Living with lupus ...

ကိုုယ့္မွာ လူးပစ္ရိွေနၿပီလိုု ့ သိလိုုက္ရၿပီးကတည္းက ကိုုယ့္ဘဝ တကယ့္ကိုု ေၿပာင္းလဲသြားတယ္။ တခါတရံမွာ မခံမရပ္ႏိုုင္ေအာင္ နာက်င္ကိုုက္ခဲတာ၊ ၾကြက္သားေတြ ေယာင္တာ၊ ပစၥည္းအေလးေတြ မသယ္ႏိုုင္တာ၊ လည္ေခ်ာင္းနာတာ၊ ပင္ပန္းတာေတြ ၿဖစ္တယ္။ လူးပစ္ၿဖစ္ၿပီးေတာ့ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ပိုုဂရုုစိုုက္လာတယ္။ မနာမက်င္ဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မ်ားဆိုု ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ အရာရာကိုု ေႏွးေႏွးေကြးေကြး ေအးေအးေဆးေဆး လုုပ္ဖိုု ့ၾကိ ုုးစားရတယ္။ တခါတေလဆိုု ေန ့လည္ဖက္ အလုုပ္ထဲမွာ အိပ္ငိုုက္တယ္။ ဂ်ာနယ္စကြဲကေန ၃၃ လမ္းအထိ PATH ရထားမွာ ေနရာရရင္ အိပ္ေတာ့တာပဲ။ fatigue ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္သိသာတယ္။ ညေနစာ စားၿပီးရင္ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ဖိုု ့ထက္ ကုုတင္ထက္မွာ လဲေနေတာ့တာပဲ။ အလုုပ္ထဲမွာလည္း ဆာဗာမိုုင္ကေရးရွင္းေတြ လုုပ္ေနေတာ့ အဲရာေတြ အမ်ားၾကီးကိုု ေၿဖရွင္းရေတာ့ ပင္ပန္းတယ္။ ထမင္းဟင္းလား မခ်က္ႏိုုင္ဘူး ဝယ္စားရတယ္။ အစားအေသာက္ မေကာင္းဘူး ခ်က္ၿပီးရင္ မစားခ်င္ဘူး။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ထမင္းဘူးသယ္ဖိုု ့ေတာင္ အားမရိွဘူး။ အသားအေရေတြ ေၿခာက္လာလိုု ့ အရင္သံုုးေနက် အိုုေလး၊ ဗက္စလင္းလိုုးရွင္းေတြ သံုုးလိုု ့မရဘူး။ ကိုုယ့္ဆူပါဗုုိက္ဆာ တရုုတ္မယန္းညႊန္းတဲ့ vanicream ဆိုုတာ သံုုးေနရတယ္။

ေဆးက တေန ့ႏွစ္ၾကိမ္ ေသာက္ရတယ္။ မခံမရပ္ေအာင္ နာလာရင္ pain reliever ေသာက္ရတယ္။ ကိုုယ္က မေသာက္ခ်င္ဘူး အေတာ့္ကိုု မခံမရပ္ႏိုုင္မွ ေသာက္တယ္။ ကိုုယ့္လူးပစ္က အဆစ္အၿမစ္ကိုုက္၊ ၾကြက္သားေယာင္တာ။ တခါတေလ ေၿခေထာက္ေတြ ေယာင္တယ္။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ဆိုု ေပ်ာက္သြားေရာ။ ၾကြက္သားေတြ ေယာင္ၿပီးရင္ မည္းၿပီးက်န္ခဲ့တယ္။ ဆံပင္ေတြ အရမ္းကႊ်တ္တယ္။ ႏွစ္လတစ္ၾကိမ္ ဆရာဝန္နဲ ့ သြားၿပေတာ့ တေန ့ကိုု နည္းနည္းနာက်င္တာေတြ ရိွေနတုုန္းဆိုုေတာ့ ဆရာဝန္က သိပ္မေက်နပ္ဘူး။ လူးပစ္က all about medicine တဲ့ မွန္ကန္တဲ့ေဆးနဲ ့ေတြ ့ရင္ သာမန္လူလိုုပဲ နာက်င္တာေတြ မရိွေတာ့ဘူး။ ေဆးၿပင္းေပးမယ္ ေဘးထြက္ဆိုုးက်ိဳးက အသည္းကိုု ထိခိုုက္မယ္ဆိုုေတာ့ ကိုုယ္က မေသာက္ခ်င္ဘူး။ အခုုေဆးေတာင္မွ မ်က္စိကိုု ေၿခာက္ေသြ ့ေစလိုု ့ ေၿခာက္လတၾကိမ္ မ်က္စိဆရာဝန္နဲ ့ ၿပရတယ္။ ကိုုယ္မေသာက္ခ်င္ေတာ့ ခုုေဆးပဲေသာက္ေန ေနာက္ႏွစ္လေနလိုု ့မွ ဒီထက္ပိုုေကာင္းမလာရင္ ေဆးၿပင္းေသာက္တဲ့။ လူးပစ္ၿဖစ္ၿပီးကတည္းက ဟိုုက္ကင္းမသြားႏိုုင္ေတာ့တာ ကိုုယ့္အေၿခအေနကိုု ၾကည့္ေနရတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တာလည္းေႏွး၊ ေလွကားအတက္အဆင္းလည္းေႏွး၊ လမ္းေလွ်ာက္တာ ကြတကြတနဲ ့ နာက်င္ေနမွန္း သိသာတယ္တဲ့။ ကိုုယ္အရင္စိတ္နဲ ့ဆိုု လူးပစ္သမားေတြကိုု ပ်င္းတာလိုု ့ ေတြးလိမ့္မယ္။ လူးပစ္ၿဖစ္မွာပဲ ကြတကြတ၊ ေႏွးေႏွးလမ္းေလွ်ာက္တဲ့သူေတြကိုု ကိုုယ္ခ်င္းစာတယ္။

တခါတေလ က်ေတာ့လည္း နာလြန္းလိုု ့ မအိပ္ႏိုုင္ဘူး။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း အိပ္လြန္းလိုု ့ ငါဘာမ်ားၿဖစ္ပါလိမ့္လိုု ့ေတာင္ ေတြးမိတယ္။ လူးပစ္က တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ မတူဘူး။ စကၤာပူရံုုးက အစ္မက မ်က္ႏွာက လိပ္ၿပာကြက္ ထလာတယ္။ အပူနည္းနည္းရိွတယ္။ ေနေရာင္ၿခည္ခံလိုု ့ မရဘုုူး။ လူးပစ္က ေလးဖက္နာနဲ ့ သြားဆင္ေတာ့ အမ်ားစုုက ေလးဖက္နာလိုု ့ ထင္ၾကတာ။ ဆရာဝန္ ၃၊ ၄ ေယာက္ ေၿပာင္းၿပီးေတာ့မွ လူးပစ္မွန္း သိၾကတယ္။ ကိုုယ့္ဆရာဝန္ ေဒါက္တာလင္းက တကယ္ေတာ္တယ္ လူးပစ္လိုု ့ထင္တယ္လိုု ့ တခါတည္း တန္းသိတာ။ အိုုမားသမီးအငယ္လည္း လူးပစ္ၿဖစ္ေနမွန္း မသိဘူး။ ႏွလံုုးခုုန္တအားၿမန္လာလိုု ့ ေဆးရံုုတင္လိုုက္တာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္အထိ လူးပစ္မွန္း မသိဘူး။ ဆရာဝန္က လိင္ေရာဂါလိုု ့ ထင္ေနတာတဲ့။ အိုုမားက စိတ္ေတြဆိုုး ကေလးက ၁၂ ႏွစ္ပဲ ရိွေသးတယ္ ကေလးသာသာ ေယာက္်ားေလးကိုု စိတ္ဝင္စားရမွန္းေတာင္ မသိေသးဘူး။ ေကာ္ဖီခြက္ မကိုုင္ႏိုုင္တာကိုု ဆရာဝန္က အေမကိုု ခႊ်ဲေနတာလားတဲ့။ ဟိုုက အဆစ္ေတြေယာင္လိုု ့ တကယ္မကိုုင္ႏိုုင္တာ။ ေဆးေသာက္ၿပီး လူးပစ္ကိုု ထိန္းႏိုုင္သြားၿပီ လံုုးဝနာက်င္တာ မရိွေတာ့ဘူး။ ေမ ၂၅ မန္မိုုရီယမ္ေဒးပိတ္ရက္မွာ ယူအက္စ္ေရာက္ေနတဲ့ မိဘေတြကိုု နယူးေယာက္လိုုက္ပိုု ့ခ်င္လိုု ့ ဘယ္ေနရာေတြကိုု ပိုု ့ရမလဲလိုု ့ မိုုင္းက ေမးလာတယ္။


မိုုင္းနဲ ့စကားမေၿပာၿဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ ၂၀၁၃ ဂြ်န္လ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ  ုု ့ကေန သူ ့ရည္းစားရိွတဲ့ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ ဗာလင္တန္ၿမိ ုု ့ကိုု ေၿပာင္းသြားကတည္းက ဆိုုပါေတာ့။ အီးေမးလ္နဲ ့ေတာ့ အဆက္အသြယ္ရိွတယ္။ မိုုင္းက မန္မိုုရီယမ္ေဒးမွာ မလာၿဖစ္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း ဖုုန္းဆက္လွမ္းအသိေပးရင္ စကားေတြေၿပာလိုုက္ၾကတာ ၁ နာရီေက်ာ္ ၾကာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ မေတြ ့တာ ႏွစ္ခ်ီၾကာေနပမယ့္လည္း ရင္ဘတ္ခ်င္း နီးေနတုုန္းလိုု ့ ခံစားမိတုုန္း။ မိုုင္းမွာလည္း လူးပစ္ရိွတယ္။ မိုုင္းက ကိုုယ့္ခႏၶာကိုုယ္ရဲ ့ တၿခမ္းေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ သူ ့ေၿခေထာက္က chopstick နဲ ့တူလိုု ့ chopstick လိုု ့ နာမည္ေၿပာင္ ေပးထားတယ္။ စားတာက ကိုုယ့္ထက္ႏွစ္ဆ စားႏိုုင္တယ္။ စားတဲ့အားေတြ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိေအာင္ ပိန္ေညာင္ေနေတာ့ ရာသီဥတုုေအးရင္ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုုးေနတတ္တယ္ ေသြးအားနည္းလိုု ့တဲ့။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုုရင္လည္း ကုုတင္ေပၚမွာ အနားယူေနရတာ ခပ္မ်ားမ်ား။ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီၿမိ ုု ့က တိုုက္ခန္းမွာ ေစာေစာအိပ္တတ္တဲ့ မိုုင္းနဲ ့ကိုုယ္က ၁၁ နာရီေလာက္ဆိုု အိပ္ဖိုု ့ၿပင္ရင္ မအိပ္ေသးဘဲ ကီးဘုုတ္တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ရိုုက္ေနတဲ့ဆူနမ္ကိုု အိပ္ေတာ့လိုု ့ မိုုင္းဖန္က ေအာ္တတ္တယ္။ မိုုင္းက သူ ႏွလံုုးမေကာင္းဘူးဆိုုၿပီး ႏွလံုုးဆရာဝန္ေတြနဲ ့ ၿပေနတာတဲ့။ ၂၀၁၃ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ ဗာလင္တန္ကိုု ေၿပာင္းၿပီးေတာ့လည္း ႏွလံုုးဆရာဝန္နဲ ့ ၿပေသးတယ္ ဘာမွမၿဖစ္ဘူးတဲ့။ ရာသီဥတုုေအးတဲ့ေန ့မွာ ႏွင္းေတြကိုု ေဂၚနဲ ့က်ံဳးၿပီးေတာ့ အေအးမိသြားတယ္ ထင္ေနတာ။

မိသားစုုဆရာဝန္ကိုု သြားၿပေတာ့ ေသြးစစ္ၿပီး လူးပစ္ၿဖစ္ေနတယ္တဲ့။ တခါတုုန္းက အဖ်ားၾကီးၿပီး အေရးေပၚေဆးရံုု တင္လိုုက္ရတယ္။ ပံုုမွန္ ႏွလံုုးခုုန္ႏႈန္း ၉၀ ပဲ ရိွရမွာ ၁၇၀ ေလာက္ ရိွေနတယ္တဲ့။ အဆုုတ္၊ ေက်ာက္ကပ္မွာ ေရေတြဝင္ေနလိုု ့ စုုပ္ထုုတ္ရတယ္။ ေသသြားႏိုုင္တယ္တဲ့ ေဆးရံုုးစရိတ္ ၆ ေသာင္းေက်ာ္က်တယ္။ dedcutable ကိုု ကိုုယ္ကေပးၿပီး က်န္တာကိုု က်န္းမာေရးအာမခံက ေပးေပမဲ့ pocket ကိုုယ့္အိတ္က စိုုက္ထုုတ္ရတာပါပဲ။ ကိုုယ့္ခႏၶာကိုုယ္ကိုု ကိုုယ္သိၿပီး ဂရုုစိုုက္ဖိုု ့ တခုုခုုေနမေကာင္းဘူးလိုု ့ ထင္တာနဲ ့ ဆရာဝန္ဆီသြားဖိုု ့ မေပါ့ဆနဲ ့တဲ့။ မိုုင္းဖန္အစ္မလည္း လူးပစ္ေၾကာင့္ ေသသြားတာတဲ့ ၁၉၉၁ သူသံုုးတန္းတုုန္းကတဲ့။ လူးပစ္ဟာ မ်ိဳးရိုုးလိုုက္တတ္လိုု ့ ကိုုယ့္မိသားစုုမွာ လူးပစ္ရိွလားလိုု ့ ဆရာဝန္က ေရာဂါဇစ္ၿမစ္ ေသေသခ်ာခ်ာေမးတာ။ အဲဒီတုုန္းက ဗီယက္နမ္မွာ ေကာင္းမြန္တဲ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ ေဆးဝါးမရိွေတာ့ ေသဆံုုးရတာမ်ားတယ္။ ကိုုယ့္အေမရိကန္မွာေနဖိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္တာ လူးပစ္ေၾကာင့္လည္းပါတယ္။ အေမရိကန္မွာက သုုေတသန၊ ေဆးဝါးေကာင္းေတာ့ လူးပစ္ၿဖစ္ေပမဲ့လည္း လူ ့သက္တမ္းေစ့ ေနႏိုုင္တယ္။ မိုုင္းဖန္က မ်က္ႏွာမွာ လိပ္ၿပာကြက္ေတြ ထလာတတ္တယ္။ ၂၊ ၃ ရက္ေလာက္ဆိုု ေကာင္းသြားေရာ။ အဆစ္အၿမစ္၊ ၾကြက္သားေတြ ေယာင္တယ္။ အရင္တုုန္းက အေလးၾကီးေတြ သယ္ႏိုုင္ေပမဲ့ ခုုေတာ့ မသယ္ႏိုုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။

ဆံပင္ေတြလည္း ကႊ်တ္လိုုက္တာ၊ အသားအေရလည္း ေၿခာက္တယ္။ ကိုုယ့္အလုုပ္အကိုုင္၊ အိမ္၊ မိသားစုု အေၿခအေနကိုု ေမးတယ္။ ဂရင္းကဒ္ကိုု ၿမန္ၿမန္ေလွ်ာက္ဖိုု ့ တိုုက္တြန္းတယ္။ စီနီယာငါးေလ စန္းစန္း သိတယ္မလား။ သိတယ္ သူ ဂရင္းကဒ္ရၿပီ သူလည္း အစာအိမ္ေရာဂါၿဖစ္လိုု ့တဲ့ ေဆးရံုုတက္ဖိုု ့ကိုု ႏွစ္လေလာက္ ေစာင့္ရတယ္။ သူ ့ကုုမၺဏီက က်န္းမာေရးအာမခံ မေပးဘူး တလကိုု ၈၀၀ ေပးရတယ္တဲ့။ ငါးက ေၿပာေနတယ္ ငါတိုု ့ေတြ စာကိုုလည္း အသည္းအသန္ၾကိ ုုးစား၊ အလုုပ္ကိုုလည္း သူမ်ားထက္ ႏွစ္ဆၾကိ ုုးစား၊ က်န္းမာေအာင္ေနၾကရဲ ့သားနဲ ့ ဘာလိုု ့ဒီေရာဂါေတြ ၿဖစ္ပါလိမ့္။ ေက်ာင္းတုုန္းကလည္း တေန ့ကိုု ေလးနာရီေလာက္ပဲအိပ္၊ မက္ေဒါနယ္က မက္ခ်စ္ကင္း ၂ က်ပ္တန္စားၿပီး ေခႊ်တာ။ မိုုင္းဖန္ မွတ္မိေသးလား ပိတ္ရက္ေတြဆုုိ တရုုတ္ဘူေဖးတစ္ဘူး၊ အိႏိၵယဘူေဖးတစ္ဘူးဝယ္ၿပီး ကိုုယ္တိုု ့ေလးေယာက္ ေခႊ်တာစားခဲ့တာေလ။ အဲဒီလိုု ကိုုယ္ပင္ပန္း၊ စိတ္ဖိစီးမႈေတြနဲ ့ ၾကိ ုုးစားခဲ့ၾကလိုု ့ ေရာဂါၿဖစ္တာေနမွာ။ ဘာမွမၾကိ ုုးစား ေအးေအးေဆးေဆး သက္သက္သာသာေနရင္ ေရာဂါဘယ္ၿဖစ္လိမ့္မတုုန္း။ မိုုင္းေရ ၾကည့္ရတာ ကိုုယ္က မိုုင္းကိုု သိပ္ခ်စ္တာပဲနဲ ့တူတယ္ေနာ္ မိုုင္းမွာ လူးပစ္ၿဖစ္တယ္ဆိုုေရာ ကိုုယ္လည္း လူးပစ္လိုုက္ၿဖစ္ေရာ။ ဆူနမ္ကိုုလည္း သတိထား လူးပစ္ၿဖစ္ေနဦးမယ္ ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ကံတူအက်ိဳးေပးေတြလိုု ့ေၿပာေတာ့ ဆူနမ္က မိုုင္း အဲဒီလိုုမေၿပာပါနဲ ့ ေၾကာက္စရာၾကီးတဲ့။


ကိုုယ္က ရာမားကိုု သံသယရိွေနတာ။ ရာမားက အၿမဲအားနည္းၿပီး အပူနည္းနည္း ရိွေနတတ္တယ္။ ရာသီဥတုုေအးလာရင္ ေၿခေထာက္မွာ အနီကြက္ေတြ ထတယ္။ ဆံပင္လည္း တအားကႊ်တ္တယ္။ လူးပစ္လကၡဏာေတြနဲ ့ ဆင္တယ္။ ဘုုရား...ဘုုရား မဟုုတ္ပါေစနဲ ့။ စန္းစန္း နယူးေယာက္မွာ ဗမာေကာင္ေလး မေတြ ့ဘူးလား မေတြ ့ပါဘူး။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေလးေတြ ့ရင္ ဒိတ္လုုပ္ေနာ္ အလုုပ္ထဲမွာေရာ။ အလုုပ္ထဲမွာက တရုုတ္ေကာင္ေတြၾကီးပဲ။ တရုုတ္လည္း ယဥ္ေက်းမႈမကြာေတာ့ မဆိုုးပါဘူး။ ဘာလဲ ၿမန္မာဗုုဒၶဘာသာမွ ယူမယ္လိုု ့ေတြးေနတုုန္းလား။ လူးပစ္ၿဖစ္ၿပီးေတာ့ ကိုုယ့္သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ၿပင္လိုုက္ၿပီ။ ဆူနမ္ကေတာ့ ခုုထိ ဂူရုုန္းမွ ဂူရုုန္း ၿဖစ္ေနတုုန္း။ ဆူနမ္ အခုုခ်က္တင္းလုုပ္ေနတဲ့ ဂူရုုန္းတစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ သူမ်ားကိုု သိပ္ဂရုုစိုုက္တဲ့သူ မဟုုတ္ဘူးလိုု ့ ခံစားရလိုု ့ ခ်က္တင္းတာ ရပ္ေတာ့မယ္တဲ့။ ဆူနမ္က မိသားစုု၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု သိပ္ဂရုုစိုုက္တာ။ တသက္လံုး အတူေနသြားရမွာ သူ၊ သူ ့မိဘေတြ မဟုုတ္ဘူး မခ်စ္ဘူးလိုု ့ ခံစားမိရင္ရပ္။ ဒီလူနဲ ့ က်န္တဲ့ဘဝတစ္ခုုလံုုးကိုု ၿဖတ္သန္းသြားခ်င္လိုုက္တာလိုု ့ ခံစားမိရင္ ဆက္လုုပ္။ စန္းစန္း နင့္မိဘေတြလာရင္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွာခိုုင္း။ ကိုုယ္တိုု ့မိသားစုုက arranged marriage မရိွဘူး ၾကိ ုုက္ရင္ယူ ေကာင္းရင္စံ ၿဖစ္ရင္ခံ။ ေနပါဦးမိုုင္းရဲ ့ ၿမန္မာၿပည္ကလူကိုု ယူတာေတာ့ ထားပါေတာ့။ ကိုုယ္က ယူအက္စ္မွာ အေၿခခ်ဖိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္ထားတာ။ ၿမန္မာၿပည္ကလူကိုု လက္ထပ္ၿပီး ယူအက္စ္ကိုုေခၚလာ သူက ယူအက္စ္မွာ ဘာလုုပ္မွာတုုန္း။ ကိုုယ္ေတာင္ ယူအက္စ္မွာ အေၿခက်ဖိုု ့ ေလးႏွစ္ေလာက္ အသည္းအသန္ ၾကိ ုုးစားရတာ။ ထမင္းခ်က္၊ ကေလးေမြး၊ အိမ္ေထာင္ထိန္းသိမ္းတဲ့ good house husband လုုပ္မွာလား။ အယ္မေလး သူငယ္ခ်င္းေတြလိုု ့ မေၿပာရဘူး ဆူနမ္နဲ ့ တေလသံတည္း ထြက္တယ္။

သိလား စန္းစန္း ဂဂၤါနဲ ့ရာမား မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ္နဲ ့တူတယ္။ ကိုုယ္သိတယ္ အမ္းထရူး ကိုုယ့္ကိုုေၿပာၿပတယ္။ ေက်ာင္းမွာကတည္းက ဂဂၤါက ရာမားကိုု ၾကိ ုုက္ေနတာ။ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္မွာေနတဲ့ ဂဂၤါကိုု ေမရီလန္းကိုုလာဖိုု ့ ရာမားက ဖိတ္ေခၚလိုုက္တာတဲ့။ ဂဂၤါအခ်စ္က တကယ္ခိုုင္ၿမဲတယ္ေနာ္ ငါးႏွစ္ၾကီးမ်ားေတာင္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္က ကိုုယ္ေမးေသးတယ္ ဆူနမ္က ဂဂၤါနဲ ့ ႏိုုးလိုု ့ တူးတူးခါးခါးၾကီး ၿငင္းတယ္။ ရာမားကိုု သူ ့အိမ္က ေပးစားမွာေလးဘာေလးနဲ ့။ ခုုေတာ့ ဂဂၤါနဲ ့သေဘာတူလိုု ့ အိမ္ကိုုေတာင္ ေခၚတင္ထားတယ္။ ဒါေတာင္ လံုုးဝၾကီး သေဘာက်ေသးတာ မဟုုတ္ဘူးတဲ့။ ရာမားက ေယာက္်ားယူေတာ့မယ္ ဆူနမ္ နင္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ၿဖစ္ေတာ့တယ္ ေယာက်ာ္းရွာလိုု ့ တိုုက္တြန္းေနရတယ္။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းက ကိုုယ္တိုု ့ဘတ္ခ်္၊ စီနီယာ၊ ဂ်ဴနီယာေတြမွာ နီေပါေတြမွ အမ်ားၾကီးကိုု တစ္ေယာက္ရေအာင္ မခ်ိတ္ဘူး။ သူက ဂူရုုန္းမွ ဂူရုုန္းတဲ့ေလ။ အမ္းထရူးက်ေတာ့လည္း ဂူရုုန္းေပမဲ့ ယူလိုု ့မရတဲ့ဂူရုုန္းတဲ့။ ေစ်းဝယ္တဲ့အခါ ၿခင္းေတာင္းကိုု မသယ္ႏိုုင္တဲ့အခါ၊ အဝတ္ေလွ်ာ္ဖိုု ့ အဝတ္ၿခင္းေတာင္းကိုု မသယ္ႏိုုင္တဲ့အခါ မိသားစုုဝင္တစ္ေယာက္ေလာက္ အနားမွာရိွေစခ်င္သား။ ကေလးေတြကိုု ၿမင္ရတဲ့အခါ မိသားစုုရိွသင့္ၿပီလိုု ့ ေတြးမိသား။ တခါတေလက်ေတာ့ ဒီေလာက္နာက်င္ကိုုက္ခဲေနတာ ဘယ္လိုုလုုပ္ မိသားစုုတာဝန္ေတြ ထမ္းေဆာင္ႏိုုင္ပါ့မလဲလိုု ့ ေတြးမိသား။

စန္းစန္း မင္း အေဒၚၿဖစ္သြားၿဖစ္ၿပီဆိုု ဟုုတ္တယ္။ မင္းေမာင္ကိုု သံုုးေယာက္ေမြးခိုုင္း တစ္ေယာက္ကိုု မင္းအစ္မကေမြး၊ တစ္ေယာက္ကိုုမင္းကေမြး။ ဟဲ့ သူ ့ကေလးကိုု ေမြးမဲ့အစား ကိုုယ့္ဘာသာေမြးမွာေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ေယာက်ာ္းရွာဖိုု ့ ေၿပာတာေပါ့။ ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မေတြဆံုုရင္ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ကိုုယ့္ေယာက္မ အသံုုးမက်တဲ့အေၾကာင္း ဘူတာဆိုုက္သလိုု ဆူနမ္၊ မိုုင္းတိုု ့နဲ ့ဆိုုရင္ ဒီေယာက္်ားဘူတာပဲ ဆိုုက္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ၿပသနာက ကိုုယ္တိုု ့ေလာက္ ပညာတတ္၊ လစာကလည္း ကိုုယ္တိုု ့နီးပါးေလာက္ရတဲ့သူ၊ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာလည္း တူဦးမွ။ မိုုင္း မင္း သိပ္ကံေကာင္းတယ္ ဗီယက္နမ္ခ်င္းလည္း ၿဖစ္သလိုု ဘြဲ ့ရပညာတတ္၊ လစာလည္းေကာင္း၊ ယူအက္စ္မွာ အေၿခခ်တဲ့သူ၊ မင္းရဲ ့ပထမဆံုုးရည္းစားလည္း ၿဖစ္တယ္ မင္းကိုု သိပ္အားက်တာပဲ။ စန္းစန္း ၿမန္မာၿပည္ ဘယ္ေတာ့အလည္ၿပန္မလဲ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကိုုယ့္မိဘေတြ လာမွာဆိုုေတာ့ မၿပန္ၿဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ၿပန္မယ္ဆိုုရင္လည္း ေလယာဥ္ခ၊ လက္ေဆာင္ေတြနဲ ့ ပိုုက္ဆံသိပ္ကုုန္တာ။ ကိုုယ့္မွာ တၿခားကုုန္စရာေတြ ရိွေသးတယ္။ စန္းစန္း ပူရီမာကိုု မွတ္မိတယ္မလား မွတ္မိတယ္ ေဘာစတြန္မွာေလ။ သူ ့ေကာင္လည္း ေဘာ္စတြန္မွာ ယူေတာ့မယ္နဲ ့တူတယ္။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းက သူတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ သမီးရည္းစားလားလိုု ့ေမးတာ ဆူနမ္က ႏိုုးလိုု ့လံုုးဝၿငင္းတယ္။ ပူရီမာမွာ ရည္းစားရိွတယ္တဲ့။ ပူရီမာမွာ ရည္းစားရိွမရိွေတာ့ မသိဘူးေဟ့ သူတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ကိုု ေတြ ့လိုုက္တာနဲ ့ သမီးရည္းစားမွန္း သိတယ္။


အဲဒါကိုု ဆူနမ္က ႏိုုး ရိုုးရိုုးသားသားခင္တာလိုု ့ ၿငင္းေနေသးတယ္။ ဒီနီေပါေတြဟာေလ ရိုုးသားအၿပစ္ကင္းလြန္းၾကတာလား မသိေတာ့ဘူး။ ခုုထိ ဆူနမ္က ႏိုုးလိုု ့ၿငင္းေနတုုန္း။ ကယ္လီဖိုုးနီးယားက စီနီယာငါးနဲ ့ ေဘာ္စတြန္က ပူရီမာတိုု ့ ဖေလာ္ရီဒါကိုု သြားတဲ့ဓာတ္ပံုုေတြ ေဖ့ဘြတ္မွာ ေတြ ့လိုုက္တယ္။ သူ ့ေကာင္လည္းပါတယ္ ဆူနမ္တစ္ေကာင္ဟာေလ ခုုထိၿငင္းေနတုုန္း။ ဟိုုက မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွပဲ ရက္စ္လိုု ့ေၿပာေတာ့မယ္နဲ ့တူတယ္။ ကိုုယ္ေတာ့ ဆူနမ္ကိုု နားမလည္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး လယ္ၿပင္မွာ ဆင္သြားသလိုု ရွင္းရွင္းလင္းလင္းၾကီး ၿမင္ရဲ ့သားနဲ ့ ဘာလိုု ့ဘူးခံေနပါလိမ့္။ စန္းစန္းေရ မင္းႏွလံုုးသားကိုု ဖြင့္ေနာ္။ သင့္ေတာ္တဲ့သူေတြ ့ရင္ သိပ္မစဥ္းစားနဲ ့။ ကိုုယ္တိုု ့က ပညာ၊ အလုုပ္ အားလံုုးၿပည့္စံုုေနၿပီ အိမ္ေထာင္ၿပ ုသင့္တဲ့အရြယ္ ေရာက္ၿပီ။ အင္းပါ ကိုုယ္စဥ္းစားပါ့မယ္။ ဆူနမ္၊ ရာမားတိုု ့ ကြန္းဖရင့္ေကာ ေခၚရေအာင္ စန္းစန္း အိပ္ခ်င္ေနၿပီလား ၁၁ နာရီ ထိုုးလုုၿပီ။ အင္း ဟုုတ္တယ္ ကိုုယ့္မ်က္စိေတြ စင္းေနၿပီ ကိုုယ္အိပ္သင့္ေနၿပီ။ မအိပ္ရင္ အဆစ္အၿမစ္ေတြ ပိုုကိုုက္တယ္။ ကိုုယ္ နားလည္ပါတယ္ ေနာက္မွ ေၿပာၾကေအာင္ေလ ဂြတ္ႏိုုက္။

စန္းထြန္း
ဂႊ်န္ ၂၊ ၂၀၁၅။

3 comments:

သက္ေဝ said...

Take care Sis.. You will be fine soon.... :-)

Anonymous said...

စန္းထြန္းေလးေရ..
ယူအက္စ္မွာ က်န္းမာဖိုု ့အရမ္းအေရးၾကီးတယ္။
ေဆြမ်ဳိးရင္းခ်ာ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာရွိေတာင္မွ
အခ်ိန္ေပးႏုုိင္ၾကဖုုိ ့ခက္တယ္။
စိတ္ဓါတ္မက် စိတ္အားမငယ္ပဲ အရာရာကုုိ ေအးေအးေဆးေဆးလက္ခံျပီး
ေပ်ာ္ေအာင္ေနပါ။
ေဆးနဲ ့ထိန္းသြားႏုုိင္ျပီဆုုိေတာ့ လူေကာင္းအတုုိင္းဘဲေပါ့။
သတိေလးနဲ ့ေလွ်ာ့သင့္တာေလွ်ာ့ တုုိးသင့္တာတိုုးျပီး ေနပါကြယ္။
ခ်စ္ေသာမမအုုိင္အိုုရာ

AMK said...

Take care My sister.