15 January 2020

ပီရူးသွား တောလား - ၃

၂၀၁၉ နိုဝင်ဘာ ၁ ေသာကြာနေ့ မနက် ၄ နာရီခွဲထ မနက် ၅ နာရီ ၁၀ မိနစ် လက်ေက့အိတ်တေွကို ချက်ကောက်လုပ်။ ၅ မိနစ်လောက် လမ်းေလှျာက်ြပီးတဲ့အခါ မနက် ၅ နာရီတောင် မခွဲေသးဘူး ကားဂိတ်မှာ လူတန်းကြီးက အရှည်ြကီး။ အမ်မလေး ... တိုးဂိတ်ေြပာတာမှန်တယ် မက်ချူးပီချူးကို တနေ ့လူ ၅၆၀၀ တက်ခွင့်ြပ ုတယ်။ လူ ၅၀၀၀ ေလာက်က ဘတ်စ်ကားနဲ ့တက်ြကမှာ အစောကြီးသွားတန်းစီဖို ့လိုတယ်တဲ့။ မက်ချူးပီချူးကို ဘတ်စ်ကားနဲ ့ သွားလို ့ရသလို Inca trail အင်ကာတောင်တက်လမ်းကနေ သွားလို ့ရတယ်။ ဘတ်စ်ကားနဲ ့ဆိုရင် နာရီဝက်ကြာြပီး တောင်တက်မယ်ဆိုရင် တနာရီခွဲြကာမယ်။ မနက် ၄ နာရီခွဲ ေတာင်စတက်မှ မက်ချူးပီချူးမှာ ေနထွက်တာကို ြမင်ရမယ်တဲ့။ သူများတေွ ေတာင်တနာရီခွဲ တက်ရမယ်ဆိုရင် ကိုယ်တို ့က သံုးနာရီလောက် တက်ရမှာမို ့ တောင်တက်ဖို ့ လံုးဝစိတ်မကူးဘူး။ ြပီးတော့ high altitude sickness ေြကာင့် မောပန်းနွမ်းနယ် လမ်းတောင်ေြဖးေြဖးေလှျာက်နေရတာ။ ကားဂိတ်မှာ တိုးဂိုက်က လာနှုတ်ဆက်တယ်။ တောင်တက်လမ်းက အကေွ ့အကောက်များတယ်။ မက်ချူးပီချူးဂိတ်ဝမှာ တိုးဂိုက်တယောက်က ေစာင့်နေတယ်။ အဝင်ကအိမ်သာ ဝင်ြကတယ် ဘယ်အချိန်ကျမှ အိမ်သာရိှမယ်မှန်း မသိဘူး။ အိမ်သာတေွ ့တုန်း မပေါက်ချင်လည်း ြဖစ်ညှစ်ေပါက်ထားမှ။ တောင်အမေရိကအိမ်သာ ထံုးစံအတိုင်း အဝင်ဝမှာ ပိုက်ဆံေပးရင် တစ်ရှူးေပးတယ်။ ကျူးဘားခရီးတုန်းက ဆူနမ်က အိမ်သာတစ်ရှူးလိပ် သယ်လာတယ်။ ခုတောင်အမေရိကခရီးစဥ်မှာ ကိုယ်က တစ်ရှူးလိပ် သယ်လာတယ်။ မနေ ့က Sacred Valley တိုးမှာပါတဲ့ အိနိ္ဒယမိသားစု၊ ဘရာဇီးေကာင်လေးနဲ ့ ြပန်ဆံုတယ်။ အင်ကာလူမျိုးတေွအကေြာင်း ဓာတ်ပံုတေွနဲ ့ ရှင်းြပတယ်။ ဓာတ်ပံုရိုက်လို ့ေကာင်းမဲ့ေနရာတေွကိုရှာေဖွ ဓာတ်ပံုရိုက်ဖို ့ပဲ အာရံုေရာက်နေတော့ ရှင်းြပတာတေွ အကုန်မမှတ်မိဘူး။ ဓာတ်ပံုရိုက်ဖို ့အချိန်ေပးလိုက်ရင် အပေြးအလွှား အလုအယက် ဓာတ်ပံုရိုက်ရတယ်။ ၂ နာရီြပီးတဲ့အခါ ကိုယ့်ဘာသာ လည်ပတ်လို ့ရတယ်။ မက်ချူးပီချူးက လည်လို ့ရတဲ့နေရာ အကုန်လည်ြပီး ဓာတ်ပံုပတ်ရိုက်တယ်။ ဟိုတောင်ေပါ်တေွကို တက်လို ့ရတယ် မတက်နိုင်တော့ပါဘူး။ မက်ချူးပီချူးတောင်တေွက လူတယောက်ရဲ ့ မျက်နှာေဘးတစောင်းကို ြမင်ရတဲ့အတိုင်းပဲ။ မတ်စောက်တဲ့တောင်တန်းတေွ၊ တိမ်တေွလွင့်ေမျာနေတာ အိမ်မက်ထဲေရာက်နေသလိုပဲ။ တကယ့်ကို ထူးြခားလှပတဲ့နေရာ ဒါေြကာင့်လည်း မက်ချူးပီချူးဟာ ကမ္ဘာ့ထူးြခားဆန်းြပား ၇ ခုမှာ ပါဝင်တာပဲ။ မက်ချူးပီချူးတောင် ဓာတ်ပံုတေွ ့တုန်းက မက်ချူးပီချူးမှန်း မသိဘူး အဲ့ဒီနေရာကို သွားလည်ချင်တာလိုက်တာလို ့ တေွးမိတယ်။ နှစ်ေပါင်းများစွာ ြကာတဲ့အခါ အဲ့ဒီနေရာကို ေရာက်တော့တာပဲ။ စိတ်ကူးယဥ်ပါ တနေ ့မဖြစ်နိုင်ဘူးလို ့ ဘယ်သူမှမပေြာနိုင်ဘူး။ ဗိုက်ဆာတဲ့အခါ ပါလာတဲ့ အစေ့အနှံလေးတွ စားကြတယ်။

ကိုယ်က အနီေရာင်ဝတ်ထားတော့ ဓာတ်ပံုထဲမှာ အရမ်းေပါ်လွင်တယ်။ အြပင်မှာတော့ အတော်ကေြာင်တောင်တောင် နိုင်တာေပါ့လေ။ ဘိုတေွဆိုရင် အဲ့ဒီလိုအနီရောင်ဝတ်ဖို ့ ဘယ်တော့မှ စိတ်ကူးမှာမဟုတ်ဘူး။ အြပင်မှာ ေကြာင်တောင်တောင် နိုင်ေပမဲ့ ဓာတ်ပံုထဲမှာေပါ်ဖို ့ အဓိက။ ဓာတ်ပံုတေွ မပြီးနိုင်မစီးနိုင် ရိုက်နေသူတေွ ြကည့်လိုက်ရင် ေအးရှန်းနဲ ့လက်တီနိုတေွ။ ဘိုတေွက ရှုခင်းတေွခံစား သမိုင်းေြကာင်းတေွဖတ် ဓာတ်ပံုနည်းနည်းပဲ ရိုက်တယ်။ ရိုက်ရင်လည်း သူတို ့ပံုပါတာ နည်းတယ် ရှုခင်းပံုကများများ။ ကိုယ်တေွကတော့ ရှုခင်းပံုကနည်းနည်း ကိုယ့်ပံုကများများ။ ေရာက်တုန်းေလး ဓာတ်ပံုရုိက်ရတာ ဓာတ်ပံုရိုက်ဖို ့အဓိက ရှုခင်းကနောက်မှ ခံစားမယ်ဆိုတာမျိုး။ တိုးဂိတ်က ရှင်းြပနေတုန်း ကိုယ့်ကိုေရှ ့ထွက်ခိုင်းတော့ အူကေြာင်ကေြာင်ြဖစ်သွားတယ်။ ကိုယ့်ဆွယ်တာအင်္ကီျမှာပါတဲ့ အရုပ်လေးတေွက အင်ကာလူမျိုးတေွရဲ ့ အမှတ်အသားနဲ ့ ဆင်တယ်လို ့ ရှင်းြပတယ်။ တိုးဂိုက်ကို တစ်ဖ်များများ ေပးလိုက်တယ်။ တောင်ထိပ်ေရာက်တဲ့သူက ဝမ်းေြမာက်ဝမ်းသာ ေအာ်ဟစ်တဲ့အခါ လူတချို ့က ေအာ်ဟစ်ေကာင်းချီးေပးြကတယ်။ တယောက်တည်းလာတဲ့ ဘရာဇီးေကာင်လေးက ဓာတ်ပံုရိုက်ခိုင်းတော့ ကိုယ်တို ့တေွ ရိုက်ေပးြကတယ်။ မက်ချူးပီချူးဂိတ်ေပါက်ကနေ ထွက်လိုက်ရင် ြပန်ဝင်ဖို ့ လက်မှတ်ထပ်ဝယ်ရမှာဆိုတော့ မထွက်ခင် တဝလည်ြကတယ်။ အထွက်မှာ အိမ်သာထပ်ဝင်ြကတယ်။ အင်ကာထရေးလမ်းကိုရှာတော့ လူတေွအများြကီး ဆင်းသွားတာ အင်ကာထရေးလမ်းြဖစ်မယ်။ အင်ကာထရေးက ၄ ရက်သွားရတယ် အင်မတန်ခက်ခဲပင်ပန်းတယ်။ ၆ လလောက် ြကိ ုဘွတ်ရတယ်  အထမ်းသမားတေွက ပစ္စည်းသယ်ေပးတယ်။ ကိုယ်ကတောင်တက်ရံုပဲ ဒီတသက်တော့ အင်ကာထရေးလမ်းကနေ တောင်တက်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။ လမ်းတဝက်ေလာက်ရောက်တော့မှ မက်ချူးပီချူးဂိတ်ဝမှာ ပတ်စ်ပို ့စ်ေပါ် တံဆိပ်တံုးထုဖို ့ သတိရတယ်။ အမှတ်တရ souvenir အြဖစ်ေပါ့ လမ်းတဝက်ေရာက်နေပြီဆိုတော့ ြပန်လှည့်ဖို ့မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဝိုင်းက သတိရတယ် သူ ့ပတ်စ်ပို ့စ်စာအုပ်မှာ စာရွက်တရွက် အကုန်မခံချင်လို ့တဲ့။ သူကတော့ ဟုတ်တာပေါ့လေ ခရီးအများြကီးသွားရတဲ့သူဆိုတော့ ပတ်စ်ပို ့စ်စာရွက်တရွက် ဘယ်အကုန်ခံချင်ပါ့မလဲ။ ကိုယ့်ပတ်စ်ပို ့စ်စာအုပ်မှာက စာရွက်လွတ်ေတွ အများြကီး အမှတ်တရလိုချင်တာေပါ့။ မက်ချူးပီချူးေရာက်ရင် အထွက်မှာ ပတ်စ်ပို ့စ်ကို တံဆိပ်တံုးထုဖို ့ မမေ့ပါနဲ ့ လိုချင်ရင်ေပါ့လေ။ တောင်ဆင်းလမ်းက တကယ့်ကို မတ်မတ်ြကီး တက်လာတဲ့သူတေွကို မေးြကည့်တော့ တနာရီလောက်တက်ရတယ် အဆင်းဆိုရင် မိနစ်လေးဆယ်ေလာက်ပဲတဲ့။ ဟမ်မလေး ... ဘယ်ကမိနစ်ေလးဆယ်ကမလဲ တနာရီ ၄၅ မိနစ် နှစ်နာရီနီးပါး ဆင်းယူရတယ်။ ေရာက်ြပီထင်လို ့ြကည့်လိုက် ထပ်ဆင်းရြပန်ြပီ ဆင်း...ဆင်း။ ေြမပံုနဲ ့ အမှတ်တရဓာတ်ပံုရိုက်တော့ ဖိလစ်ပိုင်လင်မယားနဲ ့ဆံုတယ်။

Three Musketeers


တောင်အမေရိကခရီးမှာ ေအးရှန်းေတွ ့ရနည်းတယ်။ ကိုရီးယားနဲ့ ဂျပန် တိုးရစ်များတယ် ဗီယက်နမ်ကျတော့ သိြကတယ်။ ြမန်မာဆိုတာမသိြက ကြားတောင်မကြားဖူးဘူးလို ့ေြပာတော့ စိတ်မကောင်းလိုက်တာ။ ကိုယ့်နိုင်ငံကို လူတိုင်းသိ ေလးစားအထင်ြကီး အားကျရတဲ့နိုင်ငံ ြဖစ်ေစချင်တယ်။ တံတားကိုေရာက်တဲ့အခါ ေရာက်ြပီလို ့ထင်တာ မရောက်ေသးဘူး ေြခကုန်လက်ပန်းကျနေပြီ။ ကိုယ်နဲ ့အတူဆင်းတဲ့သူတေွက ြမန်လိုက်တာ အရိပ်အယောင်တောင် မတေွ ့ရတော့ဘူး။ ဝိုင်းက လမ်းမှားနေပြီထင်နေလို ့ ြကည့် တောင်တက်ကားတေွက ဒီလမ်းကနေသွားနေတာ မမှားပါဘူးကွ။ ေဘးနားကဖြတ်သွားတဲ့ ေကာင်မလေးကို ေမးြကည့်တော့ လမ်းမှန်တယ်တဲ့။ သူက မက္ကဆီကန် ဗီယက်နမ်ကို ေရာက်ဖူးတယ်တဲ့။ သူလည်း ကိုယ်တို ့ကို ေကျာ်တက်သွားတာပဲ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သာမန်လူတေွထက် ကြံ့ခိုင်တယ်ထင်နေတာ ဘယ်ကသာ ကိုယ်တေွက အတော်နေှးကေွးနောက်ကျ ကျန်းမာြကံ့ခိုင်မှု မရိှဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတယ်။ လမ်းမှာတေွ့တဲ့သူတေွကို မေးြကည့်တော့ ဟိုမှာရွာလေတဲ့။ ကိုယ်ထင်တာမှန်တယ် ဒီလိုရွာေသးေသးလေးမှာ လမ်းတလမ်းပဲရိှမယ်ဆိုတာ။ ရွာေရာက်တော့ ေန ့လည် ၂ နာရီ ထိုင်နား ထမင်းဆိုင်ရှာကြတုန်း ကိုယ့်ကင်မရာအဖံုးက ေြမာင်းထဲကျသွားတယ်။ ကင်မရာအဖံုးကို ြမင်ရပေမဲ့ ေြမာင်းေပါ်မှာ သံဇကာရိှလို ့ မလို ့မရ ေကာက်လို ့မရဘူး။ ရိှပါေစတော့ အသစ်ဝယ်လိုက်မယ်လို ့ ေတွးနေတာ ဘေးနားက အန်တီြကီးက လာကူေပးတယ်။ မလို ့မရဘူးဆိုတာသိတော့ ဝန်ထမ်းကို သွားေြပာေပးတယ်။ ဝန်ထမ်းက လာကူေပးလို ့ ြပန်ရတယ် စိတ်ေကာင်းစေတနာေကာင်း ကူညီတတ်တဲ့လူတေွကေြာင့် စိတ်ချမ်းေြမ ့ရပါတယ်။ ဝိုင်းက ဘလော့ဂါတေွညွှန်းတဲ့ ငါးဟင်းချိုစားချင်လို ့ ဝန်ထမ်းတေွမေးြကည့်တာ မသိဘူး။ ေကာင်းတဲ့ဆိုင်ညွန်ပါဆိုတော့ အကုန်ေကာင်းတယ်တဲ့။ ပတ်ြကည့်နေကြတုန်း ဆိုင်တဆိုင်ေရှ ့ေရာက်တော့ ဟန်က လမ်းဆက်မလေှျာက်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာနဲ ့ ဝင်စားြကတယ်။ ကိုယ်နဲ ့ဝိုင်းက ငါး ဟန်က အမဲသား ရှယ်စားြကတယ်။ ေန ့လည်စာနဲ ့ ညစာ ေပါင်းစားြကတယ်။  ရွာလေးက ေသးေသးလေး မက်ချူးပီချူးတောင်ေြခဆိုတော့ အစစအရာရာ ေစျးြကီးတယ်။ ဆွယ်တာအင်္ကီျဝယ်မလားလို ့ြကည့်တာ အရာင်မကြိုက်၊ အဆင်မကြိ ုက်၊ ြကိုက်ြပန်တော့လည်း ဆိုဒ်မရိှနဲ ့ ဘာမှမဝယ်ြဖစ်ဘူး။ တရွာလံုးအနှံ ့ပတ်တယ်လို ့ ေြပာလို ့ရတယ်။ ည ၇ နာရီကျတော့ ဟိုစတယ်ကနေ ချက်ကောက်လုပ်ြပီး ရထားဘူတာရှာတာ ေြမပံုကွှျမ်းတဲ့ကိုယ်တောင် လည်ထွက်တယ်။ ေမးြမန်းတော့ မက်ချူးပီချူးဘတ်စ်ကားဂိတ်ဘေးနားက တောင်ကုန်းေပါ်တက်။ ေလှကားထစ်တေွဆိုတော့ ဟိုက်နေအောင် တက်ရတယ်။ အပေါ်ရောက်တော့ေစျးတန်း ေမးလိုက် လက်ညိှုးညွှန်ရာေလှျာက် ထပ်ေမးလိုက် ေလှျာက်လိုက် ေမးလိုက် ေလှျာက်လိုက် အယ်မလေး ေနာက်ဆံုးမှ ဘူတာရောက်တယ်။ဘူတာရောက်တော့ ေစာနေသေးတော့ တနာရီလောက် ထိုင်ေစာင့်ရတယ်။ ဘူတာဆိုင်းဘုတ်မှာ ရထားခရီးစဥ်၊ အချိန်တေွ ေြကငြာတော့ အဆင်ေြပတယ်။

ကိုယ်တို ့က ဂိတ်ဝနားမှာကို ေစာင့်နေတာ ဘရာဇီးေကာင်လေးနဲ ့ဆံုတယ်။ ေတာင်ဆင်းတာ ဘယ်ေလာက်ကြာလဲမေးတော့ နှစ်နာရီြကာတယ်တဲ့။ ေဘးပတ်ပတ်လည်ြကည့် ေအာက်ဆင်းဆိုတော့ဆင်း ေဘးြကည့်လိုက် ေအာက်ဆင်း ဆံုးကိုမဆံုးတော့ဘူးေြပာလို ့ ရယ်လိုက်ရတာ။ ဟန်က ဘရာဇီးေကာင်လေးက အသက်၂၀ ေကျာ် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ေလး သူတောင် နှစ်နာရီတက်ရတယ်။ ကိုယ်တို ့တေွက အသက် ၄၀ နီးပါးနဲ ့ ၄၀ ေကျာ် မိန်းကလေးတွေက ဘရာဇီးေကာင်လေးနဲ ့တန်းတူဆိုေတာ့ ဟန်က သူ ့ကိုယ့်သူ ဂုဏ်ယူတယ်တဲ့။ ဝိုင်းက ဘဝမှာ ေပျာ်ရွှင်ချင်ရင် နည်းနှစ်ခုလိုက်နာ ကျင့်သံုးရမယ်။ နံပါတ်တစ် ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အြပစ်မတင်နဲ ့။ နံပါတ်နှစ် ကိုယ်နဲ ့တန်းတူ ကိုယ့်ထက်နိမ့်တဲ့သူကိုြကည့် ကိုယ့်အထက်ကသူတေွကို မကြည့်နဲ့။ ကိုယ်တို ့ နံပါတ်နှစ်ကို ကျင့်သံုးနေတယ် ကိုယ်တို ့တန်းတူ ဘရာဇီးေကာင်လေးကိုြကည့်ြပီး စိတ်ချမ်းသာနေကြတယ် ဂုဏ်ယူနေကြတယ်လေ။ တက္ကသိုလ်ေစာင့်တုန်းက ဖတ်ဖူးတဲ့စာအုပ်က ဆရာထင်လင်း ဘာသာြပန်တဲ့ ေပါ်လီယာနာစာအုပ်။ ေပါ်လီယာနာေကာင်မလေးက ဘယ်အရာပဲြဖစ်ြဖစ် စိတ်ချမ်းသာတာကို ရှာေဖွကစားဂိမ်းအကေြာင်း ေရးထားတဲ့စာအုပ်။ မကြာေသးခင်ကပဲ အင်္ဂလိပ်စာအုပ် ဖတ်ြပီးတယ်။ ဖတ်ြပီးတိုင်း စိတ်ချမ်းသာေစတဲ့စာအုပ်။ ဖတ်ြဖစ်အောင် ဖတ်ြကည့်ပါလို ့ တိုက်တွန်းပါရစေ။ ကိုယ်တို ့က ေနာက်နေ့  Puno ပူနို အဲ့ဒီကနေ ဘိုလီးဗီးယားနိုင်ငံ La Paz လာပါ့ဇ်၊ Sala de Urini ယူရီနီဆားကွင်း၊ Chile ချီလီနိုင်ငံ San Pedro Atacama စန်ပတ်ထရိုအာတာကာမာ၊ ြမိ ု ့တော် Santiago စန်တီရာဂိုကိုသွားမှာ။ သူလည်း ကိုယ်တို ့နဲ ့ လမ်းေြကာင်းတူတယ် ကံမကုန်ရင် ြပန်ဆံုကြတာေပါ့။ ဒီတခေါက်ရထားေပါ်ကို ေချာေချာမောမောေရာက်တယ်။ တတွဲလံုး နိုင်ငံြခားသားချည်းပဲ မက်ချူးပီချူးကို ရထားနဲ ့ပဲ လာလို ့ရတယ်။ ရထားတနာရီမိနစ် ၄၀ စီးြပီးတဲ့အခါ အိုလန်တေတန်ဘိုရွာေရာက်တယ်။ ဒီတခါတော့ ရထားက ေရာက်ပါြပီလို ့ ေကြငြာတယ်။ ဘူတာမှာ ကိုယ်တို ့နာမည်ေရးထားမဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို လိုက်ရှာတော့ တေွ ့တယ်။ ကိုယ့်နာမည်ကို ေအာ်ေခါ်နေတာက ဟွမ်စမ်းတဲ့။ တနာရီခွဲေလာက်စီးြပီးတဲ့အခါ Cusco ကူစကုိြမိ ု ့ကို ည ၁၀ နာရီေကျာ်မှာ ေရာက်တယ်။ ကားနှစ်စီး ကိုယ်တို ့ကားက ြမိ ု ့လယ်ေကာင် Plaza de Armas မှာဆံုးတယ်။ ဟိုတယ်ကို လမ်းေလှျာက်သွားလို ့ရလား၊ ဘယ်လိုသွားရမလဲလို ့ ေမးြကည့်တော့ ေဝးတယ် ၅ ပက်ဆို တက္ကစီငှားေပးတယ်။ ဟုိတယ်ေရှ ့ေရာက်တာ ေသချာြပီဆိုတော့မှ ပိုက်ဆံေပးတော့ တက္ကစီသမားက ေဟ့ ... ဒါ ြပားငါးဆယ် အကေြွစေ့ ၅ ပတ်ဆို အကေြွစေ့ ေပးရမှာ။ ဝိုင်းက ပိုက်ဆံတေွကိုမှတ်မိတယ် ကိုယ့်အိတ်ထဲကနေ ရှာေပးတယ်။ စားေသာက်ကျသင့်သမှျကို ဝိုင်းကရှင်းတယ် ကိုယ်က ညကျမှ ြပန်ေပးတယ် တနေ့ဘယ်ေလာက်ကျလဲဆိုတာ မှတ်တယ်။ သနားစရာ ကားသမားခမျာ စစ်ြကည့်လိုက်လို ့ ြကည့်များမကြည့်လိုက်လို ့ကတော့လား။ စန်းစန်းရယ် ... ၅ ပတ်ဆိုနဲ ့ ြပား ၅၀ မှားရတယ်လို ့ မှားတဲ့အခါလည်း မှားေပမပေါ့။ တော်ေသးတယ် ကားသမားက တမင်ညစ်တာမဟုတ်မှန်း သိလို ့။ ဟိုစတယ်ဆိုေပမဲ့ ေရချိုးခန်း၊ အိမ်သာတွဲလျက် သန် ့တယ်။ အိမ်သာနံ ့ရတယ် ဝိုင်းက ဒီြမိ ု ့က မိလ္လာစနစ်ေြကာင့် ြဖစ်ရမယ်တဲ့။ အတော်လေး ပင်ပန်းနေကြြပီဆိုတော့ ခဏလေးနဲ ့ အိပ်ေပျာ်သွားြကတာ မနက်  ၅ နာရီအထိ တရေးပဲ။ နောက်နေ ့ဘယ်ကိုသွားလည်သလဲဆိုတာကတော့ ေနာက်ပို ့စ်မှပဲ ဆက်ပါဦးမယ်။

Happy Traveling !
စန်းထွန်း
ဇန်နဝါရီ ၁၅၊ ၂၀၁၉။

ကိုယ်တို့ဘွတ်တဲ့တိုး