Cold Spring သွား ေတာလား...

ြသဂုတ် ၃ စနေနေ ့ နယူးေယာက် အက်ပ်စတိတ်ဖက် ကိုးစပရင်းဖက်ကို ဟိုက်ကင်းထွက်ြဖစ်တယ်။ နယူးေယာက်ကိုေရာက်ြပီး မ ြကာခင်ဟိုက်ကင်းအဖွဲ ့မှာ ဝိုင်းနဲ ့စခင်ြပီး ပထမဆံုးသွားြဖစ်တဲ့ခရီးက ကိုးစပရင်း။ ၂၀၁၄ ြသဂုတ်လမှာ သွားခဲ့တာဆိုေတာ့ ငါးနှစ်တိတိပဲ။။။ ငါးနှစ်ဆိုတာ ြမန်လိုက်တာ ခဏလေးလိုပဲ။ ဒီတခေါက်တော့ Boscobel အိမ်နဲ ့ပန်းြခံ တိုးကို မတ်ထရိုေနာ့ရထားမှာ ဝယ်လိုက်တယ်။ ထံုးစံအတိုင်း ဂရမ်းစင်ထရယ်ကနေ မနက် ၈ နာရီ ၄၀ ထွက်တဲ့ရထားကို တနာရီေလာက်စီးလိုက်ရင် ေရာက်ြပီ။ ဘူတာကနေ ေဘာ့စ်ကိုဘယ်ကို ထရော်လီရိှတယ်ဆိုေပမဲ့ ထရော်လီမတေွ ့ အူဘာငှားလို ့ရပေမဲ့ လမ်းေလှျာက်နိုင်တာနဲ ့ လမ်းေလှျာက်ြကတယ်။ လမ်းေဘးမှာေပါက်နေတဲ့ ပန်းေလးေတွ အတော်လှတယ်။ ကိုးစပရင်းြမိ ု့လယ်ေကာင်ေရာက်ေတာ့မှ အရင်တခေါက်တုန်းက သွားဖူးတဲ့လမ်းေတွကို မှတ်မိတယ်။ ြမိ ု ့ငယ်ေလးဆိုတော့ လူရှင်းကားရှင်းတယ်။ အတော်ေလးြကာတော့ လမ်းသွားလမ်း မရိှေတာ့ဘူး။ ဟိုင်းေဝးလမ်းမ ြကီးဘေးမှာ ေလှျာက်ရတာ ကားတေွက ေနာက်ကနေဝင်တိုက်မလား ေဘးကနေတဝီှးဝီှး ြဖတ်နေတာ အသည်းတယားယားပဲ။ အန္တရာယ်မရိှဘူး ဝင်မတိုက်ပါဘူးလို ့ ဝိုင်းကိုအားေပးစကားေြပာတဲ့အခါ မင်းမောင်ေလး လမ်းမ ြကီးေပါ်မှာ မောင်းနေပေမဲ့ လမ်းမ ြကီးေပါ်  တက်ရပ်ထားြပီး ေရာင်ြပန်တပ်မထားတဲ့ကားကို ဝင်တိုက်လုိ ့ မသေသင့်ဘဲ ေသခဲ့ရတာပဲမလား။ သူကမှန်ေပမဲ့ သူများကမှားတဲ့အခါ ခံရတာပဲမလား။ မှန်တဲ့စကားဆိုေပမဲ့ ရင်ထဲနင့်နေတာပဲ။ ေြသာ် ေသ ြခင်းတရား အတော်ေြကာက်စရာေကာင်းတာပဲ။ ချစ်တဲ့သူတယောက် ေသဆံုးသွားတာ အတော်ဝမ်းနည်းစရာြကီး။ တေွးမိတိုင်း နာကျင်ေြကကွဲ ခံစားရတုန်း ရင်ကွဲနာဆိုတာ ဒါမျိုးေနမှာ။  အြပန်ကျရင် ကိုယ်ကလမ်းေလှျာက်ချင်ေပမဲ့ ဝိုင်းေြကာင့် ထရော်လီစီးမယ်လို ့ ေရွးချယ်လိုက်တယ်။ ေဘာ့စ်ကိုဘယ်အိမ်တိုးက နာရီဝက်ဆိုစမှာတဲ့ မစခင်ေလး ဓာတ်ပံုေြပးရိုက်။ အိမ်ကိုဘယ်သူတေွပိုင်တယ်၊ ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းခဲ့တယ်ဆိုတာတေွ ရှင်းြပတယ်။ စန္ဒရားက နှစ်ေပါင်း ၁၀၀ ေကျာ်ြပီ။ ေြမအောက်ထပ်မှာ ဘယ်လိုချက်ြပ ုတ်သလဲ ဆိုတာေတွ ရှင်းြပတယ်။ လီမွန်နိတ်နဲ ့ကွတ်ကီးေကွှျးတယ်။ ဝိုင်းက အမ်မလေး ဥေရာပက ေရှးေဟာင်းအဆောက်အဦးေတွက အများြကီးသာတယ်။

အိမ်ေရှ ့ကနေ ဟက်ဆန်ြမစ်၊ West Point စစ်သင်တန်းေကျာင်းကို ြမင်ရတဲ့ြမင်ကွင်းက အတော်ေလးလှတယ်။ West Point ေကျာင်းက အတော်နာမည်ြကီးတယ် တနေ ့သွားလည်ဦးမယ်။ အဝင်ဝမှာေစာင့်နေတဲ့ ေယာကျ်ားနှစ်ယောက်ကို ေမးြကည့်တော့ သူတို ့လည်း ထရော်လီစောင့်နေတာတဲ့။ Farmer Market ကိုသွားြပီး တပတ်ပတ်ြကည့် ဝိုင်းက ေရွှဖရံုသီး pie cake ကိုယ်က ဘလူးဘယ်ရီ pie cake ဝယ်တယ်။ အဝင်ဝရောက်တော့ ထရော်လီအကေြာင်းမေးြမန်းထားဖူးတဲ့ ြမက်ရိတ်သမားက လာေြပာတယ် ထရော်လီခုပဲ ြပန်ထွက်သွားတယ်တဲ့။ မှီလိုမှီြငား လမ်းမဖက်ထွက်ြကည့်တော့ ထရော်လီအရိပ်အယောင် မတေွ ့မိဘူး။ ထရော်လီက အချိန်မမှန်ဘူး ဒီတော့အူဘာေခါ်လိုက်တယ် အူဘာက မိနစ် ၂၀ ေလာက် ေစာင့်ရတယ်။ စောနေသေးတာနဲ့ ကိုးစပရင်းြမိ ု့လယ်ေကာင်က antique ဆိုင်တိုင်းကို ဝင်ြကည့်တယ်။ အဟောင်းဆိုင်ဆိုေပမဲ့  ဒီဇိုင်းလက်ရာေလးတေွ မဆိုးဘူး။ ြမစ်ကမ်းေဘးနားတလေှျာက် လမ်းေလှျာက်ြကတယ်။ အရင်လာတုန်းက ဟိုင်းေဝးလမ်းမ ြကီးကိုြဖတ်ြပီး ဟိုက်ကင်းထရေးလမ်းဆီ သွားတာ။ အမေ၊ မ ြကီးလာတုန်းက အဲ့ဒီကိုသွားခဲ့ေပမဲ့ ဟိုက်ကင်းထရေးေတွဆီ မသွားခဲ့ဘူး။ အမေ၊ မ ြကီးတို ့နဲ့  ပါလာတဲ့မုန် ့ေတွစား ြမစ်ကမ်းေဘးက သဲေသာင်စပ်မှာ ဖျာခင်းြပီး အိပ်ြကတယ်။ ဟက်ဆန်ြမစ်ေဘးက ပန်းြခံေဘးမှာ ခဏထိုင်နားြကတယ်။ ကိုယ်က အဲ့လိုြမစ်ကမ်းေဘးမှာ အရိပ်အာဝါသကောင်းတဲ့ သစ်ပင်ေတွ ့ရင် ဖျာေလးခင်းြပီး အိပ်ချင်မိတော့တာပဲ။ စာအုပ်ဖတ်လိုက် အိပ်လိုက် စကားေြပာလိုက် စားလိုက် ပစ်ကနစ်ထွက်ချင်တာ။ ြမစ်ကမ်းေဘးနားက နာမည်ြကီးမိုမိုေရခဲမုန် ့စားတယ်။ ေဘ့ာစ်ကိုဘယ်အိမ်ထက် ဟိုက်ကင်းထွက်ရတာ ပိုြကိ ုက်တယ်။ အြပန်လမ်းမှာေတာ့ ပင်ပန်းလို ့ ရထားေပါ်မှာ အိပ်ေပျာ်သွားတယ်။

Happy Traveling !
စန်းထွန်း
နိုဝင်ဘာ ၆၊ ၂၀၁၉။

Boscobel အိမ်ေရှ ့ကနေ ြမင်ရတဲ့ ဟက်ဆန်ြမစ် ညာဖက်ြခမ်းက နာမည်ြကီး West Point စစ်သင်တန်းေကျာင်း
ကိုးစပရင်း ြမိ ု ့လယ်ေကာင်က အိမ်ကလေး
ကိုးစပရင်းလမ်းေဘးမှာ အလေ့ကျပေါက်နေတဲ့ ပန်းေလးေတွ အင်မတန်လှတယ်
Bascobel အိမ်

No comments: