ကိုုစကာရီကာသြား ေတာလား - ၂

၂၀၁၇ ခရစ္စမတ္မွာ ရာမားနဲ ့ဂဂၤါ ဟန္းနီးမြန္း ဟာဝိုုင္အီသြားတယ္။ ညအေမွာင္ထဲမွာ ေခ်ာ္ရည္ပူေတြ ပန္းထြက္လာတာ မီးရႈးမီးပန္းေတြ ေဖာက္ေနသလိုုပဲ အရမ္းလွလို ့ ဆူနမ္က ဟာဝိုုင္အီကိုု သြားခ်င္တယ္။ ရာမားက ေနာက္တခါအတူသြားရေအာင္လိုု ့ ေၿပာေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွန္းမသိဘူး။ ကိုုယ္လည္း ဟာဝိုုင္အီသြားခ်င္တယ္ ေစ်းၾကီးပါ့ ေလယာဥ္ခက ၈၀၀ အထက္။ တိုုးရစ္ေတြအလာမ်ားတယ့္ ေနရာဆိုုေတာ့ ေစ်းၾကီးတာေပါ့။ မတ္လ ၁၇ စေနေန ့ မနက္စာ ဟိုုတယ္က ေကႊ်းပါတယ္။ လံုုးတီးဆန္ကိုု ပဲအမည္းနဲ ့ေၾကာ္ထားတယ့္ ထမင္းေၾကာ္၊ ငွက္ေပ်ာသီးေၾကာ္၊ ဘုုိစာေတြ။ နာနတ္သီး၊ သေဘၤာသီး၊ ဖရဲသီး အရမ္းစားေကာင္းတယ္။ တိုုးဂိုုက္မေလးက လိုုင္ခ်ီးရာသီလိုု ့ ေၿပာေပမယ့္ လိုုင္ခ်ီးလည္းမေတြ ့ဘူး။ လိုုင္ခ်ီးက ဒီေလာက္ေစ်းၾကီးတာ ဘူေဖးဘယ္ေကႊ်းပါ့မလဲ။ ေန ့လည္ ၁၁ နာရီက်ေတာ့ တိုုးဂိုုက္ကလာေခၚတယ္ ဘန္ကားေလးနဲ ့။ အိႏိၵယႏႊယ္ဖြား လင္မယားနဲ ့ဆက္ေက်ာ္သက္သား၊ ဆက္ေက်ာ္သက္သမီး၊ ၇ ႏွစ္အရြယ္ေကာင္ေလးနဲ ့ အေမရိကန္အေမ ၃ ေယာက္၊ ကိုုယ္တိုု ့၂ ေယာက္၊ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္အရြယ္ အေမရိကန္လင္မယား ၂ ေယာက္ဝင္ေခၚတယ္။ မေန ့ကေတြ ့ခဲ့တယ့္ ေရကာတာေဘာင္ေပၚ ၿဖတ္ေမာင္းေတာ့ ကိုုစကာရီကာရဲ ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားအမ်ားစုုကိုု ေရအားလွ်ပ္စစ္က ရတာပါတဲ့။ ကိုုစကာရီကာႏိုု္င္ငံရဲ ့ ရာသီဥတုုက ခန္ ့မွန္းရခက္ အေၿပာင္းအလဲၿမန္တာမိုု ့ မိုုးကာ၊ ထီး ယူလာခိုုင္းတယ္။ ဒီေန ့သြားလည္မွာက ၾကိ ုုးတံတား ၅ ခုု၊ ငွက္ၾကည့္ၾကမွာ ၂ နာရီေလာက္ၾကာမယ္။ ေနေလာင္ခံခရင္၊ ေနကာမ်က္မွန္မလိုုဘူး၊ ၂ နာရီေလာက္ ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းရမွာဆိုုေတာ့ လိုုအပ္တယ့္ဖုုန္း၊ ကင္မရာ၊ မိုုးကာအကၤ ီ်၊ ေရဘူးေလာက္ပဲသယ္ၿပီး မလိုုတာေတြ ကားေပၚထားခဲ့ပါ။ ဒရိုုင္ဘာေစာင့္ေနမွာမိုု ့ ေပ်ာက္မွာစိတ္ပူစရာမလုုိဘူး။ ေနေလာင္ခံခရမ္ လိမ္းစရာမလိုုဘူးလိုု ့ေၿပာေပမယ့္  ေနကတအားပူ ကိုုယ့္အေၿခအေန ကိုုယ္သိေတာ့ ၂ နာရီၿခား ေနေလာင္ခံခရမ္လိမ္းတယ္။ ေတာင္ေပၚကေန ၿမင္ရတယ့္ ရႈခင္းက အင္မတန္လွတာပဲ။ Arenal မီးေတာင္ကေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္း ၿမ ူေတြေဝ့ဆိုုင္းလိုု ့။ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ ေတာေတာင္ေရေၿမေတြက သစ္ပင္ေတြနဲ ့ စိမ္းလန္းေနတာကိုု ၿမင္ရတာ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာတာပဲ။

လမ္းကက်ဥ္းက်ဥ္းေလး ကိုုယ္တိုု ့ေရွ ့မွာ တိုုးရစ္တအုုပ္ၾကီးရိွေတာ့ သူတိုု ့ေက်ာ္သြားေအာင္ ေစာင့္ခိုုင္းတယ္။ တိုုးဂိုုက္က သူနဲ ့မကြာရိွေနဖိုု ့၊ သစ္ကိုုင္း၊ သစ္ရြက္ေတြကိုု သတိထားၿပီးကိုုင္ဖိုု ့ သတိေပးတယ္။ တခါတုုန္းက သူလက္နဲ ့ ေၿမႊက လက္တထြာေလာက္ပဲေဝးတယ္။ တိုုးခရီးသည္တေယာက္က သတိေပးလိုုက္တယ့္အၿပင္ ေၿမႊကလည္း ရန္မမူတတ္တယ့္ ေၿမႊၿဖစ္ေနလိုု ့ ေတာ္ေသးတာတဲ့။ တိုု ့ေတြကိုု လန္ ့ေစတာေပါ့လိုု  ့ေၿပာေတာ့ သတိထားဖိုု ့ ေၿပာတာပါတယ့္။ ဒါေၾကာင့္  သစ္ပင္၊ သစ္ကိုုင္း၊ သစ္ရြက္ေတြကိုု ကိုုင္ေတာ့မယ္ဆိုုရင္ သတိထားရတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တယ့္အခါမွာလည္း ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုု သတိထားၿပီး ေလွ်ာက္ရတယ္။ တိုုးဂိုုက္မွာ မွန္ေၿပာင္းအၾကီးၾကီးပါတယ္။ မွန္ေၿပာင္းကိုုေထာက္၊ ငွက္ရွာ၊ ငွက္ေတြ ့ရင္ ဘာငွက္အမ်ိဳးအစား၊ ဘာေတြထူးၿခားလဲ၊ သူတိုု ့ရဲ ့အမူအက်င့္ေတြကိုု ရွင္းၿပၿပီး တေယာက္ၿပီးတေယာက္ မွန္ေၿပာင္းကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ရတယ္။ သာမန္မ်က္စိနဲ ့ဆိုု မေတြ ့ႏိုုင္တယ့္ ငွက္ေတြကိုု အနီးကပ္ၿမင္ရတာ စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ေကာင္းတယ္။ ငွက္ေတြရဲ ့အေရာင္အေသြးေတြကလည္း လွလိုုက္တာ။ ေၾသာ္ ... ဒါေၾကာင့္ ငွက္ၾကည့္ၾကတာကိုုး။ ငါးမွ်ားမလား၊ ငွက္ၾကည့္မလားေမးရင္ ငွက္ၾကည့္မယ္။ တိုုးဂိုုက္ကိုု ကင္မရာေတြ ေပးၾကၿပီး မွန္ေၿပာင္းကေန ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္။ ကင္မရာနဲ ့ဆိုု မွန္ေၿပာင္းကေန ရိုုက္ဖိုု ့ခက္တယ္။ တေနရာေရာက္ေတာ့ တိုုးအုုပ္စုု လမ္းေဘးကပ္ရပ္ေနၿပီး တိုုးတိုုး တိုုးတိုုးနဲ ့ ေၿပာေနၾကလိုုုု ့ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အရမ္းလွတယ့္ငွက္တေကာင္ လမ္းေဘးက လက္ကိုုင္တန္းေတြေပၚမွာ နားေနတာ။ မွန္ေၿပာင္းေတာင္ မလိုုဘူး သာမန္မ်က္စိနဲ ့ ၿမင္ႏိုုင္တယ္ နီးနီးေလးကိုုး။ ေနာက္တိုုးအုုပ္စုုေရာက္လာေတာ့ တိုုးဂိုုက္က ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ေဘးကပ္ခိုုင္းတယ္။ ေနာက္အုုပ္စုု မွန္ေၿပာင္းကေနၾကည့္၊ ဓာတ္ပံုုေတြရိုုက္ၿပီးၿပီဆိုုမွ ဆက္ေလွ်ာက္ေတာ့ ငွက္က ပ်ံေၿပးသြားတယ္။

ၾကိ ုုးတံတားနဲ ့ ငွက္ၾကည့္တယ့္ေနရာ၊ ဘာသာေလးမ်ိဳးနဲ ့ ေရးထားတယ္
အၿမဲအံုု ့မိႈင္းေဝသီေနေသာ Arenal မီးေတာင္

တိုုးဂိုုက္ တေယာက္ကိုုတေယာက္ ရိုုင္းပင္ကူညီေဖးမ ေစာင့္ေရွာက္ၾကတာကိုု ၿမင္ရတာ အင္မတန္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတာပဲ။ လင္းႏိုု ့တေကာင္သစ္ပင္မွာကပ္ေနေတာ့ တိုုးဂိုုက္တေယာက္က ဓာတ္မီးထိုုးၿပ မွန္ေၿပာင္းကေနၾကည့္။ ခုုမွပဲ လင္းႏိုု ့ကိုု မ်က္စိနဲ ့တပ္အပ္ ၿမင္ဖူးေတာ့တယ္။ လင္းႏိုု ့ေတြဟာ တြဲေလာင္းေနတတ္ၿပီး ညဖက္အစာရွာတယ္။ အဲ့ဒါ ေထာပတ္သီးပင္လိုု ့ေၿပာလိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုုက္တယ္ ကိုုယ္အၾကိ ုုက္ဆံုုး အသီးကိုုး။ ၾကိ ုုးတံတားေတြမွာ အေစာင့္ေတြရိွၿပီး ၾကိ ုုးတံတားမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ တလႈပ္လႈပ္ တယမ္းယမ္းနဲ ့ အသည္းယားစရာေကာင္းတယ္။ အၿပန္အလွန္ဓာတ္ပံုုေတြရိုုက္ၾက လႈပ္ခါေနေတာ့ ဖုုန္းၿပ ုုတ္က်မွာစိုုး ဖုုန္းၿပ ုုတ္က်ရင္ေတာ့ ၿပန္ရႏိုုင္ဖိုု ့လမ္းမၿမင္ဆံုုးၿပီ။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တာလည္း ခါယမ္းေနလိုု ့ ဝါးတားတားပံုုေတြမ်ားတယ္။ တေနရာေရာက္ေတာ့ ေမ်ာက္ေတြေတြ ့တယ္။ ပါးစပ္မဟၾကနဲ ့ေနာ္ ေတာ္ၾကာ ေမ်ာက္ခ်ီးပါးစပ္ထဲ က်ေနဦးမယ္ေၿပာလိုု ့ ပါးစပ္ကိုုအၿမန္ပိတ္။ ေမ်ာက္ခ်ီး အကၤ ီ်ေပၚက်လိုု ့ အေမရိကန္အစ္မၾကီးက လပ္ကီးပဲေဟ့လိုု ့ေၿပာလိုု ့ ရယ္ၾကေသးတယ္။ သူ ့သားက ေက်ာပိုုးအိတ္ေမ့က်န္ခဲ့လုုိ ့ ေၿပးယူရတယ္။ ေမ်ာက္မၾကီးက ဗိုုက္ၾကီးနဲ ့ ကေလးက အတင္းေက်ာကုုန္းေပၚ တြယ္တက္ေနလိုု ့ ဆြဲခ်ေနတာတဲ့။ ေတြ ့လားသား ေမ်ာက္ကေလးေတြ သိပ္လိမၼာတာပဲ အေမက သူ ့အနားမွာေနဆိုု ေနတယ္ အေမစကားနားေထာင္တယ္လိုု ့ေၿပာလိုု ့ ၿပံ ုုးၾကေသးတယ္။ အံမယ္ ဆူနမ္ကလည္း ငွက္တေကာင္ေတြ ့လိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ၿပေနေသးတယ္။ ၾကိ ုုးတံတားတခုု အဆံုုးနားမွာ စံပယ္ပန္းနံ ့နဲ ့တူတယ့္အပင္ေတြ ့လိုု ့ အေမရိကန္အစ္မၾကီးက ကိုုယ္တိုု ့ကိုုၿပလိုု ့ ေမႊးလိုုက္ၾကေသးတယ္။ အားပါး ... ေမႊးလိုုက္တာ အဲ့ဒီလိုုအပင္မ်ိဳး အိမ္မွာစိုုက္ခ်င္တာ။ ခုုေေတာ့ အပင္မေၿပာနဲ ့လူေတာင္ ေနစရာမရိွဘူး။ ပုုရႊက္ဆိတ္ေတြ သစ္ရြက္ေတြ သယ္ေနတာေတြ ့လိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္။ အိႏိၵယႏႊယ္ဖြားအစ္မၾကီး ပုုရႊက္ဆိတ္ေတြ သစ္ရြက္ေလးေတြ သယ္ေနတာကိုု ဗီြဒီယိုုရိုုက္တာ ပိုုေကာင္းတယ္လိုု  ့ အၾကံေပးလိုု ့ ဗီြဒီယိုုရိုုက္။

ပုုရႊက္ဆိတ္ေတြထဲမွာ သစ္ရြက္ေတြ သယ္ေနၾကတာ အထီးလား၊ အမလားလိုု ့ တိုုးဂိုုက္ကိုုေမးေတာ့ အမလိုု ့ေၿဖတယ္။ ဟင္ ... အဲ့ဒါဆိုုရင္ အထီးေတြက ဘာလုုပ္ေနၾကတုုန္း ကိုုယ္တိုု ့ကိုု မ်က္စိမွိတ္ၿပၿပီးေမးေတာ့ အယ္မေလး ရယ္လုုိက္ရတာ။ သူ ့အမ်ိဳးသားက အထီးေတြက ဘာမွမလုုပ္ဘူး ဧည့္ခန္းကုုလားထိုုင္မွာ ဘီကာထိုုင္ေသာက္ၿပီး တီဗြီၾကည့္ေနတယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ ဝက္ဝက္ကြဲ ရယ္လိုုက္ၾကတာ။ အထီးေတြက မ်ိဳးပြားတယ့္တာဝန္ၿပီးရင္ ၂ ပတ္ေလာက္ဆိုု ေသသြားေရာ၊ ဘုုရင္မက အႏွစ္ ၂၀ ေလာက္အထိ အသက္ရွင္တယ္။ သစ္ရြက္ေတြသယ္တယ့္တာဝန္ကိုု အမေတြက လုုပ္ေဆာင္ၿပီး သူတိုု ့အသိုုက္မွာ သစ္ရြက္ေတြနဲ ့ စိုုက္ပ်ိဳးေရးလုုပ္တယ္ အဲ့ဒီကေန ရလာတယ့္အစားကိုု စားေသာက္ၾကတာလိုု ့ တိုုးဂိုုက္က ရွင္းၿပတယ္။ စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ေကာင္းသား ဂူဂယ္မွာ ရွာေဖြဖတ္မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးထားေပမယ့္ ခုုထိမဖတ္ၿဖစ္ေသးဘူး။ အိႏိၵယႏႊယ္ဖြားမိသားစုု ေဘာ့စတြန္နားမွာေနတာ ၿမန္မာၿပည္ကဆိုုေတာ့ သူတိုု ့က အိႏိၵယအႏႊယ္ေတြဆိုုေတာ့ ၿမန္မာၿပည္ကိုု သြားလည္ခ်င္ေတာ။ documentary တခုုၾကည့္ရတယ္ အဲ့ဒီမွာ ၿမန္မာၿပည္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုုးတိုုင္းၿပည္လိုု ့ ေၿပာတယ္။ မင္းကိုုၾကည့္တာနဲ ့တင္ မွန္တယ္ဆိုုတာ သိလိုုက္တယ္။ အရင္တုုန္းက ဗီဇာခက္ေပမယ့္ ခုုဆိုုဗီဇာလႊယ္သြားၿပီ ဘုုရားပုုထိုုးေတြ အမ်ားၾကီးရိွတယ့္ ပုုဂံ၊ ေရႊတိဂံုု၊ အင္းေလး၊ တိုုးရစ္ရာသီအေၾကာင္း ေၿပာခဲ့ေသးတယ္။ သူတိုု ့က ကိုုစကာရီကာမွာ ၇ ရက္ေလာက္ေနမွာ။ ဆူနမ္ဘြတ္တယ့္ anywhere ဆိုုဒ္မွာပဲ ဘြတ္တာတယ့္။ အေမရိကန္သားအမိ ၃ ေယာက္ကေတာ့ ခ်ီကာဂိုုက ဆန္ဟိုုေဆးက လာေဖၚတူနာကိုု ကိုုယ္တိုုင္ကားေမာင္းလာတာ ဂူဂယ္မတ္က မွားၿပလိုု ့ ၄ နာရီေလာက္ ၾကာသြားတယ္တဲ့။ ဆူနမ္ကလည္း ကိုုယ္တိုုင္ကားေမာင္းမလိုု ့ စဥ္းစားေသးတယ္။ ဘေလာ့ေတြ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္း၊ အေကြ ့ေကာက္မ်ား၊ လမ္းညႊန္ထားတာေတြ စနစ္တက်မရိွလိုု ့ မေမာင္းသင့္ဘူးလိုု ့ ေရးထားလိုု ့ ကားမေမာင္းဘူးလိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္တာတယ့္။

ဂ်င္းပင္
ေတာလမ္းေလးကေတာင္ ကဗ်ာဆန္တယ္
တိုုး ၃ အုုပ္စုု ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ရတယ့္ ငွက္

ဘုုရား ... ဘုုရား  ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဆူနမ္သာ ကားေမာင္းရင္  ၆ နာရီေလာက္ ေမာင္းရမယ္ထင္တယ္။ ဆူနမ္က ဂ်ီပီအက္စ္ၿပသနာရိွတယ္ လမ္းသြယ္ေလးေတြမ်ားတယ့္လမ္းဆိုု ဆူနမ္ဒုုကၡေရာက္ၿပီ။ ေဘးကေန  ညာေကြ ့ဘယ္ေကြ ့ ကူေၿပာေပးရတယ္။ စတိတ္မွာေတာင္ ဂ်ီပီအက္စ္နဲ ့ လမ္းေတြမွားလိုု ့ ကိုုစကာရီကာမွာဆိုု ဘယ့္ႏွယ့္ေနမလဲမသိဘူး။ ကေနဒါက စတိတ္နဲ ့တူေတာ့ ကိစၥမရိွေပမယ့္ တၿခားႏိုုင္ငံမွာဆိုုရင္ ကားမေကာင္းတာ အေကာင္းဆံုုးပဲ။ ၾကိ ုုးတံတားမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာကိုု မၾကိ ုုက္ေပမယ့္ ေတာင္တက္ဝါသနာပါတယ့္သူဆိုုေတာ့ အပူပိုုင္းေဒသသစ္ေတာအုုပ္ထဲမွာ ငွက္ၾကည့္ရတာကိုု သေဘာက်တယ္။ ဒုုတိယသြားမယ့္ေနရာက ၁၅ မိနစ္အေဝးက ေရတံခြန္ပါ။ ေရကူးမယ့္သူေတြက ေရကူးဝတ္စံုု၊ ပုုဝါေတြသယ္ဖိုု ့ သယ္ပါတယ္။ ေနေလာင္ခံခရမ္၊ ေနကာမ်က္မွန္မလိုု၊ မိုုးကာအကၤ ီ်၊ ထီး၊ ဖုုန္း၊ ကင္မရာ၊ ေရဘူး လိုုအပ္တာပဲသယ္ၿပီး က်န္တာေတြ ကားေပၚထားခဲ့ရပါတယ္။ ေလွကားထစ္ ၅၀၀ ဆင္း ေလွကားထစ္ ၅၀၀ ၿပန္တက္ရမယ္ဆိုုေတာ့ ဆူနမ္က စိတ္ပူတယ္ ၿပန္တက္ႏိုုင္ပါ့မလား။ သူမ်ားေတြက မဆင္းခင္ အဝတ္လဲခန္းမွာ ေရကူးဝတ္စံုုလဲတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့က ေရမကူးဘူးေတာ့ လဲစရာမလိုု။ ေရက အရမ္းေအးေတာ့ နာရီဝက္စိမ္ႏိုုင္မွာ မဟုုတ္ဘူး ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲ စိမ္ႏိုုင္မွာတယ့္။  မဆင္းခင္ မေတာ္တဆ တစံုုတရာၿဖစ္ရင္ တာဝန္မယူတာကိုု သိတယ္ဆိုုတယ့္ waiver လတ္မွတ္ထိုုးရတယ္။ အဆင္း ၁၅ မိနစ္သာသာ ဆင္းရပါတယ္ အတက္သမားေတြကိုု ေရာက္ေတာ့မယ္ အားမေလွ်ာ့နဲ ့ မင္း လုုပ္ႏိုုင္ပါတယ္လိုု ့ အားေပးၾကတယ္။ ေရတံခြန္ေရက်သံကိုု ၾကားရတာနဲ ့တင္ ၿငိမ္းေအးတာကိုု ခံစားရတယ္။ ေရတံခြန္စိမ့္စမ္းရိွတယ့္အရပ္ဆိုုေတာ့ ေအးစိမ့္ေနတာပဲ။ ေရေတြ တေဝါေဝါထိုုးက်ေနတယ့္ ေနရာနားမွာ အႏၱရာယ္မ်ားလိုု ့ သတိနဲ ့ကူးခိုုင္းတယ္။ စိတ္အခ်ရဆံုုးက ေရတံခြန္ကေန စီးဆင္းလာတယ့္ စမ္းေခ်ာင္းမွာ ေရကူးတာ။ ေရတံခြန္မွာ နာရီဝက္အခ်ိန္ေပးတယ္ အတက္ ၂၅ မိနစ္ တကယ္လိုု ့ တက္ရတာအခ်ိန္ယူမယ္ဆိုုရင္ ေစာေစာတက္။ ဆူနမ္က ေရတံခြန္နဲ ့ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီးတာနဲ ့ ၿပန္တက္ေတာ့တယ္။

ေက်ာက္ေဆာင္တခုုေပၚမွာထိုုင္ ေၿခေထာက္ကိုု စီးဆင္းေနတယ့္စမ္းေရထဲခ် ေၿခဖဝါးကိုု ေၿမၾကီးထဲႏွစ္ earthing လုုပ္တယ္။ ေအးစိမ့္လာလိုု ့ ဆယ္မိနစ္ပဲ စိမ္ႏိုုင္တယ္။ အေပၚၿပန္တက္ေတာ့ တိုုးဂိုုက္က နင့္သူငယ္ခ်င္းေရာ သူလား တက္ႏွင့္ၿပီ။ ၁၅ မိနစ္ပဲၾကာတယ္ ေတာင္ေပၚၿပန္ေရာက္တယ္။ ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ပူအိုုက္လိုုက္တာ ေခႊ်းေပါက္ေပါက္က်။ တိုုးဂိုုက္က ဘာသာစကား ၄ မ်ိဳး ေၿပာတတ္တယ္ စပိန္၊ အဂၤလိပ္၊ ၿပင္သစ္၊ ဂ်ာမာန္။ တကၠသိုုလ္မွာ အင္းဆက္ဘာသာေဗဒနဲ ့ ဘြဲ ့ရတာတယ့္။ တိုုးဂိုုက္စာေမးပြဲေအာင္ၿပီးရင္ ၃ ႏွစ္တခါ လိုုင္စင္သက္တမ္းတိုုး စာေမးပြဲေၿဖ။ ဒါေၾကာင့္ ေတြ ့တယ့္တိုုးဂိုုက္တိုုင္း ပေရာ္ဖက္ရွင္္နယ္ဆန္တယ္။ တိုုးဂိုုက္က စတိတ္ကိုုမေရာက္ဖူးဘူး စတိတ္ကိုုလာလည္မယ္ဆိုုရင္ ဗီဇာလိုုတယ္။ အိမ္ေထာင္မရိွတယ့္လူဆိုု ဗီဇာရဖိုု ့ခက္တယ္။ သူ ့တိုုင္းၿပည္ကိုု ခ်စ္တယ္ စတိတ္မွာလည္း မေနႏိုုင္ဘူး ေအးလိုု ့တယ့္။ ကိုုစကာရီကာကိုု အလာဆံုုးက အေမရိကန္၊ ဒုုတိယၿပင္သစ္၊ ဂ်ာမန္၊ ဥေရာပ ေအးရွန္းသိပ္မေတြ ့။ ေန ့လည္စာကိုု တိုုးကေကႊ်းတာ စားေသာက္ဆိုင္မဟုုတ္ဘူး အိမ္ဆိုုင္ေလး ။အဲယားကြန္းမရိွဘူး နယ္ကဆိုုင္ေတြနဲ ့တူတယ္ သန္ ့ရွင္းတယ္။ ကိုုယ္စားဖူးသမွ် ကိုုစကာရီကန္အစားအစာေတြထဲမွာ ဒီဆုုိင္အေကာင္းဆံုုးပဲ။ နာနတ္သီးမၾကိ ုုက္တယ့္သူေတာင္ နာနတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ၾကိ ုုက္တယ္။ ကိုုစကာရီကာစတိုုင္ ထမင္းလံုုးတီးနဲ ့ပဲ၊ ငွက္ေပ်ာက္သီး၊ အသားတမ်ိဳး၊ tacol ေပၚမွာ အရြက္သုုတ္ salad ။ ဗိုုက္ဆာဆာနဲ ့တီးတာ အကုုန္ေၿပာင္။ အိႏိၵယကေလးက ကားမူးလိုု ့ မစားႏိုုင္ဘူး။ စားၿပီးလိုု ့ ဆိုုင္ေဘးက ထိုုင္ခံုု၊ ဒန္းေလးမွာထိုုင္။ ငွက္ေပ်ာသီး၊ နာနတ္သီးေကႊ်းထားလိုု ့ လာစားတယ့္ ငွက္လွလွေလးေတြကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္။ ေဘးနားကေခ်ာင္းေလးမွာ ေရထဲထိုုင္ဗင္ထိုုးဆင္းေနၾကတယ့္ ကေလးတသိုုက္ကိုုၿမင္ေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ငယ္ငယ္တုုန္းက ဟိုုင္းၾကီးေခ်ာင္းထဲ ထိုုင္ဗင္ထိုုးဆင္းၾကတာကိုု သတိရမိေသးတယ္။ ခ်ီကာဂိုုမိသားစုုက ကေလးက ကိုုယ္စီးေနတယ့္ဒန္းကိုု စီးေနခ်င္လိုု ့ ေပးလိုုက္ေတာ့ သူ ့အစ္မက ေပးစရာမလုိဘူးတယ့္။

ဖုုန္းနဲ ့ရိုုက္ခဲ့တာ တိုုးဂိုုက္ရဲ ့ မွန္ေၿပာင္းကေနတဆင့္ ၿမင္ခဲ့တယ့္ငွက္ေတြ
လင္းႏိုု ့
ကေလးက ကိုုယ့္ဖုုန္းၿပ ုုတ္က်ေတာ့မယ္လိုု ့ သတိေပးတယ္။ ဆူညံေနတယ့္ သူတိုု ့ေမာင္နွမကိုု သူ ့အေမက သူမ်ားေတြ သဘာဝအလွကိုု ခံစားေနတာ၊ ေအးခ်မ္းေနတာေတြကိုု အေႏွာင့္အယွက္မေပးနဲ ့။ ေကာင္းေကာင္းမေနရင္ သူတိုု ့အေဖကိုု ၿပန္ေၿပာမယ္လိုု ့ ဆူေနတယ္။ လူယဥ္ေက်းေတြက အဲ့ဒီလိုု ကိုုယ့္ေၾကာင့္ သူတပါးအေႏွာင့္အယွက္ၿဖစ္မွာစိုုးတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္မေလးက မႏွစ္က Women march ခ်ီတက္ပြဲအကၤ ီ်ဝတ္ထားလိုု ့ ခ်ီတက္ပြဲတက္သလားလိုု ့ေမးေတာ့ မတက္ၿဖစ္ဘူး၊ သူ ့သူငယ္ခ်င္းက လက္ေဆာင္ေပးတာတယ့္။ သူက စာအုုပ္ေတြမွာ ပန္းခ်ီဆြဲတယ့္ သရုုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီဆရာ ၿဖစ္ခ်င္တာတယ့္။ အေမရိကန္ႏိုုင္ငံရဲ ့ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း ပညာေရးစနစ္အေၾကာင္း ေမးၾကည့္တယ္။ ဆက္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကတည္းက ဘာၿဖစ္ခ်င္တယ္၊ ဘာလုုပ္ခ်င္တယ္ဆိုုတာ သိေနၿပီ။ အာရွပညာသင္စနစ္အေၾကာင္း သူကလည္း ၿပန္ေမးတယ္။ ကိုုယ္စတိတ္ေက်ာင္းကိုု ေရာက္ေတာ့မွ ေမးခြန္းေမးတတ္လာတာလိုု ့ေၿပာေတာ့ အိႏိၵယအစ္မက သူလည္း ခုုထက္ထိ ေမးခြန္းေမးရမွာကိုု မရဲၿဖစ္ေနတုုန္းတယ့္ ။ အေမရိကန္လူၾကီး ၂ ေယာက္က ကယ္လီဖိုုးနီးယားၿပည္နယ္ ဆန္ေဒရီဂိုုၿမိ ုု ့မွာေနတာ။ သူ ့သားက ေဘာ့စတြန္မွာေနေတာ့ ေဘာ့စတြန္ကိုုသြားလည္ ေဘာ့စတြန္ဦးထုုပ္ေဆာင္းထားတယ္။ ဟိုုတယ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ဝရန္တာက ထိုုင္ခံုုမွာ ေက်းငွက္သံေတြနားေထာင္ၿပီးအိပ္။ ညေနေစာင္း ရွယ္တယ္မေခၚေတာ့ဘဲ ေတာင္ကုုန္းကေလးအတိုုင္း လမ္းေလွ်ာက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္။ တာဝါေကာင္တာသြား တာဝါယူ ေရကူးဝတ္စံုုလဲ ေရပူစမ္းေတြ လိုုက္ၾကည့္ေတာ့ တကန္က ၉၀ ဖာရင္ဟိုုက္။ အစပိုုင္းက အေတာ္ပူေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့ အပူေလ်ာ့သြားတယ္။ မေန ့တုုန္းက စိမ္တယ့္ကန္းက ၇၈ ဖာရင္ဟိုုက္ ၾကာေတာ့ ေအးလာတယ္။ ဒီကန္က ေအးမသြားဘူး ပူရင္ အေပၚၿပန္တက္ ေအးရင္ေအာက္ဆင္း။ ကိုုစကာရီကာရဲ ့ ေနထြက္ခ်ိန္က မနက္ ၅ နာရီခြဲ ေနဝင္ခ်ိန္က ည ၅ နာရီခြဲ။ ေရပူစမ္းေဘးနားမွာ ေငြပန္းပင္ေလးေတြ ပြင့္ေနေတာ့ ေမႊးလိုုက္တာ။ ေငြပန္းပင္ မေတြ ့ရတာ အေတာ္ၾကာၿပီပဲ။

မေန ့က ေရပူစမ္းမွာ ၁ နာရီ၊ ဒီေန ့ ၂ နာရီ စိမ္တယ္။ ဆူနမ္က ည ၈ နာရီထိုုးၿပီ ည ၉  နာရီခြဲ စားေသာက္ဆိုုင္ပိတ္ေတာ့မယ္လိုု ့ ေဆာ္ၾသေတာ့မွ တက္ေတာ့တယ္။ တာဝါေကာင္တာမွာ ေရခ်ိဳး အဝတ္အစားလဲ စားေသာက္ဆိုုင္မွာ ညစာစားေတာ့ ဘူေဖးမစားေတာ့ဘူး ေကာ့စကာရီကာအစားအစာ ရမ္းသမ္းမွာၾကတယ္။ ေန ့လည္ကစားတယ့္ ေကာ့စကာရီကာအစားအစာက အေကာင္းဆံုုးၿဖစ္ေနေတာ့ ဟိုုတယ္ကဟာေတြ လိုုက္မမွီဘူး။ ေရပူစမ္းမွာ ၂ နာရီေလာက္ စိမ္လိုုက္ေတာ့ ပင္ပန္းတာေတြ ေပ်ာက္သြားၿပီး လန္းဆန္းသြားတယ္။ ဆရာမၾကီးေဒၚခင္ႏႊယ္ဝင္း ေၿပာတယ္ ေရပူစမ္း၊ စမ္းေခ်ာင္း၊ ၿမစ္၊ ပင္လယ္မွာ ေရခ်ိဳးရင္ အပန္းေၿပတယ္ လန္းဆန္းတယ္ဆိုုတာအမွန္။ အိမ္မွာဆိုုရင္ ဆားဆိုုဒါ၊ epsom sale နဲ ့ ခ်ိဳးပါတဲ့။ အေၿပးေလ့က်င့္လိုု ့ ေၿခသလံုုးနာရင္ Dr.Teals epsom salt lotion လိမ္းရင္ သက္သာတယ္လိုု ့ ခံစားမိတယ္။ ဒီလိုုေရပူစမ္း နယူးေယာက္နားမွာရိွရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ တပတ္တခါ၊ တလတခါ စိမ္ခ်င္တယ္။ ကိုုယ္က ႏွစ္ႏွစ္ၿခိ ုုက္ၿခိ ုုက္ အိပ္ေပ်ာ္ေပမယ့္ ဆူနမ္က အိပ္မေပ်ာ္ ရွဴးခဏခဏ ထေပါက္ေနတာ မႏိုုးဘူးလားတဲ့။ ဟင့္အင္း ပင္ပန္းတာေရာ၊ ေရပူစမ္းေၾကာင့္ထင္တယ္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိ ုုက္ၿခိ ုုက္ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ စာေမးပြဲေတြနီးလာရင္ စာမရေသးလိုု ့ စိတ္ပူၿပီး အိပ္မေပ်ာ္တာကလြဲရင္ ကိုုယ့္ဘဝမွာ အိပ္မေပ်ာ္တယ့္ရက္က ခပ္ရွားရွား စတိတ္မလာခင္အထိေပါ့။ စတိတ္ေရာက္ကတည္းက စာေမးပြဲ၊ အလုုပ္၊ ဗီဇာအတြက္ စိတ္ပူရတာနဲ ့ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့တာ လုုပက္စ္ၿဖစ္ေတာ့ပိုုဆိုုး။ insomia အသံ၊ အလင္းၿမင္ရင္ အိပ္လိုု ့မရ၊ မၾကီး အိပ္ယာထဲမွာ ဖုုန္းပြတ္ေနရင္ ေအာ္ေတာ့တာ ဖုုန္းပိတ္အိပ္။ အိပ္ခါနီး မက္ဂနီဆီယမ္ေသာက္အိပ္ရင္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိ ုုက္ၿခိ ုုက္ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ ေကာ္ဖီစိုုက္ခင္း၊ ေခ်ာကလက္စက္ရံုု သြားလည္တယ့္ အေၾကာင္းကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
မတ္ ၃၀၊ ၂၀၁၈။

ၾကိ ုုးတံတားေပၚမွာ
အရြက္နဲ ့တူတယ့္ ပိုုးႏွံေကာင္
ေငြပန္း
ဟိုုတယ္ကေကႊ်းတယ့္ မနက္စာဘူေဖး.. ကိုုစကာရီကန္ေကာ္ဖီ သိပ္ေကာင္းတယ္
အသီးေတြက အရမ္းအရသာရိွတယ္
စားဖူးသမွ်ထဲမွာ အေကာင္းဆံုုး ေကာ့စကာရီကန္စာ၊ နာနတ္သီးေဖ်ာ္ရည္လည္း အရမ္းေကာင္းတယ္
ဘယ္ဖက္စြန္း အနက္မွာ အၿပာေဖာက္ထားတယ့္ ငွက္ေလး ေတြ ့လား အရမ္းလွတယ္
ေခ်ာင္းထဲ ထိုုင္ဗင္ထိုုးဆင္း ေရကူးေနတယ့္ ကေလးေတြ
ရမ္းသမ္းမွာလိုုက္ၾကတယ့္ ညစာ

No comments: