ရန္ကုုန္သြား ေတာလား - ၂

အေဖက ဘတ္စ္ကားစီးတာ အဆင္ေၿပလား၊ ဘာဆိုုင္မွာ ဘာေတြစားလဲေမးတယ္။ ၿခင္လံုုဇကာ ၿခင္ေထာင္ေလးနဲ ့ အိပ္ရတာ အဆင္ေၿပတယ္။ ရန္ကုုန္ဟာ ၿခင္ထူ၊ ဖုုန္ထူ၊ အရင္ကထက္ေတာင္ ပိုုဆူညံေနသလိုုပဲ။ ေစ်းထဲက ၿမန္မာမုုန္ ့ေတြ အင္မတန္ စားေကာင္းတယ္။ ဘက လူၾကံ ုုထည့္ေပးလိုုက္တဲ့ ပစၥည္းလာယူေတာ့ အလုုပ္အေၾကာင္း ေၿပာၾကရင္း ကေမၻာဇဘဏ္ စေတာ့အိပ္ခ်ိန္းဌာနမွာ အလုုပ္လုုပ္ေနမွန္း သိသြားေတာ့ စေတာ့အိပ္ခ်ိန္းဆိုုတာၾကီးကိုု သိခ်င္ေနတဲ့အေဖက ေမးၿမန္းတယ္။ ေနာက္ေန ့ဘက ကေမၻာဇဘဏ္မွာ စေတာ့အိပ္ခ်ိန္းစင္မင္နာရိွတယ္လိုု ့ အသိေပးတာနဲ ့ အေဖ့ကိုုေမးလိုုက္ေတာ့ စင္မင္နာတက္ခ်င္တယ္တဲ့။ အစက အေမ့ကိုု အိမ္မွာထားခဲ့မလိုု ့ အေမက သူလည္းလိုုက္ခ်င္တယ္လိုု ့ ေၿပာတာနဲ ့ ေခၚသြားတယ္။ အိမ္နားကတကၠစီက သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ေစာေရာက္လာလိုု ့ ဘဏ္ကိုုမိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေစာေရာက္သြားတယ္။ ေကာ္ဖီမစ္တိုုက္ေပမဲ့ မေသာက္ၾကဘူး ေရဘူးေတာ့ ယူလိုုက္တယ္။ စင္မင္နာတင္ဆက္တာ ေကာင္းေပမဲ့ စီးပြားေရးအသံုုးအႏႈန္း မ်ားေတာ့ ကိုုယ္ေတာင္ခပ္ပ်င္းပ်င္း။ အိပ္ငိုုက္လာတဲ့ အေမ့ကိုု အေဖက လက္လႈပ္ၿပီးႏိႈးေနေတာ့ ကိုုယ္က သူတိုု ့ကိုုၾကည့္ၿပီး ၿပံ ုုးစိစိ။ လမ္း ၃၀ အထက္ဘေလာက္အထိ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး သခင္ၿမပန္းၿခံအထိ ဘတ္စ္ကားစီး။ အဲ့ဒီကေန ဘုုရင့္ေနာင္ဖက္ေၿပးတဲ့ ဘတ္စ္ကားေၿပာင္းစီး။ အရင္ကထက္ ဘတ္စ္ကားေတြ မ်ားလာတယ္ စနစ္ပိုုက်လာတယ္။ ၂၀၁၉  ေဖေဖၚဝါရီ ၉  စေနေန ့ မနက္ ၁၁ နာရီ ၿမန္မာပလာဇာမွာ ကြန္ပ်ဴတကၠသိုုလ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ခ်ိန္းထားတယ္။ အေဖက အိမ္နားကတကၠစီကိုု မွာထားေပမဲ့ ကိုုယ္က ဘတ္စ္ကားနဲ ့သြားခ်င္လိုု ့ ၿငင္းလိုုက္တယ္။ အိေကက ကိုုယ္တိုု ့အိမ္နားကေန ၿမန္မာပလာဇာကိုုေရာက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားနံပါတ္ကိုု သတင္းေပးတယ္။ ကားကေခ်ာင္လိုုက္တာ UFL ဝင္းနားၿဖတ္ေတာ့ ၂၀၀၇ တရုုတ္စာသင္တန္း မနက္ပိုုင္းတက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုု သတိရမိေသးတယ္။ ဆယ္တန္းတုုန္းက ရန္ကင္းမွာ က်ဴရွင္တက္ေတာ့ ၄၂ ဟိုုင္းလတ္ဘတ္စ္ကားၿဖတ္တဲ့ ေနရာေတြကိုု မွတ္မိသလိုု မမွတ္မိသလိုု။ ၿမန္မာပလာဇာဆိုုတာ ဘယ္မွာမွန္းမသိလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ မီးပြိဳင့္အေကြ ့ဆိုု ေရာက္ၿပီတဲ့။

တနာရီေလာက္ ေစာေရာက္ေနေတာ့ ၿမန္မာပလာဇာသံုုးထပ္ကိုု ပတ္ပစ္လိုုက္တယ္။ ပထမဆံုုးေရာက္လာသူကေဝ ခရမ္းေရာင္ေတြ လက္လက္ထေနတယ္။ ေဝက ကိုုယ့္ကိုု ၿမန္မာအကၤ ီ်၊ ပတ္ထမီ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ရဲ ့ ဂ်ပန္ၿပည္ကေပးစာမ်ားစာအုုပ္ လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ ဂ်ပန္ၿပည္ကေပးစာမ်ားစာအုုပ္ကိုု အဂၤလိပ္လိုုဖတ္ၿပီးသား ခုစာအုုပ္မွာ အဂၤလိပ္၊ ၿမန္မာ ႏွစ္ဘာသာ၊ အန္တီစုုဓာတ္ပံုုေတြပါတယ္။ ဒုုတိယေရာက္လာသူက ၿမတ္မြန္ သူ ့အမ်ိဳးသားနဲ ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္။ ၂၀၀၉ ပါစီပါဂ်မ္းက ၿမတ္မြန္အိမ္သစ္တက္ပြဲကိုု ေဝနဲ ့သြားလိုု ့ ၿမတ္မြန္အမ်ိဳးသားနဲ ့ ဆံုုဖူးတယ္။ ၿမတ္မြန္ကေတာ့ အရင္ကတိုုင္း စကားေတြတရစပ္ မရပ္မနားေၿပာႏိုုင္တုုန္း ေနာက္ေၿပာင္ေနတုုန္း။ ေနာက္ဆံုုးမွ ေရာက္လာသူေတြက အိေက၊ ေအးသက္၊ သစ္သစ္။ သစ္သစ္က ေရာက္ေနတာၾကာၿပီ အိေကနဲ ့ေအးသက္ကိုု ေစာင့္ေခၚေနတာ။ သစ္သစ္ဟာ ေက်ာင္းတုုန္းက အီးစီအက်င္ ့ မေပ်ာက္ေသးဘူး လူေစာင့္ေခၚတုုန္း။ သစ္သစ္က ေက်ာင္းမွာအီးစီ အၿမဲၿပံ ုုးၿပီး ကူညီတတ္တဲ့သူ။ လူခ်စ္လူခင္မ်ားသလိုု အီးစီမိုု ့လိုု ့ လူတိုုင္းသစ္သစ္ကိုု သိၾကတယ္။ တစ္ရွဴးလိုုလား၊ ကႊ်တ္ကႊ်တ္အိတ္လိုုလား၊ အမ်ိဳးသမီးလစဥ္သံုုးပစၥည္းလိုုလား၊ ခ်ိတ္လိုုလား၊ အိပ္ငိုုက္ေၿပဖိုု ့ အခ်ဥ္ထုုပ္လိုုလား၊ရွဴဘူးလိုုလား ဘာပဲလိုုလိုု သစ္သစ္လြယ္အိတ္ထဲမွာ အကုုန္ရိွတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ ့ အရိပ္အကဲကိုု ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ၿဖည့္ဆည္းေပးတတ္သူ။ ၿမတ္မြန္ကိုုလည္း တေက်ာင္းလံုုးသိၾကတယ္ ဟိုုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ သတင္းအစံုုအလင္သိ။ ေနာင္ေၿပာင္တတ္ သူ ့လူၾကီးနဲ ့ လိမ့္ေနတတ္ၿပီး စာသင္ဂိုုက္မိုု ့ ကိုုယ္တုုိ ့ေလာက္ ေက်ာင္းအၿမဲမတက္ေပမဲ့ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ေၿဖတတ္တဲ့သူ။ ေမာ္ဒယ္ေလးလိုု ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ အိေကက စိတ္ပူတတ္တယ္ စာလုုပ္တယ္ စာေမးပြဲမွာလည္း အမွတ္ေကာင္းတယ္။ ေအးသက္က စာသင္ဂိုုက္ အစ္မၾကီးမိုု ့ စိတ္ရွည္တယ္ သေဘာေကာင္းတယ္။ အုုပ္စုုထဲမွာ ေက်ာင္းအၿမဲလာၿပီး အတန္းအလစ္ဆံုုး စာမလုုပ္ဆံုုးက ကိုုယ္နဲ ့ေဝ။

ကိုုယ္တိုု ့အားလံုုးၾကိ ုုက္တဲ့ ေၾကးအိုုး
အိေက၊ ေဝ၊ စန္းထြန္း၊ ၿမတ္မြန္၊ သစ္သစ္၊ ေအးသက္
စာမလုုပ္ဆံုုး၊ အတန္းအလစ္ဆံုုး၊ ေက်ာင္းကေၿမေအာက္ခန္းမွာ အိုုင္စီသီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုုၿပီး
အသံနဲ ့ႏိွပ္စက္၊ တေယာက္အသည္းကြဲရင္ တေယာက္ကသူကြဲသလိုု ဖက္ငိုုၾကတဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္...

စာေမးပြဲေတြနီးလိုု ့ စာလုုပ္ၾကမယ္ဆိုုရင္ ကိုုယ္နဲ ့ေဝက ေန ့ေရႊ ့ညေရႊ ့။ ေနာက္ဆံုုးေရႊ ့လိုု ့မရေတာ့မွ စာလုုပ္ၾကတယ္။ အိမ္နီးေတာ့ ေဝက ကိုုယ့္အိမ္ကိုု စက္ဘီးေလးနဲ ့ ေရာက္လာတတ္တယ္။ ေဝက ဝထၳဳဖတ္ၿပီးရင္ ဝထၳဳဖတ္စရာမလိုုေအာင္ အေသးစိတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေၿပာၿပတတ္တယ္။ သူမ်ားေတြက ေအခန္းရေအာင္ လုုအပ္ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုုယ္တိုု ့က စီခန္းရေအာင္ ရိုုးနံပါတ္ ၃၀၀ ေက်ာ္ေနၿပီဆိုုေတာ့မွ အပ္တယ္။ အလယ္ခံုုေရွ ့တန္းခံုုႏွစ္တန္းကိုု အပိုုင္စီးၾကတယ္။ ပထမဆံုုးေက်ာင္းစတက္တဲ့ရက္ဆိုု ဘယ္ေတာ့မွေက်ာင္းမတက္ဘူး ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းကအေဝးၾကီးမွာ ႏိုုင္ငံၿခားကတကၠသိုုလ္ေတြနဲ ့ အပံုုၾကီးကြာေပမဲ့ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသူဘဝဟာ ခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့တယ္။ ဘာစားၾကမလဲ ကိုုရီးယားစာ၊ တရုုတ္စာ၊ ဝိုုင္ေကေကအိုုေၾကးအိုုးဆိုုတာနဲ ့ ေၾကးအိုုးဆိုုင္ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့အားလံုုး ေၾကးအိုုးၾကိ ုုက္ၾကတယ္။ ၿမတ္မြန္မိတ္ဆက္ေပးလိုု ့ ဘူတာရံုုလမ္းက ေဇာ္ေၾကးအိုုးဆီခ်က္ကုုိ ငါးပိေထာင္းနဲ ့စားတာကိုု ၾကိ ုုက္သြားၾကတယ္။ ဝိုုင္ေကေကအိုုေၾကးအိုုးက အခ်ိဳမႈန္ ့ေတြခ်ည္းပဲ အခ်ိဳမႈန္ ့မစားတာ အေတာ္ၾကာၿပီဆိုုေတာ့ စားတာနဲ ့သိတယ္ ေရငတ္တယ္ အေၾကာတက္တယ္။ အခ်ည္ရည္ကိုုေတာ့ နည္းနည္းေလးပဲ စားတယ္ စားတာစားရတယ္ ခပ္လန္ ့လန္ ့။ ႏိုုင္ငံၿခားကၿပန္လာသူေတြ ရန္ကုုန္မွာ ဝမ္းေလွ်ာတဲ့သတင္းကိုု ၾကားဖူးထားတာကိုုး။ ရန္ကုုန္လာတာ ပိုုက္ဆံတၿပားမွ မယူလာဘူး အေဖက သံုုးဖိုု ့ႏွစ္သိန္းေပးထားတယ္။ ကိုုယ္ေကႊ်းမယ္ေၿပာေတာ့ ေဝက သူတိုု ့အားလံုုးက ကိုုယ့္ကိုုေကႊ်းတာ အကုုန္အက်နည္းတယ္ တြက္ေခ်ကိုုက္တယ္တဲ့။ အိေကက ပုုဝါလက္ေဆာင္ေပးတယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ပိတ္စေတြ လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ ကိုုယ္က ပုုိက္ဆံအိတ္ လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ သူမ်ားဆီကဟာက ကိုုယ့္ဆီကဟာထက္ ပိုုလွတယ္ထင္ေနတဲ့သူကိုု သစ္သစ္က သူငယ္ခ်င္း သစ္သစ္ဟာ ယူမလားေမးေနတယ္။ လက္ေဆာင္မပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုုယ့္ကိုု စီတီးမတ္ကေန မုုန္ ့ေတြအမ်ားၾကီးဝယ္ေပးလိုုက္တယ္။

အုုပ္စုုထဲမွာ ခ်ိန္းဖိုု ့အခက္ဆံုုးက ေအးသက္ လူလြတ္ေပမဲ့ ကေလးအေမေတြထက္ အလုုပ္မ်ားတယ္။ ၿမတ္မြန္က ေအးသက္ကိုု ရည္းစားမရွာဘူးလား မေတြ ့ဘူးလားေမးတယ္ ေအးသက္က ရွာေနတာပဲလိုု ့ ၿပန္ေၿဖတယ္။ ကိုုယ္ထင္တဲ့အတိုုင္း ကိုုယ့္ကိုုေတာ့ မေမးဘူး။ ေခ်ာလွတဲ့ေအးသက္ကိုု စိတ္ဝင္စားတဲ့သူ ၾကိ ုုက္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး။ အိမ္ကသေဘာက်တဲ့သူကိုု စကားေၿပာၾကည့္တာ စစ္တပ္ေထာက္ခံသူတဲ့သူၿဖစ္ေနလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့အားလံုုးက ႏိုုး...ႏိုုး...ႏိုုး.... ။ ၿမတ္မြန္က အိမ္ရွင္မလုုပ္မယ္လိုု ့ ဘယ္တုုန္းကမွ မေတြးခဲ့ဘူး ခုုေတာ့ ကေလးေတြက အေရးအၾကီးဆံုုးၿဖစ္ေနၿပီတဲ့။ သစ္သစ္ဆီက သိလိုုက္ရတာတခုုက အိမ္ငွားေတြကိုု ဆယ္ႏွစ္ထက္ပိုုငွားလိုု ့မေကာင္းဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီအိမ္မွာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီးရင္ အိမ္ငွားပဲၿဖစ္ေစဦးေတာ့ အိမ္ေရာင္းရင္ အိမ္တန္ဖိုုးကိုု ရပိုုင္ခြင့္ရိွတယ္တဲ့ ထူးဆန္းပါေပ့။ အစကေတာ့ အိမ္ကုုိၿပန္ခဏနား ညေန၄နာရီမွာ ေရာက္လာမဲ့မၾကီးကိုု ေလဆိပ္ကိုုသြားၾကိ ုုမလိုု ့။ ေဝ့အမ်ိဳးသားနဲ ့ကေလးေတြ လာၿပီးမုုန္ ့စားတာကိုုေစာင့္၊ အေမ့အတြက္ ေရခဲေသတၱာဝင္ၾကည့္။ ညေနသံုုးနာရီေလာက္မွာ ေဝက ေလဆိပ္ကိုုသြားတဲ့ဘတ္စ္ကားေပၚ တင္ေပးလိုုက္တယ္။ ကားခ ၅၀၀ ၿမိ ုု ့ထဲကေန ေလဆိပ္ကိုုေၿပးဆြဲတာ။ ဘယ္ေတြကိုု ေရာက္ေနၿပီလဲမသိ ဟမ္းကယ္ရီအိတ္နဲ ့ဆင္းသြားတဲ့လူကိုု ၿမင္ေတာ့မွ ေလဆိပ္ေရာက္ၿပီလားေမးတာ ဘယ္တာမင္နယ္လဲတဲ့။ Arrival တာမင္နယ္ကိုု ေက်ာ္သြားၿပီ ၿပည္တြင္းတာမင္နယ္ေရွ ့မွာ ခ်ေပးလိုုက္တယ္။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္ ရန္ကုုန္ေန အင္မတန္ပူတယ္။ ဦးထုုပ္မပါလာ အကၤ ီ်ကလည္း လက္တိုုဆိုုေတာ့ ေနေလာင္မလား မ်က္ႏွာေနေလာင္ရင္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကုုယူရတယ္။ ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ မၾကီးကေရာက္ေနၿပီ ေယာက္မနဲ ့ တူေတာ္ေမာင္လည္း လာၾကိ ုုတယ္။ အေဖနဲ ့အေမကေတာ့ သမီးေတြ၊ ေၿမးနဲ ့ေခႊ်းမ ဝိုုင္းေနေတာ့ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ ပခုုကၠဴေရာက္ေနတဲ့ ေမာင္ေမာင္ကိုု သတိရေနၾကတယ္။ မိသားစုုခုုလိုုစံုုစံုုလင္လင္ မေတြ ့ရတာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီကိုုး။ မနက္ၿဖန္ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ဆံုုၿပီး ဘယ္ေတြသြားလဲဆိုုတာကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ေမ ၁၉ ၊ ၂၀၁၉ ။

၂၀၀၂ ဒုုတိယႏွစ္ ပထမဆံုုး ေက်ာင္းတက္တဲ့ေန ့ မိန္းထဲကအီကိုုဝင္းထဲမွာ ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ၾကတယ္...
စန္းထြန္း၊ ၿမတ္မြန္၊ ေဝ၊ ေအးသက္၊ သစ္သစ္

ေဝ၊ ေအးသက္၊ ၿမတ္မြန္၊ သစ္သစ္၊ စန္းထြန္း
၂၀၀၃ တတိယႏွစ္ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ ၾကိ ုုဆိုုပြဲ
အိေက၊ ေအးသက္၊ ေဝ၊ စန္းထြန္း၊ ၿမတ္မြန္၊ သစ္သစ္၊ ခိုုင္ဇာ
၂၀၀၃ တတိယႏွစ္ မဂၤလာဒံုုစစ္သခ်ိ ၤဳင္းမွာ
ေက်ာင္းမလာတဲ ့ မဂၤလာဒံုုက ေအးသက္ဆီသြားၿပီး စစ္သခ်ိ ၤဳင္းဆီ သြားလည္ၾကတယ္
၂၀၀၃ ပေရာဂ်က္ Presentation ေန ့ ေက်ာင္းအကၤ ီ်ဆင္တူဝတ္
ေအးသက္၊ ခိုုင္ဇာ၊ သစ္သစ္၊ ေဝ၊ ၿမတ္မြန္၊ သဇင္၊ စန္းထြန္း၊ အိေက
အိေက၊ သစ္သစ္၊ ၿမတ္မြန္၊ ေဝ၊ စန္းထြန္း၊ ေအးသက္
ေလွာ္ကား ကြန္ပ်ဴတာတၠသိုုလ္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ရၿပီ
၂၀၀၅ ေမ ရီဟာဇယ္
၂၀၀၅ ေမ မိန္းမွာဘြဲ ့ယူၾကတုုန္းက

No comments: