အလာစကာသြား ေတာလား - ၁၃

ဂ်ဴလိႈင္ ၁၄ စေနေန ့ မေန ့ညက Sea Salt ဆိုုင္ကေန မကုုန္လိုု ့ၿပန္သယ္လာတဲ့ pasta ၊ ဟန္ယူလာတဲ့ ပဲပိစပ္မႈန္ ့ကိုု ေရေႏြးနဲ ့ေဖ်ာ္၊ ကိုုယ္ယူလာတဲ့ အေစ့အႏွံ nuts ေတြကိုု မနက္စာအၿဖစ္ စားၾကတယ္။ မနက္ေစာေစာ ခ်က္ေကာက္လုုပ္ၿပီး လက္ေက့အိတ္ေတြ သိမ္းထားေပးပါလားလိုု ့ အကူအညီေတာင္းေတာ့ ဟိုုတယ္ဝန္ထမ္းက အင္တင္တင္။ ေနာက္ေတာ့ အိုုေကတဲ့ ဟိုုတယ္တိုုင္း လက္ေက့အိတ္ေတြ သိမ္းထားေပးပါတယ္ ဒီတေယာက္က်မွ ဘယ့္ႏွယ့္ပါလိမ့္ သူ ထမ္းပိုုးထားရတာလဲမဟုုတ္။ တာကီတီနာၿမိ ုု ့မွာတုုန္းက ဟိုုတယ္ကိုုလိုုက္ရွာေပး ေနာက္ေန ့မနက္ လာၾကိ ုုေပး ကူညီတတ္တဲ့ လင္ဒါ၊ ေပၚလာတိုု ့လိုု လူမ်ိဳးနဲ ့ ၾကံ ုုရသလိုု ဒီလိုုသေဘာမေကာင္း မကူညီခ်င္တဲ့ လုူမ်ိဳးနဲ ့လည္း ၾကံုုရတာပါပဲ။ ကူပြန္လတ္မွတ္ ေတာင္းမလားလိုု ့ မေတာင္းေတာ့ပါဘူး။ ၿမစ္ကမ္းေဘးတေလွ်ာက္ ထေရးလမ္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္ RV ကားေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ တခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ RV ကားနဲ ့ ခရီးထြက္ခ်င္တယ္။ ဟိုုဖက္ကမ္းမွာ ေရခဲေတြဖုုံးေနတဲ့ ေတာင္ေတြၿမင္ရတယ္။ ေလက သန္ ့ရွင္းတယ္ စက္ဘီးစီးလာတဲ့ ကေလးေတြေတြ ့တယ္။ ငါးမွ်ားေနတဲ့သူတေယာက္ေတြ ့တယ္။ ၿမစ္ထဲမွာ သေဘၤာတစီး ခုုတ္ေမာင္းသြားတယ္။ ရထားဘူတာရံုုနဲ ့တူတယ္ ဒါေပမဲ့ သံလမ္းလည္း မေတြ ့ဘူး။ စြပ္ဖားေခြးတဲ့ၿပိ ုုင္တဲ့ ၿပိ ုုင္ပြဲက ဒီေနရာမွာ စတာတဲ့။ အလာစကာေရသတၱဝါၿပတိုုက္ေရွ ့က ပန္းကေလးေတြ အင္မတန္လွတယ္။ ဝင္ေၾကးက ေစ်းၾကီးတယ္ ၿပတိုုက္က ေသးေသးေလး။ ၿပတိုုက္ဝန္ထမ္း လမ္းညႊန္တဲ့အတိုုင္း အေပၚထပ္ကေန စတယ္။ ပံုုမွန္ေရသတၱဝါၿပတိုုက္လိုုပါပဲ။ ေဘဘီပင္လယ္ဖ်ံေလးကိုု အစာေကႊ်းေနတာကိုု အေပၚစီးက ၿမင္ရတယ္ ခ်စ္စရာေလး။ ပင္လယ္ဖ်ံေတြက တဟုုန္ထိုုးေၿပးလႊားေဆာ့ကစား ေနၾကတယ္။ ေနာက္ဖက္မွာ ေမြးၿမ ူေရးကန္ေတြရိွတယ္။ ငွက္ၿခံထဲဝင္ေတာ့ ဇင္ေယာ္၊ ပင္လယ္ငွက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ ့ရတယ္။ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္ေရွ ့မွာ စားေသာက္ဆိုုင္၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းအေရာင္းဆိုုင္ေတြ။ မေန ့ညက စားခဲ့တဲ့ Sea Salt ဆိုုင္မွာ ထပ္စားၾကတယ္ စားေကာင္းတယ္။

လက္ေဆာင္ပစၥည္းဆိုုင္ေတြ ဝင္ၾကည့္ေတာ့ မေန ့ကဝယ္ခဲ့တဲ့ ဟမ္းခ်ိန္းေတြကိုု ၾကိ ုုက္လိုု ့ ဆြဲၾကိ ုုးရိွလားလိုု ့ သြားေမးတယ္ မရိွဘူးတဲ့။ ကိုုစကာရီကာမွာ ဝယ္ခဲ့တဲ့ အာဂ်င္တီနားဆြဲၾကိ ုုးေလးဆိုု သိပ္ၾကိ ုုက္တာ ခဏခဏဆြဲၿဖစ္တယ္။ ဝိုုင္းက ဆြဲၾကိ ုုးဆိုု ေသးေသးမၾကိ ုုက္ဘူး ၾကီးၾကီးပဲၾကိ ုုက္တယ္။ သူ ့မ်က္ႏွာကၾကီးေတာ့ ဆြဲၾကိ ုုးၾကီးၾကီးနဲ ့မွ လိုုက္တယ္တဲ့။  ဆီဝတ္ၿမိ ုု ့လယ္ေကာင္မွာ မီးပြိဳင့္တခုုရိွတယ္။ မီးပြိဳင့္က ဝါစိမ္းနီမဟုုတ္ဘူး အနီေရာင္တဖ်ပ္ဖ်ပ္ လမ္းဆံုုလမ္းခြမွာ ခဏရပ္ ဟိုုဖက္ဒီဖက္ တခ်က္ၾကည့္ၿပီး ေမာင္းၾကတယ္။ မိန္းလမ္းမၾကီးအတိုုင္း ဆယ္မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး Exit Glacier ၾကိ ုုပိုု ့ေပးမဲ့အိမ္ဆီ သြားၾကတယ္။ စံုုတြဲတတြဲကိုု ေရခဲေတာင္တက္ဖိုု ့ သင္ေပးေနတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး ဗင္ကားေလး လာၾကိ ုုတယ္ တေနရာမွာ စံုုတြဲတတြဲကိုု ဝင္ေခၚတယ္။ Exit Glacier ကိုု နာရီဝက္ေလာက္ ေမာင္းရတယ္။ ကားပါကင္မွာ ရပ္ေပးၿပီး ေနာက္ထပ္ႏွစ္နာရီၾကာရင္ လာေခၚမယ္တဲ့။ Exit Glacier က တမိုုင္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ေလွ်ာက္ရမွာဆိုုေတာ့ ႏွစ္နာရီနဲ ့ လံုုေလာက္ပါတယ္တဲ့။ ရိမ္းဂ်ားစေတရွင္းမွာ ေၿမပံုုယူၿပီး ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ဟန္က ဂလက္စီယာလိုု ့ေၿပာေနလိုု ့ ဂေလရွာ Glacier ကိုု ဗီယက္နမ္လိုု  ဂလက္စီယာလိုု ့ ေခၚတာလားလိုု ့ေမးေတာ့ ဟုုတ္တယ္တဲ့။ ကိုုယ္ငယ္ငယ္တုုန္းက ပထဝီဘာသာရပ္သင္တုုန္းကလည္း ဂလက္စီယာလိုု ့သင္တယ္။ ၿပင္သစ္စကားကိုု ကႊ်မ္းကႊ်မ္းက်င္က်င္ တတ္ေၿမာက္တဲ့ဝိုုင္းက ၿပင္သစ္လိုု ဂလက္စီယာလိုု ့ အသံထြက္ပါသတဲ့။ ထေရးလမ္းေလးက ေၿပေၿပေလး ေရစီးသံေတြ ၾကားရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေတာင္ကုုန္းေတြက မတ္လာတယ္ လမ္းေတြက မေၿပၿပစ္ေတာ့ဘူး။ ၂၀၁၅ တုုန္းက ေရခဲၿမစ္က ဒီနားအထိရိွေသးတယ္ ခုုေတာ့ ဟိုုးတမိုုင္အေဝးမွာ။ ကမၻာၾကီးပူေႏြးလာတာကိုု မ်က္ၿမင္ကိုုယ္ေတြ ့ ၾကံ ုုလိုုက္ရေတာ့တာပဲ။ ေနာက္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကိုု ေရခဲၿမစ္ေတြ ရိွေတာ့မွာမဟုုတ္ဘူး။ ဒီဟိုုက္ကင္းက kids friendly တင္မဟုုတ္ဘူး dog friendly။ golden retriever ေခြးႏွစ္ေကာင္ဆိုု အၿမီးေလးႏွံ  ့တန္ ့ႏွံ ့တန္ ့နဲ ့ ေအးေအးသက္သာပဲ ေတာင္တက္ေနၾကတယ္။ ေခြးေလးေတြၿမင္တိုုင္း ေခြးတေကာင္ေလာက္ ေမြးခ်င္တယ္ ခုုေတာ့ ေခြးေမြးဖိုု ့မေၿပာနဲ ့ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ေတာင္ မနည္းၿပ ုုစုုေစာင့္ေရွာက္ေနရတယ္။ တခ်ိဳ ့ေတြက ေရခဲၿမစ္ေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ မ်က္ႏွာၿပင္ကမညီလိုု ့ တခ်ိဳ ့ေတြ ေခ်ာ္လဲၾကတယ္တဲ့။

Alaska Sealife Center ေနာက္ဖက္ကေန ၿမင္ရတဲ့ ရႈခင္း

ေရခဲၿမစ္ေပၚ လမ္းမေလွ်ာက္ေတာ့ပါဘူး ေခ်ာ္လဲဒဏ္ရာရရင္ မလြယ္ဘူး။ ရိမ္းဂ်ားစေတရွင္ ၿပန္ေရာက္ေတာ့ နည္းနည္းေမာလာၿပီ။ ဗင္ကားမေတြ ့လိုု ့ ကားပါကင္မွာ သြားရွာေသးတယ္ မေတြ ့ဘူး။ ခဏေနေတာ့ ဗင္ကားဝင္လာတယ္ ႏွစ္နာရီကြက္တိပဲ။ ရထားဘူတာရံုု ဘယ္မွာလဲလိုု ့ ဗင္ကားသမားကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ေနာက္မွာထိုုင္တဲ့ စံုုတြဲကိုု ရထားဘူတာရံုုနားမွာ ခ်ေပးမွာတဲ့။ ဟင္ ... ရထားဘူတာရံုုက ခရူသေဘၤာဂိတ္နားမွာပဲ။ ဂူဂယ္မတ္မွာၿပေတာ့ ေရသတၱဝါၿပတိုုက္နားမွာ ကိုုယ္တိုု ့ေတာင္ မနက္ကေတြ ့ခဲ့ေသးတယ္။ အဲဒါ ရထားဘူတာေဟာင္း အဲ့ဒါေၾကာင့္ သံလမ္းမေတြ ့တာကိုုး။ Exit Glacier ၾကိ ုုပိုု ့ကေန မိုုတယ္ဆီကိုု ဆယ္င့ါးမိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ လက္ေက့အိတ္ေတြယူ ရထားဘူတာရံုုဆီ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ရထားဟာ ဆီဝတ္ၿမိ ုု ့ကေန ညေန ၆ နာရီမွာ ထြက္ခြာၿပီး အမ့္ကာေရ ့ၿမိ ုု ့ကိုု ည ၁၀ နာရီ ၁၅ မိနစ္မွာ ေရာက္မွာပါ။ တနာရီေစာေစာ ခ်က္ကင္ဝင္ရၿပီး အိုုင္ဒီၿပလိုုက္ရင္ ရထားလတ္မွတ္ေတြ ထုုတ္ေပးတယ္။ လက္ေက့အိတ္ေတြကိုု လက္ေက့အိတ္ခ်က္ကင္ေနရာမွာ ထားခဲ့ရတယ္။ ေစာေနေသးေတာ့ ဘူတာရံုုနား ဓာတ္ပံုုပတ္ရိုုက္မလားလိုု ့ဟာ မိုုးရြာလာတာနဲ ့ ဘူတာရံုုထဲ ၿပန္ေၿပးရတယ္။ ရထားဘူတာက အိမ္သာေတြက အင္မတန္သန္ ့တယ္။ ဟန္ကဆိုု ေမႊးၾကိ ုုင္ေနတာပဲလိုု ့ ခ်ီးမြမ္းတယ္။ ေအ၊ ဘီကားက ၿမင္ကြင္းက်ယ္ Golden Domes ေစ်းၾကီးတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့စီးတဲ့ စီဒီကားက Adventure Class ေစ်းေပါတယ္။ ေနာက္ဆံုုးတြဲက Wilderness ကား ေစ်းၾကီးတယ္။ ရထားေဘးနား ေအဘီစီဒီ အဝါေရာင္အလံေတြ လိုုက္စိုုက္ၿပီး ဆူဗာဗိုုက္ဆာ အခ်က္ၿပေတာ့မွ ဝန္ထမ္းေတြက လတ္မွတ္စစ္ၿပီး ရထားေပၚတက္ခြင့္ၿပ ုုတယ္။ ကိုုယ့္ထိုုင္ခံုုဘယ္ေနရာမွာဆိုုတာ ရွာေဖြၿပီး ဒီကားေပၚက ၿမင္ကြင္းက်ယ္ ၿမင္ရတဲ့ ထပ္ခိုုးေလးဆီ ေၿပးၾကတယ္။ မိုုးရြာေနေတာ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုု ့မေကာင္းဘူး။ မွန္ေဘာင္ေပၚ မိုုးေရေတြတြဲလြဲခိုုေနတာ ကဗ်ာဆန္လွခ်ည္ရဲ ့ဆိုုၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုုက္ေသးတယ္။ ရထားထြက္တာနဲ ့ ရထားေဘးတေလွ်ာက္ ၿမင္ရတာေတြ ရွင္းၿပသြားတာ တခ်က္ေလးမွ မၿငီးေငြ ့ရဘူး။ ဝိုုင္းတိုု ့ညီအစ္မက အိပ္ခ်င္တယ္ဆိုုၿပီး ထိုုင္ခံုုၿပန္သြားၾကတယ္။

ေဘးမွာၿမင္ရတဲ့ တံတား၊ ၿမိ ုု ့ရြာေတြအေၾကာင္း၊ ေရအိုုင္ေရစပ္ေတြ ့ရင္ moose ကို ရွာေဖြခိုုင္းေသးတယ္။ ဝက္ဝံအေမၾကီးနဲ ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုု ေတြ ့ရလိုု ့ အသည္းအသန္ လိုုက္ၾကည့္ရတယ္။ သိမ္းငွက္ေတြ ့ရင္ ဘယ္ေနရာမွာဆိုုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ ေၿပာၿပေပးတယ္။ ေရခဲၿမစ္ကိုု ထင္ထင္ရွားရွား ၿမင္ရတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ ရထားကိုုအရိွန္ေႏွးေပးၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ ကင္မရာကိုု အသင့္ၿပင္ခိုုင္းတယ္။ အလာစကာမွာ ဘတ္စ္ကားစီးရင္ ေစ်းခ်ိဳတယ္၊ ၿမန္တယ္ ရထားက ေစ်းၾကီးတယ္၊ ေႏွးတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့က ဆီဝတ္ကိုုအလာတုုန္းက ဘတ္စ္ကားစီးၿပီး အၿပန္မွာ ရထားစီးတယ္ ဒီေတာ့အလွႏွစ္မ်ိဳး ၿမင္ရတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ အလာစကာမွာ ရထားစီးရတာ ပိုုၾကိ ုုက္တယ္။ ၿမိ ုု ့တၿမိ ုု ့ေရာက္တဲ့အခါ ေခါင္မိုုးထပ္မွာ ေရာက္ေနတဲ့ စီကားကခရီးသည္ေတြ ကိုုယ့္ထိုုင္ခံုုကိုု ၿပန္လာပါလိုု ့ ေၾကၿငာေတာ့ ၿပန္လာရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အိပ္ငိုုက္လိုုက္ ႏိုုးလာရင္ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုုေငးလိုုက္နဲ ့ ည ၁၀ နာရီခြဲခါနီးမွ အမ့္ကာေရ ့ၿမိ  ုု ့ေရာက္တယ္။ အလာစကာေႏြရာသီဆိုုေတာ့ ည ၁၀ နာရီခြဲေပမဲ့လည္း လင္းထိန္ေနတုုန္း။ တကၠစီဒရိုုင္ဘာကိုု ဟိုုတယ္လိပ္စာေပးေတာ့ နီးနီးေလးကိုုတဲ့ နီးနီးေလးမွန္းသိတယ္ ေနာက္ထပ္မိနစ္ ၂၀ လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့လိုု ့ တကၠစီငွားတာ။ ဝိုုင္းက ဟိုုတယ္နာမည္ေၿပာေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ၿဖစ္ေနတယ္။ ကိုုယ္က ဟိုုတယ္နာမည္ အၿပည့္အစံုုေၿပာေတာ့ ေအး သိတယ္ နာမည္အၿပည့္အစံုုေၿပာတာ မဟုုတ္ဘူးလိုု ့ အၿပစ္တင္လိုုက္ေသးတယ္။ စိတ္ထဲမေက်နပ္ေပမဲ့ ဘာမွမေၿပာေတာ့ဘူး ၿပီးေတာ့ တဖ္စ္လည္းမေပးလိုုက္ဘူး အၿမင္ကပ္လိုု ့။ ေနးတစ္အေမရိကန္ဟိုုတယ္ဝန္ထမ္းေတြက သေဘာေကာင္းတယ္။ အန္ကယ္ၾကီးတေယာက္ကဆိုု ဓာတ္ေလွကားမရိွလိုု ့ လက္ေက့အိတ္ေတြကိုု သံုုးထပ္အထိ သယ္ေပးတယ္။ နက္ၿဖန္ ဂ်ဴလိႈင္ ၁၅ တနဂၤေႏြ အလာစကာခရီးစဥ္ ေနာက္ဆံုုးေန ့။ ေလယာဥ္က ည ၉  နာရီ ၂၀ ဆိုုေတာ့ အမ့္ကာေရ ့မွာ တေနကုုန္လည္လိုု ့ရတယ္။ အမ့္ကာေရ ့ ၿမိ ုု ့ထဲတခြင္ အႏွံ ့လည္ၿပီးၿပီ။ မလည္ရေသးတာဆိုုလိုု ့ အလာစကာၿပတိုုက္ပဲ က်န္တယ္ ၿပတိုုက္ကိုု သြားမလည္ခ်င္ဘူး။ ဘယ္ကိုုသြားလည္ရင္ ေကာင္းမလဲလိုု ့ ဝိုုင္းတိုု ့ညီအစ္မေတြ ရွာေဖြၾကေတာ့ Portage မွာ ဟိုုက္ကင္းလုုပ္ဖိုု ့ ေရြးခ်ယ္လိုုက္ၾကၿပီး viator ဆိုုဒ္မွာဘြတ္။ အလာစကာ ေနာက္ဆံုုးေန ့ Portage မွာ ဟိုုက္ကင္းတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ႏိုုဝင္ဘာ ၃၊ ၂၀၁၈။

ေဘဘီ Sealion ကိုု အစာေကႊ်းေနတာ အရမ္းခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတယ္
တခ်ိန္လံုုး ထိုုးပ်ံဝဲေနတယ္
Sea Salt ဆိုုင္မွာစားတဲ့ ေန ့လည္စာ
အမ့္ကာေရဆီ သြားမဲ့ရထား
ဘူတာရံုုနားကပန္း

No comments: