ေပၚတိုုရီကိုုသြား ေတာလား - ၆

မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ၾကာေတာ့ ဘတ္စ္ကားလာတယ္ ဘတ္စ္ကား ၅၅ ဂိတ္ဆံုုးက ဆန္ဟြမ္ၿမိ ုု ့ေဟာင္းပဲ။ ပထမဆံုုးေန ့က ေရာက္ဖူးၿပီးသားဆိုုေတာ့ ေၿမပံုုၾကည့္လိုုက္ လမ္းနာမည္ေတြၾကည့္လိုုက္ ခန္ ့မွန္းတြက္ခ်က္တာေတြ လုုပ္စရာမလိုုေတာ့ဘူး။ ဘတ္စ္ကားစီးအတူတူစီးတဲ့ တစ္ေယာက္က princess ရုုပ္ထုုရိွတယ္ေၿပာလိုု ့ ဝိုုင္းက အဲ့ဒီကိုု သြားခ်င္တယ္။ ကိုုယ္က ဂူဂယ္မတ္ကိုု ၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုုသြားရမယ္ဆိုုတာ သိတယ္။ သေဘၤာအၾကီးေတြေတြ ့တယ္ ကမ္းေၿခတေလွ်ာက္ ေလွ်ာ့ပင္းဆိုုင္ စားေသာက္ဆိုုင္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ မင္းသမီးရုုပ္ထုုဆီ သြားတဲ့လမ္းေလးက သာယာတယ္။ သစ္ပင္ေတြအံုု ့ဆိုုင္းေနၿပီး ထိုုင္ခံုုေတြလည္း အမ်ားၾကီး။ ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြ၊ စကားထိုုင္ေၿပာေနတဲ့သူေတြ။ ေနအပူရိွန္ၿပင္းလြန္းလိုု ့ ေခႊ်းၿပိ ုုက္ၿပိ ုုက္က်တယ္။ ေဟာ ... ေတြ ့ပါၿပီ မင္းသမီးရုုပ္ ဝစ္လစ္စလစ္မိုု ့လိုု ့ ဝိုုင္းက ဓာတ္ပံုုမရိုုက္ခ်င္ဘူး။ အိုုး ... ဒါ သဘာဝပဲဟာ ကိုုယ္ကေတာ့ ေဘးပတ္ပတ္လည္ ဓာတ္ပံုုပတ္ရိုုက္။ ဝိုုင္းက မင္းသမီးေဘးတေစာင္းပံုုနဲ ့ေတာ့ ရိုုက္ခ်င္တယ္တဲ့။ ေတာင္ကုုန္းေအာက္ဖက္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ ေဘးတဖက္တခ်က္ လမ္းေလွ်ာက္လိုု ့ေတာ့ရတယ္။ ၁ မိုုင္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရမယ္ လမ္းကေလွ်ာက္ႏိုုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေတာင္ေပၚကေန ၿမင္ရတဲ့ရႈခင္းက ပိုုလွမွာ ေနကလည္း အရမ္းပူတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္လမ္းေလွ်ာက္ဖိုု ့ အေကာင္းဆံုုးလဲသိလား ညေနဆည္းဆာခ်ိန္ပဲ။ ေတာင္ေပၚမွာ ခံတပ္ရိွေတာ့ ၿဖတ္တက္လိုု ့ရမဲ့လမ္းရိွလားလိုု ့ ဝိုုင္းက အေစာင့္တေယာက္ကိုု စပိန္လိုုသြားေမးတယ္။ သံတံခါးပိတ္ထားၿပီး အေစာင့္ခ်ထားတာ ဘယ္လိုုမွၿဖတ္ဖိုု ့မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး။ ဂူဂယ္မတ္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ လာလမ္းအတိုုင္းေလွ်ာက္ၿပီး အေပၚဖက္ဘယ္ဖက္ေလွ်ာက္ရင္ ခံတပ္ေရာက္မယ္။ ဝိုုင္းကိုုလွမ္းေခၚ လက္ဟန္ေၿခဟန္နဲ ့ ေရွ ့တည့္တည့္ေလွ်ာက္ အေပၚဘယ္ဖက္တက္မဲ့ဟန္ လုုပ္ၿပေတာ့ အေစာင့္က ကိုုယ့္ကိုုလက္ညိုုးထိုုးၿပီး လက္မေထာင္ၿပတယ္ ကိုုယ္လမ္းသိတယ္ေပါ့။ အိမ္ေလးေတြက ေတာင္ေစာင္းေလးေတြမွာ ေဆာက္ထားတယ္။

အေပၚကိုု ဟိုုက္ေနေအာင္ တက္ရတယ္။ အေပၚေရာက္ေတာ့ နားမဲ့ေနရာေလးေတြ ့တယ္ ထိုုင္ခံုုေပၚကေန ၿမင္ရတဲ့ ၿမင္ကြင္းက အင္မတန္လွတယ္။ အိမ္ေလးေတြက ေရွးေဟာင္းအိမ္ေလးေတြ စနစ္တက် ထိန္းသိမ္းထားပံုုေပၚတယ္။ ပန္းၿခံတခုုမွာ ခိုုေတြအမ်ားၾကီးပဲ ခုုစာေကႊ်းလိုု ့ရတယ္  ၁ က်ပ္။ ခရစ္ယာန္ဘုုရားေက်ာင္းထဲ ဝင္လည္တယ္။ ရိုုမန္ကက္သလစ္ဘုုရားေက်ာင္း စတိတ္မွာၿမင္ဖူးေနက် ဘုုရားေက်ာင္းေတြနဲ ့ မတူဘူး။ လူ ၅ ေယာက္အဖြဲ ့တိုုးကိုု တိုုးဂိုုက္တေယာက္က ရွင္းၿပေနတယ္။ ေရွ ့ကိုုနည္းနည္းေလွ်ာက္ေတာ့ ခံတပ္ေသးေသးေလး ေတြ ့တယ္။ ေအာက္ကိုုငံုု ့ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မင္းသမီးရုုပ္ထုုနားကေနစတဲ့ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ေဘးက လူသြားလမ္းေလးကိုု ေတြ ့ရတယ္။ ဆန္ဟြမ္ၿမိ ုု ့ေဟာင္းမွာ လမ္းေဘးေၾကာင္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ေၾကာင္ေတြကလည္း အၾကီးၾကီးေတြ ပတ္ဝန္းက်င္က အစာေကႊ်းေမြးတယ္ထင္တယ္။ ေအးေဆးပဲ လူကိုမေၾကာက္ဘူး  အိေၿႏၵရရ သြားလာေနတယ္။ ေၾကာင္ေလးေတြ၊ ေခြးေလးေတြၿမင္တိုုင္း နတ္ဆုုနဲ ့မိုုခ်ီကိုု သတိရတယ္။ ကိုုယ့္ကိုုမ်ား သတိရေနၾကမလား နတ္ဆုုကေတာ့ မွတ္မိမွာေသခ်ာတယ္ မိုုခ်ီကေတာ့။ လမ္းမၾကီးဖက္ဆင္းလိုုက္တာနဲ ့ ဟိုုးအေဝးက ခံတပ္ၾကီးကိုု ၿမင္ရတယ္။ ၿမက္ခင္းက စိမ္းေနတာပဲ စြန္လႊတ္တဲ့သူ၊ ေဆာ့ကစားတဲ့သူ၊ ထိုုင္ေနတဲ့သူ၊ စကားေၿပာတဲ့သူူ။ အဲ့ဒါ သုုသာန္တဲ့ သုုသာန္ဆိုုမသြားဘူး ဝိုုင္းက သုုသာန္ကိုု အမဂၤလာလိုု ့ ယူဆတယ္။ ဘာသာမဲ့လို ့ေၿပာေပမဲ့ ေရွးဘဝေနာက္ဘဝ ရိွတယ္ဆိုုတာယံုုၾကည္တယ္။ ကိုုယ္ေသရင္ ကိုုယ္ခႏၶာအစိတ္အပိုုင္း  အကုုန္လံုးလႈမွာ ဝိုုင္းက ႏိုုးတဲ့။ ေတာင္ေအာက္ေၿခကိုု ဆင္းၿပီးမွမဟုုတ္ဘူးဆိုုၿပီးၿပန္တက္ ေတာင္ေပၚၿပန္ေရာက္ေတာ့ မွားေနတယ္ဆိုုၿပီး ေတာင္ေအာက္ၿပန္ဆင္း။ ပထဝီအေနအထားကႊ်မ္းတယ္ဆိုုတဲ့ကိုုယ္ ဂူဂယ္မတ္နဲ ့ အခက္ၾကံ ုုေနတာ။ မွားတဲ့အခါလည္း မွားေပမေပါ့။ ေအာက္ေၿခက ခံတပ္ကိုုသြားေတာ့ ယူနီေဖာင္းတေယာက္ ေစာင့္ေနတယ္။


သြားလိုု ့ရပါ့မလား ဟ သြားလိုု ့မရမွေတာ့ အေစာင့္က သြားလိုု ့မရဘူးလိုု ့ ေၿပာမွာေပါ့။ ခံတပ္က ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခ်င္စရာလိုု ့ ၿမက္ခင္းေတြနဲ ့ စိမ္းေနတဲ့ ေတာင္ကုုန္းေပၚၿပန္တက္။ ေလတဝူးဝူးတိုုက္ေနလိုု ့ လြင့္ပါသြားမလား စိုုးရိမ္ရတယ္။ အဲ့ဒီေတာင္ကုုန္းေပၚကေန ၿမင္ရတဲ့ၿမင္ကြင္းက အင္မတန္လွတယ္။ ခံတပ္ဆီေရာက္ေတာ့ ညေန ၆ နာရီထိုးဖိုု ့ ၁၅ မိနစ္ပဲလိုုေတာ့တယ္။ ခံတပ္က ညေန ၆ နာရီအထိပဲ ဖြင့္တယ္။ ဒီေတာ့လည္း ခံတပ္ေရွ ့မွာပဲ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခဲ့တာေပါ့။ ဝိုုင္းက သူ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တာေတာ္ၿပီတဲ့ ကိုုယ္ကမေတာ္ႏိုုင္ေသးဘူး။ ပထမဆံုုးေန ့က ေရာက္ခဲ့တဲ့ခံတပ္ကိုု မိနစ္၂၀ ေလာက္ေလွ်ာက္ရတယ္။ ေနဝင္ဆည္းဆာခ်ိန္နဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္။ ဘားေတြရိွတဲ့လမ္း၊ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုလမ္းေတြေလွ်ာက္။ ဗိုုက္ဆာရင္ ေပၚတိုုရီကန္အစားအစာ ဝင္စားမယ္လိုု ့ ေတြးထားတာ။ ဗိုုက္ကလံုုးဝမဆာဘူး ေန ့လည္ ၃ နာရီေလာက္ကမွ ေန ့လည္စာစားထားတာကိုုး။ ဝိုုင္းေရ ကိုုယ္တိုု ့ေတာ့ ဆန္ဟြမ္ၿမိ ုု ့ေဟာင္းရဲ ့ ေနရာတိုုင္းကိုု ေၿခခ်ခဲ့တယ္လိုု ့ ေၿပာရမယ္။ ေရဆာေနလိုု ့ ဆိုုင္တဆိုုင္ထဲ ဝင္ၿပီးေတာ့ ေရသန္ ့ဘယ္ေလာက္လဲလိုု ့ေမးေတာ့ ၁ က်ပ္ခြဲ။ ၂ ဘူးဝယ္မလိုု ့ လုုပ္ေနတုုန္း ဝိုုင္းက ပထမဆံုုးေန ့က တြန္းလွည္းမွာ ၁ က်ပ္ပဲေပးရတယ္လိုု ့ သတိေပးေတာ့မွ ေအး ဟုုတ္သားပဲ။ ေရဘူးမဝယ္ေတာ့ဘူး ေၿပာလိုုက္ေတာ့မလိုု ့ ဝိုုင္းက အားနာစရာၾကီး ၂ ဘူးမဝယ္နဲ ့ တဘူးပဲဝယ္လိုုက္။ ေၿခတိုုေနေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္ရ ေနကလည္း  အင္မတန္ပူတာမိုု ့ ေရဘူးတဘူးကုုန္ေအာင္ ေသာက္တယ္။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဆီ သြားေနတုုန္း ေရွ ့မလွမ္းမကမ္းမွာ ဟမ္းကယ္ရီအိတ္ဆြဲ ေၾကာင္တေကာင္ကိုု ပခံုုးေပၚတင္ၿပီး တေယာက္တည္းေအာ္ဟစ္ ေၿပာဆိုုေနတဲ့ အသက္ ၂၅ ႏွစ္အရြယ္ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ ေကာင္ေလးတေယာက္ကိုုေတြ ့ေတာ့ ကိုုယ္ကမွတ္မိတယ္။ ပထမဆံုုးေန ့ ဆန္ဟြမ္ၿမိ ုု ့ေဟာင္းကအၿပန္ ည ၈ နာရီခြဲ ဘတ္စ္ကားေပၚကေန ဘာမွမၿမင္ရေတာ့ ေခါင္းပတ္ခ်ာလည္ယမ္း ကားမွန္ေပါက္ထြက္မတတ္ အၿပင္ဖက္ကိုု ၾကည့္ေနၾကတဲ့ကိုုယ္တိုု ့ကိုု တံတားေက်ာ္ရင္ ကြန္နာဒိုု (ဟိုုတယ္ေတြရိွတဲ့ရပ္ကြက္) ပဲလိုု ့ ေၿပာသြားတာ အဲ့ဒီေကာင္ေလးပဲ။

ေဟ ဟုုတ္လား အဲ့ဒါဆိုု ဆက္မသြားနဲ ့ဦး ရပ္ေနရေအာင္ သူနဲ ့ေတာ္ေတာ္ေဝးသြားေတာ့မွ သြားရေအာင္။ ဝိုုင္းက မမွတ္မိဘူး ကိုုယ္က အဲ့ဒီလိုု ေနရာေဒသအမွတ္အသား၊ လူေတြကိုု အင္မတန္မွတ္မိတယ္။ စာကိုုမ်ား အဲ့ဒီလိုုမွတ္မိလိုု ့ကေတာ့ ေအပလပ္ေတြရမွာ။ အမွတ္အသားေကာင္းတာ အေဖနဲ ့တူတာေနမွာ အိမ္မွာ ပစၥည္းတခုုခုုရွာမေတြ ့ရင္ အေဖ့ကိုုသာေမးလိုုက္ ဘယ္ပစၥည္းက ဘယ္ေနရာမွာဆိုုတာ တန္းသိတယ္။ မၾကီးလည္း ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္တုုန္းက သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကိုု အလည္သြားရင္း ခဏေလးေတြ ့ခဲ့တဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ကိုု အႏွစ္ ၂၀ အၾကာ တီဗြီဖန္သားၿပင္မွာ သတင္းေၾကၿငာတဲ့သူအၿဖစ္ ၿပန္ေတြ ့ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းမွတ္မိတယ္။ ည ၇ နာရီခြဲ သိပ္မေမွာင္ေသးေတာ့ ပထမေန ့တုုန္းကလိုု ေခါင္းပတ္ခ်ာလည္ယမ္းေနေအာင္ ၾကည့္စရာမလိုုဘူး။ ဟိုုတယ္နားေရာက္တာနဲ ့ မွတ္မိတယ္။ ေမ ၂၂ အဂၤါေန ့မနက္ ၇ နာရီေလာက္ႏိုုး ေရခ်ိဳး ဧည့္ၾကိ ုုေကာင္တာက အမ်ိဳးသမီးကိုု ဒီနားမွာ သြားလည္ပတ္စရာ ဘာမ်ားရိွလဲလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ သက္တမ္းၾကာရွည္ၿပီၿဖစ္တဲ့ ဘုုရားေက်ာင္းေလးရိွတယ္။ ၿပ ုုၿပင္ထိန္းသိမ္းေနလိုု ့ ပိတ္ထားတာ ခုုေတာ့ၿပန္ဖြင့္ၿပီ အင္မတန္သာယာတယ္ေၿပာတာနဲ ့ သြားလည္ၾကတယ္။ ဘုုရားေက်ာင္းက တံခါးပိတ္ထားေတာ့ ဝင္မလည္ေတာ့ဘူး။ ပန္းၿခံတခုုေတြ ့လိုု ့ သြားမယ္ဆိုုၿပီးသြားလိုုက္တာ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာတဲ့အထိ ပန္းၿခံမေတြ ့ေသးလိုု ့ ဂူဂယ္မတ္ကိုုၾကည့္လိုုက္ေတာ့မွ ေၿပာင္းၿပန္ၾကီးသြားေနတာကိုုး။ ပင္လယ္ဖက္ကိုုသြားၿပီး ပင္လယ္ကမ္းစပ္ကေန ဟိုုတယ္ဆီလမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ တခ်ိဳ ့ေနရာမွာ ေက်ာင္ေဆာင္မတ္မတ္ ခဲရခဲဆစ္သြားရမဲ့ပံုုဆိုုေတာ့ လမ္းမဖက္ၿပန္ေကြ ့တက္ ၿပီးမွပင္လယ္ဖက္ၿပန္ဆင္း။ ပင္လယ္ကမ္းေၿခဆီ ဝင္ေရာက္ေၿပးဝင္လာတဲ့ လိႈင္းေဖြးေဖြးေလးေတြ၊ ပင္လယ္ၿပာၿပာ အင္မတန္လွတယ္။ ေဘာင္းဘီရွည္ကိုု ဒူးအထိ ဆြဲတင္လိုုက္ၿပီး ေၿခဗလာနဲ ့ သဲေသာင္ၿပင္ေပၚ ေလွ်ာက္သြားေနမိေတာ့တယ္။တိုုးတိုုးေလး ညည္းဆိုုေနမိတာက ...

လိႈင္းေတြလည္း ေၿပးေဆာ့ေနဆဲ ... ဘယ္ေသာင္ၿပင္ ဘယ္ကမ္းပါးဆီကိုုရြယ္ ...
နားခိုုစရာ သူရွာလိုု ့ရယ္ ... အေၿပးေလး လွမ္းၾကတယ္ ...
ဟိုုဒီမွာကြယ္ ေသာင္ခံုုၿပင္ဝယ္ ... ဝင္ကာကြယ္ ခိုုနားရဖိုု ့ရြယ္...
ကိုုယ့္ရဲ ့အသည္းႏွလံုုးၾကားဆီမယ္ ... ေမတၱာေရလိႈင္း သူ ့အေပၚဝယ္...
ရိုုက္ခတ္လိုု ့ သူ ့အပါးသြားမယ္ ... ရင္မွာအစဥ္ ခိုုနားရဖိုု ့ရြယ္ ...
အခုုေတာ့လည္း သူ ့အသည္းၿပင္မယ္ .. ရင္နာစရာ အမုုန္းစကားေတြရယ္ ...
နားခိုုစရာ ေနရာလည္းမလြယ္ ... ေရလိႈင္းေလးရဲ ့ အၿဖစ္ရယ္...
ဟိုုဒီမွာကြယ္ ေသာင္ခံုုၿပင္ဝယ္ ... ရင္နာဖြယ္ ငိုုလြမ္းၾကရတယ္ ...


မနက္ ၉  နာရီခြဲေလာက္ ဟိုုတယ္ေရာက္ေတာ့ လက္ေက့အိတ္ယူ မနက္စာစား ခ်က္ေကာက္လုုပ္ uber ကားနဲ ့ ေလဆိပ္ကိုု မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲ ေမာင္းရတယ္။ ေလယာဥ္က ေန ့လည္ ၁ နာရီ ဝိုုင္းက ခရီးခဏခဏထြက္ရတဲ့သူဆိုုေတာ့ frequent traveler သူ ေလယာဥ္လတ္မွတ္ဝယ္ရင္ ဇုုန္ေကာင္းေကာင္းရတယ္။ Delta ေလေၾကာင္းလိုုင္းက ပရီမီယမ္၊ ဂိုုးစတားခရီးသည္ေတြ အရင္ေခၚတယ္။ ၿပီးမွ ဇုုန္ ၁၊ ၂ ၊ ၃ ကိုုယ္ဝယ္ရင္ ဇုုန္ ၃ ရတယ္ ဝိုုင္းဝယ္ရင္ ဇုုန္ ၁ ရတယ္။ ပတ္စ္ပိုု ့၊ အိုုင္ဒီထုုတ္စရာမလိုုဘူး ေလယာဥ္က ေရ ၊ snack ၊ ကြတ္ကီး ေကႊ်းတယ္။ ၄ နာရီစီးရမဲ့ခရီးကိုု ၃ နာရီခြဲေလာက္နဲ ့ေရာက္တယ္ နယူးေယာက္ ဂႊ်န္အက္ဖ္ကေနဒီေလဆိပ္ ဆင္းခါနီး ေလထန္ေနၿပီး ေလယာဥ္ခါယမ္းေနလိုု ့ ဘုုရားတလိုုက္ေသးတယ္။ နယူးေယာက္မွာေတာ့ မိုုးေတြအံုု ့မိႈင္းၿပီး မိုုးရြာမဲ့ပံုု။ ေပၚတိုုရီကိုုသြား ေတာလား ၿပီးပါၿပီ။ ဂ်ဴလိႈင္နဲ ့ စက္တင္ဘာမွာ ခရီးသြားဖိုု ့ ရိွပါတယ္။ သြားၿဖစ္ရင္ ေတာလားေတြ ေရးပါဦးမယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ဂႊ်န္ ၁၈၊ ၂၀၁၈။

1 comment:

Anonymous said...

ခရီးေတြ အမ်ားၾကီးသြားႏိုင္ပါေစ.. ပိုစ့္ေလးေတြ ေစာင့္ေမွ်ာ္လွ်က္ပါ