ေရၿခားေၿမၿခား ခရီးသြား - ၄

ေဝါထရိတ္စင္တာမွာ လံုုၿခံ ုုေရးတာဝန္ယူေနတဲ့ စစ္သားေတြကိုုေတြ ့ေတာ့ အေဖက ဓာတ္ပံုုအတူတြဲရိုုက္ခ်င္တယ္ဆိုုလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ ရတယ္တဲ့။ ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ့ စစ္သားေတြ မုုန္းၾကေပမဲ့ စတိတ္မွာေတာ့ စစ္သားေတြကိုု ေလးစားၾကတယ္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္မယ္ဆိုုရင္ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုု ခပ္တန္းတန္း ေဘးခ်ထား ဒါမွမဟုုတ္ ခပ္တင္းတင္းဆုုပ္ၿပီး စတိုုင္ေပးတတ္တဲ့ အေဖဟာ ဒီႏွစ္ေတာ့ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္၊ ေဒါနယ္ထရန္ ့စတိုုင္ဆိုုၿပီး လက္မနဲ ့လက္ညိႈးကိုု ဝိုုင္းၿပတယ္။ မၾကီးငယ္သူငယ္ခ်င္းအစ္မၾကီးက အဲ့ဒါ သူ ့သမီးၾကီးနဲ ့စတိုုင္တူတာေနမွာလိုု ့ေဖ့ဘႊတ္မွာ ကြန္ ့မန္ ့ေပးေတာ့ ရယ္လိုုက္ရတာ။ လစ္ဘာတီရုုပ္ထုုဆီ လိုုက္ပိုု ့ေတာ့ ဝိုုင္းက ေရာက္ဖူးၿပီးသားကိုု ဘာလိုု ့လိုုက္ပိုု ့တာလဲ ေစ်းၾကီးပါဘိနဲ ့။ ေရာက္ဖူးၿပီးသားဆိုုေပမဲ့လည္း နယူးေယာက္ေရာက္လိုု ့မွ လစ္ဘာတီကုုိမသြားရင္ ရန္ကုုန္ေရာက္ၿပီး ေရႊတိဂံုုဘုုရား မဖူးသလိုုမ်ိဳး ခံစားရလိုု ့။ လစ္ဘာတီကႊ်န္းကေန မက္ဟန္တန္စကိုုင္းလိုုင္းကိုု ၾကည့္ေနတုုန္း အေဖက သမီးေရ အဲဒီတိုုက္အၿမင့္ၾကီးက ကုုလားဆိုုင္နားကတိုုက္နဲ ့တူတယ္ေနာ္တဲ့။ ဟုုတ္တယ္ အဲဒါဂ်ာနယ္စကြဲကတိုုက္။ အေဖက အဲ့ဒီလိုု မွတ္ညဏ္ကာင္းတယ္။ ေဝါထရိတ္စင္တာ၊ အင္ပါရာအေဆာက္အဦးေတြကိုုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိတယ္။ ပါဝါေဘာထီက သန္း၄၀၀ဆုု ၿဖစ္ေနၿပီ ကံစမ္းၾကမယ္ဆိုုၿပီး စတိုုးဆိုုင္ထဲဝင္ စက္ကေန ထီလက္မွတ္ဝယ္တာ အေဖ့ကိုုၿပတယ္။

အေဖ ဒီအေပါက္ထဲကိုု ၂ က်ပ္ထည့္ ေငြထည့္ရမဲ့ပံုု ၿပထားတယ္ေတြ ့လား။ အဲဒါေတြက ၁ က်ပ္၊ ၅ က်ပ္၊ ၁၀ တန္၊ ၂၀ တန္ေတြပဲ လက္ခံတယ္လိုု ့ ေရးထားတာ။ ပိုုက္ဆံထည့္ၿပီးရင္ ထီလက္မွတ္ေတြ အမ်ားၾကီးထဲမွ ၂ က်ပ္တန္ ပါဝါေဘာထီ၊ ၁ က်ပ္တန္ မက္ဂါမီလီယမ္ထီ ခလုုတ္ကိုုႏိွပ္၊ က်လာတဲ့ ထီလက္မွတ္ကိုုသိမ္းထား။ ထီဖြင့္တဲ့ေန ့က်ရင္ ဒီဘာကုုတ္ရီဒါစက္ေအာက္မွာ လက္မွတ္ကိုုလာဖတ္၊ ေကာင္တာကလူေတြကိုု စစ္ခိုုင္းလိုု ့ရတယ္။ အေဖနဲ ့အေမက အထူးအဆန္း သေဘာေတြက်လိုု ့။ ထီေပါက္ရင္ သမီးအတြက္ အိမ္ဝယ္ေပးခဲ့မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးယဥ္ၾကေပမဲ့လည္း ကိုုယ္က ဘာဆိုုဘာမွ အလကားမရ လြယ္လြယ္ကူကူ သက္သက္သာသာနဲ ့ရမဲ ့ ကံမပါ။ ဘယ္အရာမဆိုု ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိ ုုးစားအားထုုတ္ ပင္ပန္းဆင္းရဲခံၿပီးမွရမဲ့ ဇာတာပါလာေတာ့လည္း သန္းဆုုကံေခတာေပါ့။ အေမက စတိတ္ကိုု သိပ္သေဘာက်တယ္။ လူသြားလမ္း၊ ပန္းၿခံ၊ မသန္းမစြမ္းေတြ အၿမင့္ကိုုတက္ဖိုု ့ တြန္းလမ္း၊ အိမ္သာ၊ အမိႈက္ပံုုး၊ ေနရာတကာ သန္ ့သန္ ့ရွင္းရွင္း စိမ္းစိမ္းစိုုစိုု၊ စနစ္တက်နဲ ့ လူေတြသြားရလားရ လြယ္ကူေအာင္ စီစဥ္ေပးထားတယ္။ အသီးအရြက္ေတြဆိုုရင္လည္း ခ်ိဳေနတာပဲ အစိမ္းစားစား၊ ၿပ ုုတ္စားေၾကာ္စား အရသာရိွမွရိွ။ မၾကီးက အေမ ေလဆိပ္မွာ ေရဘူးဝယ္မေသာက္နဲ ့ ေစ်းၾကီးတယ္ ေရဘူးေဆာင္သြား။ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးမၿဖတ္ခင္ ေရအကုုန္ေသာက္ ၿပီးရင္ အိမ္သာေရွ ့က ေရၿဖည့္ကန္မွာေရၿဖည့္။

ေပမွီေဒါက္မွီ ငါးေပဆယ္လက္မ
အေမက သမီးေတြေၿပာရင္ အတိအက်လိုုက္နာတယ္။ ခရီးသြားတယ္ဆိုုရင္ အေမက ေရၿဖည့္တဲ့တာဝန္ယူတယ္။ အိမ္နားက Red Bull ေဘာလံုုးကြင္းမွာ ေဘာလံုုးပြဲသြားၾကည့္ေတာ့ ေရဘူးယူခြင့္မၿပ ုုဘူး။ တခ်ိဳ ့ေတြက ေရဘူးအဖံုုးဖြင့္ၿပီး အဖံုုးကိုုလြင့္ပစ္ရင္ ဝင္လိုု ့ရေပမဲ့ ကုုိယ့္ေရဘူးက်ေတာ့ အဖံုုးလႊင့္ပစ္တာလည္း လက္မခံဘူး။ အမိႈက္ပံုုးထဲ လႊင့္ပစ္လိုုက္ေတာ့မွ ဝင္ခြင့္ၿပ ုုတယ္။ ေရဘူးကိုု ႏွေၿမာလိုုက္တာ ေရဘူးေလးက ခ်စ္စရာေလး အိုုင္ကီရာကဝယ္ထားတာ။ ဘာလိုု ့ကိုုယ့္ေရဘူးကိုု လက္မခံရတာလဲဆိုုတာ စဥ္းစားၾကေတာ့ အေဖက ေရဘူးကမာေတာ့ ကြင္းထဲကိုပစ္မွာ စိုုးရိမ္လိုု ့နဲ ့တူတယ္တဲ့။ ေဘာလံုုးကြင္းထဲမွာ ေရဆာလာလိုု ့ ေရဘူးဝယ္ေသာက္တာ ၅ က်ပ္ေတာင္ ေပးရတယ္။ ေရဘူးအဖံုုးကိုုဖြင့္ၿပီး သူတိုု ့ယူထားလိုုက္ၿပီးမွ ေပးတယ္။ ေနာက္တေခါက္သြားေတာ့ နပ္သြားၿပီ ေရဘူးခြံပါးပါးေလး ဝယ္သြားတယ္။ ေယာက်္ားလိုုင္း၊ မိန္းမလိုုင္း တန္းစီရေတာ့ အေဖ့လက္ထဲကေရဘူးကိုု လက္ညိႈးထိုုးၿပီး ႏိုုး ... ႏိုုး....တဲ့။ အေဖက ေရဘူးအဖံုုးဖြင့္တဲ့ ပံုုသ႑န္လုုပ္ၿပီး လက္ကိုုၿဖန္ ့ၿပ သေဘာက ေရဘူးအဖံုုးကိုု ဖြင့္ထားတယ္ေလဆိုုတဲ့သေဘာ။ အိုုေက...အိုုေက ဆိုုၿပီး ဝင္ခိုုင္းလိုုက္သတဲ့ အေဖက ဟိုုတပတ္က မသိလိုု ့ခံရၿပီးၿပီ ဒီတပတ္ေတာ့ ဘယ္ရမလဲ။ အေဖ ေရဘူးအဖံုုးကိုု လႊင့္ပစ္လိုုက္တာလား ဘယ္ကသာ အကၤ ီ်အိတ္ထဲထည့္ထားတာ သူတိုု ့လည္တာေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့။ ရယ္လိုုက္ရတာ အေဖက အဲဒီလိုုလူလည္ပါဆိုု။

ေဘာလံုုးကြင္းမွာ ပထမပိုုင္းပြဲၿပီးခ်ိန္ အနားေပးေတာ့ ကိုုသက္ေထြးအေဖက အိမ္သာသြားတယ္။ ေတာ့တင္ဟမ္စပါးနဲ ့ ရိုုးမားကိုု ကြင္းလံုုးၿပည့္ ဒင္းၾကမ္းၿပည့္ အားေပးၾကတာ အေဖမွန္းတာ လူ ၄ ေထာင္ေလာက္ ဆံ့မယ္ဆိုုပဲ။ ဒီေလာက္လူမ်ားေနေပမဲ့လည္း ေနရာမမွတ္မိလိုု ့ လမ္းေပ်ာက္ေနမွာ စိတ္မပူရဘူး။ သူ ့အမွတ္အသားနဲ ့သူ ဆိုုက္ဆိုုက္ၿမိ ုုက္ၿမိ ုုက္ ေရာက္ခ်လာတာပဲ။ အေဖတိုု ့ၿပန္ေတာ့ ေလယာဥ္က ညသန္းေခါင္ ရန္ကုုန္ကိုု ဆိုုက္ေရာက္တယ္။ ေမာင္ေမာင္က အေဝးကိုုေရာက္ေနလိုု ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းကိုု သြားၾကိ ုုဖိုု ့ အကူအညီေတာင္းမလိုု ့ဟာ ကားေရာင္းလိုုက္ၿပီဆိုုေတာ့ မေတာင္းေတာ့ဘူး။ အေဖက ရတယ္ တကၠစီငွားသြားမယ္ဆိုုေတာ့ မၾကီးက စိတ္ပူတယ္။ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ဆိုုေတာ့ လုုယက္တာေတြရိွတယ္လိုု ့ ၾကားတယ္တဲ့။ အေဖ မၾကီးက စိတ္ပူေနတာ လုုယက္တာေတြ ၿဖစ္မွာစိုုးလိုု ့ဆိုုေတာ့ အေဖ ကားနံပါတ္ကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ထားတယ္။ ဖုုန္းေၿပာသလိုုဘာလိုုလိုုနဲ ့ မသိမသာေလး ဒရိုုင္ဘာမသိေအာင္ ရိုုက္ထားတယ္တဲ့။ အေဖက အဲဒီလိုု ၿဖတ္ထိုုးညဏ္ေကာင္းတယ္။ မနက္ေစာေစာ ဖုုန္းမယူဘဲ အေမ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သြားလိုု ့ စိတ္ပူလိုုက္တာ။ ကိုုယ့္ဖုုန္းနံပါတ္လည္း အလြတ္မရ၊ အိမ္နံပါတ္လည္းမသိဆိုုေတာ့ လမ္းေပ်ာက္ေနမွ ဒုုကၡ။ ရဲကိုု အကူအညီေတာင္းဖိုု ့၊ ရထားစီးတဲ့အခါ ကိုုယ္က ပလက္ေဖာင္းမွာက်န္ေန အေဖတိုု ့က ရထားထဲပါသြားခဲ့ရင္ ေနာက္ဘူတာမွာဆင္း၊ အဲဒီေနရာမွပဲရပ္ေနလိုု ့ မွာထားတယ္။

လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း ေထာင္တတ္ေနၿပီ
အၿပင္သြားရင္ ကိုုယ့္ဖုုန္းနံပါတ္၊ အိမ္လိပ္စာပါတဲ့စာရြက္ေလးကိုု အၿမဲေဆာင္ခိုုင္းတယ္။ အေဖတိုု ့ ပထမအၾကိမ္လာတုုန္းက သံုုးပါးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကိုု သြားဖူးေတာ့ ဆရာေတာ္က စတိတ္ေရာက္ခါစ ဘုုန္းၾကီးတပါး မနက္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သြားတာ ေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္း ေက်ာင္းကိုုရွာမေတြ ့ လမ္းေပ်ာက္သြားတာ ၂ ရက္ေလာက္ၾကာတယ္။ လမ္းေတြက မႏၱေလးလိုု ေလးေထာင့္ကြက္ေတြနဲ ့ ေဆာက္ထားတယ္လိုု ့ ထင္ေနတာ။ အပင္ေတြကိုု ေရေလာင္းေနတဲ့အေမရိကန္တေယာက္က သူ ့မိန္းမယိုုးဒယားမကိိုု ယိုုးဒယားဘုုန္းၾကီးတစ္ပါး အိမ္ေရွ  ့ေရာက္ေနတယ္လိုု ့ သတင္းေပး။ ယိုုးဒယားမကေမးၿမန္း ၿမန္မာသံရံုုးကိုုဆက္သြယ္ ေက်ာင္းထိုုင္ဆရာေတာ္ ေရာက္လာေတာ့မွ အဲဒီကိုုယ္ေတာ္လည္း ေမ့လဲသြားတယ္။ အဲဒီလိုု ၾကားထားေတာ့ စိတ္ပူတာေပါ့ အေမ အိမ္ၿပန္ေရာက္လာၿပီဆိုုတဲ့ မက္ေဆ့ရမွပဲ စိတ္ေအးသြားတယ္။ သမီး ဒီနားကေန ေလယာဥ္ပ်ံေတြ ငါးမိနစ္တစင္း တက္လိုုက္ဆင္းလိုုက္။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္အေဝးမွာ အင္တာေနရွင္နယ္ေလဆိပ္ရိွတယ္။ အင္တာနက္ကေန ေလယာဥ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားတယ္ဆိုုတာ ၿပလိုုက္တယ္။ ကားတင္ traffic ရိွတာမဟုုတ္ဘူး ေကာင္းကင္မွာလည္း traffic ရိွတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလယာဥ္က ေလဆိပ္ေရာက္ေနတာေတာင္ ခ်က္ၿခင္းမဆင္းရေသးဘူး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ေကာင္းကင္မွာဝဲၿပီး ဆင္းဖိုု ့ေစာင့္ေနရတာကိုုး။

အေဖတိုု ့စီးလာတဲ့ေလယာဥ္ ဘယ္ေရာက္ေနၿပီ ဘယ္လမ္းေၾကာင္းနဲ ့သြားတယ္ဆိုုတာ အကုုန္ၾကည့္လိုု ့ရတယ္။ ဟုုတ္လား စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။ အေဖတိုု ့စီးလာတဲ့ ေလယာဥ္က တနာရီ ဘယ္ႏွမိုုင္ႏႈန္း ေမာင္းလဲသိလား။ အဲဒါေတာ့ မသိဘူး နယူးေယာက္ကေန ေလာ့အိန္ဂ်လစ္ကိုု မိုုင္ ၃၀၀၀၊ ၆ နာရီစီးရတာ မွတ္မိလား။ ၂၀၁၅ တုုန္းက ကယ္လီဖိုုးနီးယားဖက္ကိုု ၇ ရက္ ခရီးထြက္တုုန္းကေလ။ မွတ္မိတယ္ အဲဒါဆိုု ၁ နာရီ မိုုင္ ၅၀၀ နဲ ့ ေမာင္းတာေပါ့။ ဘိုုးအင္းေလယာဥ္ကေတာ့ ပိုုၿမန္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။ မၾကီးကိုုေၿပာၿပေတာ့ အယ္မေလး သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းခ်င္းဆိုုင္ေနလိုုက္ၾကတာ အဲဒီဆိုုဒ္မွာ ဘယ္ေလယာဥ္က ဘယ္လမ္းေၾကာင္းကေန ဘယ္ႏွမိုုင္ႏႈန္းနဲ ့သြားတယ္ဆိုုတာ အကုုန္ေရးထားတယ္။ အေဖ ဘာေတြႏွိပ္လိုုက္လဲေတာ့မသိဘူး အိုုင္ပတ္က ဘယ္လိုုမွဝင္လိုု ့မရေတာ့ဘူး။ ေဝါထရိတ္စင္တာက ပန္းသီးဆိုုင္ကိုုသြားေတာ့ ကာစတာမာဆားဗစ္ေခၚပါတဲ့။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ ့ အိုုင္ပတ္ကိုု ခ်ိတ္ဆက္၊ ကိုုယ့္ကြန္ပ်ဴတာထဲ remote login နဲ ့ဝင္ၿပီး iOS အသစ္ ေဒါင္းလုုပ္ခ်၊ account ဝင္ခိုုင္းတာ password မွားေနလိုု ့ ဘယ္လိုုမွ ဝင္လိုု ့မရဘူး။ ၁ နာရီၾကာတယ္ ေနာက္ေန ့လည္း နာရီဝက္ေလာက္ၾကာေအာင္ လုုပ္ၿပီးေတာ့ စကၤာပူကေနဝယ္တာဆိုုေတာ့ စကၤာပူကိုု ၿပန္ပိုု ့ပါတဲ့။

ေဒါနယ္ထရန္ ့ စတိုုင္ပါတဲ့
ေနာက္ေတာ့ မၾကီးကိုု password ေနာက္တခုုေမးၿပီး ဝင္ေတာ့ရတယ္။ ပန္းသီးက Security ေကာင္းလိုုက္ပံုုမ်ား။ အဲဒီလိုု ခက္ခက္ခဲခဲ လုုပ္ေနရတာကိုုၿမင္ေတာ့ အေမက အေဖ့ကိုု ဆူတယ္ ကလိဦးေလ ခုုေတာ့ၿဖစ္ၿပီမလား ကိုုယ္လုုပ္လိုု ့ၿဖစ္တာဆိုုေတာ့ ၿငိမ္ေနတယ္ သူမ်ားလုုပ္ရင္ ေၿပာမဆံုုးၿဖစ္ဦးမယ္ အဲဒီလိုုပ်က္မွာစိုုးလိုု ့ ဘာမွမလုုပ္တာလိုု ့ အေမကဆူေတာ့ အေဖက မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ ့ၿငိမ္ေနတယ္။ ေဆးကဒ္ကုုန္ၿပီး ကဒ္အသစ္ေဖာက္တာမဟုုတ္ဘူး ဟိုုအကဒ္မွာနည္းနည္း ဒီအကဒ္မွာနည္းနည္း ဒီမွာၾကည့္ ငါမွာ တကဒ္ကုုန္မွ တကဒ္ေဖာက္တာ ခရီးသြားမယ္ဆိုုရင္ ဒီကဒ္ေလး ၂ ကပ္ ယူသြားရံုုပဲ။ ဘယ္ေလာက္ေၿပာေၿပာ ဘယ္ေတာ့မွ နားမေထာင္ဘူး စည္းကမ္းမရိွဘူး သူ ့သမီးေတြေၿပာမွ နားေထာင္တယ္ သမီးေၿပာ။ အေမ အေဖေၿပာတာမွန္တယ္ အဲ့လိုုၿဖစ္ရမွာေပါ့ မဟုုတ္ဘူးလားဆိုုေတာ့ ရွက္ရယ္ရယ္ေနေလရဲ ့။ ဒီတေခါက္ေတာ့ လူအမ်ားနဲ ့မွ်ေနရတာ မဟုုတ္ေတာ့ အေနမၾကံ ုု ့၊ ၿမိ ုု ့ေလးကလည္း ေအးေအးေဆးေဆး သာသာယာယာ ေၿခခင္းလက္ခင္းသာ၊ တပတ္ ၂ ခါေလာက္ ညေနရံုုးဆင္းရင္ ေဝါထရိတ္စင္တာကိုုလာ ၿပီးရင္ မက္ဟန္တန္တခြင္ ေလွ်ာက္လည္။ အေဖနဲ ့အေမေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ၊ အမွတ္တရေတြ တေပြ ့တပိုုက္နဲ ့ ၿပန္သြားၾကေလရဲ ့။

စန္းထြန္း
ေအာက္တိုုဘာ ၁၄၊ ၂၀၁၇။


1 comment:

AMK said...

အစ္မ အေဖနဲ ့ အေမ အေမ၇ိကလာလည္တဲ့ ခ၇ီးေလးေတြ ဖတ္၇တာ သေဘာက်ပါတယ္