေတြ ့မလားလိုု ့ ၿပ ူးၿပဲမၾကည့္ၾကေတာ့ဘူး။ ေရပူစမ္းမွာ ေရစိမ္ထားလိုု ့ မ်က္ေတာင္ေတြစင္းေနၾကၿပီ။ နည္းနည္းေမွာင္လာၿပီ အိပ္ခ်ိန္နီးလာၿပီဆိုုေတာ့ အိပ္ငိုုက္ေနၾကၿပီထင္တယ္။ ကိုုယ္လည္း အိပ္ငိုုက္လိုုက္ ႏိုုးလာရင္ ေဘးဘီဝဲယာကိုုေငးလိုုက္။ ဖဲဘန္ ့ရဲ ့ည ၁၂ နာရီခြဲ ေနဝင္ခ်ိန္ကိုု အမွတ္တရဓာတ္ပံုုရိုုက္။ ဟိုုတယ္ကိုု ၿပန္ေရာက္တာနဲ ့ အိပ္ယာထဲပစ္လဲၾကေတာ့တာပဲ။ ဂ်ဴလိႈင္ ၉ အာတစ္စာကယ္ သြားလည္တဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
စက္တင္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၁၈။

Viator ကေန ဘြတ္ခဲ့တဲ့ ခ်ီနာေရပူစမ္း တိုုးလင့္ပါ။
https://www.viator.com/tours/Fairbanks/Chena-Hot-Springs-Day-Trip-from-Fairbanks/d5269-10606P3


အလာစကာၿပည္နယ္ရဲ ့ ေႏြရာသီ ေနဝင္ခ်ိန္ ည ၁၂ ခြဲ

အလာစကာသြား ေတာလား - ၆

အလာစကာတကၠသိုုလ္ေတာင္ကုုန္းကေန ေဂ်ာ့ဆန္ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းကိုု မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ ကေလးေတြ ကစားေနတာကိုု မိဘေတြက ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္။ ဟန္က အေမရိကန္မွာ ကေလးေတြကိုု အခ်ိန္ေပးတယ္၊ ဘယ္စားမလဲဆိုုတာ ကေလးကိုုယ္တိုုင္ ေရြးခ်ယ္ရတယ္၊ မိဘေတြကလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းၿပေပးတယ္၊ ညဖက္အိပ္ခ်ိန္ ပံုုၿပင္ဖတ္ၿပတယ္။ အေမရိကန္မွာ ကေလးေတြကိုု ကုုိယ့္အားကိုုယ္ကိုုးတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတယ္။ ဗီယက္နမ္မွာဆိုု ကေလးေတြကိုု အကုုန္လုုပ္ေပးရတယ္၊ ၇၊ ၈ ႏွစ္အထိ ထမင္းခြံ ့ေကႊ်းေနရတုုန္း ကြာတယ္။ အယ္မေလး ... ၿမန္မာၿပည္မွာလည္း အတူတူပဲ။ အဘိုုးအဘြား၊ ၾကီးေတာ္ေတြက ထမင္းခြံ ့ေကႊ်း၊ အေမအေဖဆူရင္ အဘိုုးအဘြားၾကီးေတာ္ေတြက ဝင္ပါ ကေလးေတြကိုု ဖ်က္ဆီးေနၾကတယ္။ အေမဟာ ကေလးသံုုးေယာက္ကိုု အကူအထိန္းမပါဘဲ တစ္ေယာက္တည္းထိန္းေက်ာင္း၊ အေဖ့စီးပြားေရးလည္း ဝင္ကူလုုပ္ရေတာ့ ထမင္းခြံ ့ေကႊ်းဖိုု ့ အခ်ိန္မရိွဘူး။ ကိုုယ့္ဘာသာလုုပ္ရတာ ကံေကာင္းၿခင္းတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ပန္းၿခံထဲမွာ ပန္းေရာင္၊ အနီေရာင္၊ နီညိုုေရာင္ အဆုုပ္လိုုက္ ပြင့္ေနၾကတာ အင္မတန္လွတယ္။ လူေတြကိုုေရွာင္ကြင္းၿပီး ပန္းအမ်ားၾကီးလိုု ့ ထင္ရေအာင္ ရိုုက္ရတာ ပညာပါတယ္။ ဝိုုင္းဟာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တဲ့ေနရာမွာ အင္မတန္ေခ်းမ်ားတယ္။ နဖူးေပၚဝဲေနတဲ့ ဆံပင္မလွလိုု ့၊ ေနာက္ေက်ာဖက္ကေန ရိုုက္တဲ့အခါ ဆံပင္အေနအထားမလွလိုု ့နဲ ့ ထပ္ထပ္ရိုုက္ခိုုင္းတတ္တယ္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရင္ ကိုုယ့္ဓာတ္ပံုုကနည္းနည္း ဝိုုင္းဓာတ္ပံုုကမ်ားမ်ား။ ၿပီးရင္ ကိုုယ္က ေဖ့ဘြတ္ေပၚ အကုုန္လံုုးတင္ ဝိုုင္းက တစ္ပံုုႏွစ္ပံုုေလာက္ပဲတင္တယ္။ မၾကီးလည္း ဝိုုင္းလိုုပဲ ပံုုစံတစ္မ်ိဳးတည္းကိုု ဓာတ္ပံုုေတြရိုုက္လိုု ့ မဆံုုးေတာ့ဘူး။ အေဖ့အိုုင္ပတ္၊ ဖုုန္းမွာ မၾကီးဓာတ္ပံုုေတြၾကီးပဲလိုု ့ အေဖက ညည္းတယ္။ ဟန္က ဘယ္လိုုရိုု္က္ေပးပါလိုု ့ ေတာင္းဆိုုတယ္ ၿပီးရင္ဓာတ္ပံုုၿပန္ၾကည့္တယ္။ စိတ္တိုုင္းမက်ရင္ ဝိုုင္းကိုုဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပ ၿပီးရင္သူ ့ကိုု အဲ့ဒီလိုုရိုုက္ေပးပါလိုု ့ ထပ္ေတာင္းဆိုုတယ္။ ဝိုုင္းက နင္ ရုုပ္ဆိုုးေနေတာ့ ဘယ္လိုုရိုုက္ရိုုက္မလွဘူး။ ဟန္က နင္ ငါ့ညီမမွဟုုတ္ရဲ ့လား ကိုုယ့္အစ္မကိုု ပိုုးစိုုးပက္စက္ ေၿပာရက္လိုုက္တာနဲ ့ ရန္ၿဖစ္ၾကေရာ။ မိုုးရြာလာေတာ့မွ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တာ ရပ္တယ္။ ပန္းၿခံအဝင္နားမွာရပ္ၿပီး Fountainhead Antique Auto Museum ကိုုသြားဖိုု ့ အူဘာကားငွားေတာ့မွ ပန္းၿခံဝင္ခကိုု ေတြ ့တယ္။ပန္းၿခံဝင္ခ မေပးေတာ့ပါဘူး။ ငါးမိနစ္ေလာက္အၾကာမွာ အူဘာကားေရာက္လာတယ္။ ကားၿပတိုုက္ကိုု မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပဲ ေဝးပါတယ္။ အူဘာကားေမာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးက အလာစကာကိုု ေရာက္လာတာ သံုုးလေလာက္ပဲ ရိွေသးတယ္။ ေကာ္လိုုရာဒိုုၿပည္နယ္ ဒန္ဗာၿမိ ုု ့နားမွာေနတာ။ ဘာလိုု ့အလာစကာကိုု ေၿပာင္းလာတာလဲလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေကာ္လိုုရာဒိုုၿပည္နယ္မွာ moose ကိုု တသက္မွာတၾကိမ္ပဲ ပစ္ခြင့္ရိွတယ္။ အလာစကာမွာေတာ့ တစ္ႏွစ္ကိုု ႏွစ္ၾကိမ္ပစ္ခြင့္ရိွတယ္။

အလာစကာမွာ ကိုုယ့္ဘာသာအိမ္ေဆာက္ရင္ ငါးႏွစ္ေနရင္ ကိုုယ္ပိုုင္ၿဖစ္လိုု ့ ေၿပာင္းလာတာ။ ေၾသာ္ ... သားေကာင္ပစ္ခ်င္လိုု ့ကိုုး။ ခ်မ္းသာတဲ့အေမရိကန္တခ်ိဳ ့ အာဖရိကမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ငါးေထာင္ေၿခာက္ေထာင္ေပးၿပီး ၿခေသၤ့၊ သစ္ကုုလားအုုတ္ကိုု တရားဝင္ပစ္ၾကတယ္။ Throphy ထရိုုဖီလိုု ့ေခၚပါတယ္။ မီနီဆိုုးတားၿပည္နယ္က နာမည္ၾကီးသြားဆရာဝန္တစ္ေယာက္ ထရိုုဖီအၿဖစ္ ဆာဖာရီထဲက တိုုးခရီးသည္ေတြရဲ ့ အခ်စ္ေတာ္ၿခေသၤ့ကိုု ပစ္လိုု ့ ေဆးခန္းေရွ ့၊ အိမ္ေရွ ့မွာ ဆႏၵေတြၿပ၊ စာေတြကပ္ၾကလိုု ့ ေဆးခန္းပိတ္ရဖူးတယ္။ ကားၿပတိုုက္ကိုုသြားဖိုု ့ တိုုက္တြန္းသူက ဟိုုတယ္ပိုုင္ရွင္အဘိုုးၾကီး။ ၿပင္သစ္မွာဆိုုရင္ လုုပ္စ္၊ ဖဲဘန္ ့မွာဆိုုရင္ ကားၿပတိုုက္သြားသင့္တယ္။ ယူအာကားေမာင္းသူေလးကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ကားေတြကိုု သူ ့ေခတ္အလိုုက္ အဝတ္အစားေတြနဲ ့ တြဲၿပထားတာ အရမ္းစိတ္ဝင္စားဖိုု ့ေကာင္းတယ္တဲ့။ ကားၿပတိုုက္က သိပ္မၾကီးဘူး ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္ထုုတ္ ေရွးေဟာင္းကားေတြကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ ရွာေဖြၿပီးစံုုလင္ေအာင္ ၿပသထားတယ္။ ကားထုုတ္တဲ့အခ်ိန္ကာလက အဝတ္အစားေတြကိုု ေဘးမွာ အရုုပ္ေတြနဲ ့ တင္ဆက္ထားတယ္။ ကားေတြက ကိုုယ္တိုု ့ဘယ္တုုန္းကမွ မၿမင္ဘူးတဲ့ကားေတြ၊ အင္မတန္လွပခန္ ့ညားတယ္။ ကားအေၾကာင္း ဘာမွမသိ စိတ္မဝင္စားတဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြေတာင္ ဒီေလာက္စိတ္ဝင္းစားတာ ကားအေၾကာင္း စိတ္ဝင္စားတဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြဆိုု ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကိ ုုက္လိုုက္ၾကမလဲ မသိဘူး။ ဗိုုက္တဂီြဂီြ ဆာေနေပမယ့္ ကားၿပတိုုက္နဲ ့ ႏွစ္ဘေလာက္အေဝးက ဗီယက္နမ္ဆိုုင္မွာ သြားစားမလားေမးေတာ့ ၿမိ ုု ့ထဲမွာပဲ စားမယ္လိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္ၾကတယ္။ ၿမိ ုု ့ထဲကိုု မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပဲ ေမာင္းရတယ္။ အူဘာကားသမားက ကယ္လီဖိုုးနီးယားၿပည္နယ္ကေန ေၿပာင္းလာတာ သံုုးႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီ။ ဘာလိုု ့ေၿပာင္းလာတာလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဆက္သြယ္ေရးအင္ဂ်င္နီယာ အလာစကာမွာ လစာသံုုးဆပိုုေပးလိုု ့ ေၿပာင္းလာတာတဲ့။ ဆန္တာကေလာ့ဆိုုင္ သြားဖိုု ့ရီေကာ္မန္းေပးပါသလားေမးၾကည့္ေတာ့ မေပးဘူး အလွဆင္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုုင္ ခုုပိတ္ေနတယ္။ ယိုုးဒယားစားေသာက္ဆိုုင္ေရာက္ေတာ့ ဆိုုင္ပိတ္ထားတယ္။ ဖဲဘန္ ့ေရာက္တဲ့ေန ့က ပထမဆံုုးဝင္ခဲ့တဲ့ ယိုုးဒယားဆိုုင္ကိုု ဝင္တယ္။ ဝိတ္တာမေလးက ကိုုယ္တိုု ့ကိုု မွတ္မိေနတယ္။ အစားအေသာက္ေတြ စားလိုု ့ေကာင္းတယ္ ေစ်းလည္းၾကီးတယ္။ ဟိုုတယ္ကိုု ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရတယ္။ ခဏနား ညေနငါးနာရီေလးဆယ့္ငါးမွာ လာေခၚမဲ့ ခ်ီနာေရပူစမ္းတိုုးကားကိုု ထြက္ေစာင့္။ ငါးနာရီခြဲေလာက္မွာ တိုုးကားေပၚမလာေသးေတာ့ ဝိုုင္းက စိတ္ပူေနၿပီ။ တိုုးကားေတြဆိုုတာ အၿမဲဆယ္မိနစ္၊ ဆယ့္ငါးမိနစ္ ေစာေရာက္ေလ့ရိွတယ္။ ဒီလိုုေနာက္က်ေနတာ ပံုုမွန္မဟုုတ္ဘူး တခုုခုုမွားေနၿပီ။ အင္တာနက္မွာ တိုုးေအဂ်င္ဆီဖုုန္းနံပါတ္ကိုုရွာၿပီး ဖုုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ တိုုးကားေနာက္က်မွာ ဝိုုင္းဖုုန္းကိုုဆက္ေတာ့ ေခၚလိုု ့မရလိုု ့တဲ့။ သိပ္မၾကာခင္မွာ ခ်ီနာေရပူစမ္းကိုုသြားမဲ့ တိုုးကားေရာက္လာပါတယ္။ ခ်ီနာေရပူစမ္းဆီသြားတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
စက္တင္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၁၈။


ဖဲဘန္ ့ၿမိ ုု ့မွာ ပထမဆံုုး အေၿခခ်ေနထိုုင္တဲ့ မိသားစုုရုုပ္ထုု
ယိုုးဒယားစာ