အမွတ္တရေန ့စြဲမ်ား (တဂ္ပို ့စ္)

ပထမဆုရတဲ့ေန ့

"သူမ်ားသားသမီးေတြ သတင္းစာ ဖတ္တတ္ေနၿပီ။ ေမ့သမီး ခုထိ မဖတ္တတ္ေသးဘူး" လို ့ မၾကီးက ေမ့ကို တိုင္ရင္ စန္းထြန္းတေယာက္ကေတာ့ တုပ္တုပ္မွမလႈပ္။ က်ဴရွင္က ၿပန္လာတာနဲ ့ လြယ္အိတ္ကေလး ဘုတ္ကနဲပစ္ခ်။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ေဆာ့ဖို ့ေၿပးေတာ့တာပဲ။

ရြာအလွပ်က္တယ္  ဖ်က္လို ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တေယာက္က   ညႊန္ၾကားသြားေတာ့  ေဆာက္လက္စ ပ်ဥ္းကတိုးႏွစ္ထပ္အိမ္ၾကီးခမ်ာ အေပၚထပ္ၾကမ္းခင္းေလးေတာင္ မခင္းလိုက္ရရွာ။ ဟိုင္းၾကီးရြာသစ္ဆိုတဲ့ လယ္ကြင္းထဲမွာ ရြာတည္တဲ့ေနရာကို ေၿပာင္းရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေလးတန္းတက္ေတာ့ ၇ေယာက္တည္းသာရိွေသာ အတန္းမွာ ပထမရတယ္။ အႏူေတာမွာ လူေခ်ာစန္းထြန္းကြ။

ပထမဆုဆိုတဲ့ အရသာကို သိသြားလို ့ဟိုင္းၾကီးေက်ာင္း၊ စံၿပေက်ာင္းေတြမွာ ၇တန္းအထိ ဆုေတြရေနခဲ့ဖူးတယ္။ ပုသိမ္ထ၂လည္းေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ထက္ေတာ္သူေတြ အမ်ားၾကီးမို ့ ပထမဆုမေၿပာနဲ ့အဆင့္၂၀ အတြင္း ဝင္ေအာင္ေတာင္ မနည္း။

သေဘၤာမွားစီးတဲ့ေန ့

ေမ၊ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ ပုသိမ္ကအၿပန္ ဟိုင္းၾကီးသေဘၤာမရိွလို ့ ၿပင္ခရိုင္ဖက္ကေန လွည့္ၿပန္မယ္ဆိုၿပီး သေဘၤာေပၚမွာ ေနရာခင္း၊ ပစၥည္းေတြခ်။ သေဘၤာထြက္ခါနီး စန္းထြန္းေပါက္စေလး သိရိွသြားတာက  ၿပင္ခရိုင္ကို သြားမဲ့သေဘၤာမဟုတ္ဘဲ လပြတၱာကို သြားမဲ့သေဘၤာ။ သေဘၤာေတြကလည္း ပံုစံေရာ၊ ေဆးေရာင္ပါ အတူတူကိုး။  ေမၾကီးေရ သေဘာၤက လပြတၱာကို သြားမဲ့သေဘၤာ၊ ဘေဘာၤခြာေနၿပီ၊ ၿမန္ၿမန္ေၿပာင္းရေအာင္ ဆိုၿပီး အထုပ္ေတြယူ ဟိုဖက္သေဘၤာကို ခုန္ကူး။ ေမ၊ ေမာင္ေမာင္ လာၿမန္ၿမန္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ သေဘၤာက ခြာေနၿပီ။

သေဘၤာတစီးလံုးလည္း ကႊ်တ္ကႊ်တ္ညံ၊ စန္းထြန္းေပါက္စေလးက ကႊ်တ္ကႊ်တ္ညံေအာင္ ေအာ္ငို။ ပုသိမ္ကေန ငပုေတာေရာက္တဲ့အထိ ၂နာရီလံုးလံုး ငိုလိုက္၊ ေမာလာရင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္၊ ႏိုးလာရင္ ၿပန္ငိုလိုက္နဲ ့။ ေတာ္ေတာ္ ဝမ္းနည္းပက္လက္ငိုခဲ့တာေတာ့ ခုထိမွတ္မိေသးတယ္။

ငပုေတာကို သေဘၤာကပ္တဲ့အခ်ိန္ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ ေမ၊ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ စန္းထြန္းတို ့ ၿပန္ဆံုစည္းခန္းကေတာ့ ဘေဘာၤ၂စီးလံုးက စိတ္ဝင္တစားရိွၾကတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ေမဆို စန္းထြန္းေရထဲၿပ ုတ္က်သြားတယ္လို ့ ထင္တာတဲ့။ ၿပင္ခရိုင္ေရာက္တဲ့အထိ စန္းထြန္းကို မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံဘဲ ေမ မ်က္ရည္ေတြ က်ေနခဲ့တာကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနေသးတယ္။

စက္ဘီးရတဲ့ေန ့

ေလးတန္းႏွစ္မွာ ရြာသစ္က တာေဘာင္ေတြမွာ ေဖ့စက္ဘီးအၾကီးၾကီးနဲ ့ စက္ဘီးစီး သင္ပါတယ္။ စန္းထြန္း စြတ္နင္းသမွ် ေဖ ေနာက္ကေန အသားကုန္ေၿပးလိုက္၊ ေၿမာင္းထဲက်သြားမွာစိုးလို ့ လိုက္ထိန္း၊ ပါးစပ္ကေနလည္း မနားတမ္းသင္။ ခုၿပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ေဖ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းမွာပဲလို ့ ေတြးမိတယ္။ ဂိုက္ကို ထိန္းႏိုင္ေပမဲ့  စက္ဘီးက လူထက္ ၾကီးေနေတာ့ စက္ဘီးမႏိုင္ဘူးၿဖစ္ေနတယ္။

ေဖက ပထမဆုရလို ့ ဘာလိုခ်င္လဲတဲ့။ လက္စြပ္ရယ္၊ စက္ဘီးရယ္လို ့။ ေဖ ပုသိမ္ကေန ၿပန္လာေတာ့ အိမ္ေရွ ့မွာ သမီးစက္ဘီးေလးေထာင္ထားတယ္ ဆိုလို ့ ေၿပးၾကည့္တယ္။ ဆိတ္ငါးေကာင္ မိန္းမစီး အနီေရာင္ဘီးေလးၿမင္ေတာ့ ဝမ္းသာလို ့ ထခုန္တာ ၾကမ္းၿပင္က်ိဳးသြားတယ္။ အဲဒီေန ့တင္ပဲ စက္ဘီးစီးတတ္သြားတယ္။ ေဖ ကတိတည္ပါတယ္။ လက္စြပ္လည္း ေပးတယ္။

ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ေန ့


တမွတ္သည္ တဘဝ။ ဘဝကို အဆံုးအၿဖတ္ေပးတဲ့ ေအာင္စာရင္းထြက္တာမို ့ စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ေန ့ပါပဲ။ စာေမးပြဲေၿဖၿပီးကတည္း ဂုဏ္ထူး၂လံုးလို ့ ေၿပာထားတာ မွန္မလား။ မွားမလား။ မနက္ေစာေစာ ၅နာရီေလာက္ကတည္းက ေအာင္စာရင္းသြားၾကည္ဖို ့ ေမနဲ ့ မခင္ခင္လိႈင္က တက္ၾကြေနၾကတယ္။ တိုးမေပါက္တဲ့ လူအုပ္ၾကားထဲ ခံုနံပါတ္ေၿပာၿပီး သိရတာ ဂုဏ္ထူး၃ခု။ ထြက္မယ္မထင္တဲ့ ၿမန္မာစာ၊ သခ်ာၤ၊ သိပၸံ။ ထင္တဲ့အတိုင္း ဝိဇၹာတြဲက မထြက္ဘူး။
အိမ္ၿပန္ေရာက္လို ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သူမ်ားေၿပာတာ မယံုဘူး၊ ကိုယ့္မ်က္စိနဲ ့တပ္အပ္ၿမင္ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ေမနဲ ့ ထပ္ခ်ီတက္ၿပန္တယ္။

အဲဒီႏွစ္က ေဆးမွတ္ကလည္းေတာ္ေတာ္ၿမွင့္သြား၊ အင္ဂ်င္နီယာကလည္း GTC ကေန ကူးရမွာ၊ ေဆးဘက္ပညာသည္လည္း မတက္ခ်င္၊ စံၿပအင္ဂ်င္နီယာဆိုတာၾကီးကိုလည္း မႏၱေလးဖက္မွာ သြားမတက္ခ်င္၊ အီကိုက ကြန္ပ်ဴတာထက္အမွတ္နည္းေတာ့ အဲဒီႏွစ္က ေဆးၿပ ုတ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကြန္ပ်ဴတာေရာက္တယ္။

တႏိုင္ငံလံုး ေမးခြန္းတခု စနစ္ကေန တိုင္းနဲ ့ၿပည္နယ္ တခုစီ ေမးခြန္းတခုစီ စနစ္ေၿပာင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီႏွစ္က ပုသိမ္ေမးခြန္းက ရန္ကုန္ထက္လြယ္တယ္လို ့ ဆိုၾကတယ္။ ၉တန္းေအခန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေဆးေရာက္ကုန္တာက သက္ေသထူပါတယ္။ စန္းထြန္း နင္သာ ဆယ္တန္းကို ပုသိမ္မွာတက္ခဲ့ရင္ ေဆးေရာက္ခ်င္ေရာက္မွာတဲ့။ ႏို ့မို ့ စန္းထြန္းတေယာက္ နားၾကပ္ၾကီးတကားကားနဲ ့ ၿမင္ေယာင္ေသး။ ခုေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာၾကီး တကားကားနဲ ့။

ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ ပထမဆံုးေန ့

ရန္ကုန္ကြန္ပ်ဴတာတကၠသို္လ္ (ေရႊၿပည္သာ) ဆိုတာသာ သိတယ္။ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္မွန္းမသိ။ ညီအမႏွစ္ေယာက္ ေမးၿမန္းၿပီး ၿမိ  ု ့ထဲကေန တညင္းကုန္းအထိ ကားစီး၊ တညင္းကုန္းကေန ေက်ာင္းဂိတ္အထိ ကားတဆင့္ေၿပာင္းစီး၊ ဂိတ္ကေန ေက်ာင္းဝင္းနားအထိ ဗိုက္ပူခ်က္ပလက္ကားၾကီး ေစာင့္စီး။

သစ္ပင္ဆိုလို ့ သေဘာၤပင္၊ ဆန္ပုပ္နံ ့ေတြနဲ ့ ေမႊးၾကိ ုင္ေနတဲ့ ေရႊအိုးအရက္ခ်က္စက္ရံု၊ ဖူဂ်ီဆပ္ၿပာစက္ရံုၾကားက စက္ရံုၾကီးကို ေက်ာင္းေယာင္ေဆာင္ထားတာ ေတြ ့လိုက္ရတဲ့သကာလ ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ၿပီး တကၠသိုလ္ဆိုတာၾကီးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးခမ်ာ စိတ္ကူးနဲ ့ ကြာဟေလေတာ့ ေက်ာင္းသြားဖို ့ကို တီေကာင္ဆားပက္သလို။ ဒုတိယႏွစ္က်ေတာ့ RollCall က ပထမႏွစ္ကလို  မေခ်ာင္ေတာ့လို ့ ေက်ာင္းတက္ရာကေန ေက်ာင္းေပ်ာ္ၾကီး ၿဖစ္သြားၿပန္ေရာ။

ဘြဲ ့ယူတဲ့ေန ့

ပညာအေမြပဲ ေပးႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ မိဘေတြ ေပ်ာ္တၿပံ ုးၿပံ ုးၿဖစ္ခ်ိန္မွာ စန္းထြန္းကေတာ့ ဘြဲ ့ယူဖို ့ ၿပင္ဆင္ရတာ ပင္ပန္းလြန္းလို ့ ေနာက္မ်ားဆို အေဝးေရာက္ဘြဲ ့ယူခ်င္မိသြားတယ္။

နာဂစ္မုန္တိုင္းတိုက္တဲ့ေန ့

ရန္ကုန္မွာလည္း ေကာ့ေနေအာင္ ခံရသလို ဟိုင္းၾကီးကႊ်န္းက မိဘႏွစ္ပါးအတြက္လည္း  အသက္ရွင္သလား မသိရလို ့ အထိတ္တလန္ ့လန္ ့။ စိတ္ၾကိ ုက္မုန္ ့ထုပ္၊ က်ားပ်ံကိတ္မုန္ ့ေလး ေကႊ်းေတာ့  ေရစိုတဲ့ဆန္နဲ ့ ခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းဝါဝါၾကီးရယ္၊ ငါးပိဖုတ္ေလးနဲ ့ စားေနရတာ သံုးရက္ ရိွၿပီ။ မုန္ ့ေလးက စားလို ့ေကာင္းလိုက္တာ ဆိုၿပီး တလုတ္စာေပးပဲၿဖစ္ၿဖစ္ စားေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ ့ သူ ့တပည့္ေတြကို  မွ်ေဝေနတဲ့ ေဖ့ကို ေတြ ့ေတာ့ ရင္ထဲမေကာင္းလိုက္တာ။ အသက္ရိွေနေသးရင္ ပစၥည္းဥစၥာက ဘယ္အခ်ိန္ခိ်န္ၿပန္ရွာရွာ ရွာလို ့ရတယ္လို ့ သေဘာေပါက္သြားခ်ိန္၊ ကမၻာပ်က္သြားခ်ိန္၊ ရက္စက္ယုတ္မာမႈ၊ လူသားဆန္စြာ အသက္ရွင္သန္လိုမႈေတြကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ၿမင္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။

စကၤာပူကို လာတဲ့ေန ့

ေလယာဥ္ဆိုတာ ပထမဆံုးစီးဖူးတဲ့ေန ့။ ေမကေတာ့ ေၿပာပါတယ္ စန္းထြန္းေမြးၿပီး ၆လသမီးမွာ ရခိုင္ၿပည္နယ္ကေန ရန္ကုန္လာေတာ့ ေလယာဥ္စီးဖူးတယ္ဆိုပဲ။ ပိစိေကြးဆိုေတာ့ ဘယ္မွတ္မိမွာတုန္း။ မၾကီးၾကိ ုက္တဲ့ သရက္သီးေတြ HandCarry အၿပည့္သယ္ခဲ့တာေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ။

စကၤာပူမွာဘြဲ ့ယူတဲ့ေန ့

ၿမန္မာၿပည္မွာတုန္းကလို မဟုတ္ဘဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ဘြဲ ့ယူတဲ့ ေန ့ေလးပါပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး ဘြဲ ့ဦးထုပ္ကို ေၿမွာက္ၿပီးဖမ္း၊ လက္ေဝွ ့ရမ္းၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ခဲ့ရတာ ေပ်ာ္ဖို ့အေကာင္းသား။ မိသားစုစံုစံုညီညီရိွတာေၾကာင့္လဲ ပါမယ္ထင္ပါတယ္။

စတိတ္လာတဲ့ေန ့

စကၤာပူကေန ေဟာင္ေကာင္ေရာက္တဲ့အထိ ၃နာရီလံုး ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစြာ ငိုေၾကြးေနခဲ့ပါတယ္။ ေဟာင္ေကာင္ကေန ခ်ီကာဂိုေလယာဥ္ေၿပာင္းေတာ့ ႏံွၿပည္စုတ္သာသာ ေလယာဥ္ေတြစီးဖူးတဲ့ စန္းထြန္းတေယာက္ ဘိုးအင္းႏွစ္ထပ္ေလယာဥ္အၾကီးၾကီးးးးးးကို ေတြ ့ေတာ့ ငိုတာေတြရပ္လို ့ စူးစမ္းပါေတာ့တယ္။ ခပ္တည္တည္နဲ ့ အေပၚထပ္ကို မွားတက္သေယာင္နဲ ့ စပ္စုလိုက္ေသးတယ္။ ခံုတိုင္း ကြန္ပ်ဴတာေတြနဲ ့ က်ယ္ပါ့ ။

ပစိဖိတ္သမုဒၵရာၾကီးကို ၿဖတ္ေနတယ္လို ့ ဖန္သားၿပင္မွာ ေတြ  ့ေတာ့ ဒီအခ်ိန္ ေလယာဥ္ပ်က္က်ရင္ ငါေတာ့ ဂန္ ့ၿပီလို ့ ေတြးေၾကာက္လိုက္ေသးတယ္။ မီးသီးခလုတ္ေလးႏိွပ္လိုက္ေတာ့ မီးလင္းလာတယ္။ နားၾကပ္ေလးက နားေထာင္ဖို ့။ ဟုတ္ၿပီ လူပံုေလးက ဘာပါလိမ့္။ ႏိွပ္တယ္ ဘာမွမထူးၿခားဘူး။ ထပ္ႏိွပ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ေလယာဥ္မယ္ေလးက ဘာအလိုရိွပါသလဲရွင္တဲ့။

ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမႈ၊ စိုးရိမ္ထိတ္လန္ ့မႈေတြနဲ ့အတူ စူးစမ္းခ်င္မႈေတြနဲ ့ ရင္ေမာေနရလို ့ အမွတ္တရေန ့စြဲေလးပါပဲ။ ေက်ာင္းေရာက္လို ့ ခုတင္ေပၚ ပစ္လွဲမွပဲ စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။

ကားေမာင္းလိုင္စင္ရတဲ့ေန ့

အခက္အခဲေတြ၊ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ၿဖစ္တာေတြ၊ ခံၿပင္းမႈေတြနဲ ့အတူ ဆူနမ္တို ့ေတြက ၄ ၾကိမ္ေၿမာက္မွာ ရေပမဲ့ သူမ်ားထက္ ပိုခက္ခဲေလ့ရိွတဲ့ စန္းထြန္းထံုးစံအတိုင္း ၆ၾကိမ္ေၿမာက္မွာေတာ့ ရရိွသြားပါတယ္။ ဒါေတာင္ တၿခားၿပည္နယ္ေတြမွာ လိုင္စင္ေလွ်ာက္ဖို ့ အရမ္းခက္လို ့၊ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိ ုးစားေနလို ့၊ သနားငဲ့ညွာေသာအားၿဖင့္ မေပးခ်င္ေပးခ်င္နဲ ့ ေက်ာင္းကမထြက္ခြာခင္ ၂ရက္အလိုမွာမွ ရလိုက္တာပါ။

ေခ်ာကလက္တထုပ္ဝယ္ၿပီး ေတြ ့သမွ်သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေပးကာ ဒီေန ့ ကားေမာင္းလိုင္စင္ရလို ့ ကြန္ကရက္လုပ္ေနတာဆိုၿပီး ပါးစပ္နားရႊက္ခ်ိတ္လုမတတ္ ၿပံ ုးၿဖီးၿဖီးနဲ ့ စန္းထြန္းတေယာက္ တရြက္ကြက္လံုးၾကားေအာင္ ေမာင္းထုေနခဲ့ပါတယ္။

ေက်ာင္းကထြက္ခြာတဲ့ေန ့


ေနသားတက်ရိွေနတဲ့ေနရာကေန  ထြက္ခြာသြားရမယ္ဆိုေတာ့ ဝမ္းနည္းမူေတြနဲ ့အတူ ဆူနမ္၊ မိုင္းတို ့ကို ေတြ ့ရမွာမို ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြရယ္ လြန္ဆြဲေနတဲ့ အမွတ္တရေန ့စြဲေလးပါပဲ။

ကဲ သမံစီးေရ ေရးၿပီးၿပီေနာ္။ တို ့ေမာင္ေလးကို အပိုင္မစီးနဲ ့ေတာ့။
အကယ္၍မ်ား စာလာဖတ္ေနသူသည္ ဝါသနာအရ ဘေလာ့တြင္ စာေရးသားေနသူၿဖစ္ပါက စာဖတ္သူအား တဂ္လိုက္ပါသည္။

(ေက်ာင္းမွ ထြက္ခြာေသာေန ့ အမွတ္တရ ဒီပို ့စ္ေလးကို ေရးသားပါသည္)

စန္းထြန္း
ေဖေဖၚဝါရီ ၁၀၊ ၂၀၁၂။

13 comments:

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

ဘ၀ရဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရပုံ
ရုိးရုိးရွင္းရွင္းေလးေရးျပထားတာၾကိဳက္တယ္
မိသားစုပုံေလးကုိလဲ သေဘာက်မိပါတယ္
ခ်စ္တဲ႔
jasmine

ဘုိျဖဴ said...

မိသားစုပုံထဲမွာၾကည္႔ရတာ အမစန္းထြန္းက အေမတူထင္တယ္
မိသားစုေတြ ေပ်ာ္စရာၾကီး

Rita said...

စန္းထြန္းေရးတာေလးေတြကို ဖတ္ရတာ ႀကိဳက္တယ္။ ဖတ္ဖို႔ေတြ က်န္ေသးတယ္။

Angelhlaing(May everybody be happy and healthy! said...

ေက်နပ္ဖြယ္ အမွတ္တရေလးေတြပါလာ းစန္းထြန္းေရ.. ေပ်ာ္စရာၾကီး...:):)

ပ်ိဳးယု၀သုန္ said...

ေရးထားတာေလးဖတ္ၾကည့္ရံုုနဲ႕တင္သတိထားမိတာကမိသားစုုကိုုေတာ္ေတာ္သံေယာဇဥ္ၾကီးတဲ့မိန္းကေလးပဲ

Anonymous said...

နာဂစ္အမွတ္တရ၊ သေဘာၤလဲြ၊ အိမ္ေရႊ ့ခံရတာကလဲြရင္အားလံုုး စိတ္လွုုပ္ရွားစရာ
ေပ်ာ္ရႊင္စရာ
အားက်စရာေတြပါ စန္းထြန္းေရ။
အိုုင္အိုုရာ

mstint said...

စန္းစန္းလိုစာေတာ္ခ်င္ခဲ့တာ ဒါေပမယ့္မွတ္ဥာဏ္က
ငယ္ငယ္ထဲကနည္းလြန္းတယ္ေလ း)စန္းစန္းက
စာေတာ္တဲ့သူေတြၾကားမွာ အဆင့္ ၂၀။ တီတင့္က
စာေမးပြဲတိုင္း မ်ဥ္းစီးၿပီးထြက္တာေလ :P
သူမ်ားေတြစာေတာ္တာကိုအရမ္းအားက်ခဲ့တယ္။
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ညီရဲ said...

အားက်ဖြယ္ အမွတ္တရေလးေတြကို လာဖတ္သြားပါတယ္ဗ်ာ...

ဟန္ၾကည္ said...

စန္္းထြန္းက ဦးဟန္ၾကည္တို႔ထက္ ဂ်ဴနီယာက်တာကိုး...


စန္းထြန္းရဲ႕ အမွတ္တရေတြဖတ္ရင္း ကုိယ့္ဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တရေတြကိုပါ ျပန္ေတြးမိသြားတယ္...

ပုသိမ္မွာသြားေျဖလို႔ နားၾကပ္ႀကီး တကားကားျဖစ္ရင္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔လို စိတ္ညစ္ေနရမွာေပါ့ကြယ္...သက္မဲ့ကြန္ပ်ဴတာပဲ ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္...း)

Anonymous said...

တက္ပို႔ေတြဖတ္ရင္းဖတ္ရင္းသိလာရတယ္
ဘေလာ့ဂါေတြက....
ေပါ့ေသးေသးေတာ့ဟုတ္ဘူးဆိုတာ.. း)
ေနာက္ႏွစ္ရက္ေျမာက္ေန႔ေရာက္ရင္
အမွတ္တရ..ဘာေရးဦးမွာလဲေနာ္ း)
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..မၾကီးစန္းေရ...

ခ်စ္ခင္လွ်က္
မိစံ

ေမဓာ၀ီ said...

ဒီပို႔စ္ေလးက ခ်စ္ဖို႔လဲေကာင္း၊ ေပ်ာ္ဖို႔လဲ ေကာင္း၊ စိတ္လႈပ္ရွားစရာလဲ ေကာင္းတယ္။ ရသစံုပဲ။
စန္းထြန္းက ငယ္ကတည္းက ေတာ္တယ္ ... ။ ေရွ႕ေလွ်ာက္လဲ အစစ အဆင္ေျပပါေစ စန္းထြန္းေလး ... ။

မအိမ္သူ said...

ဒီပို႔စ္ေလးက အရမ္း စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တရေန႔စြဲေလးေတြကို ပီပီျပင္ျပင္ျခယ္မႈန္းထားလို႔.. ဖတ္လို႔ေကာင္းလိုက္တာ။
ေက်ာင္းကထြက္ခြာၿပီဆိုေတာ့ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲ ၀င္ရေတာ့မယ္ေပါ့။ အရာရာေအာင္ျမင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးတယ္ညီမေရ။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ေနာက္ထပ္ အမွတ္တရေန႔ေတြ ထပ္ေပၚလာရင္ ဒီပို႔စ္ထဲမွာျဖစ္ျဖစ္ ထပ္တိုးသြားေပါ့။ တခါတခါေတာ့ ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြ သတိရတယ္။ တခါတခါ ျပန္စဥ္းစားေတာ့လည္း ေမ့သြားျပန္ေရာ။ သတိရတိုင္း မွတ္ထားရမလို ျဖစ္ေနျပီ။