ရန္ကုုန္သြား ေတာလား - ၃

၂၀၁၉  ေဖေဖၚဝါရီ ၁၀ တနဂၤေႏြေန ့ မနက္ ၇ နာရီ  ၿဖိ ုုးအိမ္အေရာက္ ေၿပးရတယ္။ ဒါေတာင္ ၿဖိ ုုးတိုု ့က မနက္ ၆ နာရီ လာဖိုု ့ခ်ိန္းတာ။ မနက္ ၆ နာရီေတာ့ မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး အဲ့ဒီအခ်ိန္မွ အိပ္ယာႏိႈးတာ မနက္ ၇ နာရီအေရာက္လာမယ္။ တကၠစီငွား ေက်ာင္းၾကီးလမ္းက ခိုုင္ေမ့ကိုုဝင္ေခၚ။ ၿဖိ ုုးတိုု ့က စာသင္ဂိုုက္ေတြဆိုုေတာ့ ကေလးေတြ စာေမးပြဲၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွ အားတယ္။ ေၿမနီကုုန္းကိုုၿဖတ္ေတာ့ အရင္လိုုစည္ကားေနတုုန္းပဲ။ ဂံုုးေက်ာ္တံတားတခုု၊ သစ္ပင္ေတြ နည္းနည္းပိုုမ်ားလာတယ္။ ကားေတြပိုုမ်ားလာတယ္။ ေရႊတိဂံုုဘုုရား ေၿမာက္ဖက္မုုခ္ကေန ဘုုရားတက္။ ကိုုယ္ဝတ္လာတဲ့ဂါဝန္က ဒူးေအာက္အထိပဲရွည္လိုု ့ မေန ့က ေဝေပးလိုုက္တဲ့ ပတ္ထမီကိုု အေပၚကေနထပ္ဝတ္။ ေၿမာက္ဖက္မုုခ္မွာ ဦးေလးဆိုုင္ရိွမွန္းေတာ့သိတယ္ ဘယ္ေနရာလဲလိုု ့ အတိအက် မမွတ္မိဘူး။ ဆိုုင္နာမည္ေတြဖတ္ၾကည့္ ေတြ ့ေတာ့လည္း ဦးေလးဆိုုင္က မဖြင့္ေသးဘူး။ ေရႊတိဂံုုဘုုရားကိုု တပတ္ပတ္ မနက္ေစာေစာဆိုုေပမဲ့ လူေတြစည္ကားတယ္။ တံၿမက္စည္းလွည္းတဲ့သူ၊ ဘုုရားဖူးတဲ့သူ။ ကိုုယ့္ေမြးေန ့ ရာဟုုေထာင့္မွာ ဘုုရားရိွခိုုးၾကတယ္ ၿပီးေတာ့ေအာင္ေၿမမွာ ဆုုေတာင္းၾကတယ္။ ဘုုရားရိပ္တရားရိပ္ဟာ အင္မတန္ေအးခ်မ္းတယ္။ ေရႊစင္မေရာက္ေသးလိုု ့ ေနရိပ္တဲ့ေနရာမွာ စကားေတြ ထိုုင္ေၿပာၾကတယ္။ ေရႊစင္က ေအာင္ေၿမမွာေရာက္ေနၿပီလိုု ့ ဖုုန္းေခၚေတာ့မွ ေအာင္ေၿမဆီခ်ီတက္ၾကတယ္။ ေရႊစင္နဲ ့မေတြ ့တာ ၁၈ ႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီ။ ေၿမနီကုုန္းကဆိုုင္မွာ မနက္စာစားၾကတယ္ ၿပီးေတာ့ စီတီးမတ္မွာ သင္းခိုုင္နဲ ့သူ ့ကေလးအတြက္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ဝယ္ၾကတယ္။ တကၠစီငွားၿပီး အင္းစိန္ဘီအိုုစီနားက ဝတ္ရည္ကိုု ဝင္ေခၚၾကတယ္။ ကိုုယ္က ပိုုက္ဆံအိတ္ႏွစ္အိတ္ထဲက တခုုေရြးဆိုုေတာ့ ဝတ္ရည္က သူ ့အေမ့ကိုု ေရြးခိုုင္းတယ္။ ဝတ္ရည္က သမီးအလိမၼာေလး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စကားေတြလုုေၿပာၾကရင္း လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ၁၉၉၉  လွည္းတန္းဆရာၾကီးဦးၿမၾကိ ုုင္ အဂၤလိပ္စာသင္တန္း တက္တုုန္းကအခ်ိန္ေတြကိုု ၿပန္ေရာက္သြားသလိုုပဲ။

ကိုုယ္၊ ၿဖိ ုုး၊ ခိုုင္ေမ၊ ေမရီက ၾကည့္ၿမင့္တိုုင္ဖက္က။ ဝတ္ရည္၊ ေရႊစင္တိုု ့က ေရႊၿပည္သာဖက္က။ ကိုုယ္တိုု ့ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ တကၠသိုုလ္ေတြ မဖြင့္ေသးေတာ့ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းေက်ာင္းတက္ၿပီး ေစာင့္ရတယ္။ မနက္ ၉  နာရီကေန ညေန ၄ နာရီအထိ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးနဲ ့ ေက်ာင္းလာၿပီး တက္ၾကတယ္။ စာမလုုပ္ အတန္းလစ္ စားမယ္ သြားမယ္ ေၿပာမယ္။ ကိုုယ္တိုု ့အတန္းလစ္ရင္ သိသာတယ္ ညာဖက္နံရံနဲ ့ကပ္လ်က္ တတန္းလံုုးကြက္လပ္ၾကီး ၿဖစ္ေနတာကိုုး။ ေခ်ာတဲ့ဝတ္ရည္ကိုု လာေၾကာင္ၿပီး စာလာေမးတဲ့ စီနီယာေတြကိုု ေပါက္ကရေတြ ခဲရခဲဆစ္ေတြေမးလိုု ့ ေခါင္းကုုတ္ၿပီးၿပန္ေၿပးၾကတယ္။ ပိုုးဟပ္ၿဖ ူေလးလိုု ေၾကာက္တတ္တဲ့ ဝတ္ရည္ကိုု ေရႊစင္၊ ၿဖိ ုုး၊ ကိုုယ္တိုု ့က ကိုုယ္ရံေတာ္ေတြအၿဖစ္ ေစာင့္ေရွာက္ရတယ္။ ေရႊစင္က သြက္သြက္လက္လက္ ေဟာေဟာဒိုုင္းဒိုုင္း မေၾကာက္တတ္တဲ့သူ။ ခိုုင္ေမက ၿမန္မာစာဆရာမ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းတဲ့ စကားေတြေၿပာတတ္တဲ့သူ၊ ကိုုယ္တိုု ့အားလံုုးကိုု ဆံုုးမတတ္သူ။ အုုပ္စုုထဲမွာ အေသးဆံုုး၊ ဆံပင္အရွည္ဆံုုး ၿဖိုု းကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ဒဏ္ကိုု အမ်ားဆံုုးခံရတဲ့သူ။ ၿဖိ ုုး တကၠစီငွားလိုုက္၊ ဘယ္သူ ့ကိုုသြားေပးလိုုက္၊ သင္းခိုုင္ကိုု နင္ ၾကိတ္ေမး ကိုုယ္တိုု ့ေၿပာသမွ် မညည္းမၿင ူ လုုပ္ေပးရွာသူ။ ဝတ္ရည္ကေတာ့ ေၾကာက္တဲ့သူမိုု ့ မေၾကာက္ေအာင္ အၿမဲအားေပးရတယ္။ သင္းခိုုင္ကေတာ့ အုုပ္စုုထဲမွာ ၿပသနာမ်ားတဲ့သူ သင္းခိုုင္ဖုုန္းဆက္ရင္ကိုု လန္ ့ေနရတယ္ ဘာမ်ားၿဖစ္သလဲလိုု ့။ ဒူးရင္းသီး ဒညင္းသီးအုုန္းႏိုု ့ဆမ္းစားၿပီး လက္ေခ်ာင္းေတြ ပူးကပ္ေနတယ္ ခြာေပးပါလိုု ့ေၿပာလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့မွာ မ်က္ကလဲဆန္ၿပာနဲ ့ လက္ေတြခြာ။ ဆရာ့ကိုုသြားေမးေတာ့ ဆရာက သံပုုရာေစ့ဝါးစားခိုုင္းတယ္။ အုုပ္စုုထဲမွာ စိတ္အပူရဆံုုးက သင္းခိုုင္နဲ ့ေရႊစင္ ၿပန္မေၿပာနားမေထာင္ လုုပ္ခ်င္ရာလုုပ္ၾကသူေတြ။ ကိုုယ္တိုု ့ခရက္ရွ္ေတြၿဖစ္တဲ့ ပဲဘဝင္၊ အေနာ၊ အအဂ်ာ၊ ဝမ္းဝမ္းၾကီးတိုု ့အေၾကာင္း ေၿပာၾကေသးတယ္။ ၂၀၀၅ မတ္လ ကိုုယ့္ဇာတိ ဟိုုင္းၾကီးကႊ်န္းကိုု လိုုက္လည္ၾကတုုန္းက အမွတ္မထင္ဆံုုခဲ့ၾကတဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းတုုန္းက ကိုုယ့္ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကိုု ကိုုယ္ကသတိမရဘဲ သူတိုု ့က သတိရေနၾကေလရဲ ့။

မနက္ေစာေစာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ဘုုရားတက္ စကားေတြလုုေၿပာ...
ရွမ္းခ်ဥ္ႏွစ္ဖတ္စားလိုုက္တာ ဝမ္းေတြေလွ်ာလိုု ့ ေဆးခန္းေၿပး...
မေန ့က ေဝေပးလိုုက္တဲ့ ထမီေလးကိုု ပတ္ဝတ္....

ဝတ္ရည္က သူ ့လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္၊ ကာစတာမာေတြနဲ ့ ေအာ္ဟစ္ရန္ၿဖစ္တယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့မွာ အံ့ေတြၾသလိုု ့။ လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က ရန္ၿဖစ္ဖိုု ့မဆိုုထားနဲ ့ ေလသံက်ယ္က်ယ္ေတာင္ မေၿပာရဲတဲ့သူက ခုုေတာ့ရန္ေတြ ၿဖစ္ရဲၿပီဆိုုေတာ့ေလ။ တကၠစီငွား မဂၤလာဒံုုေစ်းကိုုေရာက္ေတာ့ သင္းခိုုင္ဆိုုင္မွာ သင္းခိုုင္အေဖနဲ ့အေမကိုု ေတြ ့တယ္။ ေကာင္ေလးတေယာက္ကိုု လမ္းၿပလႊတ္လိုုက္တာ သင္းခုုိင္အိမ္ေရွ ့ ေရာက္ေနေပမဲ့ သင္းခိုုင္အိမ္မွန္းမသိ။ ေနမေကာင္းတဲ့သင္းခိုုင္ကိုု ၿမင္ရတာ အေတာ္စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။ သူ ့သားေလးက အေတာ္ၾကီးေနၿပီ သူ ့အေမကိုု သိတတ္တယ္။ ဆင္ေရတြင္း ဂမုုန္းပြင့္က ေရႊပလႅင္မွာ ကိုုယ္က ရွမ္းေခါက္ဆြဲစားတယ္။ ရွမ္းခ်ဥ္ႏွစ္ဖတ္စားလိုုက္တာ ညေရာက္ေတာ့ ဝမ္းေလးခါသြားလိုု ့ ေဆးခန္းေၿပးလိုုက္ရတယ္။ ဂမုုန္းပြင့္ကေန အိမ္ကိုုတကၠစီငွားေတာ့ ၿဖိ ုုးေၿပာလိုုက္တဲ့ေစ်းမရမခ်င္း တစီးၿပီးတစီးငွားတာ ေနာက္ဆံုုးမွာေတာ့ ရသြားတယ္။ မိသားစုုဓာတ္ပံုုကိုု လွည္းတန္းက ေခ်ာစုုမွာရိုုက္မလိုု ့ Grab တကၠစီက လွည္းတန္းစင္တာနားမွာ ခ်ေပးခဲ့တယ္။ ေခ်ာစုုကိုုေမးၾကည့္ေတာ့ သိထားတဲ့ေစ်းထက္မ်ားေနလိုု ့  အင္းစိန္လမ္းမ ဘူတာရံုုလမ္းမွတ္တိုုင္နားက စံၿပဓာတ္ပံုုတိုုက္မွာ သြားရိုုက္ၾကတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ပတ္စပိုု ့ဓာတ္ပံုုမွန္သမွ် စံၿပမွာရိုုက္တာ။ ေစ်းမဆိုုးသလိုု ပံုုထြက္လည္းမဆိုုးဘူး။ ဖိုုတိုုေလွ်ာ့ contour လုုပ္တာမ်ားသြားလိုု ့ထင္တယ္ မၾကီးပတ္စပိုု ့ပံုုမွာ နားထင္နားမွာညိုုေနလိုု ့ ေၿပာတာၿပန္ၿပင္ေပးတယ္။ မိသားစုုဓာတ္ပံုုကိုု မၾကီးက မၾကိ ုုက္ဘူး ေခ်ာစုုမွာရိုုက္လိုုက္ရင္ အေကာင္းသားတဲ့။ အေဖကေတာ့ သေဘာေတြက်ၿပီး ေနာက္ထပ္ပံုုၾကီးတပံုု ထပ္ကူးတယ္ ဟိုုင္းၾကီးအိမ္မွာ ခ်ိတ္ထားမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီနားက ေဇာ္ေၾကးအိုုးဆီခ်က္ဆိုုင္က ကိုုယ္တိုု ့ၾကိ ုုက္တဲ့ဆိုုင္။ ခုုေတာ့ အခ်ိဳမႈန္ ့ေတြမ်ားလိုု ့ မစားႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ မေတြ ့တာ ၈ ႏွစ္၊ တခ်ိဳ ့ဆိုု ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ရိွေပမဲ့လည္း ရင္ဘတ္ၿခင္းနီးေနတယ္လိုု ့ ခံစားမိတုုန္း။ ကိုုယ့္စိတ္ထဲရိွရာ အကုုန္ေၿပာလိုု ့ရသလိုု  ကိုု္ယ့္ကိုုအထင္မေသး၊ ေနာက္ေက်ာကေန ဓားနဲ ့မထိုုး၊ ကိုုယ့္ကိုုအၿမဲခ်စ္ခင္ေနတဲ့  သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြမိုု ့လိုု ့ စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။ ေနာက္ေန ့ ဘယ္သူေတြနဲ ့ေတြ ့သလဲ၊ ဘယ္ေတြကိုုသြားသလဲ၊ ဘာေတြလုုပ္သလဲဆိုုတာကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွာမွ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ေမ ၂၅၊ ၂၀၁၉ ။

၁၉၉၉  မဂၤလာဒံုုေလွာ္ကားဥယ်ာဥ္
၁၉၉၉  မိန္း
၂၀၀၀ မိန္း
၂၀၀၅ မတ္ ေမာ္တင္စြန္း ဘုုရားပြဲ

No comments: