Friendship Day


ဆူနမ္၊ ရာမား၊ မိုင္း နဲ ့ စန္းထြန္းတို ့ေတြ Friendship Day အထိမ္းအမွတ္အၿဖစ္ ပါတီ က်င္းပၾကပံုက
အစားအေသာက္ - pizzahutက ပီဇာ၊ ၾကက္ေၾကာ္၊ ဘီယာ ၂ ပုလင္း၊ ဝိုင္ ၁ပုလင္း။
ေနရာ - ဒီတေခါက္အလွည့္က်တာက စန္းထြန္းအခန္း။
အခ်ိန္ - သူတို ့ ကားေမာင္းက်င့္ၿပီးခ်ိန္ ည ၈နာရီခြဲ။
ေဆးလိပ္၊ အရက္မေသာက္ရတဲ့ ေနရာမွာ ခိုးလုပ္ရတာလဲ ေပ်ာ္စရာ တမ်ိဳးေကာင္းသား။ မိုင္းက ဗီယက္နမ္၊ ဆူနမ္၊ ရာမားက နီေပါ၊ စန္းထြန္းကေတာ့ ေရႊၿမန္မာ။ စာေမးပြဲေတြၿပီးလို ့ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ စားလိုက္ၾက၊ ေသာက္လိုက္ၾက၊ ပြားလိုက္ၾကေပါ့။ ရာမားနဲ ့ မိုင္းက ဘီယာ။ ဘီယာခါးတာကို မၾကိ ုက္တဲ့ ဆူနမ္နဲ ့ စန္းထြန္းက ဝိုင္။ တေယာက္ကိုတေယာက္ ငွဲ ့ေပး၊ ၿပိ ုင္ေသာက္ၾကနဲ ့ အေတာ္ေပ်ာ္ဖို ့ ေကာင္းသား။ RA(Resident Officer)သိမွာလည္း ေၾကာက္ရေသး။ သိရင္ ဒဏ္ေၾကးလာမွာ။

ခဏေနေတာ့ ေထြလာၾကၿပီ။ မိုင္းက ဗီယက္နမ္သီခ်င္း ဆိုပါေလေရာ။ အားလံုးက ေတာ္ပါေတာ့၊ ဆိုခ်င္ရင္ တေၾကာင္းဆိုရင္ တေၾကာင္း အဂၤလိပ္လို ဘာသာၿပန္မွ တို ့ေတြ နားလည္မွာေပါ့ဆိုေတာ့ သူအဂၤလိပ္လိုေၿပာရင္ ဘယ္သူမွ နားမလည္တဲ့ မိုင္းခမ်ာ ဆိုခ်င္ရက္နဲ ့ တို ့ေတြ ညစ္တာနဲ ့ ရပ္လိုက္ရေရာ။ အိုး ဟူး အို ့ဟို ေရ ့ရီး I love you more than I can say ဆိုၿပီး သူရတဲ့ အဂၤလိပ္သီခ်င္းႏွစ္ေၾကာင္း ဆိုေတာ့ တို ့ေတြက သံေယာင္လိုက္ေပး။ တေယာက္ကိုတေယာက္ ရစ္။

မတ္တပ္ရပ္ၿပီး အၾကာၾကီး ေနႏိုင္ေၾကး ၿပိ ုင္ၾက။ ၿပီးရင္ ၾကမ္းၿပင္ကို တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ၿပ ုတ္ၾက အဲေလ လဲၾက။ မိုင္းနဲ ့ရာမားတို ့ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၿပီး အိမ္သာကို ဒယိုင္းဒယိုင္နဲ ့ ခ်ီတက္သြားခ်ိန္မွာ အေၿခအေန မဟန္တဲ့ စန္းထြန္းကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို ့ ဆူနမ္က က်န္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လဲ အန္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေနလို ့တကယ္ မေကာင္းတာပါ။ ေမသိရင္ေတာ့ "ေသာက္ခ်င္ဦးဟဲ့ ဝိုင္လို ့"လာမွာ။ ဆူနမ္က သူ ့နီေပါေဆး လာတိုက္ေတာ့မွ ေနလို ့ ေကာင္းသြားေလရဲ ့။ ေရေႏြးေႏြးထဲကို ဆားထည့္တိုက္။ သံပုရာသီးကို မိုင္းအခန္းက သြားယူၿပီး ေရထဲထည့္တိုက္နဲ ့။ သူတို ့မွာ ဇရက္မင္္းစည္းစိမ္ ခံစားေနတာေတြ အကုန္ေပ်ာက္။

နည္းနည္းခ်င္း မေသာက္ဘဲ တဘရိတ္တည္း ေမာ့ခ်လို ့တဲ့။ ေန ့လည္ကလည္း ဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မစား။ မိုင္းက နီေပါ ပရုတ္ဆီကို ပြတ္ေပးၿပီး ႏိွပ္ေပးေတာ့မွ သက္သာတာပါ။ ဆူနမ္နဲ ့ ရာမားက စန္းထြန္းခုတင္ေပၚမွာ အခန္ ့သား ႏွပ္ေနၿပီ။ မိုင္း နဲ ့စန္းထြန္းကေတာ့ ၾကမ္းၿပင္မွာ ႏွပ္လို ့ ေကာင္းဆဲ။

တေရးႏိုးလာၾကမွ ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ၿပန္ၾကေလရဲ ့။ အိပ္လိုက္တာ။ အိမ္မက္ထဲမွာ တံခါးေခါက္ေနသလို တံခါးေခါက္သံကလည္း ေဝးလာလိုက္ နီးသြားလိုက္။ ခပ္ၿပင္းၿပင္း ေခါက္ေနတဲ့ တံခါးေခါက္သံရယ္ စန္းစန္းလို ့ ေခၚေနသံၾကားမွပဲ အိမ္မက္မဟုတ္ပါလား အၿပင္မွာ တကယ္ၾကီးေခါက္ေနတာပါလား။ တံခါးသြားဖြင့္ေပးေတာ့ ဆူနမ္။
ဆူနမ္ း "စန္းစန္း အၿပင္က ရာသီဥတုကို သတိထားမိလား ?"
စန္းထြန္း း "ႏိုး"(မ်က္စိမဖြင့္ အိပ္ခ်င္မူးတူးအသံၿဖင့္)
ဆူနမ္ း "ေတာ္ေနဒိုး သတိေပးခ်က္ရိွတယ္။"
စန္းထြန္း း "ဟမ္..." (ပိတ္ေနတဲ့ မ်က္လံုး အစြမ္းကုန္ ၿပ ူးက်ယ္သြားၿပီး ေထြေနတာေတြ၊ အိပ္ခ်င္ေနတာေတြ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္။)

"ၾကည့္ မီးေတြ အကုန္ၿဖတ္ထားၿပီး အေရးေပၚ မီးေခ်ာင္းပဲ ထြန္းထားတာ။ အၿပင္မွာလည္း လွ်ပ္စီးေတြ လွ်ပ္ၿပီး မိုးၾကိ ုးေတြ အသားကုန္ ခ်ိမ္းေနတာ။ ပက္လက္မအိပ္နဲ ့ ေဘးတေစာင္းအိပ္၊ တံခါးကိုလည္း ေလာ့မခ်ထားနဲ ့။ တခုခုဆိုရင္ ေၿမေအာက္ထပ္ကို ဆင္းေၿပးရမွာ။ သတိနဲ ့ အိပ္"တဲ့။

နာဂစ္၊ မာလာ မုန္တိုင္းေတြကို ၾကံ ုဖူးတဲ့ စန္းထြန္း ေတာ္ေနဒိုးကိုေတာ့ တကယ္ေၾကာက္ပါတယ္။ ဘယ္ကို ဦးတည္မွန္းမသိ၊ လမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္ အကုန္ဖ်က္ဆီးသြားတဲ့ ေတာ္ေနဒိုး ဆိုတာကိုေတာ့ အသံၾကားရံုနဲ ့တင္ ေၾကာက္တာ။ ခုေတာ့ ကိုယ့္အနီးေရာက္ေနၿပီဆိုေတာ့ မေၾကာက္ဘဲ ဘယ္ေနပါ့မလဲ။ ဟိုတေလာကတင္ ေတာ္ေနဒိုးတိုက္လို ့ လူ၁၀၀ေက်ာ္ေလာက္ ေသသြားတာ။

ဆူနမ္ထြက္သြားေတာ့မွ စစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ဟုတ္ပါရဲ ့ မီးလည္း ၿဖတ္ထားၿပီ။ ကြန္ပ်ဴတာကလည္း ဖြင့္လ်က္ တန္းလန္း။ အိပ္ခ်င္စိတ္ေတြလည္း မရိွေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာသိမ္း၊ အေရးၾကီးတဲ့ ပတ္စ္ပို ့၊ I 20၊ SSN(Social Security Number) card ၊ ပိုက္ဆံအိတ္တို ့ကို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲထည့္ တခုခုကို ဆြဲေၿပးရေအာင္။ ရွဴးေပါက္ခ်င္လို ့ တံခါးဖြင့္ေတာ့ စန္းထြန္းကို စိတ္ပူေနတဲ့ ဆူနမ္လည္း တံခါးဖြင့္လာပါတယ္။ အိမ္သာသြားမယ္ဆိုေတာ့ အေဖာ္လိုက္ေပးပါတယ္။ ဖုန္းကို လက္ႏိွပ္ဓာတ္မီးအၿဖစ္ သံုးၿပီး။ လွ်ပ္စီး တလက္လက္ လွ်ပ္ေနတာေတြ၊ တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း မိုးၿခိမ္းသံေတြ၊ တေၿဖာက္ေၿဖာက္ သည္းၾကီးမည္းၾကီး ရြာေနတဲ့မိုးသံကို ၾကားရေတာ့ တေယာက္တည္း ဘယ္လိုမွ မအိပ္ရဲေတာ့တာပါ။ အအိပ္ေကာင္းလို ့ ေတာ္ေနဒိုးလာလို ့ ပါသြားရင္ေတာင္ သိလိုက္မွာ မဟုတ္။ အခန္းကလည္း အေဆာင္ရဲ ့ အေပၚဆံုးထပ္မွာေလ။

ဆူနမ့္အခန္းကို ေခါင္းအံုးေတြ၊ ေစာင္ေတြ ယူၿပီးခ်ီတက္သြားေတာ့ မိုင္းက ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ သူနဲ ့ရာမား ပိန္ပိန္ႏွစ္ေကာင္က ဆူနမ့္ခုတင္မွာ အခန္ ့သား။ စန္းထြန္းက ဆူနမ္ေဘး ၾကမ္းၿပင္မွာ ေနရာယူတာေပါ့။ မိုင္းက လွ်ပ္စီးလက္တာမ်ား အေတာ္ေၾကာက္ဖို ့ေကာင္းတာ၊ ေလတိုက္တဲ့ အသံကလည္း အေတာ့္ကို အသည္းယားဖို ့ ေကာင္းတာတဲ့။ ဒါနဲ ့ သူလည္း ဆူနမ္အခန္းကို ေၿပးလာတာတဲ့။ သိၾကားနဲ ့ အသူရာ တကယ္ေဆာ္ေနတာကို သူတို ့သံုးေယာက္လံုး ႏိုးပါတယ္။ စန္းထြန္းတေယာက္တည္း မႏိုးတာ။ မိုင္းက ေၿပးလာေတာ့ ဆူနမ္က စိတ္ပူလို ့စန္းထြန္း အခန္းကို တံခါးလာေခါက္ပါတယ္။ စန္းထြန္းက အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ။ ဒုတိယအၾကိမ္ ေခါက္မွ ႏိႈးတာ။ ငါ့နဲ ့ေနာ္ အအိပ္ေကာင္းတာမ်ား ေတာ္ေနဒိုးနဲ ့ ပါသြားရင္ေတာင္ သိလိုက္မွာ မဟုတ္။ ရာမားကေတာ့ ဆူနမ္အခန္း၊ ဆူနမ့္ခုတင္မွာ ေန ့တိုင္း အိပ္တာ။ အခန္းပိုင္ရွင္ ဆူနမ္ကေတာ့ ၾကမ္းၿပင္မွာ။ တကၠသိုလ္ စတက္ကတည္းက အတူတူ၊ အလုပ္ဝင္ေတာ့လည္း အတူတူ၊ ဒီကို ေက်ာင္းလာတက္ေတာ့လည္း အတူတူ။ ေၾကာက္တတ္တဲ့ ရာမားကို ဆူနမ္က ေစာင့္ေရွာက္ရတယ္။

လံုၿခံ ုးေရးအေစာင့္ကားက အၿပင္မွာ မီးထြန္းၿပီး ေစာင့္ေနပါတယ္။ တကယ္လို ့ ေတာ္ေနဒိုး ဝင္ေမႊရင္လည္း alarm ေတြၿမည္လာမွာပါ။ ဘယ္ေၿပးရမလဲေမးေတာ့ ေၿမေအာက္ထပ္ ၿပတင္းေပါက္ေတြ မရိွတဲ့ ေနရာကို။ ဒါမွ ေတာ္ေနဒိုးဆြဲယူတာကို မပါမွာ။ ဘယ္ေနရာလဲ သိလားလို ့ ဆူနမ္ကို ေမးေတာ့ သူလည္း မသိဘူးတဲ့။ အေရးအေၾကာင္းဆိုရင္ သူမ်ားေၿပးတဲ့ေနရာ လိုက္ေၿပးရမွာပါ။ အေဆာင္မႈးေတြ၊ အေဆာင္ၾကီးၾကပ္ေရးမႈးေတြက ပစ္မထားပါဘူး၊ လာမွာပါတဲ့။ အငယ္က အၾကီးကို ႏွစ္သိမ့္ေနတာ။

ဒီလို ရင္တဒိတ္ဒိတ္နဲ ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ မနက္ ၉နာရီေက်ာ္မွ ႏိႈးၾကတယ္။ ခုေတာ့လည္း ေကာင္းကင္ၾကီးက တိမ္ကင္းစင္ၿပီး ၾကည္လင္ၿပာလဲ့ေနတာမ်ား ညက သူမဟုတ္တဲ့အတိုင္း။ မီးက ၿပန္လာပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အင္တာနက္ကေတာ့ ၿဖတ္ထားဆဲ။

ဝမ္းဟာေနလို ့ ေနလည္စာကို ေစာေစာပဲ သြားစားၾကပါတယ္။ ထမင္းစားေဆာင္က တနဂၤေႏြဆို ေန ့လည္ ၁၁ မွာ စဖြင့္တယ္။ စားေသာက္ရင္း ညက အေၾကာင္းကို ၿပန္ေၿပာၿပီး စေနာက္ၾကနဲ ့။ ေနာက္ဆို စန္းထြန္းကို ဝိုင္တပုလင္း တိုက္မယ္တဲ့။ ညက အန္လို ့ ၿပ ုစုလိုက္ရတာကို အမွတ္မရိွေသးဘူး။ တပုလင္းတိုက္မယ္။ တခါတည္း ေဆးရံုတန္းေရာက္သြားမယ္။ စန္းစန္းက ေတာ္ေနဒိုးတန္ခိုးနဲ ့ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံေနခ်ိန္မွာ သူတို ့သံုးေယာက္ကေတာ့ ေၿမေအာက္ထပ္(basement)မွာ ပုန္းေနမွာတဲ့။ ေၾကာက္ပါတယ္ဆိုမွ သူမ်ားကို ေနာက္စရာလားေနာ္။

ေက်ာင္းေရာက္တာ ၇လ ရိွပါၿပီ။ ဒီလိုမ်ိဳး ေလးေယာက္သား စုအိပ္တာ ဒါပထမဆံုးအၾကိမ္ပါပဲ။ ေနာင္ဆို တေယာက္တေနရာဆီ ဒီလိုမ်ိဳး ၿပန္ဆံုဖို ့ဆိုတာ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ Friendship day မွာ ဘီယာရယ္၊ ဝိုင္ရယ္၊ ေတာ္ေနဒိုးရယ္။ အဲဒီေန ့ကေတာ့ တကယ့္ကို အမွတ္တရပါပဲ။ မတူညီတဲ့ လူမ်ိဳး၊ ဓေလ့ထံုးစံ၊ အေတြးအေခၚ၊ အက်င့္စရိုက္ေတြဟာ အေၾကာက္တရားေၾကာင့္ တူညီစြာ စုစည္းသြားတဲ့အခါ၊ မိေဝးဖေဝး အေဝးၾကီးမွာ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသူအခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီ ခ်စ္ခင္ၾကတဲ့အခါ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္ဖို ့ေကာင္းလဲေနာ္။

စန္းထြန္း
ၾသဂုတ္ ၇၊ ၂၀၁၁။

4 comments:

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

စာဖတ္ရင္နဲ႔ အေပ်ာ္ေတြကူးလာပါတယ္....
ရည္မွန္းခ်က္ေတြေအာင္ၿမင္ၿပီး...အဲဒီလုိသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ထာ၀ရ ေပ်ာ္ရွြင္ပါေစ.....
အၿမဲရင္ထဲမွာထားတယ္ေနာ္...

mstint said...

Friendship day ဖတ္သြားပါတယ္။
မုန္တိုင္းအေၾကာင္း ဘယ္စာမွာ ဖတ္မိဖတ္မိ ႀကံဳဖူးခဲ့တဲ့ နာဂစ္ကို သတိရမိတယ္။
ေတာ္ေနဒိုး ဝင္မလာတာ ကံေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

san htun said...

အန္တီတင့္ေရ စန္းထြန္းၾကံဖူးတဲ့ နာဂစ္ေလး ၿမည္းၾကည့္ပါဦး...http://sansanhtun.blogspot.com/2011/03/blog-post_26.html...အဲဒီကတည္းက မုန္တိုင္းဆို ေၾကာက္လြန္းလို ့။

Anonymous said...

ေတာ္ေနဒိုုးကတကယ္ေၾကာက္စရာၾကီးေနာ္။ တီဗီထဲမွာေတာင္ တအားေၾကာက္စရာေကာင္းတာ။ အျပင္မွာဆုုိ တကယ္မလြယ္ဘူး။
အိုုင္အိုုရာ