ေၿပးရလႊားရ ကြ်န္မဘဝ - ၂

ဘေလာ့ဂါ ဆုုၿမတ္မိုုးက အစ္မလည္း ရခိုုင္ပဲကိုုး နာမည္ၾကည့္ေတာ့ ထင္ေတာ့ထင္သားတဲ့။ ဗမာေတြထဲမွာ ကြ်န္မနာမည္လိုု မိန္းကေလးနာမည္မွည့္တာ ရွားတယ္။ ကြ်န္မနာမည္က မိန္းမ  မဆန္ဘူး (နာမည္တင္ မဟုုတ္ပါဘူး လူကပါ မဆန္ဘူး) ။ လွည္းတန္းက ဆရာဦးၿမၾကိ ုုင္ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းေက်ာင္း တက္တုုန္းက အစ္မ နာမည္ေခၚတယ္ ထင္လိုု ့ လွည့္ၾကည့္လိုုက္တိုုင္း ညီမကိုု ေခၚတာ ၿဖစ္ေနတယ္တဲ့။ ကြ်န္မ နာမည္က စလံုုးကိုု မသတ္နဲ ့ စမ္းတာ မဟုုတ္ဘူး နသတ္နဲ ့ စန္းတာ။ ဟုုတ္တယ္ အစ္မနာမည္လည္း စလံုုးကိုု နသတ္နဲ ့စန္းတဲ့ စန္းစန္းထြန္း။ အဲဒီတစ္ခါပဲ ကြ်န္မ နာမည္နဲ ့တူတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေတြ ့ဖူးတယ္။ စန္းထြန္းလိုု ့ ေခၚၾကေတာ့ မသိရင္ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူ ဆန္းထြဋ္လိုုလိုု ဘာလိုုလိုုနဲ ့  ေယာက္်ားေလးလိုု ့ ထင္ၾကတယ္။ ရန္ကုုန္ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုုလ္တက္တုုန္းက အထြန္းလိုု ့ ေခၚၾကတဲ့ ေကာင္ေလးကိုု ေနာက္ခ်င္ရင္ ေဝက ကြ်န္မကိုု အထြန္းေရလိုု ့ ေခၚတတ္တယ္။ အထြန္းက လွည့္ၾကည့္ရင္ အထြန္းကလည္း ေခၚတာလွည့္မၾကည့္ဘူး၊ ဘာဘူးနဲ ့ကြ်န္မတိုု ့ေရာ၊ အစခံရတဲ့ အထြန္းပါ ၿပံ ုုးစိၿပံ ုုးစိကိုု ၿဖစ္ေရာ။

ဂုုဏ္ထူးတန္းမွာ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ခ်င္းေကာင္ေလးရဲ ့ နာမည္က ခင္စန္းလ်ံ။ ခင္စန္းလ်ံ အနားကေန ၿဖတ္သြားရင္ ေဝက စန္းထြန္း ခင္စန္း မေတြ ့ပါလားလိုု ့ ေၿပာရင္ ခင္စန္းလ်ံမွာ သူ ့ကိုု ေၿပာတာလား၊ တၿခားတစ္ေယာက္ကိုု ေၿပာတာလား ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၿဖစ္။ ေၾသာ္ နင့္အစ္မ မခင္စန္းကိုု ေမးတာေလ လိုု ့ ေဝက ေၿပာရင္ ကြ်န္မတိုု ့က ၿပံ ုုးစိၿပံ ုုးစိ။ ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္း ေဝက အဲဒီလိုု ေၿပာင္စပ္စပ္ေလး။ စကၤာပူအမ်ိဳးသားတကၠသိုုလ္ ဝင္ခြင့္ရေတာ့ ေက်ာင္းသြားတက္ၾကမဲ့သူေတြ အခ်င္းခ်င္း သတင္းေတြ ဖလွယ္ၾကေတာ့ ကိုုၾကီးေရဆိုုၿပီး အီးေမးလ္ပိုု ့လာသူက စိုုင္းေအာင္မင္း။ ခပ္တည္တည္နဲ ့ညီေလးေရဆိုုၿပီး အီးေမးလ္ၿပန္လိုုက္တယ္။ ဂ်ီေတာ့မွာ တင္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးဓာတ္ပံုုကိုု ကိုုၾကီးေကာင္မေလးပံုုလိုု ့ ထင္ေနတာတဲ့။ ေက်ာင္းတက္ၿပီး အေတာ္ၾကာေတာ့မွ မိန္းကေလးမွန္း သိသြားတယ္။ ခုုထိ ကိုုၾကီး၊ ညီေလး ေခၚၾကတုုန္း။ ဘေလာ့စေရးခါစတုုန္းက ဒိုုင္ယာရီေကာင္းေလးပဲ ညီေလးရလိုု ့ ကညိမ္းႏိုုင္က စီေဘာက္မွာ ရမ္းတုုတ္သြားဖူးတယ္။ ထင္လည္းထင္ခ်င္စရာ နာမည္က ေယာက်ာ္းေလးနာမည္ ေရးဟန္ကလည္း ေယာက်္ားေလးလိုု တဗ်ာဗ်ာနဲ ့ကိုုး။

ကြ်န္မ နာမည္ကိုု ေဗဒင္ဆရာေတြနဲ ့ ေန ့သင့္နံသင့္ တြက္ခ်က္ေပးထားတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ အေမတိုု ့ရြာကေက်ာင္းကိုု တာဝန္က်တဲ့ ဆရာမေလး နာမည္က စန္းစန္းထြန္း (ရခိုုင္လိုု စန္းစန္းထြမ္း လိုု ့ အသံထြက္တယ္)။ ဟယ္ ဆရာမေလး နာမည္က လွလိုုက္တာဆိုုၿပီး ကြ်န္မကိုု နာမည္ေပးလိုုက္တာတဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ခုုဖတ္ေနတဲ့ ေသာ္တာေဆြရဲ ့ ဤလူ ့ၿပည္ ဝထၳဳထဲက ဇာတ္လိုုက္ဦးစိန္ၿမိ ုုင္ရဲ ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္နာမည္က ဇာတိပ္ဖိုု၊ ဇာတိပ္မ။ ဘာလိုု ့ အဲဒီနာမည္ေပးတာလဲဆိုုေတာ့ ငယ္ငယ္က ေနမေကာင္းၿဖစ္တိုုင္း ဇာတိပ္ဖိုုသီးေတြ ေကႊ်းမွ ေကာင္းသြားလိုု ့တဲ့။ ေတာနယ္မွာေတာ့ နာမည္ဆိုုေတာ ေဗဒင္ေတြနဲ ့အေသအခ်ာတြက္ခ်က္ ေန ့သင့္နံသင့္ မွည့္တာမ်ိဳးမဟုုတ္ပဲ ဒီလိုုပဲ ၾကံ ုုမိၾကံ ုုရာ စပ္မိစပ္ရာ ေပးလိုုက္ၾကတာပါပဲ။ စလံုုးနဲ ့ စတယ္ဆိုုေတာ့ အဂၤါသမီးလိုု ့ မထင္လိုုက္နဲ ့ ဗုုဒၶဟီး..အဲေလ ရာဟုု ဗုုဒၶဟူးေန ့ ညဖက္ေမြးတာ ဗုုဒၶဟူးသမီး အသက္ ၁၂၀ ရွည္ေစေသာဝ္လိုု ့အဆံုုးသတ္ထားတဲ့ ေပကညစ္ ဇာတာခ်ဳပ္ ရိွတယ္။

အဲဒီဇာတာခ်ဳပ္ေတာင္ နာဂစ္နဲ ့ ပါသြားၿပီးလားမသိ အေဖ့ကိုု ၿပန္ေပးရဦးမယ္။ ေပကညစ္ ဇာတာခ်ဳပ္တိုု ့၊ ကြ်န္မတိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းကသံုုးတဲ့ ေရနံဆီ မီးထြန္းအိမ္တိုု ့ကိုု အေသအခ်ာ သိမ္းထားခိုုင္းရဦးမယ္။ တေလာက လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့နဲ ့ စေတတန္းအိုုင္လန္ Staten Island ရင့္စ္မြန္ေတာင္း Richmontown က ကိုုလိုုနီယမ္ရြာ Colonial village ကိုု သြားလည္ေတာ့ ၿပတိုုက္မွာ ေရနံဆီ မီးထြန္းအိမ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုု ၿပထားတယ္။ အေမက တနဂၤေႏြ၊ မၾကီးက အဂၤါ၊ ကြ်န္မက ဗုုဒၶဟူး အေကာင္ၾကီးသလိုု စိတ္ၾကီးၾကတယ္။ ေသာၾကာသား အေဖနဲ ့ ေမာင္ေမာင္က စိတ္္ေပ်ာ့တယ္။ အေဖ ဆူလိုု ့ သားသမီးေတြက မ်က္ႏွာမေကာင္း၊ ထမင္းမစားဘူးဆိုုရင္ ဆူတဲ့အေဖကိုုယ္တိုုင္ လိုုက္ေခ်ာ့ေတာ့ သားသမီးေတြက အေဖ့ကိုု မေၾကာက္ၾကဘူး။ လိုုခ်င္တာ အေဖ့ဆီ ပူဆာၾကတယ္။ အေမက မ်က္ရည္လြယ္ေပမဲ့ စိတ္အင္မတန္ ၿပတ္တယ္။ ကြ်န္မဇာတိ ဟိုုင္းၾကီးကႊ်န္းက ၿမန္မာၿပည္ေၿမပံုုရဲ ့ အေနာက္ေတာင္ဖက္စြန္းစြန္း ဧရာဝတီတိုုင္း ငပုုေတာၿမိ ုု ့နယ္ ၿပင္ခရိုုင္အုုပ္စုု ရြာၾကီးတရြာပါ။ ခုုေတာ့ ဟိုုင္းၾကီးၿမိ ုု့နယ္ ဟိုုင္းၾကီးကႊ်န္းၿမိ ုု ့ၿဖစ္လိုု ့ တိုုက္နယ္ေဆးရံုု၊ ဆက္သြယ္ေရးရံုုး၊ အစိုုးရရံုုးေတြ ရိွေနၿပီ။


ဟိုုင္းၾကီးဆိုုတာ ဟိုုင္းဆင္ၾကီးလိုု ့ အဓိပၺာယ္ရပါတယ္။ ဟိုုင္းၾကီးကႊ်န္းကိုု အေဝးကေနၾကည့္ရင္ ဆင္တစ္ေကာင္ ဝပ္ေနတာနဲ ့တူတယ္လိုု ့ ေၿပာၾကတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက ပိုု္က္ဆံအေၾကြစုုဖိုု ့ ဆင္ရုုပ္ေလးဝယ္ေတာ့ ကႊ်န္းမွာ ဆင္ရုုပ္မတင္ရဘူးလိုု ့ ေရွွးမွီေနာက္မွီ လူၾကီးေတြက ေၿပာလိုု ့ လႊင့္ပစ္လိုုက္ရဖူးတယ္။ သစ္ေထာင္လႊဆြဲ၊ မီးေသြးဖုုတ္၊ လယ္ယာစိုုက္ပ်ိဳးၾကတဲ့ ဖိုုးေရႊပုုရြာေလးကေန ဟိုုင္းၾကီးကိုု ေလွနဲ ့ ေၿပာင္းၾကေတာ့ အံ့ေက်ာ္ကိုု ေလွာ္တက္နဲ ့ရိုုက္လည္း က်န္မေနခဲ့ဘဲ ေတာ္ေတာ္ေဝးတဲ့ မရမ္းကြင္းရြာနားေရာက္တဲ့အထိ ေလွေနာက္ကေန ေရကူးရင္း လိုုက္ခဲ့ပါသတဲ့။ ေၾသာ္ အံ့ေက်ာ္ဆိုုတာ အေဖရဲ ့ေတာလိုုက္ေခြး မၾကီးနဲ ့သက္တူရြယ္တူ။ အံ့ေက်ာ္ဆိုုတာ ကြ်န္မတိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက နာမည္ၾကီး လူၾကမ္းမင္းသား။ ဘိုုးဘိုုးရဲ ့ ေတာလိုုက္ေခြး ေနာက္တစ္ေကာင္နာမည္က ေမဆြိတဲ့။ ေနာက္တစ္ေကာင္သာ ထပ္ေမြးရင္ ေဟမာေနဝင္းလိုု ့ နာမည္ေပးၾကမလား မသိဘူး။ အဲဒီေခတ္ကမိုု ့လိုု ့ ခုုခတ္သာဆိုုရင္ အြန္ေစာ၊ ဂႊ်န္ေစာ၊ ေရာင္ေဂ်းလိုု ့ နာမည္ေပးၾကမယ္ ထင္တယ္။

အေဖ၊ မၾကီး၊ ဘိုုးဘိုု ့တိုု ့ ေၿပာၿပလိုု ့သာ အံ့ေက်ာ္ဆိုုတာ ၾကားဖူးေနတာ ဘယ္လိုုပဲေတြးေတြး ေရးေရးေလးမွ မမွတ္မိဘူး။ ဘိုုးဘိုုး အိပ္ေပ်ာ္ေနတုုန္း ေၿမြက ေပါက္ေတာ့မလိုု ့ ေခြးကေဟာင္ၿပီး လိုုက္ေတာ့မွ ေၿမြကထြက္ေၿပးသြားလိုု ့ သူ ့အသက္ကိုု ေခြးက ကယ္တာလိုု ့ ကြ်န္မတိုု ့ကိုု ေၿပာၿပဖူးတယ္။ ေက်ာင္းနားက ကုုန္းေပၚအိမ္က မေကာင္းဘူး၊ အိမ္ခိုုက္တယ္လိုု ့ အေမက ယူဆတယ္။ ပါလာသမွ် ပိုုက္ဆံေတြလည္းကုုန္၊ က်န္းမာေရးမေကာင္း၊ အမႈအခင္းၿဖစ္။ ေနာက္ေတာ့ ကမ္းနားအိမ္လိုု ့ ကြ်န္မတိုု ့ ေခၚၾကတဲ့ သီတာလမ္းအိမ္ကိုု ေၿပာင္းတယ္။ ေမာင္ေမာင့္ကိုု အဲဒီအိမ္မွာ ေမြးတာပါ။ သူနာၿပ ုု သားဖြားဆရာမ ေဒၚမာမာသက္ သြားေခၚေနတာကိုု မေစာင့္ႏိုုင္တဲ့ ေမာင္ေမာင္က သူ ့ဘာသာသူပဲ  ေရာက္လာခဲ့တယ္။ မၾကီးနဲ ့ ကြ်န္မၾကားမွာ  ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ ေမြးခဲ့ေပမဲ့ အာဇိနာလိုု ့ေခၚတဲ့ ပါးစပ္ထဲမွာ အနာတစ္မ်ိဳး ေပါက္လိုု ့ ႏိုု ့မစိုု ့ႏိုုင္၊ ေတာမိုု ့ ဆရာဝန္လည္း မရိွေတာ့ မေသသင့္ဘဲ ေသသြားရတယ္လိုု ့ အေမက ႏွေၿမာတသၿဖစ္တယ္။

အဲဒီအစ္ကိုုသာ အသက္ရွင္ေနေသးရင္ ကြ်န္မနဲ ့မၾကီးက တဖက္၊ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ အဲဒီအစ္ကိုုက တစ္ဖက္ ေနာင္ဂ်ိန္ ခ်ၾကမလားဘဲ။ ခုုေတာ့ အေဖ၊ အေမ၊ မၾကီးနဲ ့ ကြ်န္မက တဖက္၊ ေမာင္ေမာင္က တေယာက္တည္း။ ေမာင္ေမာင္ကိုု နာမည္ေပးတဲ့အခါ ေဗဒင္ဆရာ၊ ဦးရွင္ၾကီး ဆြမ္းပင့္ဆရာ ဦးေအာင္ၿမတ္နဲ ့ တြက္ခ်က္ၿပီး ေအာင္ေက်ာ္သူလိုု ့ နာမည္ေပးတယ္။ ေနာက္ သက္ႏိုုင္ထြန္းလိုု ့ ေၿပာင္းတယ္။ မ်က္လံုုးၿပ  ူးၿပ ူးေလးမိုု ့ ၿပ ူးက်ယ္လိုု ့ ေခၚၾကရင္ အေမက သူ ့သားကိုု အဲဒီလိုု ေခၚရတာ မၾကိ ုုက္ဘူး။ ဦးေအာင္ၿမတ္က ဒီကေလးေၾကာင့္ပဲ စီးပြားတက္မယ္ ဒီကေလးေၾကာင့္ပဲ ပိုုက္ဆံကုုန္မယ္လိုု ့ ေဟာလိုုက္တယ္။ သူ ့ေမြးၿပီးမွ စီးပြားေရး အဆင္ေၿပတာေရာ၊ ေယာက်ာ္ေလး အငယ္ဆံုုးမိုု ့ ေမာင္ေမာင္ ေတာင္းသမွ် အကုုန္ရတယ္။ ေသနတ္ဆိုုတာမ်ား ၿခင္းေတာင္းနဲ ့အၿပည့္။ တေပါင္းလ ေမာင္တင္ဘုုရားပြဲမွာ သူ ့ထက္ၾကီးတဲ့ ေသနတ္ၾကီးကိုု လြယ္ၿပီး ေပေစာင္းေစာင္းနဲ့ ၾကည့္ေနတဲ့ ဓာတ္ပံု အိမ္မွာရိွေသးရဲ ့လားမသိ။ ေသနတ္ တအားၾကိ ုုက္လိုု ့ ၾကီးလာရင္ေတာ့ ဒီေကာင္ စစ္ဗိုုလ္ၿဖစ္မလားဟလိုု ့ ေတြးၾကတာ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲတယ္။ ေမာင္ေမာင္က စစ္တပ္ထဲ လံုုးဝလံုုးဝ မဝင္ဘူးတဲ့။

ကမ္းနားလမ္းမွာ ေနတုုန္းက အေတာ္ေပ်ာ္ဖိုု ့ေကာင္းတယ္။ ေက်ာင္းကဆင္းရင္ က်ဴရွင္သြား က်ဴရွင္က ဘာသာစံုုသင္တာ အိမ္စာေတြလုုပ္၊ စာက်က္၊ စာအံ။ က်ဴရွင္ကဆင္းရင္ လြယ္အိတ္ဘုုန္းကနဲခ်ၿပီး ေဆာ့ၾကေတာ့တာ။ အဲဒီတုုန္းက စက္ဘီး၊ ဆိုုင္ကယ္၊ ကား မရိွေတာ့ လမ္းမဆိုုတာ ကြ်န္မတိုု ့ ကေလးေတြ ေဆာ့ၾကတဲ့ ကစားကြင္း။ ေရတက္ရင္ ေလွေလွာ္ၾကတယ္၊ စႊန္လႊတ္တယ္၊ လႊင့္ပစ္ထားတဲ့ ဓနိေတြနဲ ့ တဲအိမ္ေဆာက္ၾကတယ္။ ေရႊဝါေရာင္နဲ ့ အနက္ေရာင္ ဝက္ကေလးႏွစ္ေကာင္ ေမြးတယ္။ ဝက္ဆိုုတာမ်ိဳးက တစြပ္စြပ္ တအိအိစားေတာ့ အိမ္က ထမင္းရည္နဲ ့ မေလာက္လိုု ့ အိမ္နီးခ်င္းေတြဆီက ထမင္းရည္ ေတာင္းရတယ္။ သူမ်ားအိမ္က ဝက္ေတြကသာ တေန ့ၿပီးတေန ့ ၾကီးလာတယ္ ကြ်န္မတိုု ့အိမ္က ဝက္ေတြက ဒံုုရင္းက ဒံုုရင္း ဘယ္ေလာက္ေကႊ်းေကႊ်း မဝဘူး။ ဝက္ေရာင္းရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ဝက္ေပၚရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ထမင္းရည္ေပးတဲ့ အိမ္နီးခ်င္ေတြကိုု ဝက္တတြဲ ေပးရတယ္။ မၾကီးက ဘဲဥေတြကိုု မီးေရာင္နဲ ့ ေဖာက္လိုု ့ ဓာတ္ဘဲလိုု ့ေခၚၾကတဲ့ ဘဲကေလးေတြကိုု အသည္ဆီက ဝယ္ၿပီး ေမြးတယ္။ ေရတက္ရင္ ဘဲေက်ာင္းရတယ္။ အဲဒီဘဲေတြက ဘဲမရင္ေငြ ့နဲ ့ေပါက္တဲ့ ဘဲေတြေလာက္ သက္ဆိုုးမရွည္ဘူး။ မၾကာပါဘူး အဲဒီဓာတ္ဘဲေတြ ေသပါေလေရာ။

ဘယ္အိမ္က ဘဲေတြမွန္း မသိပါဘူး အိမ္ေအာက္မွာ လာဥသြားရင္ မၾကီးက ကြ်န္မနဲ ့ေမာင္ေမာင္ကိုု ေကာက္ခိုုင္းၿပီး ေၾကာ္ေပးေလ့ ရိွတယ္။ မၾကီးက အသန္ ့ၾကိ ုက္တယ္ ကြ်န္မနဲ ့ေမာင္ေမာင္က ရႊံ ့ေတာထဲမွာ ကဏၰန္းလိုုက္ဖမ္း၊ ငါးရိွတဲ့ အိုုင္ကိုုပိတ္ ေရကိုုခပ္ထုုတ္ၿပီး အိုုင္ပက္ (ipad မဟုုတ္ပါ) ၿပီး ငါးရွာတယ္။ တံတားမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ဂဏၰန္းေထာက္ေတြကိုု ဆြဲၾကည့္ၿပီး ဂဏၰန္းမိမမိ ၾကည့္တယ္။ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္တုုန္းက ေရေႏြးအၾကမ္းခြက္ အၿမဲေဆးတယ္။ ေၾကြေရေႏြးၾကမ္းခြက္ေတြ ကြဲမွာစိုုးလိုု ့ မေဆးပါနဲ ့ေၿပာလည္း မရဘူး ေဆးၿမဲေဆးဆဲ ခြဲၿမဲခြဲဆဲ။ ၾကည့္ ကြ်န္မက ငယ္ငယ္ကေလးတည္းက အဲဒီလိုု ေခါင္းမာတယ္။ ကိုုယ္ လုုပ္ခ်င္တာဆိုု စြတ္ တားလိုု ့မရဘူး။ မၾကီးက ၈ တန္းေက်ာင္းသူ အပ်ိဳေပါက္၊ကြ်န္မနဲ ့ေမာင္ေမာင္က ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ ေဆာ့ၾကတဲ့အရြယ္ဆိုုေတာ့ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ကြ်န္မက ပိုုတြဲၿဖစ္တယ္။ ကမ္းနားအိမ္သစ္က မရမ္းကြင္းဖက္က ပ်ဥ္းကတိုုးေတြကိုု မွာၿပီး အေသအခ်ာ ေဆာက္ထားတာ။ အေပၚထပ္ဆိုု တစ္ၿခမ္းပဲ ခင္းရေသးတယ္။ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ထြန္းၾကည္လာေတာ့ ဒီကမ္းနားကအိမ္ေတြ ရြာအလွဖ်က္တယ္ ရြာသစ္ကိုု ဘယ္ႏွစ္လအတြင္း အၿပီးေၿပာင္းလိုု ့ အမိန္ ့တစ္ခ်က္ ေပးလိုုက္တာနဲ ့ အေပၚထပ္တၿခမ္းတည္း ခင္းရေသးတဲ့၊ ပ်ဥ္းကတိုုးနဲ ့ အေသအခ်ာ ေဆာက္ထားတဲ့အိမ္ကိုု ဖ်က္ၿပီး ဟိုုင္းၾကီးရြာသစ္လိုု ့ အမည္တြင္တဲ့၊ တပ္ေၿမမက်ဴးေက်ာ္ရလိုု ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ေထာင္ၿပီး သိမ္းလိုုက္တဲ့ လယ္ကြင္းေတြမွာ ရြာတည္ထားတဲ့၊ ဘာဆိုု ဘာအပင္မွ မရိွတဲ့ ကြင္းၿပင္ေၿပာင္ေၿပာင္က ရြာအသစ္ကိုု ေၿပာင္းရေရာ။

(ဆက္ပါဦးမည္)

2 comments:

Ma Tint said...

ေခြးေတြဟာ သခင္အတြက္ သစၥာရွိၿပီး အားကိုးရတဲ့ သက္ေတာ္ေစာင့္ပဲစန္းစန္းေရ... မၾကာခဏႀကံဳဘူးတယ္။
တီတင့္တို႔ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာလဲ ႏို႔ညွာ ငယ္ငယ္ထဲက က်န္းမာေရးခ်ဳျခာလြန္းလို႔ မၾကာခဏနာမည္ေျပာင္းရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ သံုးႀကိမ္လားပဲ။

Anonymous said...

ခ်ဲလင္းေခၚႏုုိင္လြန္းသူၾကီးေရ...
ဘေလာ့ကဖြင့္လိုုက္တုုိင္း နီယိုုဘာဆုုိလားအဲဒီဆုုိဒ္ကိုု
ေျပာင္းေျပာင္းသြားလိုု ့မ်ားစိတ္ညစ္ေနတယ္။
အဆင္ေျပေတာ့ေရးမယ္ေနာ္။
ခြင့္ေပးေနာ္။ း)
မမအိုုင္အိုုရာ