၂၀၂၅ နိုဝင်ဘာ ၅ တီချယ်နန်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက လေဆိပ်မှာ လာစောင့်နေတယ်။ နာမည်က Kailash တဲ့ ကိုယ်သွားချင်တဲ့ Mount Kailash တောင်။ တရုတ်တိဘက်ထဲမှာရှိပေမယ့် နီပေါဖက်ကနေသွားရင် လူသက်သာတယ်။ တရုတ်ဖက်ကနေသွားရင် High Attitude မို့လူမသက်သာ။ ဟိန္ဒူဘာသာဝင်၊ တိဘက်တွေရဲ့ အထွတ်အမြတ်တောင် မြန်မာလိုဆိုရင် မြင့်မိုရ်တောင်၊ ကေလာသတောင်။ အိန္ဒိယပတ်စ်ပို့စ်ကိုင်ထားရင် သွားခွင့်မရှိ၊ ကိုယ့်ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ ဒလိုင်းလားမားပုံ ပိစိလေးပါရင်တောင် တကားလုံးကို ပြန်လွှတ်တာတဲ့။ တနေ့တော့ Mount Kailash ကို သွားချင်ပါသေးတယ်။ လူသေတွေ သဂြိုလ်တဲ့နေရာကို သွားကြည့်တယ်။ ဆင်းရဲချမ်းသာ မာန်မာန၊ ဒေါသတွေ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြာပုံပဲကျန်ခဲ့။ မီးခိုးတလူလူနဲ့ တနေ့တနေ့ သေတဲ့သူတွေ မနည်းမနော။ သံဝေဂရသော်ငြား မသေခင် ခရီးတွေထွက်ချင်ပါသေးတယ်။ နိုင်ငံခြားသားဆိုရင် ဒေါ်လာ ၄၀ ပေးရတဲ့ cultural show & dinner သွားစားတယ်။ နီပေါလူမျိုးပါပြီး သူတောင်းဆိုပေးလို့ ဒေါ်လာ ၂၀ ပဲ ပေးခဲ့ရတယ်။ သူ့ညီမကလည်း အိုင်အိုဝါက ကိုယ်တက်ခဲ့တဲ့ကျောင်းမှာ တက်နေတာ။ နီပေါလူမျိုးစုတွေရဲ့ ရိုးရာအကတွေကို တွေ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးပိတ်ကတော့ နာမည်ကျော် Resham firiri သီချင်း။ Ghandruk က Hotel Mud & Rock မှာ ရွာကလူတွေ လာဖျော်ဖြေတုန်းက Resham firiri နဲ့ ကကြတာကို သတိရမိတယ်။ အဲ့တုန်းက အင်မတန်ပျော်ဖို့ကောင်းတာ မမေ့နိုင်တဲ့နေ့စွဲတစ်ခု။
Happy Traveling!
စန်းထွန်း
ဇှုလှိုင် ၁၁၊ ၂၀၂၅။
 |
| Gurung dance |
No comments:
Post a Comment