20 October 2018

အလာစကာသြား ေတာလား - ၁၁

ဂ်ဴလိႈင္ ၁၂ ၾကသပေတးေန ့ မနက္ ၉  နာရီခြဲ ဟိုုတယ္က တကၠစီလာမေခၚခင္ ဟန္ယူလာတဲ့ ပဲပိစပ္အမႈန္ ့ကိုု ေရေႏြးနဲ ့ေဖ်ာ္၊ ကိုုယ္ယူလာတဲ့ အေစ့အႏွံ nuts ေတြနဲ ့ မနက္စာစားၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ သစ္သားအိမ္ေလးေတြနဲ ့ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။ တကၠစီသမားက ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ဘူတာမွာလာၾကိ ုုတဲ့ ရုုရွေကာင္ေလး။ သူ ့ကားကိုု ဘြတ္ကင္လုုပ္ခ်င္ရင္ ည ၁၀ နာရီမတိုုင္ခင္ ဖုုန္းဆက္ရမယ္ ည ၁၀ နာရီဆိုု အိပ္ၿပီတဲ့။ ဒီမွာ အင္တန္းရွစ္ဆင္းေနတာ ဒီႏွစ္ေႏြကုုန္ရင္ ရုုရွကိုုၿပန္ၿပီတဲ့။ စတိတ္မွာ ဘယ္ေနရာေတြ လည္ၿပီးၿပီလဲေမးေတာ့ ေလာ့အိန္ဂ်လစ္၊ နယူးေယာက္ကိုု လည္ၿပီးၿပီ။ နယူးေယာက္မွာ လူအရမ္းမ်ားတယ္ ရႈပ္ရွက္ခက္ေနတာပဲ မၾကိ ုုက္ဘူးတဲ့။ ဝါရွင္တန္ဒီစီကိုု သြားလည္ဖိုု ့ အၾကံေပးလိုုက္တယ္။ ဒန္နာလီ Wilderness Center မွာ လက္ေက့အိတ္ေတြအပ္ေတာ့ တနာရီေလးက်ပ္ လက္ေက့အိတ္ေတြ လာထုုတ္ေတာ့မွ ပိုုက္ဆံရွင္းပါတဲ့။ sled dogs စြပ္ဖားေခြးတိုုးေတြ ရိွေပမဲ့ ကိုုယ္ကေခြးေတြကိုု သနားလိုု ့မစီးဘူး။ ဝိုုင္းတိုု ့ညီအစ္မက ေခြးေၾကာက္လိုု ့ မစီးဘူး။ စြပ္ဖားေခြးသရုုပ္ၿပမဲ့ဆီသြားမဲ့ ရွယ္တယ္ဘတ္စ္မွာ တန္းစီေစာင့္ၾကတယ္။ လူတန္းၾကီးက အရွည္ၾကီး ရွယ္တယ္ဘတ္စ္ကား ေလးစီးေၿပးဆြဲေပးတယ္။ အလာစကာကိုု လာလည္ၾကတဲ့ တိုုးခရီးသည္ေတြထဲမွာ အာရွသားအင္မတန္နည္းတယ္။ တရုုတ္၊ အိႏိၵယ တမိသားစုုေလာက္ပဲ ေတြ ့ဖူးတယ္။ စြပ္ဖားေခြး သရုုပ္ၿပတဲ့ေနရာက wilderness center ကေန မေဝးဘူး ကားနဲ ့ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲ။ စြပ္ဖားေခြးေတြ ေနတဲ့အိမ္ကိုု ေလ့လာၾကတယ္။ ေခြးအိမ္ေလးေတြမွာ နာမည္နဲ ့ တခ်ိဳ ့ကအိပ္ တခ်ိဳ ့ကငိုုက္ၿမည္း တခ်ိဳ ့က လူေတြကိုု ဂရုုေတာင္မစိုုက္ဘူး ေအးေအးလူလူပဲ။ တခ်ိဳ ့ေခြးေတြက အင္မတန္ယဥ္တယ္ ပြတ္သပ္ေပးလိုု ့ရတယ္။ သရုုပ္ၿပပြဲစေတာ့မယ္လိုု ့ ေၾကၿငာေတာ့ ခံုုေတြမွာေနရာယူၾကတယ္။ လမ္းမေပၚ တက္မထိုုင္ဖိုု ့ သတိေပးပါတယ္ တိုုးခရီးသည္ေတြ ထိခိုုက္မႈမရိွေစခ်င္လိုု ့ပါ။ စီနီယာေတြ၊ မသန္မစြမ္းသူေတြကိုု ဦးစားေပးထိုုင္ခံုုမွာ ေနရာေပးဖိုု ့ တိုုက္တြန္းပါတယ္။ သရုုပ္ၿပဖိုု ့ စြပ္ဖားကိုုထုုတ္တာနဲ ့ ေခြးေတြကသိေနၿပီ။ တဂိန္ဂိန္ ေအာ္ၾကေတာ့တာပဲ စြပ္ဖားကိုုဆြဲခ်င္ေနၾကၿပီ။ ေမာင္းႏွင္သူက အခ်က္ေပးလိုုက္တာနဲ ့ အသားကုုန္ေၿပးၾကေတာ့တာပဲ အင္မတန္ၿမန္တယ္။ အလာစကာလိုု ႏွင္းအင္မတန္က်တဲ့ေဒသမွာ သယ္ယူပိုု ့ေဆာင္ေရးအတြက္ စြပ္ဖားေခြးေတြဟာ အင္မတန္အေရးပါတယ္။

ေနာက္ဆံုုးကေခြးေတြဟာ စြပ္ဖားရဲ ့ အေလးခ်ိန္ကိုု အမ်ားဆံုုးထမ္းပိုုးၾကသူေတြမိုု ့ ဗလေတာင့္ဖိုု ့ လိုုပါတယ္။ swing အလယ္ကေခြးေတြကေတာ့ စြပ္ဖားအေကြ ့အဝိုုက္ကိုု ေကာင္းေကာင္းထိန္းေပးႏိုုင္တဲ့သူေတြပါ။ ေရွ ့ဆံုုးကေခြးေတြကေတာ့ လမ္းေၾကာင္းရွာတဲ့သူ ေခါင္းေဆာင္ေတြပါ။ ဘယ္ေခြးက ဘယ္လိုုအားသာခ်က္ရိွတယ္ ဘယ္လိုုအားနည္းခ်က္ရွိတယ္ဆိုုတာကိုု သိၿပီး အုုပ္စုုလိုုက္ေဆာင္ရြက္ရတဲ့ အလုုပ္တခုုပါ။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုုင္း မတ္လအေစာပိုုင္းမွာ အမ့္ကာေရ ့က Nome အထိ မိုုင္ေထာင္ခ်ီခရီးကိုု စြပ္ဖားေခြး ၁၆ ေကာင္နဲ ့၈ ရက္ကေန ၁၅ ရက္အတြင္းေရာက္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားအားထုုတ္ရတဲ့ Iditarod Trail Sled Dog Race ၿပိ ုုင္ပြဲဟာ နာမည္ေက်ာ္ပါတယ္။ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္က ေခြးေတြက တအားၾကီးမၾကီးဘူး။ ေခြးတေကာင္မွာေတာ့ လွပတဲ့အၿပာေရာင္မ်က္လံုုးေလးရိွတယ္လိုု ့ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ဝန္ထမ္း အမ်ိဳးသမီးေလးက ရွင္းၿပတယ္။ ဒီေခြးေတြဟာ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ကေတာ့ မိသားစုုဝင္ေတြပါတဲ့။ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ၾကီး မပ်က္စီးေစဖိုု ့ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကဖိုု ့ ေဆာ္ၾသပါတယ္။ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ဝန္ထမ္း ဝတ္စံုုေလးကိုု သေဘာက်မိတယ္။  ဝိုုင္းက ဒီလိုုေတာၾကီးၿမက္မဲထဲမွာ မေနႏိုုင္ပါတဲ့ သူက ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္က တိုုက္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာပဲ ေနခ်င္တဲ့သူ။ တခ်ိဳ ့သူေတြက ရွယ္တယ္ဘတ္စ္မစီးေတာ့ဘဲ wilderness center ကိုု လမ္းေလွ်ာက္ၿပန္ၾကတယ္။ နာရီဝက္ ၄၅မိနစ္ေလာက္ ၾကာမွာမိုု ့ လမ္းမေလွ်ာက္ေတာ့ဘူး ရွယ္တယ္ဘတ္စ္စီးတယ္။ ၿပီးေတာ့ horseshoe trail ကိုု ဟိုုက္ကင္းထြက္ၾကတယ္။ အင္မတန္သာယာတယ္ ေတာင္ကုုန္းေပၚကေနၾကည့္ေတာ့ ေအာက္ေၿခက ထင္းရွဴးပင္ေတြ ေရကန္စိမ္းလဲ့လဲ့ကိုု ၿမင္ရတယ္။ အန္ကယ္ၾကီးတေယာက္က ေရကန္ထဲမွာ  moose လိုု ့ အသိေပးတယ္ ေတာ္ပါၿပီ ဒီ moose ေတြနဲ ့ ဆံုုပဲဆံုုႏိုုင္လြန္းတယ္။ ေရစီးသံၾကားရလိုု ့ ထေရးလမ္းကေန ထြက္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ တသြင္သြင္စီးေနတဲ့ ၾကည္လင္ေနတဲ့ ၿမစ္ေရကိုုေတြ ့လိုုက္ရတယ္။ ဟိုုဖက္ကမ္းမွာ သစ္လံုုးအိမ္ေလးေတြ၊ ဥၾသဆြဲၿပီး ေမာင္းႏွင္သြားတဲ့ အလာစကာရထားကိုု ဟိုုးအေဝးမွာ ေတြ ့လိုုက္ရတယ္။ ေရကန္ပတ္လည္ တပတ္ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ စိမ္းၿမေနတဲ့ ေရကန္ေပၚမွာ စိမ္းလန္းတဲ့ ထင္းရွႈးပင္ရိပ္ေတြ ထင္ဟပ္ေနတာ အင္မတန္လွတယ္။

ကုုိယ္တိုု ့တည္းတဲ့ Grizzly Bear Resort
RV ကားေတြ
ေအးေအးလူလူ
စြပ္ဖားေခြးေတြအေၾကာင္း ရွင္းၿပေနတဲ့ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ဝန္ထမ္း အမ်ိဳးသမီး

ဗိုုက္ဆာလာလိုု ့ nuts ေတြ ထုုတ္စားၾကတယ္။ ေတာင္ေပၚကိုုၿပန္တက္ေတာ့ အၿငိမ္းစားအဘိုုးၾကီးတေယာက္၊ အဘြားၾကီးႏွစ္ေယာက္က တက္ႏွင့္ဆိုုၿပီး ကိုုယ္တိုု ့ကိုု လမ္းဖယ္ေပးတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး ကိုုယ္တိုု ့ေတြ ေမာဟိုုက္လာလိုု ့ ခဏရပ္ေတာ့ ေနာက္ကေနတက္လာတဲ့ အဲ့ဒီအၿငိမ္းစားသံုုးေယာက္က come on ဆိုုၿပီး မခ်င့္မရဲ ေနာက္သြားလိုု ့ ရယ္ရေသးတယ္။ ဟန္က ကိုုယ္တိုု ့ထက္ ေၿခာက္ႏွစ္ၾကီးတယ္ ဟႏြိဳင္းမွာ လမ္းမေလွ်ာက္ တကၠစီေပၚက မဆင္းတဲ့သူမိုု ့လိုု ့ ထားပါေတာ့။ ကိုုယ္နဲ ့ဝိုုင္းက ဒီေလာက္ဟိုုက္ကင္းထြက္ လမ္းအၿမဲေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြ။ အင္း ... အသက္မငယ္ေတာ့ဘူးဆိုုတာ ဒီေနရာမွာၿပတာပဲ။ ဟန္က wilderness center ကိုု တၿခားထေရးလမ္းက သြားခ်င္ေပမဲ့ ကိုုယ္နဲ ့ဝိုုင္းက မသိတဲ့ေနရာကေန မသြားခ်င္ဘူး။ မေတာ္မဆလမ္းမွားေနရင္ ဂ်ီပီအက္စ္ကလည္းမမိ ေန ့လည္ ၂ နာရီခြဲ ဘတ္စ္ကားကိုု မွီဖိုု ့လိုုေသးေတာ့ မစြန္ ့စားခ်င္ဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္ ၿငင္းပယ္တာနဲ ့ လာလမ္းအတိုုင္းၿပန္ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ moose အေမနဲ ့ အၿမႊာကေလးႏွစ္ေကာင္ ရထားလမ္း၊ ကားလမ္းကိုု ေအးေအးလူလူ ၿဖတ္သန္းေနလိုု ့ ကားေတြရပ္ၿပီး ဓာတ္ပံုုေတြရိုုက္ သူတိုု ့လမ္းၿဖတ္ကူးတာကိုုေစာင့္။ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ဝန္ထမ္းက moose နဲ ့ နီးနီးမေနဖိုု ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေနဖိုု ့ ညႊန္ၾကားတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ဖက္ကိုုလာေနလိုု ့ ဥယ်ာဥ္ဝန္ထမ္းက ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ေနရာေရြ ့ခိုုင္းတယ္။ သူတိုု ့ေတြ ကားလမ္းနဲ ့ လႊတ္လႊတ္ကႊ်တ္ကႊ်တ္ ေဝးသြားၿပီဆိုုေတာ့မွပဲ ကားေတြ၊ လူေတြ ေရွ ့ဆက္ၾကတယ္။ ဗိုုက္ဆာလာေတာ့ wilderness center မွာ ၾကက္ေၾကာ္၊ အာလူးေၾကာ္ ဝယ္စားၾကတယ္။ visitor center ကိုုဝင္လည္ လက္ေက့အိတ္ကိုုသြားယူ။ ဒန္နာလီရထားဘူတာရံုုမွာေစာင့္ၾကတယ္။ အခ်ိန္ကနီးေနၿပီး ကားကေပၚမလာေသးေတာ့ ဝိုုင္းက စိတ္ပူတယ္ ကိုုယ္တိုု ့ေစာင့္တဲ့ေနရာ မွားေနလိုု ့လား။ ဟိုုးမွာ တိုုးကားေတြေတြ ့တယ္ ကုုိယ္သြားၾကည့္မယ္။ တလက္စတည္း ဘူတာရံုုမွာ သြားေမးေတာ့ ဘတ္စ္ကားဂိတ္က ဟိုုးနားေလးမွာ။ မေသခ်ာမေရရာၿဖစ္ေနတဲ့ကိုုယ့္ကိုု ဘူတာရံုုကေနထြက္ၿပီး လက္ညိႈးေသခ်ာညႊန္ၿပေပးတယ္။ မၾကာပါဘူး motorcoach ေရာက္လာတယ္ ခ်က္ကင္ဝင္ ၾကိ ုုက္တဲ့ေနရာထိုုင္။

ဒန္နာလီထဲက သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာေတြမွာ ဝင္ေခၚတယ္။ ကားေမာင္းတဲ့အန္တီၾကီးက လူမည္း စကားေၿပာတာ အင္မတန္ခ်ိဳသာတယ္။ ၿဖတ္သန္းသြားတဲ့ၿမိ ုု ့ေတြအေၾကာင္း၊ သူ ့အေၾကာင္းေတြ ေၿပာတာမ်ား တခ်က္မွမနားဘူး။ အလာစကာက ကားေမာင္းသမားေတြ၊ ရထားေပၚကသူေတြ အင္မတန္အေၿပာေကာင္းတဲ့ တိုုးဂိုုက္ေတြ။ လမ္းတေလွ်ာက္ ေရခဲေတြဖံုုးေနတဲ့ေတာင္ေတြ ၿမင္ရတယ္ ရႈခင္းအင္မတန္လွတယ္။ တာကီတီနာ lodge  မွာ ဆယ္ငါးမိနစ္ေလာက္နားတယ္။ အဲ့ဒီ lodge ေနာက္ဖက္ကေန ေရခဲေတာင္ေတြၿမင္ရတဲ့ ရႈခင္းက ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ရာပဲ။ ပန္းေတြ အင္မတန္လွတယ္။ အမွတ္တရပစၥည္းဆိုုင္၊ စားေသာက္ဆိုုင္ရိွတယ္။ တာကီတီနာ lodge ဟာ နာမည္ၾကီးတယ္။ တာကီတီနာေရာက္ေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ကိုုကူညီခဲ့ဖူးတဲ့ လင္ဒါနဲ ့ေပၚလာကိုု သတိရမိတယ္။ အမ့္ကာေရ ့ၿမိ ုု ့ထဲေရာက္ေတာ့ ည ၈ နာရီခြဲ။ အလာစကာမွာ ည ၉  နာရီဆိုု ဆိုုင္ေတြအကုုန္ပိတ္ၿပီ ဘားေတြေလာက္ပဲ ညဥ့္နက္တဲ့အထိဖြင့္တယ္။ ဂူဂယ္မတ္မွာ အနီးဆံုုးယိုးဒယားဆိုုင္ကိုုရွာ ဝိုုင္းနဲ ့ကိုုယ္က နယူးေယာ့ကာပီပီ သုုတ္ေၿခတင္ေတာ့ ဟန္က ေၿပးလိုုက္ရတယ္။ နယူးေယာက္မွာ ေႏွးစိေႏွးစိလုုပ္လိုု ့မရဘူး ေၿပးေနသလိုု လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ အဲ့ဒီလိုုမွမေလွ်ာက္ရင္ သူမ်ားေတြကိုုယ့္ကိုု ဝင္တိုုက္လိမ့္မယ္။ ထုုံးစံအတိုုင္း ထမင္းေၾကာ္၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ဝယ္ၿပီး ဟိုုစတယ္မွာ ခ်က္ကင္ဝင္။ အမ့္ကာေရ ့ကိုု စေရာက္ေတာ့ တည္းခဲ့တဲ့ ဟိုုစတယ္။ ဝိုုင္းက အေပၚထပ္မွာ ခ်က္ကင္ဝင္ ကိုုယ္တိုု ့က ဟိုုတယ္ေအာက္မွာ ေစာင့္ၾကတယ္။ ကိုုယ္ထင္တဲ့အတိုုင္း ကိုုယ္တိုု ့အခန္းက ေအာက္ထပ္မွာ။ ဟင္ ... ကိုုယ္တိုု ့ေနခဲ့ဖူးတဲ့အခန္းၾကီး ဒီဟိုုစတယ္မွာ သံုုးေယာက္ခန္း ဒီတခန္းပဲရိွပံုုရတယ္ထင္တယ္။ မီးဖိုုေခ်ာင္မွာ ညစာစားၾကေတာ့ ထမင္းေၾကာ္က ငန္တယ္တဲ့ ကိုုယ္ကေတာ့ အရသာမသိတဲ့သူ ဘာမဆိုုအကုုန္စားေကာင္းတဲ့သူ။ ၾကည့္ရတာ ... ဆားေတြေမ့ၿပီး ထပ္ထည့္မိပံုုရတယ္ ဒါေတာင္ rating ေလးေက်ာ္ေက်ာ္ရတဲ့ဆိုုင္ေနာ္။ ေနာက္ေန ့ မနက္ေစာေစာ ၇ နာရီဘတ္စ္ကားနဲ ့ ဆီးဝတ္ၿမိ  ုု ့ကိုုသြားၿပီး ဘယ္ေတြလည္ပတ္လဲဆိုုတာကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ေအာက္တိုုဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၈။

Wilderness center ကေန horseshoe trail ကိုု ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္
moose အေမနဲ ့ အၿမႊာႏွစ္ေကာင္ ဟိုုဖက္လမ္းကူးလိုုက္ ဒီဖက္လမ္းကူးလိုုက္
လူေတြကသာ ဟိုုဖက္ေၿပးရ ဒီဖက္ေၿပးရ
Denali Depot
ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ဟန္ရိုုက္ေပးတာ ဟန္ ့အိုုင္ဒီယာေလးေတြ ေကာင္းတယ္
သူ ့နီကြန္ D3500 က ကိုုယ့္ ကင္ႏႊန္ 7D ထက္ ပိုုေကာင္းတယ္
တာကီတီနာ lodge 
တာကီတီနာ lodge ေနာက္ဖက္ကေန ၿမင္ရတဲ့ ဒန္နာလီ breathtaking view
တာကီတီနာ lodge ထဲက ဝက္ဝံ

14 October 2018

အလာစကာသြား ေတာလား - ၁၀

ဂ်ဴလိႈင္ ၁၁ ဗုုဒၶဟူးေန ့ မနက္ ၆ နာရီ ၄၅ ကတည္းက ဟိုုတယ္ဧည့္ၾကိ ုုေကာင္တာနားမွာ ေစာင့္ၾကတယ္။ ေတာင္ေတြဆီမွာ ၿမ ူေတြရစ္သိုုင္းလိုု ့ ရာသီဥတုုက ေအးစိမ့္ေနတယ္။ မနက္ ၇ နာရီမထိုုးခင္ ဆာဖာရီတိုုးကား ေရာက္လာတယ္။ ေရွ ့ဆံုုးခံုုမွာ အန္တီၾကီးတေယာက္တည္း ထိုုင္ေနေတာ့ ထိုုင္လိုု ့ရမလားေမးၿပီး ထိုုင္တယ္။ ၿမင္ကြင္းက်ယ္ၾကည့္ရလိုု ့ ေရွ ့ဆံုုးခံုုၾကိ ုုက္သြားၿပီကိုုး။ ကိုုယ္တိုု ့ဟိုုတယ္ တဖက္ၿခမ္းမွာရိွတဲ့ ဟိုုတယ္ကိုု သြားၾကိ ုုေတာ့ စာရင္းေပးထားတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ကိုု မေတြ ့ဘူး။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဴးေၾကာင့္ ဆာဖာရီတိုုးကိုု မလိုုက္ၿဖစ္တဲ့သူေတြ ရိွတတ္ပါတယ္တဲ့။ တိုုးဂိုုက္က ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္မွာ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေလးေတြကိုု သတိေပးပါတယ္။ ေတာရိုုင္းတိရစာၦန္ေတြ ့ရင္ သူ ့ကိုုအသိေပး အေကာင္းဆံုုးၿမင္ေတြ ့ရဖိုု ့ သူတတ္ႏိုုင္သမွွ် ၾကိ ုုးစားေပးမယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ေစ့ရင္ ကားဆီကိုုၿပန္လာဖိုု ့၊ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တဲ့အခါ၊ ေတာရုုိင္းတိရစာၦန္ေတြကိုု မွန္ေၿပာင္းနဲ ့ ၾကည့္တဲ့အခါ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ဂရုုစိုုက္ သတိထားဖိုု ့ေၿပာပါတယ္။ ေတာင္တက္သမားေတြ ဆယ္ဖီရိုုက္ရင္း ၿပ ုုတ္က်ေသတာေတြ သတင္းမွာ ေတြ ့ဖူးေနေတာ့ ကိုုယ့္အသက္ကိုု ကိုုယ့္ဘာသာ ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းရမွာ။ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ဟာ ဧက ၆ သန္းေက်ာ္ က်ယ္ဝန္းၿပီး အၿမင့္ေပ ၂၀၃၁၀ ၿမင့္ၿပီး ေၿမာက္အေမရိကတိုုက္ရဲ ့ အၿမင့္ဆံုုးေတာင္ ဒန္နာလီေတာင္ (အရင္တုုန္းက မက္ကင္ေလေတာင္) ရိွပါတယ္။ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ထဲကိုု ကိုုယ္ပိုုင္ယာဥ္ေတြ ဝင္ခြင့္မရိွပါဘူး။ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ကေန ေၿပးဆြဲတဲ့ ၅၊ ၆၊ ၈၊ ၁၃ နာရီ ၾကာၿမင့္တဲ့ တိုုးကားေတြကိုုပဲ စီးရပါတယ္။ လမ္းေတြက ေၿမသားလမ္းေတြ အေကြ ့အေကာက္ ေတာင္ကုုန္းေတာင္တန္းေတြ ကားႏွစ္စီးမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ေတြ ့ရင္ တစ္စီးကလမ္းေဘး နည္းနည္းကပ္ေပးမွ ေမာင္းလိုု ့ရတယ္။ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္မွာ ေတြ ့ရတဲ့ေတာရိုုင္းတိရစာၦန္ေတြကေတာ့ ေၿမေခြး၊ moose ၊ ေတာင္ေပၚမွာ က်က္စားေလ့ရိွတဲ့ dall's  sheep ၊ သိမ္းငွက္၊ ေခါင္းမွာခ်ိဳကားကားေတြ ရိွတဲ့ caribou ၊ ဝက္ဝံညိ ုု၊ ဝက္ဝံနက္၊ grizzly ဝက္ဝံ။ moose ၊ caribou ၊ bear ဒီသံုုးမ်ိဳးထဲမွာ ဘယ္အေကာင္က လူကိုုအႏၱရာယ္အေပးဆံုုးလဲလိုု ့ တိုုးဂိုုက္ကေမးေတာ့ ဝက္ဝံလိုု ့ရမ္းတုုတ္လိုုက္တာ အေၿဖမွန္က caribou ပါတဲ့။

မွန္ေၿပာင္းနဲ ့ ၾကည့္ခ်င္ရင္ ထိုုင္ခံုုေခါင္းေပၚမွာရိွတဲ့ ပစၥည္းထားတဲ့ေနရာကေန မွန္ေၿပာင္းေတြ ယူၾကည့္လိုု ့ရပါတယ္။ ကားလမ္းေဘးတဖက္တခ်က္က  အပင္ေတြ၊ ၿမစ္ေတြ၊ ေတာင္ေတြအေၾကာင္း ရွင္းၿပပါတယ္။ ေတာရိုုင္းတိရစာၦန္ေတြ က်က္စားတတ္တဲ့ေနရာေတြဆိုုရင္ ကားကိုုခဏရပ္ၿပီး တိုုးဂိုုက္က မွန္ေၿပာင္းနဲ ့ ရွာေဖြေလ့ရိွတယ္။ ေဘးက အန္တီၾကီးကေတာ့ မ်က္စိလ်င္တယ္ ကိုုယ့္ကိုု ဘယ္နားမွာလိုု ့ ၿပေပးတယ္။ ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္မွာ ကားေတြမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ ဆံုုၾကရင္ ဒရုုိင္ဘာအခ်င္းခ်င္း လက္ၿပႏႈတ္ဆက္၊ အရိွန္ေလွ်ာ့ေမာင္းၿပီး တေယာက္ကိုုတေယာက္ ဦးစားေပးနားလည္မႈနဲ ့ ေမာင္းၾကတယ္။ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့က ကားေမာင္းသမားေတြနဲ ့မ်ား ကြာပါ့။ ႏွစ္နာရီေလာက္ ေမာင္းၿပီးရင္ အိမ္သာအတြက္ ရပ္ေပးပါတယ္။ အိမ္သာေတြက ဘိုုထိုုင္အိမ္သာမဟုုတ္ဘူး ေအာက္မွာေဟာင္းေလာင္းတြင္းၾကီး။ လက္ေဆးဖိုု ့ ေရ၊ ဆပ္ၿပာမရိွဘူး hand sanitizer ေပးထားတယ္။ ေရခဲေတာင္ေတြ၊ မ်က္စိတဆံုုး စိမ္းလန္းေနတဲ့ ေတာေတာင္ေတြနဲ ့ အင္မတန္လွတယ္။ ဟိုုးေတာင္ေပၚမွာ ၿမင္ရတဲ့ ၿဖ ူၿဖူ အစက္ေပ်ာက္ေလးေတြက ေရခဲေတြမဟုုတ္ဘူး Dall's sheep ေတြလိုု ့ ေဘးကအန္တီၾကီးက ေၿပာၿပတယ္။ ေကာ္ဖီမၾကိ ုုက္တဲ့သူေတြမိုု ့ မိုုကာေသာက္ၾကတယ္ ေႏြးသြားတာပဲ။ ဝိုုင္းက ေကာ္ခြက္ကိုမပစ္ဘူး အမွတ္တရပစၥည္းအၿဖစ္ ယူသြားမယ္တဲ့။ ေၿမေခြးက ကားေဘးနားကေန ၿဖတ္ေၿပးသြားလိုု ့ ကားကိုုခဏရပ္ၿပီး ဓာတ္ပံုုေတြရိုုက္ၾကတယ္။ ေၿမေခြးဆိုုတာကိုု တီဗြီမွာပဲ ၿမင္ဖူးတာ ခုုမွပဲအၿပင္မွာ ၿမင္ဖူးေတာ့တယ္။ မ်က္စိလ်င္တဲ့သူေတြက ကားရဲ  ့ဘယ္ဖက္ 10 o' clock မွာ ေတြ ့တယ္လိုု ့ေၿပာရင္ ဘယ္ဖက္ကိုုၾကည့္ 10 o' clock ရိွမဲ့ေနရာကိုု ၿပ ူးၿပဲၾကည့္။ တခ်ိဳ ့ေတြက ဘယ္ေနရာရဲ ့ 10  o' clock လိုု ့လဲေမး မ်က္စိရွင္ရွင္ထားၿပီး ရွာေဖြရတယ္။ ဟိုုးအေဝးၾကီး ေတာင္ထြပ္နားက ေရခဲၿပင္မွာ ဝက္ဝံတေကာင္ေတြ ့တယ္လိုု ့ တိုုးဂိုုက္ကေၿပာေတာ့ မ်က္စိကိုုၿပ ူးၿပဲၿပီးရွာ။ တခ်ိဳ ့ေတြက အယ္မေလး ဝက္ဝံညိုုေလးက လိမ့္ၿပီးေတာ့ေတာင္ ေဆာ့ေနေသးတယ္ ခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းလိုုက္တာ။ ကိုုယ္ကေတာ့ အၿဖ ူေရာင္ေရခဲၿပင္ေပၚက အညိုုေရာင္အစက္အေပ်ာက္ေလးကိုု ၿပ ူးၿပဲရွာေနတုုန္း။


ကိုုယ့္ေဘးမွာထိုုင္တဲ့ အန္တီၾကီးက တယ္လီႏိုုစကုုပ္မွန္ေၿပာင္းကင္မရာၾကီးနဲ ့ ရိုုက္တယ္။ ေဘးထိုုင္ခံုုမွာထိုုင္ေနတဲ့ သူ ့အမ်ိဳးသားမွာလည္း မွန္ေၿပာင္းကင္မရာၾကီးနဲ ့။ ငါ့ပံုုက ပိုုေကာင္းတယ္ သူ ့ပံုုက ပိုုေကာင္းတယ္နဲ ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ၿပိ ုုင္ၾကေသးတယ္။ သူတိုု ့ရိုုက္ၿပီးတဲ့ဓာတ္ပံုုေတြကိုု ကိုုယ့္ကိုုၿပတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့မွ ကိုုယ္က ဝက္ဝံညိုုကိုု ေတြ ့ေတာ့တယ္။ သူတိုု ့ဓာတ္ပံုုပညာသင္တာ မၾကာေသးဘူး လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ အၿငိမ္းစားယူၿပီးေတာ့မွ သင္တာ။ မွန္ေၿပာင္းကင္မရာရေတာ့ ဓာတ္ပံုုပညာကိုု ပိုုသင္ၿဖစ္တယ္။ စာအုုပ္၊ အင္တာနက္၊ မိတ္ေဆြေတြဆီကေန သင္တယ္။ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ လန္ကက္စတာဖက္မွာေနတာ သူတိုု ့ဓာတ္ပံုုေတြကိုု ေဖ့ဘြတ္၊ ဝက္ဆိုုဒ္မွာတင္တယ္တဲ့။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဝါသနာတူတာ အင္မတန္ေကာင္းတာပဲ။ ကိုုယ္လည္း အၿငိမ္းစားယူရင္ အဲ့ဒီလိုုခရီးေတြထြက္ ဓာတ္ပံုုေတြရိုုက္ စာေတြေရးခ်င္တယ္။ ဒုုတိယရပ္နားတဲ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚက visitor center ကေတာ့ အေတာ္ေလးသားနားတယ္ ဘိုုင္ထိုုင္အိမ္သာေတြနဲ ့။ ဒန္နာလီအေၾကာင္း ဗီြဒီယိုုၿပေနလိုု ့ ဝင္ၾကည့္ေတာ့ တာကီတီနာရိန္းဂ်ားစေတးရွင္မွာ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ဗီြဒီယိုုၿဖစ္ေနတယ္။ ဒန္နာလီေတာင္ထိပ္ကိုုတက္ဖုုိ ့ အနည္းဆံုုးႏွစ္ပတ္ၾကာပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္မွာ ႏွင္းအၿမဲက်ေနၿပီး ရာသီဥတုုက ခန္ ့မွန္းလိုု ့မရပါဘူး။ ေတာင္ထိပ္တက္ဖိုု ့ ေအာက္ဆီဂ်င္ဘူးေတြ မလိုုပါဘူး။ ေတာင္တက္သမားေတြရဲ ့ ႏွစ္ဆယ္ရာခိုုင္ႏႈန္းပဲ ေတာင္ထိပ္ကိုု ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ ေရာက္ပါတယ္တဲ့။ အေဝးကေန ဒန္နာလီေတာင္ထိပ္ကိုု ရွင္းရွင္းလင္းၿမင္ရတဲ့အခ်ိန္က တစ္ႏွစ္လံုုးမွာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ပဲရိွပါတယ္တဲ့။ မိုုးဖြဲဖြဲေလးရြာၿပီး ေအးစိမ့္လာတယ္။ ဝမ္းဒါးေရကန္၊ ဒန္နာလီေတာင္ထိပ္ ဓာတ္ပံုုကိုုေတြ ့ၿပီးကတည္းက ဟန္က wonder lake ကိုု သြားခ်င္ေနတာ။ ကိုုယ္တိုု ့ကားက ဝမ္းဒါးေရကန္ေဘးကေန ၿဖတ္သြားေပမဲ့ အၿပင္က ဝမ္းဒါးေရကန္က ဓာတ္ပံုုထဲကဝမ္းဒါးေရကန္ေလာက္ မလွဘူး။ သစ္လံုုးဟိုုတယ္အိမ္ေလးေတြကိုု ၿဖတ္သြားေတာ့ ဟန္ကဘာလိုု ့အဲ့ဒီမွာမတည္းတာလဲတဲ့။ အယ္မေလး ...  ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္နဲ ့ အေတာ္ေဝးတဲ့ေနရာမွာေတာင္ ဟိုုတယ္ခက တညကိုုသံုုးရာေက်ာ္။ အဲ့ဒီသစ္လံုုးအိမ္ေတြဆိုု ေစ်းအရမ္းၾကီးမွာ။ ဟိုုတယ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့မွ ရွာၾကည့္လိုုက္ေတာ့ လား ... လား ... အဲ့ဒီသစ္လံုုးအိမ္ တည္းခိုုခက တညကိုုငါးရာေက်ာ္တယ္။

စက္ဘီးစီးၿပီး ဒန္နာလီအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ကိုု လည္ပတ္တဲ့သူေတြလည္း ေတြ ့တယ္။ သူတိုု ့စက္ဘီမွာ စခန္းခ်ဖိုု ့ရြက္ဖ်င္တဲ၊ အစားအစာ၊ ေဆးဝါး၊ အဝတ္အထည္ အကုုန္ပါတယ္။ အားေတာ့က်မိပါရဲ ့ အဲ့ဒီလုုပ္ေတာ့မလုုပ္ႏိုုင္ဘူး။ စက္ဘီးစီးတဲ့သူေတြကိုုေတြ ့တယ္ သစ္လံုုးအိမ္ေတြမွာ တည္းတဲ့သူေတြေနမွာ။ ကက္တစ္ရွစ္နာေရာက္ေတာ့ ေန ့လည္စာဘူေဖးေကႊ်းတယ္။ ဗိုုက္ဆာေနလိုု ့လားမသိ အေတာ္စားေကာင္းတယ္။ ၿမစ္ကမ္းေဘးမွာ ေရႊက်င္တာကိုု သင္ေပးတယ္ ဝင္သင္လိုု ့ရတယ္။ ဖေလာ္ရီဒါကေန လာၾကတဲ့ ဆင္တူမိုုးကာအကၤ ီ်ေလးေတြ ဝတ္ထားၾကတဲ့ အၿငိမ္းစားၾကီးေတြ စေကာဝိုုင္းထဲ သဲေတြနဲ ့ ဝါက်င္ေနတဲ့ေရေတြထည့္ၿပီး စေကာကိုုဝိုုင္းလုုိက္ဝိုုင္းလိုုက္ ေရႊက်င္ေနၾကတယ္။ ဝိုုင္းက သူက်င္ရင္ အဲ့ဒီသူေတြထက္သာမွာ။ ကိုုယ္လည္း ငယ္ငယ္တုုန္းက ဆန္ကိုုစေကာထဲထည့္ၿပီး ဝိုုင္းလိုုက္ဝိုုင္းလိုုက္လုုပ္ စပါးလံုုးေရြး ၿပီးရင္ ဆန္ေတြကိုု အေပၚကိုုေၿမာက္ၿပီး ၿပာေတြဖြဲေတြ လြင့္သြားေအာင္ လုုပ္ဖူးတယ္။ ၿမစ္ကမ္းေဘးနားလမ္းေလွ်ာက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ အင္မတန္သာယာတယ္ အနားယူအပန္းေၿဖဖိုု ့ ေကာင္းလိုုက္တဲ့ေနရာေလး ေရေၿမေရသန္ ့ရွင္းတယ္။ ႏွစ္နာရီမွာ လမ္းေလွ်ာက္တိုုးစုုရပ္ကိုုသြားေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့က ငါးမိနစ္ေလာက္ေနာက္က်ေနေတာ့ မမီွေတာ့ဘူး။ ဘယ္ဖက္ကိုုသြားတာလဲေမးၿပီး လိုက္ေပမဲ့မေတြ ့ဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့သြားတဲ့ထေရးလမ္းက မလွဘူး။ ကားဆီကိုု လမ္းၿပန္ေလွ်ာက္ၿပီး လမ္းမွာေတြ ့သမွ်ပန္းေတြကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္။ တိုုးကားေပၚက မိသားစုုေလးေယာက္က ဆင္းေနခဲ့တယ္။ ကက္တစ္ရွစ္နာကေန ဒန္လာလီကကိုု ဟယ္လီေကာ္ပတာစီးၿပီး ၿပန္မလိုု ့တဲ့။ အၿပန္လမ္းက အလာလမ္းအတိုုင္းပါပဲ ႏွစ္နာရီတခါ အိမ္သာအတြက္ ရပ္ေပးတယ္။ ၿမင္ရတဲ့ရႈခင္းေတြက အင္မတန္လွတယ္။ ဟိုုတယ္နားေရာက္ေတာ့ moose ေတြေတြ ့တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ဟိုုတယ္မွာ အရင္ခ်ေပးတယ္။ ေဘးမွာထိုုင္တဲ့အန္တီၾကီးက မနက္ေလးနာရီကတည္းက ထလာရတာ သူတိုု ့ဟိုုတယ္က ေနာက္ဆံုုးထင္ပါရဲ ့တဲ့။ အိပ္ခန္း၊ မီးဖိုုေခ်ာင္၊ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာပါတဲ့ RV ကားေတြရပ္တဲ့ေနရာမွာ ကားေတြအၿပည့္။ ထံုုးစံအတိုုင္း အစားအေသာက္ေတြေရာင္းတဲ့ ယိုုးဒယားဆိုုင္ထရပ္ကားကေန ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ ထမင္းေၾကာ္ဝယ္စားၾကတယ္။ အခန္းထဲမွာစားရင္ နံမွာစိုုးလိုု ့ အခန္းၿပင္မွာစားၾကတယ္။


ကိုုယ္နဲ ့ဟန္က ေဖာ့ဘူးအဖံုုးႏွစ္ခုုနဲ ့စားၿပီး ဝိုုင္းက ေဖာ့ေရဘူးခြက္ေလးနဲ ့ စားတယ္။ အေတာ္ေလးပင္ပန္းေနၾကၿပီမိုု ့ ေရခ်ိဳးၿပီးတခ်ိဳးတည္း အိပ္ၾကေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ေန ့ ေန ့လည္ဘစ္ကားနဲ ့ အမ္းကာေရ ့ၿပန္မွာမိုု ့ အားေနတဲ့မနက္ပိုုင္းမွာ ဘယ္ကိုုသြားလည္မလဲလိုု ့ စဥ္းစားၾကတယ္။ ကိုုယ္က လက္ေက့အိတ္ေတြ ရထားဘူတာရံုုမွာ အပ္ထားမယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ ဝိုုင္းက လက္ေက့အိတ္ေတြကိုု ရထားမထြက္ခင္ တစ္နာရီအလိုုမွာမွာ အပ္လိုု ့ရတယ္။ မအပ္ဘဲ ဒီအတိုုင္းထားခဲ့ရင္ေရာ လံုုၿခံုုေရးအရ မအပ္၊ လူမေစာင့္တဲ့လက္ေက့အိတ္ေတြကိုု သိမ္းလိုုက္မွာ။ ဝိုုင္းက wilderness center ကေန ယူလာတဲ့ ပန္းဖလက္ေလးေတြဖတ္ၿပီး လက္ေက့အိတ္ေတြကိုု အပ္လိုု ့ရတဲ့ေနရာရိွတယ္။ အဲ့ဒီမွာအပ္ၿပီးရင္ sleg dogs သရုုပ္ၿပတဲ့ေနရာကိုု ရွယ္တယ္ဘတ္စ္ေတြ ေၿပးဆြဲေပးတယ္။ အဲ့ဒါၿပီးရင္ horseshoe ထေရးမွာ ဟိုုက္ကင္းထြက္မယ္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္က ဘူတာရံုုနဲ ့ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ wilderness center နဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ငါးမိနစ္ပဲ။ အိုုေက အဲ့ဒါဆိုုရင္ မနက္၁၁နာရီလာေခၚမဲ့ ရွယ္တယ္ဘတ္စ္ကိုု မနက္၉ နာရီခြဲလိုု ့ ေၿပာင္းရမယ္။ ဟိုုတယ္ကိုုဖုုန္းဆက္ေတာ့ ရွယ္တယ္ဘတ္စ္က မနက္ ၁၁၊ ေန ့လည္ ၂ နာရီ ႏွစ္ၾကိမ္ပဲ ပိုု ့ေပးတယ္။ ၾကိ ုုက္တဲ့အခ်ိန္စီးခ်င္ရင္ တကၠစီဆားဗစ္ယူပါတဲ့။ ပိုုက္ဆံထပ္ေပးရမယ္ တေယာက္ ၈ က်ပ္။ ဝိုုင္းက စိတ္တိုုတာေပါ့ ဘယ္လိုုဆားဗစ္ပါလိမ့္ တည္းခိုုသူေတြ ၿပန္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ လိုုက္ပိုု ့ေပးရမွာေပါ့။ အဲ့ဒါဆိုုရင္ ေစာစီးကတည္းက ရွယ္တယ္နဲ ့တကၠစီအေၾကာင္း ရွင္းၿပပါလား။ တၿခားတကၠစီကိုု ဖုုန္းဆက္ေတာ့ မနက္ ၉  နာရီခြဲ လာၾကိ ုုႏိုုင္တယ္ မိနစ္ေလးဆယ္အေဝးကေန လာရမွာ တကၠစီခက ၄၅ က်ပ္။ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ဟိုုတယ္က တကၠစီဆားဗစ္ကိုု ယူလိုုက္တယ္။ ရွယ္တယ္ခေပးၿပီးသားကိုု တကၠစီထပ္ေပးရေတာ့ ဟိုုတယ္ကိုု ကြန္ပလိမ္းလိုုက္ၾကေသးတယ္။ ေနာက္ေန ့ sleg dogs ၊ horseshoe ထေရးမွာ ဟိုုက္ကင္းထြက္တဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ေအာက္တိုုဘာ ၁၄၊ ၂၀၁၈။

အိမ္ေလးေတြက အိမ္သာ
ေရႊက်င္ၾကသူမ်ား
Gold panning
အန္တီၾကီးရဲ ့ မွန္ေၿပာင္းကင္မရာၾကီးနဲ ့ ၿမင္ရတဲ့ ဟိုုးအေဝးက ဝက္ဝံ
ဘယ္တိရစာၦန္ေတြ ့ရင္ ဘယ္လိုုေရွာင္ရမယ္ဆိုုတာ သတိေပးဆိုုင္းဘုုတ္