03 December 2022

ယိုးဒယားသွား တောလား - ၈

၂၀၂၂ မေ ၂ တနင်္လာနေ့ ဟိုတယ်မှာ မနက်စာစားတယ်။ စင်္ကာပူကနေလာတဲ့ မြန်မာစုံတွဲကတော့ မနက်ဖြန် ဖီဖီကျွှန်းကို သွားမလို့တဲ့။ မနက် ၉ နာရီ ရေကူးကန်ဖွင့်တာနဲ့ ရေကူးကြတော့တာပဲ။ ကလေးရေကူးကန်မှာ တူတော်မောင်ကို ရေကူးသင်ပေး။ ကိုယ်က လူကြီးကန်မှာ ဟိုယက်ဒီယက် နည်းနည်း နည်းနည်းစီ ကူးကြည့်တာ နောက်ဆုံးတော့ ကန်တဆုံး ကူးနိုင်သွားတယ်။ နွေရာသီတိုင်း ရေကူးသင်ဖို့ စီစဥ်တာ တခါမှမအောင်မြင်သေးဘူး။ ရေကူးသင်ပြီး စကူပါဒိုင်ဗင်း၊ စနောကလင်း လုပ်ချင်တာ။ တူတော်မောင် ဘန်ကောက်ရောက်ပြီး ဝမ်းမသွားတာ ရက်အတော်တော်ကြာပြီ။ ဝမ်းချုပ်တတ်လို့ သူ့အမေက ဝမ်းသွားဆေး ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ သွားစရာတခုခုရှိနေရင် ဝမ်းချုပ်ထားတာ မကြီးနဲ့တူတယ်။ ဝမ်းသွားလည်းသွားချင် သွားလည်းမသွားချင်နဲ့ ချုပ်ထားလို့ အိမ်သာကို လိုက်ပို့တော့ဘူး မဝင်ဘူး ဝင်နဲ့ အငြင်းအခုန်လုပ်ရတယ်။ အီးပါချင်တာကို ဝမ်းချုပ်ထားလို့ အိမ်သာသွားလို့ အမေက ပြောတာကို မပါဘူး မသွားဘူးနဲ့။ မတတ်နိုင်တဲ့အဆုံး အိမ်သာပြေးတော့ လမ်းမှာအီးထွက်ကျတယ်။ အမေက ပြောတုန်းကတော့ မပါဘူး ခုတော့ ထွက်ကျပြီ ကိုယ့်ဘာသာကျုံးဆိုပြီး အိမ်သာထဲ တစ်ရှုးယူခိုင်းပြီး သုတ်ခိုင်းတယ်။ ကိုယ့်အမေကတော့ အဲ့ဒီလို သားသမီမြေးကို အလိုမလိုက်ဘူး။ ဒီနေ့တော့ ဖူးခက်တခွင် အနှံ့လည်ပြီး ညနက်လေယာဥ်နဲ့ ဘန်ကောက်ကိုပြန်မှာ။ တိုးကားက နေ့လည် ၁၂ နာရီလောက် ဟိုတယ်မှာ လာခေါ်မှာ။ မနေ့ကမနက် ၉ နာရီ တိုးဘွတ်မလို့ ဆိုင်ခန်းဆီသွားတော့ မဖွင့်သေးတော့ လျော့ပင်းထွက်တယ်။ ကိုယ်က ပန်းကန်အောက်မှာထားဖို့ နှီးဖျာ၊ တူတဲ့ဟာ၊ ဆင်ရုပ်တရုပ် ဝယ်တယ်။ ပုံ့က ဟမ်းချိန်းလေးတွေ ဝယ်တယ်။ တူတော်မောင်ကို ကြိုက်တာဝယ်လို့ပြောတော့ သူက ကြိုက်တာမတွေ့ဘူး။ ဟိုဟာယူများမလားမေးရင် နိုး၊ ဒီယာယူများမလားမေးရင် နိုးနဲ့ ကိုဂျီးထူ။ ဖူးခက်မှာ နောက်ဆုံးနေ့ဆိုတော့ တိုးဂိုက်လာမခေါ်ခင် လျော့ပင်ထွက်ကြတယ်။ မနေ့ကဝယ်ခဲ့ဆိုင်ကအန်တီက ဖော်ရွေပျူငှာစွာ နှုတ်ဆက်တယ်။ မသိရင် ဘော်ဒါတွေကို နှုတ်ဆက်သလိုပဲ။ နယ်ကလူတွေက ပိုပြီးဖော်ရွေပျူငှာတယ်။ အဖေ့အတွက် ဖူးခက်အကင်္ီျတထည်ရတယ်။

တိုးဂိုက်က အင်္ဂလိပ်လိုသိပ်မပြောတတ်ပေမဲ့ အင်တာနေရှင်နယ်ဘာသာစကား လက်ဟန်ခြေဟန်၊ broken နဲ့ စကားပြေရတာ အဆင်ပြေပါတယ်။ မကြီးပို့ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေပြပြီး အဲ့ဒီကိုသွားချင်တယ်ပြောတော့ ခပ်တည်တည်နဲ့ သူသိပါတယ်တဲ့။ ပထမဆုံးရောက်တဲ့ ကမ်းခြေက Karon ကမ်းခြေ သဲတော့မဖြူဘူး။ parasailing၊ သဲသောင်ပြင် ဘောလီဘော ဆော့ဖို့လုပ်ထားတာ တွေ့တယ်။ အချိန်က မိနစ် ၂၀ ပဲပေးတော့ ကမ်းခြေတလျှောက် ပတ်လျှောက်ကြည့်။ လှိုင်းတက်လာရင် ကမ်းခြေပေါ်ပြေးတက်။ ဒုတိယရောက်တဲ့ ဗျူးပွိုင့်လေးက အတော်လှတယ်။ ကမ်းခြေအကွေ့အဝိုက်တွေ မြင်ရတယ် အကြွေစေ့ထည့်ရင် ကြည့်လို့ရတဲ့ မှန်ပြောင်းရှိတယ်။ နေ့လည်စာစားဖို့ ဆိုင်တဆိုင်မှာ ရပ်ပေးတယ်။ ပင်လယ်ကို မျက်စိတစုံမြင်ရလို့ မြင်ကွင်းလှတယ်။ တဆိုင်လုံး မြန်မာအလုပ်သမားတွေချည်းပဲ။ ဖူးခက်မှာ ဆိုင်အာလုံးနီးပါး မြန်မာအလုပ်သမားတွေချည်းပဲ။ တူတော်မောင်က သူစားချင်တဲ့ပီဇာ မှာတယ်။ နာမည်ကြီး Wat Chai Thararam ဘုရားကျောင်းကို လိုက်ပို့တယ်။ အလှုငွေထည့်တော့ အမွှေးတိုင်၊ ကြာပန်း၊ အဝါရောင်ပန်း ပေးတယ်။ အဝမှာ ရှင်းပြတဲ့သူက မြန်မာလူမျိုး။ ဆုတောင်းပြည့်တယ် ထီပေါက်တယ်လို့ နာမည်ကြီးသတဲ့။ ဘေးနားက ဘုရားကတော့ ဆရာတော်ကြီးတပါးရဲ့ ဓာတ်တော်မွေတော်ကို ဌာပနာထားတာ။ လျောင်းတော်မှု၊ ထိုင်တော်မှု၊ အနေအထားမျိုးစုံနဲ့ ဘုရားတွေ အများကြီးပဲ။ တူတော်မောင်က ဒီဘုရားက ဝတ်မောင်းဘုရားနဲ့ တူတယ်လို့ပြတယ်။ ဘုရားမှာ သန့်ရှင်းရေးအလုပ်သမားမလေးက မြန်မာ။ အပေါ်ထပ်က လေတဝူးဝူးနဲ့ သာယာတယ်။ တူတော်မောင်က ဟိုးတောင်ထိပ်က ဘုရားကြီးကို သွားချင်တယ်ဆိုလို့ တိုးဂိုက်ကို မေးကြည့်တော့ ဝေးတယ်။ ကိုယ်တို့ရောက်တဲ့အချိန် တောင်ထိပ်ကိုတက်ဖို့ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်မှာ မိုးတိမ်တွေနဲ့ အကယ်၍များ မိုးရွာခဲ့ရင် သွားရခက်တယ်တဲ့။ တူတော်မောင်ကို ပြန်ရှင်းပြ။ ဆရာတော်ကြီးနေခဲ့တဲ့ ကျောင်းဆောင်လေးက ရှင်းလင်းသန့်ရပ်နေတာပဲ။ ပန်းချီကားထဲမှာ တွေ့ရတဲ့ ယိုးဒယားအမျိုးသားဝတ်စုံက ဘိုဆန်တယ်။ သစ်သားမှာ ကနုကမာတွေကပ်ပြီး အလှဆင်ထားတဲ့ ဗီရို၊ နာရီစင်လေးကို သဘောကျလိုက်တာ။

တရုတ်တန်းမှာ နာရီဝက်ရပ်ပေးတယ်။ အကင်္ီျဆိုင်ဝင်ပြီး ထမီရွေးကျတော့ ဆိုင်ဝန်ထမ်းလေးက မြန်မာမလေး။ စျေးလျော့ပေး၊ ဘာပိုကောင်းလဲဆိုတာ အကြံပေးတယ်။ တရုတ်တန်းက ကမ်းခြေထက် ပိုစုံတယ်။ အဖေက သူ့ညီ၊ သူငယ်ချင်း၊ အလုပ်သမားတွေအတွက် အမှတ်တရအကင်္ီျ ၁၀ ထည်ဝယ်တယ်။ ဟိုလူ့အတွက်ပါပြီး ဒီလူ့အတွက်မပါရင် မကောင်းဘူးလေ။ အမှတ်တရလက်ဆောင်ရတော့ ဝမ်းသာရတာပေါ့။ ကုန်စုံဆိုင်ကြီးတဆိုင်မှာ ရပ်ပေးတယ်။ ဒူးရင်းသီးခြောက်၊ သကြားလုံး၊ ဟင်းချက်အနှစ်တွေ လက်ဆောင်ပေးဖို့ ဝယ်တယ်။ လေဆိပ်ကို ညနေ ၅ နာရီလောက် ရောက်တယ်။ အဖေက ခြေထောက်နာနေလို့ ဝှီးချဲစီးခိုင်းရတယ်။ TSA လုံခြုံရေးစစ်တာ မဖြတ်ခင် စားသောက်ဆိုင်တွေက သိပ်မရှိတော့လို့ လုံခြုံရေးစစ်တာဖြတ်ပြီးမှပဲ စားသောက်ဆိုင်ရှာရတော့တယ်။ တူတော်မောင်က တပတ်ပတ်ကြည့်ပြီး သူစားချင်တဲ့ Subway ရွေးတယ်။ ည ၁၀ နာရီလေယာဥ် delay ဖြစ် တခြားလေယာဥ်တော်တော်များများ cancel ဖြစ်လို့ ကိုယ်က စိတ်ပူနေပြီ။ အဖေ့ကိုပြောပြ။ မနက်ဖြန် မနက် ၁၀ နာရီ အဖေတို့က ရန်ကုန်လေယာဥ် စီးရမှာ။ လေယာဥ် cancel ဖြစ်ရင် မနက်ဖြန်မနက်လေယာဥ်နဲ့ ဘန်ကောက်ကို ပြန်ရမှာ။ ရန်ကုန်လေယာဥ်ကို ဘယ်လိုမှမမှီတော့ဘူး။ ကိုယ်ကတော့ ည ၁၀ နာရီမှဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေးမှီတယ်။ ရင်တမမနဲ့ လေယာဥ် မ cancel ပါနဲ့ ဆုတောင်းနေတယ်။ အတော်လေးနောက်ကျပြီးမှာ ဘုတ်ဒင်းလုပ်ဖို့ခေါ်မှပဲ စိတ်အေးသွားတော့တယ်။ ဝှီးချဲသမားမို့လို့ ပထမဆုံးတက်ခိုင်တယ်၊ ပထမဆုံးထိုင်ခုံပေးတယ်။ အဆင်းကျတော့ နောက်ဆုံးမှဆင်းခိုင်းတယ် ဝှီးချဲဆားဗစ်ကောင်းတယ်။ ညည့်နက်သန်းခေါင်မို့ လမ်းမကြီးမှာ ကားရှင်းတယ်။ ပင်ပန်းနေပေမဲ့ အထုပ်သိမ်းရတယ်။

မနက်ကျတော့ ဟိုတယ်ကောင်တာ မဖွင့်သေးတော့ တက္ကစီခေါ်ဖို့ အဆင်မပြေဘူး။ ပုံ့ဖုန်းကနေ Grab နဲ့ ကြည့်ပေမဲ့ တက္ကစီမတွေ့ဘူး။ လမ်းမှာတွေ့တဲ့ ဟိုတယ်ကိုဝင်ပြီး တက္ကစီခေါ်ဖို့ ပြောတာလည်း နားမလည်ဘူး။ လမ်းမပေါ်မှာ တက္ကစီတွေအများကြီးပေမဲ့ ကြီးတဲ့ကားမတွေ့။ အချိန်လည်းမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ တက္ကစီတစီးငှား တက္ကစီဖိုး ၅၀၀ ပေး၊ အဖေနဲ့ တူတော်မောင်ကိုဝင်ခေါ်၊ ကိုယ်က လမ်းထိပ်မှာဆင်းနေခဲ့ပြီး နောက်တက္ကစီတစီငှား အမေ့ကိုဝင်ခေါ်။ ဘန်ကောက်ကားလမ်းတွေက လမ်းပိတ်တာ တော်တော်ဆိုးလို့ ဟိုင်းဝေးက မောင်းပေးမယ် ပိုက်ဆံပိုပေးတဲ့။ ၃၀၀ ထပ်တောင်းတယ်။ တရာပဲရှိတော့တယ် မြန်မြန်မောင်းပေးလို့။ လေဆိပ်အဝင်ဝမှာ အဖေ့တို့ကို တွေ့မှပဲ စိတ်အေးသွားတယ်။ တက္ကစီသမားက ဒေါ်လာထပ်တောင်းနေလို့ ၁၀၀ တန်ပဲ ရှိတော့တယ်တဲ့။ အဖေ့ကို မေးကြည့်တော့ ကိုယ်အဖေ့ကို ဒေါ်လာပေးနေတာမြင်တော့ ထပ်တောင်းတယ်တဲ့။ အဖေက တဒေါ်လာပေးတော့ လက်သုံးချောင်းထောင်ပြတယ်တဲ့။ ပိုက်ဆံတွေ ပိုကုန်ပေမဲ့ ကသောင်းကနင်းနဲ့ လေဆိပ်ကို ချောချောမောမော ရောက်သွားမှပဲ စိတ်အေးရတယ်။ မနေ့ကတည်းက ဟိုတယ်ကို ကြိုပြောထားရင် အဆင်ပြေမှာ။ ခုတော့ သတိတချက်လွှတ်သွားတာနဲ့ စိတ်မောလူမော။ ချက်ကင်ဝင်တာမှာလည်း PCR test တောင်း။ ကိုယ့်ဘေးနားမှာ PCR test အဆင်မပြေလို့ လေယာဥ်ပေါ် မတက်ရတာ ငါးဖွဲ့လောက်ရှိတော့ စိတ်တွေပူ။ လေယာဥ်လက်မှတ်ရတော့မှ စိတ်အေးသွားတယ်။ ပါတဲ့ဒေါ်လာထဲက အဖေ့ကိုဒေါ်လာတွေပေး။ ဘေးကကောင်မလေး၂ ယောက်အဖွဲ့က အမတို့ PCR test အဆင်ပြေလားတဲ့။ အမတို့ ဖူးခက်မှာ မနေ့ကညနေက ရထားတာ။ သူတို့မှာ မနေ့ကမှ စစ်ထားတာ ဒီနေ့မနက် PCR test မရသေးလို့တဲ့ အဲ့လို ၂ ဖွဲ့ တွေ့တယ်။ ကောင်မလေးတယောက်ကတော့ PCR test expire သွားလို့ ဘယ်မှာသွားစစ်ရမလဲ အင်္ဂလိပ်လိုလည်း မပြောတတ်၊ ယိုးဒယားလိုလည်း မပြောတတ်တဲ့။ အမ အဖေ၊ အမေကို ချက်ကင်ပြီးရင်တော့ ကူမေးပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ချက်ကင်ပြီးတော့ အဲ့ဒီကောင်မလေး ရှာမတွေ့တော့ဘူး အဆင်ပြေသွားရဲ့လားမသိဘူး။ အဖေကတော့ သူ့သမီးတွေတော်လို့ လေယာဥ်ပေါ်ရတာလို့ ပြောသွားတယ်။

လေဆိပ်မှာ တရေးတမောအိပ် နေ့လည်စာစားတော့ ဘန်ကောက်ငွေမရှိတော့လို့ ဒေါ်လာနဲ့ပေးလို့ရမလားမေးတော့ ရတယ်တဲ့။ exchange rate က နည်းနည်းစျေးကြီးလို့ ငါ့နှယ် ကောင်တာမှာ ငွေလဲပြီးမှာ စားတာမဟုတ်ဘူးလို့ နောင်တရ။ အဖေတို့က ရန်ကုန်ရောက်ပြီး PCR စစ် ကွာရန်တင်းတရက် ဝင်ရတယ်တဲ့။ နယူးယောက်က အသိညီမတယောက်က ဖုန်းဆက်ပြီး ကိုယ့်ယိုးဒယားခရီးအကြောင်းမေးတယ်။ သူလည်း သူ့မိဘတွေကို ယိုးဒယားခေါ်ပြီးဆေးကု၊ မိသားစုဆုံချင်လို့တဲ့။ ကိုယ်က ဘယ်မှာတည်း၊ ဘယ်ကိုသွား itinerary အကုန်ပေးတာတောင် စီစဥ်ဖို့ခက်ခဲနေတယ်။ နိုင်ငံခြားမှာနေလို့ အင်္ဂလိပ်စကားကို ကျွှမ်းကျွှမ်းကျင်ကျင် ပြောတတ်ပေမဲ့လည်း ခရီးသွားနေကျမဟုတ်လို့ သွားဖို့စီစဥ်ရတာ အတော်ခက်နေမှာပေါ့။ ခရီးတခုသွားဖို့ဆိုတာကလည်း အတော်မလွယ်ဘူး အတော်အချိန်ပေးပြီး စနစ်တကျထောင့်စေ့နေအောင် စီစဥ်ရတာ။ အဖေအမေ့ကို အဲ့ဒီအကြောင်းပြောပြ၊ မိသားစုခရီးတခုလုံးကို စီစဥ်နိုင်တဲ့ မကြီးကိုလည်းချီးကျူး၊ ဝိုင်းကိုလည်း we should be proud of ourselves လို့ပြောပြီး ချီးကျူး။ ပုံ့နဲ့ကိုယ်က ဘန်ကောက်ကနေ ဒိုဟာအထိ အတူတူ၊ ထရန်စစ်က တနာရီခွဲပဲဆိုတော့ အသည်းအသန်ပြေးလွှား။ မေ ၄ နယူးယောက်မှာ နှင်းဖွဲဖွဲလေး ကျနေတယ်။ အိမ်ရောက်ပြီး မနားရသေးဘူး ဗော်လန်တီယာအလုပ်လုပ် ပြီးမှနား။ ဘန်ကောက်ခရီးမှာ တူတော်မောင့်အကြောင်းပိုသိပြီး သူ့ favorite aunty ဖြစ်သွားတယ်။ မိသားစုဆုံတဲ့ခရီးမို့လို့ အမှတ်တရဖြစ်တဲ့ ခရီးလေးပါ။ အချိန်ပေးပြီး လာဖတ်ကြတဲ့သူတွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

Happy Traveling !

စန်းထွန်း

ဒီဇင်ဘာ ၃၊ ၂၀၂၂။

Karon Beach
Kata Beach
Wat Chai Thararam
ယိုးဒယားအမျိုးသားဝတ်စုံ ဘိုဆန်
ကနုကမာကပ်ထားတဲ့ သစ်သားဗီရို၊ နာရီစင်
အောင်သပြေ


တောင်ထိပ်ပေါ်က ဘုရားကြီး
ဆရာတော်ကြီးရဲ့ ဓာတ်တော်မွေတော်
တရုတ်တန်း
Suvarnabhumi Airport

26 November 2022

ယိုးဒယားသွား တောလား - ၇

မကြီးက မိသားစုနဲ့ ဆက်နေချင်လို့ နှစ်ရက်ထပ်တိုးပြီးနေတယ်။ ထိုင်းမှာ ၂ ရက် ကျန်သေးတယ် ဘန်ကောက်မှာ လည်စရာကုန်ပြီဆိုတော့ မကြီးက ဖူးခက်ကို သွားလည်တဲ့။ အားချင်းစီစဥ် ပုံ့ကိုလိုက်မလားမေးတော့ လိုက်မယ်ဆိုလို့ ဘက်ဂျက်အဲယားလိုင်း VietAir ကိုဘွတ်။ အာဂိုးဒါးဆိုဒ်ကနေ သက်သာတဲ့ဟိုတယ်ဘွတ်။ ဖူးခက်ရောက်မှ ဟိုတယ်ကနေ တိုးကိုဘွတ်တဲ့။ အားလုံးဘွတ်ပြီးခါမှ ပုံ့ရဲ့ပတ်စပို့စ်က ဗီဇာတင်ထားတာ မရသေးမှန်း သတိရသွားတယ်။ လေကြောင်းလိုင်းကို ဖုန်းဆက်မေးကြည့်တော့ ဒေသတွင်းမို့လို့ ပတ်စပို့စ်မရှိလည်း အိုင်ဒီတခုခုနဲ့ ရပါတယ်တဲ့။ ပုံ့ရဲ့ပတ်စ်ပို့ကို စစ်ကြည့်လိုက်တော့ စာတိုက်မှာသွားယူလို့ရပြီတဲ့။ မနက်ကျရင် ပုံ့ကပတ်စပို့စ်သွားယူ ပြန်လာမှ အကင်္ီျကိုလက်ကေ့ထဲပစ်ထည့်ပြီး လေဆိပ်တန်းလာ။ ၂၀၂၂ ဧပြီ ၃၀ အဖေ့အတွက် ဆေးတွေဝယ် တူတော်မောင်က ဖူးခက်လေယာဥ်ပေါ်တက်ဖို့ ကိုဗစ်အန်တီဂျင်စစ်ရမယ်ဆိုလို့ ဆေးရုံမှာသွားစစ်။ ၂ နာရီလောက်ကြာရင် စစ်တာအဖြေရပြီဆိုတော့ ညဖက်လေယာဥ် ချက်ကင်ဝင်တဲ့အချိန်ဆို အတော်ပဲ။ မကြီးက စလုံးပြန်၊ ကိုယ်တို့က ဖူးခက်သွား ပုံ့နဲ့လေဆိပ်မှာဆုံ ချက်ကင်ဝင်။ စောနေသေးလို့ ဂိတ်နံပါတ်မထွက်သေးဘူး။ ညစာစားတော့ တူတော်မောင်က မီနူးကြည့်ပြီး သူစားချင်တာမှာတယ်။ စောင့်နေတဲ့နေရာက လေယာဥ်ပြေးလမ်းနဲ့နီးတော့ လေယာဥ်အတက်အဆင်း၊ လေယာဥ်က လှေကားနားကပ်လာတာတွေ အနီးကပ်မြင်ရတော့ စိတ်ဝင်စားလွန်းလို့ တူတော်မောင် မျက်စိကိုမမှိတ်ဘူး ကြည့်နေတာ စပ်စုစိန်။ ဖူးခက်ကို တနာရီလောက် စီးရတယ်။ လေဆိပ်ကနေ ဟိုတယ်ကို တနာရီလောက်စီး ဟိုတယ်ကို ညည့်နက်သန်းခေါင်မှ ရောက်တယ်။ ဟိုတယ်ရောက်တော့ ဖီဖီကျွှန်းတိုးကိုဘွတ်တော့ နောက်၂ရက်မှရမယ်။ တိုးက တနေကုန် ညမှပြန်ရောက်မှာ ကိုယ်တို့က ညလေယာဥ်နဲ့ ပြန်ရမှာဆိုတော့ အဆင်မပြေဘူး။ မနက်ဖြန်မနက် လမ်းမပေါ်ကဆိုင်တွေမှာ တိုးတွေရှာကြည့်တဲ့။ မကြီးက တိုးဂိုက်ကိုစိုင်းကိုညွှန်းလို့ ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့ တချိန်လုံးဖုန်းကမအားဘူး။

နောက်နေ့မနက် ၉ နာရီခွဲမှ ဆိုင်ဖွင့်လို့ မေးကြည့်လိုက်တော့ ဖီဖီကျွှန်းတိုး မရတော့ဘူး။ ဒီကနေ ဖီဖီကျွှန်းဖယ်ရီကို တစ်နာရီ ဖီဖီကျွှန်းကို ဖယ်ရီက ၃ နာရီလောက် စီးရမယ်ဆိုတော့ သွားဖို့အဆင်မပြေဘူး။ ကိုရယ်ကျွှန်းတိုးပဲရတယ်။ ဗန်ကားလေးက လာခေါ်တယ် အဖေက ခြေထောက်နာနေလို့ 711မှာ တိုင်းဂါးဘမ်းဝယ်၊ ရေ၊ ဆန်းဒွတ်စ်၊ အာလူးကြော်တွေဝယ်။ နာရီဝက်လောက် လှေကလေးစီးပြီး ကိုရယ်ကျွှန်းကိုသွားတယ်။ ကမ်းခြေမှာထိုင်ခုံတွေ့လို့ အဖေကထိုင်ချင်လို့ ထိုင်လို့ရမလား မေးကြည့်တော့ အဲ့ဒီမှာ scuba diving လုပ်မှ ထိုင်လို့ရတယ်တဲ့။ မြန်မာမှန်းသိတော့ ထိုင်ခိုင်း ရေနွေးကြမ်းတွေလာချ အုန်းသီးခွဲတိုက် အအေးလာတိုက်နဲ့ ဖော်ရွေလိုက်ကြတာ။ တယောက်က မုတ္တမဖက်က၊ တယောက်က ချင်းတောင်က။ ရောက်တာ အတော်ကြာပြီ ကျွှန်းမှာနေတာကြာလို့ ဘန်ကောက်သွားရင် ဆူညံနေလို့ မနေတတ်ဘူးတဲ့။ ကျွှန်းမှာ သဲဖြူတွေများတဲ့လဆို အဖြူတွေ ရှူခင်းကောင်းတဲ့နေရာကို ကြာရှည်ငှားပြီး နေကြတယ်။ ဟိုတယ်ခ စျေးကြီးတယ် အရင်တုန်းကဆို အမြဲလူအပြည့်။ ကိုဗစ်ကာလ ခုမှပြန်ဖွင့်တာဆိုလို့ လူသိပ်မရှိဘူး။ ရေကူး၊ တူတော်မောင်နဲ့ သဲနဲ့ရဲတိုက်ဆောက်။ သဘောကောင်းတဲ့ ဟိုတယ်ကမြန်မာနှစ်ယောက်နဲ့ အဖေနဲ့ စကားတွေပြောကြ။ နေ့လည်လောက်ကျမှ လူတွေအများကြီးရောက်လာကြတယ်။ scuba diving လုပ်တဲ့သူ အနည်းငယ် တွေ့ခဲ့တယ်။ ကျွှန်းကိုပတ်ကြည့်တယ် ရေတော်တော်ကြည်တယ်။ ၃ နာရီလောက်ပြန်မယ်ဆိုလို့ ဘုတ်သမားက လာစောင့်နေတာ။ မကြီးက ရောက်တုန်း ညနေ ၄ နာရီမှပြန်၊ တူတော်မောင်ကလည်း နေချင်သေးတယ် မပြန်ချင်သေးဘူး၊ အဖေက လေကလည်းနည်းနည်းပေါက်လာ စောစောပြန်ကြမယ်ဆိုတာနဲ့ ညနေ ၄ နာရီမှ ပြန်ကြတယ်။ တူတော်မောင်က မြို့သားဆိုတော့ လမ်းပေါ်မဆော့ဖူး၊ သဲ ပင်လယ်မမြင်ဖူးဘူး။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စိတ်ကြိုက်ဆော့ရလို့ မပြန်ချင်ဘူးတဲ့။ အအေးဖိုး ပိုက်ဆံပေးတာ မယူဘူးလုပ်နေလို့ အတင်းပေးခဲ့ရတယ်။ အဖေ့ခြေထောက်က တော်တော်နာနေလို့ ဟိုတယ်ကမြန်မာနှစ်ယောက် တွဲဆင်းပေးတယ်။ အကိုကြီးနှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင် အမှတ်ရပါတယ်။

လေထန်လို့ လှေကနိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ဗောင်ဗင်ခတ်နေတယ်။ ကမ်းပေါ်ရောက်တော့ ဗန်သမားရဲ့လူက ဖုန်းဆက်လိုက်လို့ ဗန်သမားရောက်လာတယ်။ ရေသတ္တဝါပြတိုက်ဝင်ကြည့်တော့ ပိတ်ထားတယ်။ ဆင်တွေ၊ အမှတ်တရပစ္စည်းဆိုင် ဝင်မလားမေးပေမဲ့ မဝင်တော့ဘူး။ ဗန်သမားက တိုးဂိုက်ပီသတယ်။ ပြန်ရောက်တော့ ခဏနား ဟိုတယ်ကဘွတ်ထားပေးတဲ့ ဆေးခန်းမှာ ကိုဗစ်ပီစီအာသွားစစ်။ မြို့ထဲပတ်ကြည့်ပြီး စားသောက်ဆိုင်မှာဝင်စား ဝန်ထမ်းထဲမှာ မြန်မာရှိတယ်။ မကြီးက ဖူးခက်မှာ မြန်မာတွေချည်းပဲလို့ ပြောဖူးတယ်။ အနှိပ်ဆိုင်ကို အဖေက လမ်းမလျှောက်နိုင်လို့ အကူအညီတောင်းတော့ ဆိုင်ကယ်နဲ့လိုက်ပို့ပေးတယ်။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က မာတောင့်နေလို့ နှိပ်ပေးတဲ့အန်တီက လမ်းလျှောက်တာများတယ်နဲ့ တူတယ်တဲ့။ အမေက ခြေထောက်ပဲနှိပ်တာ အိပ်ပျော်သွားတယ်။ အဖေက ခြေထောက်တဖက်၊ အပေါ်ဖက်တဖက်၊ ကိုယ်နဲ့ပုံ့က တကိုယ်လုံး။ ကိုယ်တို့အနှိပ်ခံနေတုန်း တူတော်မောင်ကို ဂိမ်းပေးဆော့တယ်။ ၂၀၁၀ အင်ဒိုနီးရှား ဘာတန်ကျွှန်းကိုသွားတုန်းက အနှိပ်ခံတာ နောက်နေ့တကိုယ်လုံးနာ။ ဖူးခက်မှာတော့ အနှိပ်ခံရတာကြိုက်လို့ နေ့တိုင်းအနှိပ်ခံချင်နေတာ။ ဆံပင်ကစေးကပ်နေလို့ သွားလျှော်တာ စျေးကြီးပေးမဲ့ လျှော်လိုက်ရတယ်။ ဆိုင်မှာတခါမှ မလျှော်ဘူး မဖြစ်သာတော့မှ လျှော်တာ။ ဆိုင်မှာလျှော်ရတာ ကြိုက်ပါတယ်။ ညဖက် တူတော်မောင်က ဂိမ်းတောင်းတော့ ကြီးကြီးမနက်ဖြန်သွားဖို့လာဖို့ စစ်ရဦးမယ် ပြီးရင်ပေးမယ်နော်။ ခဏနေတော့ တူတော်မောင် အိပ်ပျော်သွားတော့တာပဲ။ တူတော်မောင်နဲ့ ခရီးသွားရတာ အတော်အဆင်ပြေတယ်။ အိမ်ပြန်ချင်တယ်၊ လမ်းမလျှောက်ချင်ဘူး ဂျီကျမယ်ထင်နေတာ ခုတော့ သူကကိုယ့်ထက် တက်ကြွနေတယ် ရှေ့ကနေကို ဦးဆောင်လျှောက်နေတာ။ အရင်တုန်းက လိုက်မလားမေးရင် မအားဘူးချည်းပဲ။ ခုတော့ လိုက်မယ်ဆိုတာချည်းပဲ။ နောက်နေ့ ဖူးခက်မှာ ဘယ်တွေသွားလည်သလဲဆိုတာ နောက်ပို့စ်မှပဲ တင်ပါတော့မယ်။

နိုဝင်ဘာ ၂၄ အသက်လေးဆယ်ပြည့်ပြီ။ ကျေးဇူးတော်နေ့နဲ့လည်း တိုက်နေတယ်။ မွေးနေ့ပွဲဘာညာလုပ်တဲ့သူ မဟုတ်တော့ ရိုးရိုးသာမန်နေ့လိုပါပဲ။ နားလိုက်၊ အိပ်လိုက်၊ ရုပ်ရှင်လေးကြည့်လိုက်၊ စာဖတ်လိုက်၊ မွေးနေ့ဆုတောင်းထားတွေကို လိုက်ခ်လုပ်။ လိုချင်တာတွေ၊ လိုအပ်တာတွေ ဝယ်နဲ့ ဘီးစီး။ ရှေ့အပတ်က မြောက်ကာရိုလိုင်းနားပြည်နယ် Outer Banks ကို ငါးရက်ခရီး သွားဖြစ်တယ်။ ကြိုတင်မစီစဥ်ဘဲ အားခြင်းသွားဖြစ်တာဆိုတော့ အပတ်တိုင်းတင်တဲ့ ပို့စ်တောင်မတင်ဖြစ်ဘူး။ Outer Banks သွား တောလားပို့စ်တွေကတော့ နောက်မှပဲတင်ပါတော့မယ်။ လာမယ် ကြာမယ် ဆိုပါတော့။

Happy Birthday To Me & Happy Thanksgiving!

စန်းထွန်း

နိုဝင်ဘာ ၂၆၊ ၂၀၂၂။

တူတော်မောင်က ပတ်ထိုင်းကြိုက်သွားပြီတဲ့
လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆော့ရ သဲသောင်ပင်လယ် မမြင်ဘူးတဲ့ မြို့သား... Coral Island ကနေ မပြန်ချင်ဘူးတဲ့
အောက်ချင်းငှက်
Parasailing က သိပ်ကြောက်ဖို့မကောင်းဘူးတဲ့ တခါလောက်တော့ စီးကြည့်ချင်သား
ဖူးခက် ပင်လယ်စာ၊ အနှိပ်ခံတာ ကောင်းတယ်
Coral Island ကအပြန် ဆိပ်ကမ်းမှာ ... ချစ်ရသူတွေနဲ့ ပျော်ရပါတယ်

11 November 2022

ယိုးဒယားသွား တောလား - ၆

၂၀၂၂ ဧပြီ ၂၉ သောကြာနေ့ ရထားစီးပြီး မြဘုရားကို သွားလည်တယ်။ ပုံ့ပုံ့က အရင်ရောက်ပြီး စောင့်နှင့်နေတယ်။ ပုံ့ပုံ့နဲ့က ၂၀၀၅ ရန်ကုန်မှာ မဟာတန်းတက်တုန်းက သိတာ ပဲခူးသူ။ NUS တက်တုန်းက ပုံ့ပုံ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းအရင်းကြီးတွေနဲ့ ကိုယ်ကတဖွဲ့တည်း။ ပုံ့ပုံ့က NUS တက်တာ ကိုယ့်ထက် တစ်နှစ်နောက်ကျတယ်။ ဘဆီ စာမေးဖို့သွားရင် ပုံ့ပုံ့ကို တွေ့တာပေါ့။ ၂၀၁၅ မှာ ပုံ့က အိုင်အိုဝါကိုယ်တက်တဲ့ကျောင်း လာတက်တယ်။ နယူးဂျာဆီအိမ် လာလည်ဖူးတော့ ကိုယ့်မိဘတွေနဲ့ ဆုံဖူးတယ်။ နယူးဂျာဆီအိမ်၊ နယူးယောက်အိမ် ကိုယ့်အိမ်အကုန်လုံး ရောက်ဖူးတဲ့သူ။ ၂၀၁၈ မှာ မြန်မာပြည်ကို အပြီးပြန်သွားပြီး အခုစတိတ်ကို ပြန်လာမလို့ ဘန်ကောက်မှာ ဗီဇာလျှောက်ရင်း စောင့်နေတာ။ ပုံ့နဲ့ မတွေ့တာ သုံးနှစ်လောက်ရှိပြီ။ မြဘုရားက မဖွင့်ဘူးတဲ့ ဝင်ကြည့်မယ်ဆိုပြီး လျှောက်ကြည့်တော့ ဖွင့်သား။ မြဘုရားက သေးသေးလေး။ တူတောင်မောင်က မြဘုရားသွားမှာမို့ နက်ကထိုင်ပါတဲ့ အကင်္ီျဝတ်တယ်။ ကျောင်းဆင်းပွဲတို့လို အရေးကြီးတဲ့နေ့တွေ့ဆို နက်ကထိုင်ပါတာ ဝတ်တယ် ဘူးယို။ နံရံဆေးရေးပန်းချီကို သဘောကျတယ်။ ပန်းပုလက်ရာတွေ လက်ရာမြှောက်တယ်။ မြန်မာဘုရားတွေနဲ့ လက်ရာကွဲပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ပြတိုက်ထဲ ဝင်ကြည့်တယ်။ အနီးအနားက ဘုရားဆီသွားတာ ဒီအချိန်ထိုင်းလူမျိုးတွေအတွက်ပဲ ဖွင့်တယ်ဆိုလို့ မြစ်ကမ်းဖက်ဆီသွားရင်း လမ်းက ကားရပ်နားစခန်းမှာ နေ့လည်စာဝင်စားတယ်။ တိုးဂိုက်တယောက်က ခုမှခရီးသွားလုပ်ငန်း ပြန်ဖွင့်တာတဲ့။ အယုဓ္ဓယမှာ ထမီဝယ်တော့ မြဘုရားမှာ အများကြီးတဲ့။ မြဘုရားရောက်တော့ တဆိုင်မှမရှိဘူး။ ခုမြစ်ကမ်းဘေးကဆိုင်မှ လက်ဆောင်ပေးဖို့ ထမီ အထည် ၂၀ ဝယ်တယ်။ နိုင်ငံခြားသားမို့ စျေးကြီးတဲ့ခရူသဘေင်္ာလက်မှတ် ရောင်းတယ်။ မကြီးက ထိုင်းပြည်သူတွေစီးတဲ့ ရိုးရိုးဘုတ်သဘေင်္ာပဲစီးတယ်။ တူတော်မောင်ကို လေရဟတ်အဝိုင်းကြီး စီးစေချင်လို့ အဲ့ဒီနားသွားတယ်။ ပုံ့ကတော့ မှောင်နေပြီမို့လို့ အိမ်ပြန်သွားတယ်။ တူတော်မောင်က မစီးဘူးလုပ်နေလို့ ကိုယ်တွေပါဝင်စီရတယ်။ ကလေးက မကြောက်ဘဲ မကြီးက ကြောက်နေလို့ ရီရ။ လူရုပ်ကြီးက တက်သွားလိုက် ဆင်းလာလိုက်။ 711 ဆိုင်မှာ အဖေ့အတွက် တိုက်ဂါးဘမ်းဝယ်တယ်။ ညနေ ဟိုတယ်နားက ဘူတာမှာ အဖေ့အတွက် ဆေးဝယ်တယ်။ ဟိုတယ်နားက လမ်းထိပ်မှာ ကိုယ်တွေကစောင့်နှင့်နေပြီး မကြီးက ညစာသွားဝယ်တယ်။ သူ့ကြီးဒေါ် တယောက်တည်း သွားတာကို စိတ်မချလို့လိုက်ချင်။ ကိုယ်တွေကိုထားခဲ့ရမှာလဲ စိတ်မချနဲ့။ တူတော်မောင် စိတ်ပူပြီး ဗျာများနေတာ သနားလည်းသနား စိတ်ကလည်း မရှည်ချင်စရာ။ မကြီးသွားတဲ့ နေရာကိုမသိလို့ ဘယ်လိုက်ရမှန်းမသိဘူးဆိုတာ သေချာရှင်းပြတော့လည်း နားလည် စိတ်ကလည်းပူ။ ဒီအရွယ်နဲ့တောင် ဒီလောက်စိတ်ပူတတ်နေတာ ကြီးလာရင် ဘယ်လောက်စိတ်ပူတတ်မလဲမသိဘူး။ နည်းနည်းကြီးလာတော့မှ တရားမှတ်နည်း သင်ပေးရမယ်။ နောက်နေ့ ဖူးခက်သွားတဲ့အကြောင်းကတော့ နောက်ပို့စ်မှပဲ တင်ပါတော့မယ်။

Happy Traveling!

စန်းထွန်း

နိုဝင်ဘာ ၁၁၊ ၂၀၂၂။

ချိန်းထားရင်တောင် လွဲဦးမယ်...ရေစက်မကုန်လို့ ဘန်ကောက်မှာဆုံ
ဆရာကြီးက အရေးကြီးတဲ့နေ့တွေကို နစ်ကတိုင်ဝယ်တယ်..ဘူးယို
ပန်းပုလက်ရာ အသေးစိတ်
ပန်းချီကားတွေက အသေးစိတ် အနုပညာလက်ရာ မြောက်လွန်းလို့ တအားသဘောကျ
တူတော်မောင်ကမကြောက် ကြီးတော်က မူးလို့တဲ့