မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၃

အေမက ေမာင္ေမာင့္ကိုု ေမြးၿပီးကတည္းက ကေလးေတြကိုု စိတ္ကုုန္သြားတာ သူ ့တူ၊ တူမေတြကိုု ေကႊ်းစရာရိွေကႊ်း၊ ေပးစရာရိွ ေရာ့ အင့္ ေပးၿပီး အနားကိုု  အကပ္မခံေတာ့ဘူး။ ေမာင္ေမာင့္စာအုုပ္ ဖတ္ၿပီးေတာ့ အေဖ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆင္းရဲသြားရွာတယ္။ ပဲပင္ေပါက္ မုုန္တိုုင္းတိုုက္တဲ့ လက္ေရး၊ ၿမန္မာစာ စာလံုုးေပါင္းသတ္ပံုု အမွားအယြင္းေတြကိုု ၿမင္ရေတာ့ မင္းကြာ ဆယ္တန္းေအာင္လိုု ့ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသား ၿဖစ္ေနၿပီ မင္းဟာက အလယ္တန္းေက်ာင္းသား အဆင့္ေလာက္ေတာင္ မရိွပါလားကြ။

ဆိုုင္ကယ္ေမာင္း သင္ေပးေတာ့ ေမာင္ေမာင္က တညေနတည္းနဲ ့ တတ္ေပမဲ့ ကႊ်န္မတိုု ့ကိုု ႏွစ္ပတ္ေလာက္ သင္ေပးရတယ္။ မနက္ေစာေစာ လူရွင္းတဲ့အခ်ိန္ ဆိုုင္ကယ္ေမာင္းက်င့္ဖိုု ့ အေဖက ႏိႈးတတ္သလိုု ညေနေစာင္း ေသာင္ၿပင္ထက္ဆီမွာ ကႊ်န္မတိုု ့ ညီအစ္မေတြ ဆိုုင္ကယ္ေမာင္းက်င့္ရင္ ေမာင္ေမာင္က စိတ္မရွည္ေပမဲ့ အေဖကေတာ့ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ၾကည့္ညႊန္ၾကား ေပးတတ္တယ္။ကႊ်န္မတိုု ့ ေမာင္ႏွမသံုုးေယာက္ကိုု စက္ဘီးစီးတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တာလည္း အေဖပါပဲ။

ပြဲရံုုသြားမယ္ဆိုုတိုုင္း အိမ္ေနရင္း ဝတ္တဲ့ စြပ္က်ယ္၊ အေရာင္မထြက္တဲ့ မြဲၿပာပုုဆိုုး ဝတ္ၿပီးသြားမယ္ဆိုုလိုု ့ နည္းနည္းေကာင္းတာေလး လဲဝတ္ဖိုု ့ အၿမဲဆူရတယ္။ ပြဲရံုုမွာက ကိုုယ့္နယ္သားေတြၾကီးပဲဆိုုေတာ့ အေမက သူ ့သားကိုု စုုတ္တီးစုုတ္ၿပတ္ ဘယ္ၿမင္ခ်င္ပါ့မလဲ။ မင္းကိုု ငါ့သားလိုု ့ မထင္ဘဲ မသိတဲ့သူေတြက အိမ္က အလုုပ္သမားလိုု ့ထင္ၾကလိမ့္မယ္။ အကႌ်လဲခိုုင္းတာ ဘယ္လိုုေၿပာေၿပာ မရဘူး။ ေဟာ... ညေန စာအုုပ္ဆိုုင္သြားေတာ့ ရိႈးစမိုုး အၿပည့္။ အဲဒီလိုု အဲဒီလိုု အခ်ိဳးမေၿပတာ။

သားၾကီးၾသရသေတြဆိုု သိတတ္လိမၼာၾကတာ မ်ားေလေတာ့ ေမာင္ေမာင္သာ သားၾကီးၿဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုုရင္ သိတတ္လိမၼာေလမလားေတာ့ မေၿပာတတ္ပါ။ ခုုေတာ့ အငယ္ဆံုုးလည္းၿဖစ္၊ အလိုုလိုုက္ခံရေတာ့ မသိတတ္ဘူး။ ေမာင္ႏွမေတြ ရန္ၿဖစ္ၾကရင္ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြက တဖက္၊ ေမာင္ေမာင္က တေယာက္တည္း ၿဖစ္ေလေတာ့ တကယ္လိုု ့မ်ား ကႊ်န္မအထက္က အစ္ကိုုသာ သက္ရိွထင္ရွား ရိွခဲ့ရင္ အစ္ကိုုၿဖစ္သူက ညီၿဖစ္သူကိုု ဆံုုးမေလမလား။ ဒါမွမဟုုတ္ ညီအစ္ကိုုႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းႏိွပ္စက္လိုု ့ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြ ေခါင္းေမႊး ပိုုေၿပာင္ေလမလား။


ကႊ်န္မတုုိ ့ေတြက ေမာင္ေမာင့္ကိုု ႏိုုင္ငံၿခားထြက္ အလုုပ္လုုပ္ေစခ်င္တာ။ ဒါမွ ပိုုက္ဆံတန္ဖိုုး သိမွာလိုု ့။ အသံုုးမက်ဘူး၊ အၿဖစ္မရိွဘူးလိုု ့ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြ ေၿပာၾကေပမဲ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာေတာ့ သူက ဆရာၾကီး။ ကႊ်န္မ ဘြဲ ့ယူဖိုု ့ အေဖနဲ ့အေမ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းကိုုလာေတာ့ အဂၤလိပ္လိုု နည္းနည္းပါးပါး ေၿပာဖိုု ့ ေမာင္ေမာင့္ကိုု ေခၚလာတာ ဒင္းက ရက္စ္၊ ႏိုုး၊ အိုုေက၊ သင့္ခ္ယူ၊ ေဆာရီး ဒီငါးလံုုးပဲ သိတယ္။ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းကိုု ၿပန္ဝင္ဖိုု ့ ဗီဇာထပ္ေလွ်ာက္ရမွာမိုု ့ ကႊ်န္မက ေနသိပ္မေကာင္းတဲ့ အေမ့ကိုု အေဖာ္ၿပ ုုရင္း ၿခေသၤ့ကႊ်န္းမွာ က်န္ခဲ့ေပမဲ့ သူတိုု ့သားအဖေတြက မေလးရွားႏိုုင္ငံ ကြမ္လာလမ္ပူကိုု သြားလည္ၾကတယ္။ ၂၀၁၂  အေဖ့ ႏွလံုုးေသြးေၾကာက်ဥ္းတာကိုု ဘန္ေကာက္က ဘာမင္ဂရမ္ေဆးရံုုမွာ ခြဲစိတ္ေတာ့ ေမာင္ေမာင္ ပါၿပန္တယ္။ ခုု ကႊ်န္မ ဘြဲ ့ယူဖိုု ့ အေဖ၊ အေမတိုု ့ကိုု  ယူအက္စ္ကိုု အလည္ေခၚမဲ့ အေၾကာင္းေၿပာၾကရင္ အေဖ့သားကိုု မေခၚခဲ့နဲ  ့ သူ ့အရည္အခ်င္းနဲ ့သူ လာပါေစလိုု ့။

ခုုမ်ားေတာ့ အစ္မေတြေၾကာင့္ ႏိုုင္ငံၿခား လည္ရတယ္။ လူမစြမ္း နတ္မတယ္လိုု ့ ဆိုုရမလား။  ဒီေကာင္က အစြမ္းအစသာ မရိွတာ သူ ့ကံကိုုေတာ့ ယွဥ္လိုု ့မရဘူးလိုု ့ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြ မနာလိုုၿဖစ္ၾကတယ္။ အေဖ့သား အသံုုးမက်ဘူးလိုု ့ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြက ေၿပာရင္ သူ ့သားက သူမ်ားေတြထက္ အပံုုၾကီးသာတယ္လိုု ့ အေဖက ကြယ္ရာမွာ ရွာၾကံခ်ီးမႊမ္းရွာတယ္။ ဟုုတ္လည္း ဟုုတ္ပါတယ္ အိမ္နားပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဂ်ီတီစီတက္ၿပီးမွ အရက္သမားလံုုးလံုုး ၿဖစ္သြားသူေတြ၊ အလုုပ္မလုုပ္၊ ေဝေလေလ ဝါးလားလား၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုုင္ထိုုင္၊ ဘီယာဆိုုင္ထိုုင္၊ ဟိုုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ေတြ မ်ားသား။ ကႊ်န္မတိုု  ့ေလာက္ မၾကိ ုုးစားေပမဲ့ သူတိုု ့နဲ ့ယွဥ္ရင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေနတဲ့ ေမာင္ေမာင့္ကိုု ေတာ္တယ္လိုု ့ဆိုုရေလမလား။

စာဖတ္ဝါသနာပါတဲ့ အေဖ့အတြက္ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္က ကင္ဒယ္ဖိုုင္းရား ဝယ္ေပးတယ္။ အဲဒီတုုန္းက အိုုင္ပက္မီနီ မေပၚေသးဘူး။ အေဖက ခရီးသြားတုုန္းက ဓာတ္ပံုုေတြ၊ ကႊ်န္မတိုု ့ ဓာတ္ပံုုေတြကိုု လာသမွ်လူေတြကိုု ၿပရတာ အေမာ။ အေဖ ၾကိ ုုက္တယ္ဆိုုေတာ့ ကႊ်န္မက ဝမ္းသာမဆံုုး။ ကင္မရာအသစ္ဝယ္ေတာ့ ကင္မရာအေသးကိုု အေဖ့ဆီ ပိုု ့လိုုက္တယ္။ ကင္မရာ မသံုုးတတ္တဲ့ အေမ့ကိုု ကင္မရာရိုုက္တတ္ေအာင္ အေဖ သင္ေပးလိုုက္ေနာ္။ ကင္မရာရိုုက္တာ လြယ္လြယ္ေလး ဘာမွမခက္ဘူး။ ခလုုတ္ကေလး ႏွိပ္ရံုုပဲ။ ဓာတ္ပံုုမ်ားမ်ားရိုုက္ခဲ့လိုု ့ မွာေနတာ ကင္မရာ မယူသြားဘဲ ဂိုုက္ရိုုက္ေပးတဲ့ အန္ေကာဝတ္ေရွ ့က တပံုုတည္းေသာ ဓာတ္ပံုုသည္သာလွ်င္ အေမ့ရဲ ့ကေမၻာဒီးယားခရီးစဥ္ အမွတ္တရအၿဖစ္  ေတြ ့ရတယ္။


ဟိုုတေလာကမွ မၾကီးက စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းတစ္ခုု ေၿပာရဦးမယ္ ကင္ဒယ္ဖိုုင္းရား ေပ်ာက္သြားၿပီ။ ေပ်ာက္သြားတာ ၾကာၿပီ နင္ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မွာစိုုးလိုု ့ မေၿပာဘဲ ထားတာတဲ့။ သူေတာင္ မၾကာေသးခင္ကမွ သိတာ။ ဘာလိုုေပ်ာက္တာတုုန္းဆိုုေတာ့ ေမာင္ေမာင္ ကားေပၚတင္ထားတုုန္း ေပ်ာက္သြားတာတဲ့။ အေဖ့အတြက္ေပးတဲ့ ပစၥည္းက ဘယ္လိုုလုုပ္ သူ ့လက္ထဲ ေရာက္ေနတာတုုန္း။ အေဖကိုုင္ဖိုု ့ ေပးတာေလ သူ  ့ကိုုင္ဖိုု ့ ေပးတာမဟုုတ္ဘူး။ သူ ့အေဖပစၥည္း သူ ့ပစၥည္းေပါ့ဟာ။ စိတ္တိုုလိုုက္တာ မေၿပာပါနဲ ့ေတာ့။  ဒီေကာင္ ငါ့ကိုု ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းက်ိဳးမေပးဘူး။ အၿမဲေဒါသထြက္ေစတယ္။

ခုု အိုုင္ပက္အဲေပၚေတာ့ အိုုင္ပက္မီနီ ေစ်းက်ေနတာ အေဖ့အတြက္ ဝယ္မလား စိတ္ကူးတယ္။ မၾကီးနဲ ့ တိုုင္ပင္ေတာ့ ဘာမွ မဝယ္ေပးနဲ ့ေဟ့။ စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းတခုု ထပ္ေၿပာရဦးမယ္။ ကင္မရာ ေပ်ာက္သြားၿပီ။ ႏွလံုုးေသြးေၾကာက်ဥ္းလိုု ့ အေဖ့ႏွလံုုးထဲကိုု ပိုုက္ထည့္ ခြဲစိတ္ထားတာ တစ္ႏွစ္ၿပည့္လိုု ့ ခ်က္ကပ္လုုပ္ရေတာ့ အေဖ၊ အေမ၊ မၾကီးေယာကၡမ၊ မၾကီးတိုု ့စံုုတြဲ ဘန္ေကာက္မွာ ဘုုရားလည္းဖူး လိပ္ဥလည္း တူးၾကတယ္။ မၾကီးက အဲဒီကတည္းက သံသယ ဝင္မိသားတဲ့။ အေမ့ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ေမာင္ေမာင့္အိတ္ထဲမွာ က်န္ခဲ့လိုုလိုု၊ ဟိုုလိုုလိုု ဒီလိုုလိုု လုုပ္ေနတယ္တဲ့။ ခုုမွ ေမာင္ေမာင့္ကားေပၚမွာ ေပ်ာက္သြားတာတဲ့။

ေမာင္ေမာင္က ဘယ္ေလာက္လဲ ၿပန္ဝယ္ေပးမယ္ေလတဲ့။ အဲဒါ သူဝယ္တုုန္းက စင္းေဒၚလာ ၆၀၀ ေပးရတယ္ဆိုုေတာ့မွ အမ္..တဲ့။ ေဒါသထြက္လိုုက္တာ အေဖ့ကိုု ဝယ္ေပးသမွ် သူက ေမာင္ပိုုင္စီးၿပီး ေဖ်ာက္ပစ္တာ။ အနားမွာ ရိွလိုု ့ကေတာ့ လည္ပင္းညွစ္ပစ္လိုုက္ခ်င္တယ္။ ဒီေကာင့္ကိုု ဘာဆိုုဘာမွ မဝယ္ေပးေတာ့ဘူး။ သူ ့အတြက္ ဝယ္ထားတဲ့ ဇာရာက အကႌ်ကိုုလည္း မေပးနဲ ့ေတာ့။ ကင္ဒယ္ ေဖ်ာက္ပစ္လိုု ့ စိတ္တိုုေနတုုန္း ကင္မရာ ေဖ်ာက္ပစ္ၿပန္ၿပီ။ ေဒါသထြက္လြန္းလိုု ့ အိပ္လိုု ့ေတာင္ မေပ်ာ္ဘူး မုုန္းလိုုက္တာ။


ဒီေကာင္ ငယ္ငယ္ကတည္းက စည္းကမ္းမရိွတဲ့ေကာင္။ ေက်ာင္းစာအုုပ္ေတြ အၿမဲႏွစ္စံုု ဝယ္ရတယ္။ စာအုုပ္၊ ေဘာပင္၊ ေပတံ ေပ်ာက္တာလည္း ခဏခဏ ။ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြဆိုု ပစၥည္းေတာ္ေတာ္ ရိုုေသတယ္။  ေပ်ာက္ခဲတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဖိနပ္ကိုု ညီညီခႊ်တ္ဖိုု ့၊ အဝတ္ေတြကိုု အဝတ္ၿခင္းေတာင္း ထည့္ဖိုု ့ ဘယ္လိုုပဲ ဆံုုးမသြန္သင္ ေၿပာေနတုုန္း လုုပ္တယ္ မေၿပာရင္ မလုုပ္ဘူး။ အေမက ေမာလြန္းလိုု ့ မေၿပာေတာ့ဘူးတဲ့ သူ ့တတ္ႏိုုင္သမွ် လုုပ္တယ္။ ကႊ်န္မကေတာ့ မလုုပ္မခ်င္း တရစပ္ေအာ္ေတာ့ နားညည္းလိုု ့တဲ့ ထလုုပ္တယ္။

အစ္မတစ္ေယာက္ကိုု ကင္ဒယ္ေဖ်ာက္ပစ္တဲ့အေၾကာင္း ေၿပာၿပေတာ့ သူ ့အေမဆိုု အသက္ ၆၀ အရြယ္ ခုုထိ ထီးအၿမဲေပ်ာက္တုုန္း။ တစ္ေခ်ာင္းၿပီးတေခ်ာင္း ေပ်ာက္တာ ထီးမ်ား စားပစ္သလား မွတ္ရတယ္တဲ့။ ေပ်ာက္တတ္ပါတယ္ဟယ္လိုု ့ ေဖ်ာင္းဖ်ေသးတယ္။ ကင္မရာ ေဖ်ာက္ပစ္ၿပန္ၿပီ အစ္မေရ ဆိုုေတာ့ သူလည္း မေဖ်ာင္းဖ်ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ သူ ့ဟာက ေပ်ာက္တာေရာ ဟုုတ္ရဲ ့လားဟယ္ သူ ့ေကာင္မေလးမ်ား ေပးပစ္လိုုက္သလားတဲ့။ သူ ့ေကာင္မေလးကိုု ေပးပစ္တာေတာ့ မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး။ အဲဒီကေလးမေလးက အရမ္းေအးတယ္။ သူ ့မိဘေတြက အေဖနဲ ့ ေမာင္ႏွမေတြလိုု ၾကီးၿပင္းခဲ့တာ။ သူ ့ဦးေႏွာက္ထဲ တခုုခုု မွားေနသလိုုပဲ၊ ဘာလိုု ့ ဒီေလာက္ ဘရန္းမွန္း၊ အသံုုးမက်မွန္း မသိေတာ့ဘူး ။ အေဖ့သားသာဆိုုတယ္ အေဖနဲ ့တစက္ကေလးမွ မတူဘူး။

ကလဲရားကိုု ေၿပာၿပေတာ့ ဘရန္းမမေတြရဲ  ့ေမာင္ပဲ ဒီေလာက္ေတာ့ ဘရန္းေတာ့ေပမေပါ့။ တိုု ့မ်ား ဘရန္းတာ သူ ့ေလာက္ မဆိုုးဘူး။ ဘာလိုု ့ ဒီေလာက္ လိတ္တက္မွန္း မသိေတာ့ဘူး။ အဲဒါ သူေတာင္းသမွ် ဝယ္ေပးတဲ့ မင္းတိုု ့အစ္မေတြနဲ ့ မင္းအေဖေၾကာင့္။ သူ ေၿပာေတာ့မွ ကိုုယ့္ေပါင္ကုုိယ္လွန္ေထာင္းတဲ ့ကႊ်န္မ ပါးစပ္ကိုု ပိတ္ေရာ။ သားသမီးမေကာင္း မိဘေခါင္း။ မၾကာေသးခင္က ေမာင္ေမာင္ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့ ဒင္း ေဖ်ာက္ပစ္လိုုက္တဲ့ ကင္ဒယ္နဲ ့ ကင္မရာကိုု မဂၤလာလက္ဖြဲ ့အၿဖစ္ လက္ဖြဲ ့တယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ အေဖက ဒီလိုုလည္း ဘယ္ၿဖစ္ပါ့မလဲ ေလသံေပ်ာ့ေလးနဲ ့ ေဖ်ာင္းဖ်ရွာတယ္။


ေနာက္ဆိုုးေပၾကီး တစ္ေယာက္က တၿခားသူ ဟုုတ္ရိုုးလား။ အဲဒီဆိုုးေပေလာက္ မဆိုုးေပမဲ့ အဲဒီဆိုုးေပေလာက္ နီးနီးဆိုုးတဲ့ ဆိုုးေပၾကီးရဲ  ့ အစ္မ... ဆိုုးေပေလး း) ။ အေဖ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက အေဖ့အေမ ဆံုုးသြားလိုု ့ မိတဆိုုးေလး အေဖ့ကိုု သူ ့အေဒၚေတြက ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘိုုးဘိုုးက ဗမာၿပည္ (ဧရာဝတီတိုုင္း) တက္လာတယ္။ ရႊံ ့ေတြဗြက္ေတြနဲ ့ တေနကုုန္ လယ္ထဲမွာ ႏႊားႏွစ္ေကာင္နဲ ့ရုုန္းကန္ရေပမဲ့ ပင္ပန္းဆင္းရဲ စားေလာက္ရံုုပဲဆိုုေတာ့ အေဖက စီးပြားရွာဖိုု ့ ဘိုုးဘိုုးရိွတဲ့ ဗမာၿပည္ကိုု လိုုက္လာတယ္။ သူ ့ေနာက္ လိုုက္မလာရင္ ခုုေလာက္ဆိုု ကႊ်န္မတိုု ့ေတြေတာ့ လယ္ထဲ ထမင္းေတာင္း ပိုု ့ေနရၿပီလိုု ့ သူ ့ကို ေက်းဇူးတင္ရမဲ ့ေလသံနဲ ့ဘိုုးဘိုုးက ေၿပာတတ္တယ္။

ၿခံထဲမွာေနရင္ ဆိုုင္က ယူသြားတဲ့ ဆန္အိတ္၊ မီးေသြးအိတ္ဖိုုးေတြကိုု အေဖက ရွင္းရတဲ့အၿပင္ လစဥ္ေထာက္ပံ့တယ္။ အေဖက အသားညိုုညိုု ၊ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္၊ ဘိုုးဘိုုးက ၿဖ ူၿဖ ူႏုုႏုု၊ ပုုပုု အလွၾကိ ုုက္။ ကႊ်န္မတိုု ့အိမ္ကိုု လာတဲ့ အမ်ိဳးေတြမွာ ညိုုညိုုပိန္ပိန္ ရွည္ရွည္ဆိုုရင္ အေဖ့အမ်ိဳးေတြ၊ ၿဖ ူၿဖ ူပုုပုု လံုုးလံုုးေတြက အေမ့အမ်ိဳးေတြ။ ဘိုုးဘိုုးက အေဖ ေပးသမွ် ပိုုက္ဆံကိုု ႏွစ္လံုုး၊ သံုုးလံုုး ထိုုးပစ္တယ္။ စားဖိုု ့ေသာက္ဖိုု ့၊ က်န္းမာေရးစရိတ္၊ လႈဖိုု ့တန္းဖိုု ့ အေဖက အကုုန္ေထာက္ပံ့တာ။ ဘိုုးဘိုုး ဘာလိုု ့ႏွစ္လံုုးထိုုးတာလဲေမးရင္ လႈတန္းဖိုု ့တဲ့။ အေဖ သူ ့အေဖနဲ ့ တစက္ကေလးမွ သြားမတူတာ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြအတြက္ ကံေကာင္းတယ္လိုု ့ ဆိုုရမယ္။ အေဖသာ သူ ့အေဖ ကႊ်န္မတိုု ့အဘိုုးနဲ ့ တူခဲ့ရင္ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြ ခုုလိုု ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနရမယ္ မထင္ဘူး။

အဘိုုး စားၿပီးၿပီလား ဘာဟင္းနဲ ့စားလဲလိုု ့ ေမးရင္ ငွက္ေပ်ာသီး၊ သၾကားနဲ ့စားတယ္လိုု ့ ေၿဖတတ္တယ္။ မသိတဲ့လူဆိုုရင္ ကႊ်န္မတိုု ့က ဘာမွမေကႊ်းဘဲ ထားတယ္လိုု ့ ထင္ၾကမယ္။ တေယာက္အေၾကာင္း တေယာက္သိၾကတဲ့ တရြာတည္းသားေတြမိုု ့သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ဘိုုးဘိုုးက အဲဒီလိုု လူ ့ဂြစာ။ ကႊ်န္မ ခ်က္တဲ့ ဟင္းဆိုုရင္ ဘိုုးဘိုုးက မတိုု ့မထိ ဟင္ခနဲ မ်က္ႏွာလြဲေနတယ္။ အေဖကေတာ့ ေကာင္းတယ္ ဆားေလးနည္းနည္းထည့္လိုုက္ ဟိုုဟာေလး ၿပင္လိုုက္နဲ ့ အားေပးတတ္၊ သင္ေပးတတ္တယ္။


ဘိုုးဘိုုးရဲ ့ အေကာင္းမေၿပာတတ္တဲ့ ဗီဇေလးက ေမာင္ေမာင့္ဆီမွာ ပါလာပံုုရတယ္။ တခါတုုန္းက အိမ္အကူလုုပ္ေပးတဲ့အစ္မက ၾကာဇံခ်က္ ခ်က္တာ ေမာင္ေမာင္က ၿမည္းၾကည့္ၿပီးေတာ့ မေကာင္းဘူးတဲ့။ ေန ့လည္ အိုုးလည္း ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ လား...လား ေၿပာင္သေလာက္ ၿဖစ္ေနၿပီ။ မေကာင္းဘူး ဆိုုေပလိုု ့သာပဲ ေကာင္းမ်ားေကာင္းရင္ အိုုးပါ ကိုုက္စားပစ္မလားမသိ။ ကႊ်န္မ နယ္ကိုုေရာက္ေနရင္ ရန္ကုုန္မွာ မၾကီး တစ္ေယာက္တည္း ၿဖစ္မွာစိုုးလိုု ့ ေစာင့္ေရွာက္ဖိုု ့ ဘိုုးဘိုုးကုုိ ရန္ကုုန္လႊတ္တယ္။ ရန္ကုုန္တိုုက္ခန္းေတြက ေထာင္လိုုပဲတဲ့။ စကားေၿပာေဖၚမရိွ၊  ကားလမ္း ကူးဖိုု ့ခက္တယ္။

လမ္းထဲက ပင္စင္းစား အဘိုုးၾကီးေတြ ဗာဓံပင္ေအာက္မွာ ေရေႏြးၾကမ္းတအိုုးနဲ ့ ႏိုုင္ငံေရး၊ သာေရး၊ နာေရး ေလကန္ၾကရာမွာ ဘိုုးဘိုုးလည္း ပါတယ္။ ဘိုုးဘိုုးက ထမင္းဆိုုရင္ ေက်ာက္ခဲေလာက္ မာမွ စားတယ္။ ေပ်ာ့လိုု ့ကေတာ့ လံုုးဝမစားဘူး။ ထမင္းဟင္းေတြကိုု ပူပူေလာင္ေလာင္မွ စားတယ္။ ေရေႏြးၾကမ္းဆိုုလည္း ခါးတူးေနမွ ေသာက္တာ။ ရံုုးပတီသီး အတာင့္ ၂၀ ဝယ္ရင္ ဆယ္ေတာင့္ကိုု မၾကီးက ပုုဇႊန္နဲ ့ေၾကာ္တယ္။ ဆယ္ေတာင့္ကိုု ဘိုုးဘိုုးက ငါးပိနဲ ့အိုုးကပ္ခ်က္တယ္။ ေဆးတံေသာက္တယ္။ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြ ေဆးတံနံ ့ မခံႏိုုင္မွန္းသိေတာ့ အၿပင္မွာေသာက္တယ္။ အေမ့ဖက္က အဘိုုးရိွေပမဲ့ အတူမေနေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက မတည့္အတူေနတဲ့ ဒီအဘိုုးကိုုပဲ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြက အဘိုုးလိုု ့မွတ္ၾကတယ္။

ဘိုုးဘိုုးက ေၿမးဦးလည္းၿဖစ္ ၿပန္မေၿပာတဲ့ မၾကီးကိုု အခ်စ္ဆံုုး။ ဝါတြင္းဥပုုသ္ေန ့မွာ ဘိုုးဘိုုး ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားၿပီး ဥပုုသ္သြားေစာင့္ရင္ လႈဖိုု ့တန္းဖိုု ့ ဘယ္ေလာက္ေပးလိုုက္ပါလိုု ့ အေဖက ဖုုန္းဆက္ရင္ ကႊ်န္မက ေပးရတယ္။ ပိုုက္ဆံယူရင္း မင္း အေဖက ဘယ္လိုုမေကာင္းတာနဲ ့ ေၿပာေနတာ  သည္းခံနားေထာင္ ေနေသးတယ္။ မၾကီးဆိုုရင္ေတာ့ ဘယ္လိုုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ၿပန္မေၿပာဘဲ ေနပါလိမ့္မယ္။ လူပုုစိတ္တိုု ကႊ်န္မက သည္းမခံႏိုုင္ေတာ့တဲ့ ေနာက္ဆံုုး စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ ့ ေၿပာလိုုက္တာက "အေဖက ဘိုုးဘိုုးသား မဟုုတ္ဘူးလား...အေဖ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ဆိုုတာ သမီးတိုု ့ အသိဆံုုး...ေနာက္ေနာင္ သမီးေရွ ့မွာ သမီးအေဖ မေကာင္းေၾကာင္း ဘယ္ေတာ့မွ လာမေၿပာနဲ ့" ဆိုုၿပီး ေဆာင့္ေဆာင့္နဲ ့ ေၿခေဆာင့္ၿပီး အေပၚထပ္ကိုု တက္သြားေတာ့တာပဲ။


အဲဒီကတည္းကစလိုု ့ ဘိုုးဘိုုးက ကႊ်န္မကိုု စကားဟဟ မေၿပာေတာ့ဘူး။ ႏွာကစ္သြားတယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့။ လူၾကီးတိုုင္းလည္း မွန္တာမွ မဟုုတ္တာေနာ့။ စိတ္ဆိုုးလြန္းလိုု ့ အေဖ့ဆီ ဖုုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး "အေဖ့အေဖကေလ သမီးအေဖကိုု မေကာင္းဘူး ဆိုုးတယ္တဲ့။ သမီးလည္း စိတ္ဆိုုးလြန္းလိုု ့ ေနာက္ေနာင္ သမီးေရွ ့မွာ သမီးအေဖ မေကာင္းေၾကာင္း ဘယ္ေတာ့မွ လာမေၿပာနဲ ့လိုု ့ ေၿပာပစ္လိုုက္တယ္" ။ သမီးၿဖစ္သူက သူ ့အေဖ ကႊ်န္မတိုု ့အဘိုုး အေၾကာင္း လွမ္းတိုုင္ေတာ့ အေဖ့ခမ်ာလည္း ဒီအေဖရယ္၊ ဒီသမီးရယ္ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရွာမယ္နဲ ့ တူပါရဲ  ့။ ဘိုုးဘိုုးကိုု ဘာလိုု ့ၿပန္ေၿပာရတာလဲလိုု ့ အေမ ဆူတာ ခံရေသးတယ္။

အစ္မဝမ္းကြဲ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့ သူ ့ေယာကၡမေတြက ေဆြၿပမ်ိဳးၿပအၿဖစ္ ကႊ်န္မတိုု ့ၿမိ  ုု ့ကိုု လိုုက္လည္ၾကတယ္။ ပုုသိမ္တက္မဲ့ ရွပ္ေၿပး (အထူးအၿမန္ေရယာဥ္က) မနက္ ၅ နာရီထြက္တယ္။ မနက္ ၄ နာရီခြဲေလာက္ကတည္းက သေဘၤာဆိပ္ကိုု ၾကိ ုုေရာက္ရတယ္။ သူ ့ေယာကၡမရဲ ့အိတ္က သူ ့အိတ္နဲ ့တူတယ္လိုု ့ ေတြးမိေတာ့ ငါ ဥစၥာေၿခာက္တာ ၿဖစ္မွာပါေလလိုု ့ အစ္မက ေဖ့ါေတြးတယ္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့မွ သိတယ္ သူ ့ေယာကၡမ သူ ့အိတ္နဲ ့ မွားယူသြားမွန္း။ ငါ့ ေယာကၡမက စိတ္ရင္းေတာ့ ေကာင္းပါရဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္တာလည္း ပ်ာရိပ်ာယာ၊ စကားေၿပာတာကလည္း ဘာေတြေၿပာမွန္းမသိ၊ အိေၿႏၵကိုု မရဘူး။ ၿပီးေတာ့ အိတ္ကိုုလည္း မွားဆြဲသြားေသးတယ္၊ တကယ့္ကိုု ကသမ္းကရမ္းပါပဲေအ။ အဘိုုးအဘြားေတြမွာ ပါတဲ့ဗီဇေတြက သားသမီးလက္ထက္မွာ မေပၚရင္ ေၿမးလက္ထက္က်ရင္ ေပၚတတ္တယ္တဲ့။ အစ္မလည္း ကသမ္းကရမ္းေယာကၡမရဲ ့ ေၿမး ကသမ္းကရမ္ေလးေတြ ေမြးေတာ့မွာေပါ့လိုု ့ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြ စၾကေနာက္ၾကတယ္။

ဘယ္လိုုပဲဆိုုးဆိုုး ကႊ်န္မတိုု ့ေတြရဲ  ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ၿခစ္...အဲေလ ခ်စ္လွစြာေသာ ေမာင္ေလးဆိုုေတာ့လည္း ေမာင္ေမာင္ၾကိ ုုက္ေလာက္တဲ့ ဒီဇိုုင္းေလးေတြ ေတြ ့ရင္ မၾကီးက သူလည္းဝယ္ေပး၊ ဒါေလး မဆိုုးဘူး နင္ ဝယ္ေပးလိုုက္လိုု ့ ေမာင္ေမာင့္ကိုု အၿမင္ကပ္ေနတဲ့ ကႊ်န္မကိုု တိုုက္တြန္းတတ္ေသးတယ္။ သူ မၾကိ ုုက္ရင္ တၿခားသူကိုု ေပးပစ္တာ၊ တန္ဖိုုးမထားတာေတြက သူ ့အပိုုင္းေပါ့ေလ။ ကသမ္းကရမ္း ေမာင္ေလးက ေမြးလာမဲ့ ကသမ္းကရမ္း တူ၊ တူမေလးေတြရလိုု ့ ကႊ်န္မလည္း မၾကာခင္ ကသမ္းကရမ္း အေဒၚၿဖစ္ေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ ့။ ဆိုုးေပၾကီးရဲ  ့ ရင္ေသြးေလးေတြၿဖစ္တဲ့ ကႊ်န္မတိုု ့ရဲ  ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေမ်ာက္မူးလဲ၊ ေၾကာင္အီးပူကေလးေတြအတြက္ ေမာင္ေမာင္က မေတာင္းဆိုု မပူဆာတာေတာင္ ကႊ်န္မတိုု ့ေတြကိုုယ္တိုုင္ လိုုလိုုလားလား စိတ္ပါလက္ပါ ေလွ်ာ့ပင္းေနေလမလားေတာ့ မေၿပာတတ္ပါ။

စန္းထြန္း
မတ္ ၂၂၊ ၂၀၁၄။

All Photos are from Google.

5 comments:

Anonymous said...

ေသခ်ာတာေပါ့။
မေမြးလာခင္ကတည္းက ၾကိဳျပီးေရွာ့ပင္းေနမွာ။ း)
(သူေကာင္းတာလည္းေတြလည္းရွိမွာပါ။
ဥပမာ..သူ ့ကုုိအားကုုိးျပီးတစ္ခုုခုုလုုပ္ခုုိင္းၾကည့္ပါလား။
သူရေအာင္လုုပ္ေပးမွာ။ တကယ္။ )
ခ်စ္ေသာမမအုုိင္အုုိရာ

ဆုျမတ္မိုး said...

အဆုိးေလးမုိ႔ပိုခ်စ္ရတာေပါ႔ေနာ္ ။ ဆုိးစရာႏြဲ႔စရာလူေတြရွိလို႔ပါ..။ ေမာင္အငယ္ဆံုးေတြကအဲလိုပါပဲ.. း)

Anonymous said...

Dear San Htun
My Grandma is like your Grandpa.
We always fight ..hee heee..

Best Regards
Esther

ျမေသြးနီ said...

သံုးပိုင္းလံုး ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ ေမာင္ေမာင္ကို စိတ္ကူးနဲ႔ ပံုေဖာ္ျဖစ္တယ္။ ေမာင္ေမာင္လို ေမာင္တစ္ေယာက္ရွိတာမို႔ ဖတ္ရတာ ပိုအရသာရွိေနတယ္။ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ေမာင္ေမာင္ကို ခ်စ္တဲ့အစ္မတစ္ေယာက္ဆိုတာ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ျမင္ေနရတယ္။ ငိုတတ္တဲ့ကေလး ႏို႔စို႕ရတယ္ေလ။ ဒီလိုကေလးမ်ဳိးမွ အိမ္မွာ ဟီးရိုးမျဖစ္ရင္ ဘယ္သူျဖစ္ပါ့မလဲ..။ အခုပဲၾကည့္.. သူ႕အေၾကာင္းေရးျဖစ္ေနၿပီ..ဟုတ္ :)

Ma Tint said...

စန္းစန္းရဲ႕ ေမာင္ေလးအေၾကာင္းဖတ္မိေတာ့ တီတင့္ရဲ႕ ေမာင္ေလး လူဆိုးတူးတူးကို သြားသတိရမိတယ္။ ဆိုးေပမယ့္ အစ္မတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ သနားၿပီးခ်စ္ခဲ့ရတယ္။ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ဆက္ပါအံုး ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္ ...

ေမတၱာျဖင့္
တီတင့္