ေက်ာင္းတက္ႏိုင္သူၾကီး _ ၃

ကိုယ့္တို ့ UCSY ကေန ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ စကၤာပူကို တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း ေက်ာင္းသြားတက္ၾကတာ ကိုယ္က တုပ္တုပ္မွ မလႈပ္။ ကိုယ္နဲ ့ လားလားမွ မဆိုင္သလို ေနတာပါ။ ေဟာ မၾကီးလည္း စကၤာပူကို ေရာက္ေရာ မဆိုင္သလိုေနလို ့ မရေတာ့ပါဘူး။ ဆိုင္လာရပါၿပီ။ မၾကီးက စန္းထြန္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘာေက်ာင္းေတြ တက္ၾကတယ္ဆိုတာ စံုစမ္းၿပီး ေဖာင္ပို ့ေပးၿပီး ေက်ာင္းေလွ်ာက္တဲ့။ ေလွ်ာက္ဆိုလည္း ေလွ်ာက္ေပါ့။ ဝင္ခြင့္ေၿဖဆိုလည္း ေၿဖေပါ့။ အင္တာဗ်ဴးဆိုလည္း ဗ်ဴးေပါ့။

အဲဒီတုန္းက NUS က Post Graduate Dip in System Analysis နဲ ့NTU က Master of Information Studies,Information Science,Mass Communication ေလွ်ာက္ပါတယ္။ NUS က ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲကို ၂၀၀၇ ၿမန္မာၿပည္ရဲ ့ ေနာက္ဆံုးသုတ္အၿဖစ္ MICT Park မွာ ေခႊ်းၿပိ ုက္ၿပိ ုက္က်ေအာင္ ေၿဖခဲ့ရပါတယ္။ NTU ကေတာ့ အြန္လိုင္းကေန essay ေၿဖရတယ္။ မိနစ္၂၀ အတြင္း ၿဖစ္ညွစ္ၿပီး ဘာေၿဖရမွန္းမသိတဲ့ essay ေရးရတာ။ အေမရိကန္သံရံုးက ဖူးဘရိုက္စေကာ္လားရွစ္လည္း ေၿဖလိုက္ေသးတယ္။ အေမရိကန္ဒီဗီြလည္း တင္တယ္။

"NUS ၊ NTU ကလည္း offer ကမ္း၊ ဖူးဘရိုက္စေကာ္လားရွစ္လည္း ရ၊ အေမရိကန္ဒီဗီြလည္း ေပါက္လို ့ ငါေတာ့ ဘာေရြးရမွန္း မသိေအာင္ ၿဖစ္ေနမွာ ၿမင္ေယာင္ေသး"လို ့ အာေရွာင္တာ သူငယ္ခ်င္း စန္းသိဂႌက နားၾကားကတ္လို ့နဲ ့ တူပါရဲ ့။ "မၿဖစ္ႏိုင္တာေတြ စိတ္ကူးမယဥ္စမ္းနဲ ့ဟယ္"တဲ့။

သူေၿပာသလိုပါပဲ NTU ကလည္း reject ၊ ဖူးဘရိုက္စေကာ္လားရွစ္ကလည္း မေအာင္၊ အေမရိကန္ဒီဗီြလည္း မေပါက္။ သူမ်ားေတြ အင္တာဗ်ဴးေတြ ေခၚေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကို မေခၚလို ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ က်ေနခ်ိန္မွာ နာဂစ္လည္း ၿဖစ္ေရာ ႏိုင္ငံၿခားကို ေက်ာင္းတက္ဖို ့ဆိုတာ ပိုေဝးေပါ့။ စက္ပစၥည္းဆိုင္တဆိုင္လံုးနဲ ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဆံုးရံႈးသြားတာ။ ေဖ၊ ေမ အသက္မေသတာေတာင္ ကံေကာင္းလွၿပီ။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ NUS က offer ေပးလာေတာ့ ကိုယ့္မွာ အင္တင္တင္။ "ပိုက္ဆံအတြက္ လံုးဝစိတ္မပူနဲ ့ သမီး ေဖတို ့ ၿဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးမယ္"၊ "ပ်ံခ်င္သေလာက္ ၿမင့္ၿမင့္ပ်ံစမ္း သမီး"လို ့ ေမက ဝမ္းသာအားရ ေၿပာလာေတာ့မွ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ေတြ ခိုင္မာသြားတာပါ။ ဒီလိုနဲ ့ပဲ စကၤာပူကို လာၿပီး ေက်ာင္းလာတက္ရၿပန္ေရာ။

အၿမဲေက်နပ္မိတာက ပညာကို အားေပးတဲ့၊ ပညာကို အေမြေပးခ်င္တဲ့၊ လူေတြအေပၚ မွန္မွန္ကန္ကန္ မွ်မွ်တတ ေဆာင္ရြက္တဲ့ ေဖ၊ ေမတို ့ရဲ ့ သမီး၊ အၿမဲၾကိ ုးစားေနၿပီး ေမာင္ႏွမေတြအေပၚ ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ေနတတ္တဲ့၊ ေမာင္ႏွမေတြက စံနမူနာယူရတဲ့ မၾကီးရဲ ့ ညီမေလး၊ နည္းနည္းေလး ဆိုးေပမဲ့ မ်ားမ်ားေလး ခ်စ္ဖို ့ေကာင္းတဲ့ ေမာင္ေမာင္ရဲ ့ အမၿဖစ္ရတာ။

ငယ္ငယ္ကတည္းက စာက်က္ရင္ ဘာမွ မခိုင္းေတာ့ စာက်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာေပါ့။ သင္တန္းတက္မယ္ဆိုရင္၊ စာအုပ္ဝယ္မယ္ဆိုရင္ ဘာမွ မေမးဘဲ ပိုက္ဆံထုတ္ေပးတဲ့ ေဖနဲ ့ေမ။ စာေမးပြဲေၿဖေနခ်ိန္ဆိုရင္ အထူးအခြင့္အေရးေတြ ရတာ။ အဲဒီအခိ်န္ဆို ေရႊပုဇြန္ကိတ္တို ့၊ ေဇာ္ေၾကးအိုးဆီခ်က္တို ့ ေတာင္းဆိုတတ္တာ။ စာေမးပြဲလည္းၿပီးေရာ အထူးအခြင့္အေရးေတြ ပိတ္။ ဆယ္တန္းတႏွစ္လံုး ေမ့မွာ ဟိုင္းၾကီး မၿပန္ရဘဲ စန္းထြန္းတို ့ကို ၿပ ုစုေနရတာ။ ေဖကေတာ့ ၿပ ုစုမဲ့သူ မရိွေတာ့ ဒုကၡေရာက္တာေပါ့။ ဟင္းေကာင္းၾကိ ုက္တဲ့ ေဖ ညတိုင္း မုန္ ့တီနဲ ့ ႏွစ္ပါးသြားရပါသတဲ့။

စကၤာပူကို ဘြဲ ့လာယူေတာ့ ေက်နပ္ပီတိၿဖာေနတဲ့ ေဖက "သမီးေတြေၾကာင့္သာ သူ ့မွာ ေရာက္ဖူးတာ။ သူ ့ဘာသာသူဆို ေရာက္ဖူးမွာ မဟုတ္လို ့ သမီးေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါ"သတဲ့။ သမီးေတြလည္း "သားသမီးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္ မိဘမပံ့ပိုးႏိုင္ရင္ ဘာမွၿဖစ္လာမွာ မဟုတ္တာ။ သမီးေတြ ဒီလိုၿဖစ္တာ ေဖ၊ေမတို ့ေၾကာင့္ပါ"လို ့ ၿပန္ေၿပာေတာ့။ "ဟုတ္ပါၿပီ မိဘနဲ ့ သားသမီး ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ေတာ္လို ့ပါ"တဲ့။ (သူမ်ား ခ်ီးမြမ္းေပးစရာမလိုဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ ခ်ီးမြမ္းေနၾကတာ။ :D )

အေမရိကားကေတာ့ စကၤာပူလို အလည္လာၿပီး အလုပ္ရွာဖို ့ မလြယ္ပါ။ အလုပ္ဗီဇာေပးတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး အလုပ္အေတြ ့အၾကံ ု ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ရိွမွ။ အလည္လာဖို ့ေတာင္ မလြယ္တာပါ။ ေက်ာင္းတက္ဖို ့ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ခင္ပြန္းေနာက္လိုက္ဖို ့ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ အေမရိကန္ဒီဗီြေပါက္လို ့ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ဒုကၡသည္ၿဖစ္လို ့ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အေမရိကားကို ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ခင္ပြန္းလည္း မရိွ၊ အေမရိကန္ဒီဗီြလည္း မေပါက္၊ ဒုကၡသည္လည္း မဟုတ္တဲ့ စန္းထြန္း ေက်ာင္းတက္ရံုမွတပါး အေမရိကားကို ေရာက္စရာနည္းလမ္း မရိွပါ။ ဒီလိုနဲ ့ အေမရိကားေက်ာင္းကို မေတာ္တဆ ကံစြတ္ၿပီးရ၊ ဗီဇာကလည္း တနလၤာေန ့တင္တာ ဗုဒၶဟူးေန ့ ရ၊ အားလံုးကလည္း ဝိုင္းေၿမွာက္ေပး(အခႊ်န္နဲ ့မ)တာနဲ ့ အေမရိကားကို လာၿပီး ေက်ာင္းတက္ေနပါတယ္။

ေဖ၊ ေမတို ့မွာလည္း သနားစရာ။ သားသမီးေတြဆီက ရတယ္လို ့ မရိွဘူး။ စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းတက္ဖို ့လည္း ေပးပါဦး။
ေက်ာင္းၿပီး အလုပ္လုပ္လို ့ အရင္ပိုက္ဆံေတာင္ ေဖ၊ ေမတို ့ကို မဆပ္ရေသးဘူး။ ခုလည္း အေမရိကား ေက်ာင္းသြားတက္ဖို ့ ေပးပါဦး။ ေက်ာင္းၿပီးလို ့ အလုပ္ရရင္ အတိုးေရာ၊ အရင္းပါ ၿပန္ဆပ္ပါ့မယ္။ ခုေတာ ့ ပိုက္ပိုက္မရိွလို ့ စန္းထြန္းဆီကို ပိုက္ဆံပို ့ေပးပါဦး ေဖ၊ ေမ နဲ ့ မၾကီးတို ့ေရ။

ေက်ာင္းတက္ေနတယ္ဆိုလို ့ ၿမန္မာၿပည္က ရုပ္ရွင္ကားထဲကလို၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြလို ေဝေလဝါးလားရိုက္ၿပီး အခ်ိန္တန္ရင္ ေအာင္မယ္လို ့ မထင္လိုက္ပါနဲ ့။ စာၾကည့္တိုက္မွာ စာသြားဖတ္၊ တသက္နဲ ့တကိုယ္ ည ၁နာရီ၊ ၂ နာရီ အထိ စာမၾကည့္ဘူး။ ခုေတာ့ ဟင့္ ဟင့္။ စာအုပ္ထဲ ေခါင္းစိုက္ေနမွ တန္ရံုက်တာ။ ဆရာေတြကလည္း လြယ္တာေတြ သင္ၿပီး ခက္တာေတြ အိမ္စာေပး၊ လုပ္ႏိုင္တာထက္ ပိုေပး။ စာေမးပြဲ ...စာေမးပြဲ...စာေမးပြဲ။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ grade B ရေအာင္ လုပ္ရတာ။ သူတို ့ B ကလည္း ၈၅ ကေန ၉၀ ၾကားရမွ။ ဒီေလာက္ စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားတဲ့ ေက်ာင္းသားဘဝကို။ ဘယ္သူက ေပ်ာ္လို ့ ေက်ာင္းတက္မွာလဲလို ့။

2 comments:

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ပညာေရးကိုအားေပးတ့ဲ မိဘေတြျဖစ္သလို စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ပါၿပီး ေထာက္ပ့ံေပးနိင္တာကလည္း သားသမီးေတြအတြက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈရိွေစပါတယ္။ စာကိုၾကိဳးစားျပီး မိဘေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္နိင္ပါေစဗ်ာ

san htun said...

ေပးတဲ့ဆုနဲ ့ တလံုးတဝတည္း ၿပည့္ပါေစရွင္။