ရန္ကုုန္သြား ေတာလား - ၆

ရန္ကုုန္မွာ ကိုုယ္သြားလည္ခ်င္တဲ့ ေနရာႏွစ္ခုုရိွတယ္။ တခုုက ဦးသန္ ့ၿပတိုုက္ ေနာက္တခုုက ရုုပ္ေသးပြဲ။ ပုုဂံကေန ရန္ကုုန္ၿပန္တဲ့ ကားေပၚမွာ ဦးသန္ ့ၿပတိုုက္ ဖြင့္ခ်ိန္၊ တိုုးေတြအေၾကာင္း ဖုုန္းဆက္ေမးၾကည့္တယ္။ ၿပတိုုက္က ေသာၾကာ၊ စေန၊ တနဂၤေႏြ မနက္ ၁၀ နာရီကေန ည ၅ နာရီအထိ ဖြင့္တယ္ ဝင္ေၾကးအခမဲ့။ ၿပတိုုက္ကေန စီစဥ္တဲ့တိုုးေတြထဲမွာ ရန္ကုုန္ၿမိ ုု ့လယ္ေကာင္ အထင္ကရ ေနရာေတြၿဖစ္တဲ့ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္လုုပ္ၾကံခံရတဲ့ ဝန္ၾကီးမ်ားရံုုး၊ လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုုင္၊ ဂ်ဴးဘုုရားေက်ာင္းေတြကိုု သြားလည္တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္တိုုး၊ တရုုတ္တန္းအႏွံ ့လည္တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္တိုုးေတြအေၾကာင္း ေမးၾကည့္တယ္။ ဘယ္ေန ့ဘယ္ရက္ေတြမွာ ရိွတယ္ တေယာက္ ယူအက္စ္ေဒၚလာ ၄၀။ ၿမန္မာႏိုုင္ငံသားဆိုုရင္ အခမဲ့ waiting list ေစာင့္ရမယ္။ အခုု waiting list ေစာင့္ေနတဲ့လူ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ရိွတယ္။ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ဦးသန္ ့ၿပတိုုက္ မသြားၿဖစ္ဘူး။ မၾကီးက ေမာ္ဒယ္သႏၱာလိႈင္ ခဏခဏသြားတဲ့ indoor skydiving သြားခ်င္တယ္။ မရမ္းကုုန္းၿမိ ုု ့နယ္ ေတာ္ဝင္လမ္းဆိုုေတာ့ Grab တကၠစီငွားသြားတယ္။ စကိုုင္းဒိုုက္ဗင္း မထိိုုးခင္ တခုုခုုၿဖစ္ရင္ ကိုုယ့္တာဝန္ဆိုုတဲ့ အာမခံခ်က္ထိုုးရတယ္။ တမိနစ္တစ္ေသာင္း ႏွစ္မိနစ္အရင္စမ္းၾကည့္မယ္ ၾကိ ုုက္မွေနာက္ထပ္ ထပ္တိုုးမယ္။ ဝတ္စံုုလဲရတယ္ sneaker မစီးထားရင္ ဆိုုင္ကေပးတယ္။ညႊန္ၾကားၿပသသူက ဘယ္လိုုေနရမယ္ ဘယ္သေကၤတေတြက ဘာအဓိပၺာယ္ဆိုုတာ မွတ္ရတယ္။ လိႈဏ္ေခါင္းအလံုုးအဝိုုင္းၾကီးထဲမွာ လဲခ်လိုုက္ေပမဲ့ အရိွန္ၿပင္းတဲ့ေလက ပင့္ထားလိုု ့ လူကပ်ံဝဲေနတယ္။ ကိုုယ့္ရိုုးကားရားၿဖစ္ေနတဲ့ကိုုယ္ကိုု ဆရာမက လက္ႏွစ္ဖက္ေပၚတင္ၿပီး ခါးကိုုမတ္ ေၿခေထာက္ဆန္ ့ေနဖိုု ့ ထိန္းညိွေပးတယ္။ ဆရာမက အခ်က္ၿပေပမဲ့ ဘာမွန္းမသိဘူး ေမးေစ့ကိုုလာကိုုင္ၿပီး ေမာ့ခိုုင္းတယ္။ ဆရာမက ရေလာက္ၿပီထင္ၿပီး လက္လႊတ္လိုုက္ရင္ နံရံဆီကိုုလြင့္သြားတယ္။ နံရံကိုု ဖေနာင့္နဲ ့ေပါက္လိုုက္ေတာ့ အလယ္ကိုု ၿပန္ေရာက္လာတယ္။ မ်က္ႏွာကိုု ေလေတြ တအားတိုုက္ေနေတာ့ စပ္ဖ်င္းေနတယ္ နားထဲမွာ တဝူးဝူးနဲ ့။ ကိုုယ္က ေလယာဥ္ေပၚကေန ခုုန္ခ်တဲ့ စကိုုင္းဒိုုင္းဗင္း ထိုုးခ်င္တာ ေၾကာက္ေတာ့ေၾကာက္သား။ ဒီအင္ဒိုုးစကိုုင္းဒိုုင္းဗင္းက ေၾကာက္ဖိုု ့မေကာင္းဘူး အေတြ ့အၾကံ ုုအသစ္တခုုေပါ့။ ဆရာမက စကိုုင္းဒိုုင္ဗင္း အရင္ကထိုးဖူးလားတဲ့ ဟင့္အင္း။ ပထမဆံုုးဆိုုေပမဲ့ အေနအထားမဆိုုးဘူးတဲ့။ ဆရာမ ဒိုုင္ဗင္ပစ္ေနတာမ်ား ေလထဲမွာ ငွက္ေမႊးေလး ပ်ံဝဲလြင့္ေမ်ာေနသလိုု တကယ့္ကိုု ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ။ စကိုုင္းဒိုုင္ဗင္း ပစ္ေနတဲ့ပံုုေတြ တပံံုုမွမလွဘူး မ်က္ႏွာကိုုရံႈ ့မဲ့ေနတာပဲ။ ခံုုေပၚမွာတင္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုုထဲမွာေတာ့ ၿပံ ုးရယ္ေနၾကတာ လွတယ္။ 

ညေနေစာင္းမွာ အေဖနဲ ့ ရုုပ္ေသးပြဲသြားၾကည့္တယ္။ ဖုုန္းနဲ ့အရင္ဘြတ္ကင္းလုုပ္ရတယ္။ ေအာက္ၾကည့္ၿမင္တိုုင္လမ္း သစ္ေတာလမ္းမွတ္တိုုင္မွာဆင္းၿပီး ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ရုုပ္ေသးကတဲ့အိမ္လိုု ့ေမးလိုုက္ရင္ လမ္းညႊန္ေပးၾကတယ္။ ရံုုနဲ ့မဟုုတ္ဘူး တိုုက္ခန္းအိမ္ဧည့္ခန္းမွာ ရုုပ္ေသးစင္ ၿပင္ထားတယ္။ ႏိုုင္ငံတကာဆုုေတြ ရထားတယ္။ ဘိုုမိသားစုုက မဂၤလာပါလိုု ့ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ ႏိုုင္ငံၿခားသားငါးေယာက္ ထပ္ေရာက္လာတယ္။ ပြဲစခ်ိန္က ညေၿခာက္နာရီဆိုုေပမဲ့ လူစံုုၿပီမိုု ့ ဆယ္မိနစ္ေစာစတယ္။ ဓာတ္ပံုုၾကိ ုုက္သေလာက္ ရိုုက္လိုု ့ရတယ္။ ကိုုယ့္တသက္မွာ ပထမဆံုုးရုုပ္ေသးပြဲ ၾကည့္ဖူးၿခင္းပဲ။ အဝတ္မဝတ္ထားတဲ့ ရုုပ္ေသးရုုပ္ကိုု ၿပတယ္။ အရုုပ္ဆိုုေပမဲ့ လူအဂၤါအၿပည့္အစံုုပါတယ္။ ဟင္... ပုုဂံမွာေတြ ့တဲ့ ရုုပ္ေသးရုုပ္ထက္ အေတာ္ၾကီးတာပဲ။ အေဖတိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက ရုုပ္ေသးပြဲေတြကိုု ၾကည့္ခဲ့ရတယ္တဲ့။ ၿမန္မာဇာတ္ပြဲစရင္ အပ်ိဳေတာ္ယိမ္းနဲ ့စသလိုု ရုုပ္ေသးပြဲမွာလည္း အပ်ိဳေတာ္ယိမ္းနဲ ့စတယ္။ ေနာက္ခံေတးဂီတ မီးဆလိုုက္ေတြနဲ ့ ပြဲခ်ိန္ ၄၅ မိနစ္အတြင္းမွာ ၿမင္း၊ နဂါး၊ ေမ်ာက္၊ ဘီလူး၊ ေဇာ္ဂ်ီ၊ ကိႏၷရီ၊ ကိႏၷရာ၊ ဖိုုးဝရုုပ္၊ ဦးေရႊရိုုးနဲ ့ ေဒၚမိုုး အေတာ္စံုုစံုုလင္လင္ တင္ဆက္သြားတယ္။ ဦးေရႊရိုုးက မ်က္ခံုုးေမႊးလႈပ္၊ မ်က္လံုုးၿပ ူး၊ ေဒၚမိုုးက တင္ပါးခါၿပတာကိုု အေတာ္သေဘာက်တယ္။ ရုုပ္ေသးရုုပ္ေတြအေၾကာင္းကိုု အဂၤလိပ္လိုု ရွင္းၿပတယ္။ နဂါးရုုပ္မွာ ၾကိ ုုးသံုုးေခ်ာင္းပဲပါၿပီး ဆြဲရတာအလြယ္ဆံုုး။ မင္းသား၊ မင္းသမီး၊ ေဇာ္ဂ်ီရုုပ္ေတြက ၾကိ ုုးေတြအမ်ားဆံုုး ဆြဲရတာအခက္ဆံုုး။  Horizon မဂၢဇင္းကေန က်င္းပတဲ့ အေရွ ့ေတာင္အာရွစာေရးဆရာမ်ား ဖိတ္ေခၚၿပိ ုုင္ပြဲမွာ ဆုုရထားတဲ့ ဆရာမၾကီးေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ရဲ ့ Her Infinite Variety မူယာစံုုလင္သူ ့ရုုပ္သြင္ ဝထၳဳတိုုဟာ ရုုပ္ေသးဆရာရဲ ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္း။ လွည္းတန္းက ဆရာၾကီးဦးၿမၾကိ ုုင္ စာဖတ္တန္းမွာ အဲ့ဒီဝထၳဳတိုုသင္ေတာ့ အေတာ္ေလးႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။ အဘိုုးအဘြားေတြဆီ အလည္ေရာက္ေနတဲ့ ကေလးမေလး ရုုပ္ေသးဆရာနဲ ့ဆံုုေတာ့ ရုုပ္ေသးရုုပ္အၾကာင္း ေမးၾကည့္ရာကေန ကံမဆံုုလိုု ့ မေပါင္းလိုုက္ရတဲ့ သူ ့ခ်စ္သူအေၾကာင္း၊ သူ ့ခ်စ္သူအစား သူနဲ ့တူတဲ့ ရုုပ္ေသးရုုပ္ေလးကိုု သူ ့ကိုုယ္စားေပါ့လိုု ့ေၿပာၿပီး ရုုပ္ေသးရုုပ္ေလးကိုု ေက်ာပိုုးထြက္ခြာသြားတဲ့ ရုုပ္ေသးဆရာအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ ဝထၳဳေလးက အိုုး ... တကယ့္ကိုု လြမ္းေမာေၾကကြဲစရာ။ ဖတ္ခြင့္ၾကံ ုုခဲ့ရင္ ဖတ္ၿဖစ္ေအာင္ ဖတ္ၾကည့္ပါ ရင္ထဲတခုုခုု က်န္ခဲ့မွာေသခ်ာတယ္။

အင္ဒိုုးစကိုုင္းဒိုုင္းဗင္း
မားၿဂိ ုုလ္သြားမဲ့ႏွစ္ေယာက္...
ကိုုယ့္အိမ္မက္က အာကာသယာဥ္မႈး ၿဖစ္ခ်င္တာ... နာဆာကိုု သြားလည္ဦးမယ္တေန ့....
စံရိပ္ၿငိမ္ ဂမုုန္းပြင့္
ရုုပ္ေသးပြဲ

ဆရာမၾကီးေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ရဲ ့ Colorful Myanmar စာအုုပ္ထဲမွာ ရုုပ္ေသးပြဲအေၾကာင္းပါတယ္။ ဟိုုးအရင္ေခတ္တုုန္းက ဘုုရားပြဲဆိုုရင္ ရုုပ္ေသးပြဲက မပါမၿဖစ္။ ရုုပ္ေသးပြဲကိုု အပ်ိဳေတာ္ယိမ္း ကန္ေတာ့ခန္းနဲ ့စတာဟာ ရိုုေသထိုုက္သူကိုု ရိုုေသတဲ့ အစဥ္အလာပါတဲ့။ ၿပီးတာနဲ ့ ပထမဆံုုး ဝင္လာတာက ၿမင္းရုုပ္ ဗုုဒၶဘာသာအယူအဆအရ စၾကာဝ႒ာမွာ ပထမဆံုုးၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ၿဂိ ုုလ္က ၿမင္းေခါင္းပံုုသဏန္ရိွတယ္။ ၿမင္းၿပီးေတာ့ ဆင္၊ က်ား၊ ငွက္၊ ေမ်ာက္၊ နဂါး၊ ဘီလူး၊ ေဇာ္ဂ်ီ။ ရုုပ္ေသးပြဲေနာက္ခံက အၿဖ ူေရာင္ပိတ္သားၿဖစ္ၿပီးေတာ့ သီဆိုုတဲ့သူ၊ ၾကိ ုုးဆြဲတဲ့သူေတြကိုု ၿမင္ႏိုုင္တယ္။ အမ်ားအားၿဖင့္က သီဆုုိသူတေယာက္၊ ၾကိ ုုးဆြဲသူတေယာက္။ တခါတေလ တေယာက္တည္းက သီဆိုတာေရာ၊ ၾကိ ုုးဆြဲတာေရာ လုုပ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုုမ်ိဳးက အင္မတန္ ့ အင္မတန္ ရွားပါတယ္။ တညလံုုးကတဲ့ ၿမန္မာဇာတ္ပြဲကိုု ႏိုုင္ငံၿခားသားေတြက အံ့ၾသၾကတယ္။ တညလံုုးဟုုတ္လား .... ဟုုတ္တယ္ တညလံုုးကတာ။ တခ်ိဳ ့ပညာရွင္ေတြက ပြဲကခ်ိန္ကိုု ေလ်ာ ့ခ်ဖိုု ့ ၾကိ ုုးစားခဲ့ေပမဲ့ ပြဲၾကည့္ဖိုု ့ အေဝးၾကီးကေန လာခဲ့ၾကတာ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ ပြဲၿပီးတဲ့အခါ ရြာၿပန္ဖိုု ့ အဆင္မေၿပတာေရာ၊ ပြဲၾကိ ုုက္တဲ့လူမ်ိဳး ၿဖစ္တာေၾကာင့္ေရာ မေအာင္ၿမင္ခဲ့ဘူူး။ ရုုပ္ေသးရုုပ္ေတြကိုု ယမေနသားနဲ ့ ထုုလုုပ္ၿပီး လူဆိုုရင္ လူအဂၤါအၿပည့္အစံုု တိရစာၦန္ဆိုုရင္ တိရစာၦန္အဂၤါအၿပည့္အစံုု ထုုလုုပ္ရတယ္။ ဘုုရင္၊ မင္းသား၊ မင္းသမီး၊ ဝန္ၾကီး၊ ရေသ့ စီနီယာေတြကိုု ညာဖက္ေသတၱာပံုုးမွာ သိမ္းဆည္းရတယ္။ နည္းနည္းနိမ့္တဲ့ တိရစာၦန္၊ လူရႊင္ေတာ္ေတြကိုုေတာ့ ဘယ္ဖက္ေသတၱာပံုုးမွာ သိမ္းဆည္းရတယ္။ ေဇာ္ဂ်ီဆိုုရင္ ပိတ္ကားေပၚကေန ပ်ံဝဲဝင္လာၿပီး ထြက္ရင္လည္း အေပၚကေန ပ်ံဝဲထြက္ရတယ္။ ဆင္ဆုိရင္ ညာဖက္ကေနဝင္ ညာဖက္ကေနထြက္ က်ားဆိုုရင္ ဘယ္ဖက္ကေနဝင္ ဘယ္ဖက္ကေနထြက္။ ဇာတ္စကားနဲ ့ေၿပာရရင္ ရုုပ္ေသးဆရာနဲ ့ ရုုပ္ေသးရုုပ္ တသားတည္းၿဖစ္ၿပီး လမိုုင္းကပ္မွ ေဖ်ာ္ေၿဖရတာ ေကာင္းပါတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီလိုုလမိုုင္းကပ္ဖိုု ့ ရုုပ္ေသးဆရာဟာ ရုုပ္ေသးရုုပ္ကိုု ေဖ်ာ္ေၿဖတဲ့အခ်ိန္ ၿပင္ပမွာေတာင္ အနီးအနားမွာထားရတယ္။ ၁၇၇၆ စဥ့္ကူးမင္းက ယဥ္ေက်းမႈဝန္ၾကီးဦးေတာ္ကိုု ေဖ်ာ္ေၿဖမႈအႏုုပညာတခုု ဖန္တီးဖိုု ့ တာဝန္ေပးတယ္။ ထိုုင္းႏိုုင္ငံကိုု တိုုက္ခိုုက္ေအာင္ၿမင္ၿပီး ေခၚေဆာင္လာတဲ့ ထိုုင္းအႏုုပညာရွင္ေတြေၾကာင့္ ၿမန္မာ့အႏုုပညာဟာ အေတာ္အဆင္ၿမင့္ေနၿပီ။ အဲ့ဒီေခတ္တုုန္းက လူေရွ ့သူေရွ ့ လင္မယား လက္ကိုုင္ဖိုု ့ဆိုုတာ မလုုပ္သင့္တဲ့အရာတခုု။

လူေတြဟာ ခ်စ္ၿခင္ေမတၱာကိုု ၿမင္ေတြ ့ခံစားခ်င္ၾကတယ္။ သီခ်င္းထဲ၊ ကဗ်ာထဲ၊ ပံုုၿပင္ထဲမွာတင္မဟုုတ္ဘဲ ၿမင္ၾကားခ်င္တယ္။ ဘုုရားေလာင္းအၿဖစ္ သရုပ္မေဆာင္ခ်င္ၾက၊ လင္မယားမဟုုတ္ဘဲ စင္ေပၚမွာ သရုုပ္ေဆာင္တဲ့အခါ မ်က္ေမွာင္ၾက ုုတ္ၾကမဲ့  ၿပသနာေတြကိုု ရုုပ္ေသးရုုပ္က ေၿဖရွင္းၿပီးသား ၿဖစ္သြားတယ္။ ဦးေတာ္က တိက်တဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြနဲ ့ရုုပ္ေသးရုုပ္ ၂၈ ရုုပ္ကိုု တီထြင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအေၾကာင္းကိုု ဆရာမၾကီးစာအုုပ္ကေန ေနာက္မွ ကူးတင္ေတာ့မယ္။ အေဖက ေဇာ္ဂ်ီႏွစ္ရုုပ္ကမတူဘူး ပထမေဇာ္ဂ်ီရဲ ့ ေတာင္ေဝွးမွာ အလိမ္ေလးေတြပါတယ္ ဒုုတိယေဇာ္ဂ်ီရဲ ့ ေတာင္ေဝွးမွာ မပါဘူး။ ဟင္...ဟုုတ္လား သမီးသတိမထားမိဘူး ဓာတ္ပံုုၿပန္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ဟုုတ္တယ္။ အဲ့ဒီလိုု အေဖက ပတ္ဝန္းက်င္စူးစမ္းေလ့လာမႈ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ပြဲၿပီးေတာ့ တေယာက္တေသာင္း ေပးၾကတယ္။ တခ်ိဳ ့ႏိုုင္ငံၿခားသားေတြက tip ထပ္ေပးတယ္။ ၿမန္မာႏိုုင္ငံသားဆိုုရင္ အခမဲ့လုုပ္ခ်င္ေပမဲ့ စရိတ္ၾကီးလိုု ့တဲ့။ အစပိုုင္းကေတာ့ အေတာ္ေလးရုုန္းကန္ခဲ့ရတယ္ ခုုအိမ္မွာဆိုုေတာ့ အခန္းငွားစရိတ္ မေပးရဘူး အဲ့ဒီေတာ့မွ အဆင္ေၿပတာတဲ့။ ရံုုနဲ ့က်က်နနတင္ဆက္ႏိုုင္ဖိုု ့ ေမွ်ာ္မွန္းထားတယ္တဲ့။ ၾကည့္လိုု ့တကယ္ေကာင္းတယ္ ဒီထက္မက ေအာင္ၿမင္ပါေစ။ ၿဖိ ုုးလမ္းညႊန္တဲ့ လိႈင္ၿမိ ုု ့နယ္ ဘူတာရံုုလမ္း စံၿပဓာတ္ပံုုဆိုုင္ မ်က္ေစာင္းထိုုးက သင္းရနံ ့ခ်င္းအထည္ဆိုုင္မွာ ထမီေလးေတြ သြားဝယ္တယ္။ အေမစုု ခ်င္းေတာင္သြားတုုန္းက ဝတ္စံုုေလးေတြ သေဘာက်လိုု ့ ေစ်းၾကည့္လိုုက္ေတာ့ တသိန္းေက်ာ္တဲ့။ အယ္မေလး ... ေစ်းၾကီးလိုုက္တာ ဆိုု္င္ပိုုင္ရွင္က သေဘာေကာင္းတယ္ ေသေသခ်ာခ်ာရွင္းၿပတယ္။ ေစ်းႏႈန္းသင့္သလိုု အဆင္ေလးေတြလည္းလွတယ္။ ကိုုယ္ၾကိ ုုက္တဲ့အဆင္ေလးက ၂၀၀၅ မတ္လ ေမာ္တင္စြန္းဘုုရားပြဲကိုု သြားတုုန္းကဝတ္ထားတဲ့ ခ်င္းထမီေလးနဲ ့ အတူတူပဲ။ အနက္ေရာင္နဲ ့ အနီေရာင္၊ ခ်စ္အစ္မ မမီးနဲ ့မခိုုင္အတြက္ လက္ေဆာင္ေပးဖိုု ့ တေယာက္တထည္။ ဖက္ရွင္အေၾကာင္း ကႊ်မ္းကႊ်င္တဲ့မၾကီးက ေရြးေပးတယ္ တထည္တေသာင္း။
စတိတ္ကိုုသယ္ဖိုု ့ ငါးဖယ္၊ ငါးက်ဥ္း ေၾကာ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ကိုုယ္အထက္တန္းတုုန္းက ပဲၿပ ုုတ္ေရာင္းတဲ့ အန္တီၾကီးက ခုုထိပဲၿပ ုုတ္ေရာင္းေနတုုန္း။ သူ ့ဆီကေန ပဲၿပ ုုတ္ ႏွစ္ပိသာမွာတယ္။ ညေနေလးနာရီေလာက္ လာပိုု ့တယ္။ တခါစား အထုုပ္ေလးေတြထုုပ္ ဖရီဇာထဲထည့္ ေလဆိပ္မသြားခင္ ႏွစ္နာရီေလာက္မွာထုုတ္ လက္ေက့ထဲထည့္သယ္တယ္။

၂၀၀၅ မတ္လ ေမာ္တင္စြန္းဘုုရားပြဲသြားတုုန္းက ဝတ္ထားတဲ့ခ်င္းထမီေလးကိုု ၾကိ ုုက္တယ္
အေပၚဘယ္အနက္အနီႏွစ္ထည္က ကိုုယ့္အတြက္ အေပၚညာႏွစ္ထည္က မမီး၊ မခိုုင္အတြက္
လိႈင္ၿမိ ုု ့နယ္ ဘူတာရံုုလမ္း စံၿပဓာတ္ပံုုဆိုုင္ မ်က္ေစာင္းထိုုးက သင္းရနံ ့ခ်င္းဆိုုင္မွာ
ဝယ္တာပါ...တထည္တေသာင္း...ေစ်းႏႈန္းသင့္တယ္...လက္ရာသန္ ့တယ္..
အလယ္ခ်ိတ္အဆင္ေလးက ၿဖိ ုုး လက္ေဆာင္ေပးတာ
ေအာက္ဆံုုးက ပတ္ထမီေလးက ေဝ လက္ေဆာင္ေပးတာ...
ေရႊတိဂံုုဘုုရားတက္ေတာ့ အဲ့ဒီပတ္ထမီေလးဝတ္ၿပီး တက္တယ္...
မၿပန္ခင္ အေၿပးအလႊား သြားေတြ ့ခဲ့ရတဲ့သူ... ည ၆ နာရီကေန ၈ နာရီအထိ စကားေတြ ေကာင္းေနလိုုက္တာ
ည ၁၀ နာရီ ေလဆိပ္သြားရမွာ ည ၈ နာရီအထိ အိမ္ၿပန္မေရာက္ေသးလိုု ့ အေဖ၊ မၾကီးက ဖုုန္းဆက္သတိေပးရတယ္...
လက္ေက့အိတ္တအိတ္က မၿပင္ရေသးလိုု ့ အေဖက ၿပင္ေပးတယ္...
အခ်စ္ဆံုုးမ်ားနဲ ့ ေလဆိပ္မွာ
ေလဆိပ္မွာ ဝင္းဒိုုးေလွ်ာ့ပင္း...အဲ့ဒီထီးေလးေတြ သေဘာက်တယ္...
အဲ့ဒီထီးေလးေဆာင္း ၿမန္မာအကၤ ီ်ေလးနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခ်င္တယ္...

တီတင့္စီစဥ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါ ၉၂ ေယာက္ ပါဝင္ေရးသားထားတဲ့ Feeling 92 စာအုုပ္ငါးအုုပ္ ရရခ်င္း တီတင့္က လာပိုု ့ေပးတယ္။ စတိတ္ၿပန္မဲ့ေန ့ ညေနေစာင္း ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမွာ ေဝနဲ ့ဆံုုေတာ့ လက္ေဆာင္တအုုပ္ ေပးလိုုက္တယ္။ လတ္မွတ္ထိုုးေပးခ်င္တာ ေဘာ့ပင္မပါလိုု ့ ထီဆိုုင္ကေန ေဘာ့ပင္ငွားၿပီး လတ္မွတ္ထိုုးေပးလိုုက္တယ္။ ေဝက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ရဲ ့ Letters from Burma ၿမန္မာ၊ အဂၤလိပ္ႏွစ္ဘာသာ အေမစုုဓာတ္ပံုုေလးေတြပါတဲ့ စာအုုပ္လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ ေက်ာင္းတုုန္းက လမင္းမိုုမိုုဝထၳဳကိုု ေဝေၿပာၿပတာ ဖတ္စရာမလိုုဘူး တလံုုးမက်န္ေၿပာၿပတယ္။ ည ၆ နာရီ အေၿပးအလႊားသြားေတြ ့ရတဲ့သူက အလံုုဆင္မင္းေစ်းနားမွာေနတဲ့ ထားဝယ္သူႏြယ္ဝင္။ ဆင္မင္းေစ်းက ေဘာလံုုးကြင္း ၿဖစ္ေနတယ္။ တိုုက္အေဆာက္အဦးေတြ မ်ားလာလိုု ့ မမွတ္မိဘူး။ IDCS သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ ့တုုန္းကလည္းမလာ၊ ရီဟာမိဘမဲ့ေဂဟာ သြားလႈတုုန္းကလည္း အလႈေငြထည့္ၿပီးမလာ။ ခုုမွအေၿပးအလႊားေတြ ့ရတာ။ ၂၀၀၁ အိုုင္ဒီစီအက္သင္တန္းကေနၿပန္ရင္ ဘတ္စ္ကားေတြက ဆင္မင္းေစ်းနားကဆီဆိုုင္မွာ ဆီဝင္ထည့္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္က ဆင္မင္ေစ်းအထိလမ္းေလွ်ာက္ ကိုုယ္ကဆင္မင္းေစ်းကေန အိမ္အထိ ဘတ္စ္ကားဆက္စီး။ ေက်ာင္းမွာလည္းေၿပာ ဘတ္စ္ကားမွာလည္းေၿပာ ေၿပာစရာေတြမကုုန္ေသးလိုု ့ ဖုုန္းဆက္ၿပီးေၿပာၾကေသးတယ္။ ပါးရိုုက္မယ္ဆိုုတဲ့ စကားကိုု ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေအာင္ ေၿပာတတ္သူ။ ခုုေတာ့ ဘာသာတရား ကိုုင္းရိႈင္းတယ္ ကိုုယ္နာဖိုု ့ တရားေတြ ပိုု ့ေပးတတ္တယ္။ ေကာ္ဖီဆိုုင္ကဝန္ထမ္းေကာင္ေလးကိုု အကူအညီေတာင္းၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္းေတာ့ ေမာင္ေလး ႏွစ္ပံုုရိုုက္ေပးေနာ္ဆိုုေတာ့ ႏွစ္ပံုုရိုုက္ထားၿပီးၿပီတဲ့။ ဟယ္... ငါတိုု ့ကိုု လွေအာင္မရိုုက္ေပးဘူး မလွေပမဲ့ အမွတ္တရ ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာတင္မယ္ေနာ္။ ေနာက္ဒီလိုုေတြ ့ဆံုုဖိုု ့ဆိုုတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲမသိဘူး။ ည ၆ နာရီကေန ၈ နာရီအထိ ေၿပာစရာစကားေတြ မကုုန္ႏိုုင္ေသးဘူး။ ညည့္နက္သန္းေခါင္ေလယာဥ္ဆိုုေတာ့ အိမ္ကေန ည၁၀နာရီထြက္ရမွာ ည၈နာရီထိုုးေနၿပီး အိမ္ၿပန္မေရာက္ေသးလိုု ့ အေဖ၊ မၾကီးက ဖုုန္းဆက္သတိေပးရတယ္။ လက္ေက့အိတ္တလံုုးက မထည့္ရေသးဘူး အေဖ ထည့္ေပးပါလိုု ့ ေၿပာရတယ္။ ေဖေဖၚဝါရီ ၂၀ မနက္ ၁ နာရီေလယာဥ္ ေဟာင္ေကာင္ထရန္စစ္ နယူးေယာက္ကိုု ေန ့လည္တနာရီေရာက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ ႏွင္းမုုန္တိုုင္းတိုုက္တယ္ ေတာ္ေသးတယ္ ေလယာဥ္ဆင္းတာ ေစာသြားလိုု ့။ ၈ ႏွစ္ၾကာၿပီးမွ ၿပန္တဲ့ခရီးစဥ္ဆိုုေတာ့ မိသားစုု၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ အေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ မေမ့ႏိုုင္တဲ့ခရီးေလးပါပဲ။ ေမလမွာ က်ဴးဘား၊ ဇူလိႈင္လမွာ ခ်ီကာဂိုု၊ ဆူနမ္၊ ရာမားတိုု ့ေနတဲ့ ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္ကိုု တလတခါ သြားလည္ရင္း အနီးတနားတဝိုုက္က အေနာက္ဗာဂ်ီးနီးယား၊ ေမရီလန္းၿပည္နယ္တိုု ့ကိုု သြားလည္ၿဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီခရီးေတြအေၾကာင္း ေတာလားပိုု ့စ္ေတြ ေရးပါဦးမယ္။

Happy Traveling !
စန္းထြန္း
ၾသဂုုတ္ ၁၇၊ ၂၀၁၉ ။

တီတင့္စီစဥ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါ ၉၂ ေယာက္ ပါဝင္ေရးသားထားတဲ့ Feeling - 92
ကိုုယ္ကိုု ့ေတြ ့လား...ဖိုုတိုုဂရက္တစ္ မသက္ေဝ...
ကိုုယ္ေရးထားတဲ့ အက္ေဆးကိုု စာအုုပ္ေပၚမွာ ၿမင္ေတြ ့လိုုက္ရတဲ့အခါ...
၂၀၁၂ ဇြန္လ ဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္း ဘေလာ့ဒိုုင္ဂ်က္ဂဏမွာ
ေရြးခ်ယ္ခံရတဲ့ စာၾကည့္တိုုက္ခ်စ္သူ အက္ေဆး
အဝတ္မပါတဲ့ ရုုပ္ေသးရုုပ္
အပ်ိဳေတာ္ယိမ္း
ဘီလူး
ဒီေဇာ္ဂ်ီရဲ ့ ေတာင္ေဝးမွာ အလိမ္ေလးေတြ ပါတယ္
ဒုုတိယေဇာ္ဂ်ီရဲ ့ ေတာင္ေဝွးမွာ အလိမ္ေလးေတြ မပါဘူး...
တိုု ့အေဖ မ်က္စိစူးခ်က္...
ကိႏၷရီ၊ ကိႏၷရာ
မင္းသားနဲ ့ မင္းသမီး
သူငယ္ေတာ္အက
ဦးေရႊရိုုးနဲ ့ ေဒၚမိုုး
အေဖတိုု ့ငယ္ငယ္တုုန္းကအေၾကာင္း ေၿပာၾကေတာ့ ေအာက္လင္းဓာတ္မီးဆိုုတာ မၿမင္ဘူးလိုု ့
ဂူဂယ္မွာ ရွာၾကည့္လိုုက္တာ အဲ့ဒါေအာက္လင္းဓာတ္မီးပါတဲ့

No comments: