ေႏြဦးတြင္ ခ်ယ္ရီေဝေသာၿမိ ုု ့...

ခရစ္စမတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးကာလတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ေငါင္ေနရမည္မွာ စိတ္မေကာင္းစရာၾကီး သူတိုု ့ဆီလာလည္ရန္ ဆူနမ္တိုု ့က ဖိတ္ေခၚေသာအခါ ခြင့္ ၃ ရက္ ယူရံုုမွ်ႏွင့္ အားလပ္ရက္ ၁၁ ရက္ ရေသာေၾကာင့္ ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာတြင္ ဆူနမ္တိုု ့ဆီ လာေရာက္လည္ပတ္ခဲ့သည္။ ေအးလွ်င္ ေၿခေထာက္တြင္ အနီကြက္ထ၊ ယားေသာ အေအးအလာဂ်ီရိွသည့္ ရာမားေၾကာင့္ ဘယ္မွမသြား အိမ္တြင္သာေနမည္ဟုု စကားပလႅင္ခံထားသည္။ ၂၀၁၂ ဂ်ဴလိႈင္ ရာမားရိွရာ ေဘာ့စတြန္သိုု ့ သြားေရာက္လည္ပတ္စဥ္ ဟိုုသြားခ်င္သည္၊ ဒီသြားခ်င္သည္ဟုု နားပူနားဆာ ဂ်ီက်သူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း သူတိုု ့ေကာင္းေကာင္း သိၾကသည္။

ေန ့လည္ အိမ္အနီးရိွ ဘူတာရံုုတြင္ ကားထားခဲ့ၿပီး ရထားလက္မွတ္ဝယ္ေသာအခါ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ကိုု သြားခ်င္လိုု ့ ဘယ္ဘူတာတြင္ ဆင္းရမလဲဟုု ေမးေသာအခါ မတ္ထရိုုဘူတာ။ ဘယ္ဖက္ကိုုသြားတဲ့ ရထားစီးရမလဲဟုု ေမးေသာအခါ ဒီဘူတာက ဂိတ္ဆံုုး။ ဘယ္ရထားစီးစီး အားလံုုး ဒီစီၿမိ  ုု ့ထဲကိုုသြားတာ။ မတ္ထရိုုစင္တာဘူတာမွ တက္လိုုက္သည္ႏွင့္ အေအးဓာတ္က က်င္တက္လာေသာေၾကာင့္ ဦးထုုပ္၊ လက္အိတ္ ထုုတ္ဝတ္ရသည္။ ဘူတာရံုုဝန္ထမ္း ညႊန္လိုုက္သည့္အတိုုင္း တည့္တည့္ေလွ်ာက္ အဆံုုးမွာဘယ္ေကြ ့။ ရာမားေၾကာင့္ ခဏနားရၿပန္သည္။ လူေတြတရုုန္းရုုန္း ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနၾကသည့္ ရုုပ္တုုကိုုေက်ာ္ၿဖတ္ေသာအခါ ကြင္းၿပင္က်ယ္ဆီသိုု ့ ေရာက္သည္။

US Capitol

ဟိုုၿခံစည္းရိုုးနားမွာ လူေတြတရုုန္းရုုန္း ဘာလုုပ္ေနတာလဲ။ အဲဒါ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ဟုု ဆိုုေသာအခါ ကာရံထားသည့္ တံတိုုင္းမ်ားေၾကာင့္ တပတ္ၾကီးၿပန္ေလွ်ာက္ ရဲကားတစ္စီး အၿမဲရပ္ထားကာ လံုုၿခံ ုုေရးေစာင့္ၾကပ္ေနသည့္ ၿခံစည္းရိုုးေရွ  ့တြင္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနၾကသူမ်ား၊ ၿခံစည္းရိုုးတိုုင္ၾကား ကင္မရာထည့္ အနီးကပ္ဆြဲကာ ရိုုက္ေနသူမ်ား အုုန္းအုုန္းထေနသည့္ၾကား မရရေအာင္ ဝင္အုုန္းခဲ့သည္။ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ အမ်ားၾကီးရိွသည့္ ပြဲေတာ္ကိုုေတာ့ ဝင္မတိုုးေတာ့။ ထိုု ့ေနာက္ မိုုးႏႈးမတ္ေက်ာက္တိုုင္ကိုု ေက်ာ္ၿဖတ္ကာ အိမ္ၿဖ ူေတာ္လည္း မၾကိ ုုက္ဘူး၊ ကယ္ပီတယ္လည္း မၾကိ ုုက္ဘူး ဒီစီတြင္ သူ အၾကိ ုုက္ဆံုုးေနရာၿဖစ္သည့္ ေရပန္းကေလးမ်ားၿဖင့္ သာယာလွပသည့္ ဒုုတိယကမၻာစစ္ အထိမ္းအမွတ္ေနရာသိုု ့ ဆူနမ္က ေခၚေဆာင္ခဲ့သည္။

ေရာင္စံုုထြန္းလင္းေနသည့္ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ရိွသည့္ ကယ္ပီတယ္သိုု ့ သြားခ်င္ေသာေၾကာင့္ နင္တိုု ့ဒီမွာေစာင့္ ငါ ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ၿပီး ၿပန္လာခဲ့မည္ဆိုုသည္ကိုု ဆူနမ္တိုု ့က စိတ္မခ်။ ရာမားက လမ္းတြင္ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ နားရၿပီး ခရစ္စမတ္သစ္ပင္အား ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေသာ္လည္း ေမွာင္မည္းေနသည္။ ကိုုင္း နင္ ေရာက္ခ်င္တာေရာက္ၿပီ ဘူတာရံုုရွာဟုု ဆိုုေသာအခါ ေမွာင္ေနၿပီမိုု ့ မၿမင္ရ။ ၿဖတ္သြားၿဖတ္လာမ်ားကိုု ေမးၾကည့္ေသာအခါ ဟိုုဖက္မွာဟုု ဆိုုေသာ္ၿငား မေတြ ့ရ။ လာလမ္းအတိုုင္း ၿပန္ေလွ်ာက္ေသာအခါ မီးေရာင္စံုုထြန္းညိွထားသည္မွာ လွပေသာေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့မွသိသည္ ၎သည္ ယူႏိုုက္တက္စတိတ္ ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းၿဖစ္သည္။ ၿဖတ္သြားသည့္ တရုုတ္အုုပ္စုုကိုု ေမးၿမန္းသည့္အခါ အနီးဆံုုးဘူတာရံုုကိုု ေနာက္ထပ္ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေလွ်ာက္ဖိုု ့လိုုေသးတယ္ဟုု အားတက္ဖြယ္ရာ ၾကားလိုုက္ရေလသည္။

Library of Congress

ရာသီဥတုုက ေအးစိမ့္ကာ ေညာင္းညာလြန္းသည္မိုု ့ ဘတ္စ္ကားဂိတ္၊ တကၠစီဂိတ္ မည္သည့္အရာမွန္းမသိ ဆိုုင္းဘုုတ္ေထာင္ထားသည့္ မွတ္တိုုင္တြင္ ေစာင့္ေနတုုန္း ဘတ္စ္ကားတစ္စီး လာရပ္ေသာေၾကာင့္ ဝမ္းသာအားရ ခုုန္တက္ၾကသည္။ အနီးဆံုုး ဘူတာရံုုကိုုသာ ခ်ေပးပါ၊ ဘယ္ေလာက္က်သလဲဟုု ေမးေသာအခါ မေပးပါႏွင့္ဟုု ဆိုုသည္။ ဘတ္စ္ကားတစ္စီးလံုုး ကိုုယ္တိုု ့သံုုးေယာက္တည္း။ ဓားေထာက္ၿပီး ပိုုက္ဆံေတာင္းလွ်င္ ေပးဖိုု ့ပိုုက္ဆံအေၾကြ ေဆာင္ထားရသည္ဟုု ၾကားဖူးေသာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္လိုုက္ ဘယ္ေနရာမွန္းမသိသည့္ ေနရာမ်ားကို ၾကည့္လိုုက္ ေၾကာက္စိတ္ၿဖင့္ ၿငိမ္သက္ေနၾကသည္။ အဲဒီမွာ မတ္ထရိုုဘူတာ လမ္းကူးလိုုက္ရင္ ေရာက္ၿပီဟုု အေသအခ်ာ လမ္းညႊန္သြားကာ ဘတ္စ္ကားခမယူသည့္  အႏွီဒရိုုင္ဘာကိုု ေက်းဇူးတင္မဆံုုး။

ေၿခကုုန္လက္ပန္း က်ေနသည့္ ဆူနမ္တိုု ့ကိုု စတားဘာ့ခ္ေကာ္ဖီတိုုက္ၿပီး ေခ်ာ့ဖိုု ့စိတ္ကူးေသာအခါ ဆယ္မိနစ္အတြင္း ဆိုုင္ပိတ္ေတာ့မည္။ ေကာ္ဖီပူပူေလး တက်ိဳက္ေသာက္၊ ကိတ္မုုန္ ့ေလး တဖဲ့ကိုုက္ကာ ပင္ပန္းလိုုက္တာဟုု ညည္းညူၾကသည္။ မတ္ထရိုုစင္တာဘူတာတြင္ လူရွင္းသည့္ ရထားတံခါးေပါက္ဆီ ေၿပးၾကရင္း ဝင္ေတာ့မည္ဟန္ ၿပင္ေတာ့မွ Step Back. Door is closing. ဆိုုကာ ေမာင္းထြက္သြားေလအခါ  ရွက္ရယ္ ရယ္လိုုက္ၾကသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္မရပ္။ ဂိတ္ဆံုုးအထိ စီးရမည္ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ငိုုက္ၾကသည္။ ပင္ပန္းလိုုက္သည္မွာ ဆိုုဖြယ္ရာမရိွ။ တကိုုယ္လံုုးကိုုက္ခဲ ပင္ပန္းၾကေသာ္ၿငား ဆူနမ္တိုု ့က ကြန္ပလိမ္းမတက္။ ထိုုသိုု ့ၿဖင့္ ၂၀၁၂ ခရစ္စမတ္အၾကိ ုုေန ့တြင္ ထိုုၿမိ ုု  ့ေလးသိုု ့ စတင္ေရာက္ဖူးခဲ့သည္။


အိမ္မွ ဘူတာရံုုအထိ ဘတ္စ္ကားစီး၊ ရထားက ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္ဆီေရာက္ၿပီး၊ လည္ပတ္စရာ အားလံုုးနီးပါးကလည္း ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္တြင္ ရိွေသာေၾကာင့္ ႏွင္းမက်သည့္ေန ့မ်ားတြင္ တစ္ေယာက္တည္း တိုုးရစ္မည္ကိုု ဆူနမ္က ခြင့္ၿပ ုုသည္။ သိုု ့ေသာ္ ညမေမွာင္ခင္ အိမ္အေရာက္ ၿပန္လာရမည္။ ဒူးပိြဳင့္စာကယ္ ဘူတာတြင္ဆင္းၿပီး ဘတ္စ္ကားစီးကာ ကမၻာေပၚတြင္ ဆ႒မေၿမာက္အၾကီးဆံုုး၊ အေမရိကန္တြင္ ဒုုတိယအၾကီးဆံုုးၿဖစ္ေသာ ဝါရွင္တန္ေနရွင္နယ္ ကသီဒရယ္ဆီ သြားေရာက္လည္ပတ္သည္။ ထုုထည္ၾကီးမား ခန္ ့ညားလွသလိုု အတြင္းဖက္ရိွ အႏုုပညာလက္ရာမ်ားမွာ အံ့မခန္းၿဖစ္သည္။ အထူးၿခားဆံုုးမွာ အေမရိကန္သမိုုင္း၊ ခရစ္ယာန္သမိုုင္းကိုု ေဖာ္က်ဴးထားသည့္ ေရာင္စံုၿပိ ုုးပ်က္ လက္ရာေၿမာက္လွသည့္ ၿပတင္းေပါက္မ်ားၿဖစ္သည္။

ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္တြင္ ဝါရွင္တန္ကိုု သြားလည္မည္ဟုု ဆိုုေသာအခါ အေရွ ့ဖက္ၿခမ္းက ဝါရွင္တန္ၿမိ ုု ့ေတာ္လား၊ အေနာက္ဖက္ၿခမ္းက ဝါရွင္တန္ၿပည္နယ္ကိုုလားဟုု ေမးၾကသည္။ District of Columbia ၿပည္နယ္တြင္ရိွေသာ ဝါရွင္တန္ၿမိ ုု ့ေတာ္ကိုု ကြဲၿပားေအာင္ ဝါရွင္တန္ဒီစီဟုု ေခၚၾကသည္ဟုု ဆုိသည္။ အမိုုးခံုုးခံုုးၿဖ ူၿဖ ူ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ကိုု သြားလည္မည္ဟုု ဆိုုေသာအခါ ရုုရွားတြင္ေနထိုုင္ဖူးၿပီး ရုုရွားမကိုု လက္ထပ္ထားသည့္ ဆူပါဗုုိက္ဆာဂ်ရတ္က ႏိုုင္ငံၿခားသားမ်ား အိမ္ၿဖ ူေတာ္ႏွင့္ ကယ္ပီတယ္ မကြဲသည္ကိုု သိေနသည့္အလား အမိုုးခံုုးၿဖ ူၿဖ ူဆိုုတာ ဆီးနိတ္ႏွင့္ေဟာက္စ္ လြႊတ္ေတာ္မ်ားရိွၿပီး အမတ္မ်ား ၿငင္းခုုန္ေဆြးေႏြး ဥပေဒမ်ားၿပ႒ာန္းသည့္ ကယ္ပီတယ္၊ လက္ရိွသမၼတေနထိုုင္သည့္ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ကိုု ကြဲၿပားေအာင္ ဂူဂယ္ဓာတ္ပံုုမ်ားၿဖင့္ ရွင္းၿပရွာသည္။


ကယ္ပီတယ္သည္ လံုုၿခံ  ုုေရး အေတာ္တင္းက်ပ္သည္။ နာရီဝက္ခန္ ့ တန္းစီးေစာင့္ဆိုုင္းရၿပီး ေရဘူး၊ အစားအေသာက္ အကုုန္လႊင့္ပစ္သည္။ အထဲေရာက္ေသာအခါလည္း နာရီဝက္ခန္ ့ တန္းစီရၿပန္သည္။ ကယ္ပီတယ္တိုုုးဂိုုက္မွ ဦးေဆာင္လမ္းညႊန္ၿပီး ၿပည္နယ္တခုုၿခင္းစီမွ ထင္ရွားသူမ်ား၏ ရုုပ္တုုမ်ား၊ ေရာင္တန္နာမွ ထူးၿခားသည့္ ပန္းခ်ီလက္ရာမ်ား၊ လြတ္လပ္ေရးသမိုုင္း ေဖာ္က်ဴးထားေသာ ၾကီးမားသည့္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္မ်ားေၾကာင့္ ထိုုမွ်ေစာင့္ဆိုုင္း တန္းစီရေသာ္လည္း တန္ေပသည္။

လိုုင္ဘရီေအာ့ဖ္ကြန္ကရက္ စာၾကည့္တိုုက္သည္ ရွားပါးစာအုုပ္မ်ိဳးစံုု သန္းခ်ီစုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းထားသည့္ ႏိုုင္ငံ၏အဖိုုးတန္ ရတနာတစ္ပါးၿဖစ္သည္။ ရွားပါးပစၥည္းၿပခန္း၊ ၿပည္တြင္းစစ္ၿပခန္း၊ မာယာလူမ်ိဳးစုု ယဥ္ေက်းမႈၿပခန္းတြင္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခြင့္မၿပ ုု။ သုုေတသနၿပ ုုသူမ်ားအတြက္သာ စာဖတ္ခြင့္ၿပ ုုသည္။ မေဟာ္ဂနီေရာင္ ေတာက္ေနေသာ စာအုုပ္စင္တြင္ အနက္ေရာင္၊ အနီေရာင္ ကထၳဴဖံုုးထားေသာ စာအုုပ္မ်ားကိုု အစီအရီ တင္ထားသည္မွာ ခန္ ့ညားလွသည္။ ထိုကဲ့သိုု ့ၾကီးက်ယ္ခမ္းနား လွပေသာ စာၾကည့္တိုုက္တြင္ တစ္ေခါက္ေလာက္ စာထိုုင္ဖတ္ခ်င္စမ္းပါဘိ။


ခရစ္စမတ္အၾကိ ုုေန ့ ပထမဆံုုးလာေရာက္စဥ္တုုန္းက တဝဲလည္လည္ၿဖစ္ေနစဥ္ မီးမ်ားထြန္းညိွထားသည္မွာ လွပေသာေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကသည့္ေနရာမွာ ယူႏိုုက္တက္စ္စတိတ္ ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းၿဖစ္သည္။ တန္းစီေနသည့္လူတန္းၾကီးမွာ အရွည္ၾကီး ယမန္ႏွစ္က မိနစ္ေလးဆယ္ခန္ ့တန္းစီခဲ့ရသည္ဟုု ေနာက္တြင္တန္းစီေနသည့္ မိသားစုုမွ အားတက္ဖြယ္စကားဆိုုသည္။ သိုု ့ေသာ္ ယခုု သိပ္မၾကာ။ ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းတြင္ တကမၻာလံုုးမွ အပင္မ်ားကိုု စုုေဆာင္းစိုုက္ပ်ိဳးထားသည္။ သစ္ခြဥယ်ာဥ္သည္ အေတာ္စံုုလင္လွသည္။ ယူအက္စ္ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းသည္ အခမဲ့ၿဖစ္ၿပီး စကၤာပူေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းသည္ အခမဲ့မဟုုတ္။ အမ်ိဳးသားအာကာသၿပတိုုက္သည္ လကမၻာသိုု ့ လူသားတိုု ့ စတင္ေၿခခ်ႏိုုင္သည္မွစ၍ အဂၤါၿဂိ ုုလ္သိုု ့ စူးစမ္းေလ့လာေနမႈမ်ား၊ ေလယာဥ္ပ်ံ၏သမိုုင္းမ်ားၿဖင့္ အထက္ေကာင္းကင္ အာကာယံမွ မသိေသးသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ စၾကာဝ႒ာတြင္ အသစ္ေလ့လာေတြ ့ရိွမႈမ်ားၿဖင့္ ၾကယ္တာရာကိုု စိတ္ဝင္စားသူမ်ားၿဖင့္ စည္ကားလွသည္။

အာလင္တန္ စစ္သခ်ၤဳ ိင္းတြင္ ခေရာ့စ္အုုတ္ဂူၿဖ ူၿဖ ူမ်ားကိုု ၿမင္ရသည္မွာ ေၾကကြဲစရာ။ တစ္နာရီလွ်င္ တစ္ၾကိမ္ အမည္မသိက်ဆံုုးေလသူမ်ားေနရာတြင္ အေစာင့္လဲသည္မွာ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းသည္ဟုု ဆူပါဗိုုက္ဆာဂ်ရတ္က ဆိုုေသာေၾကာင့္ အမွီသုုတ္ေၿခတင္သည္။ လမ္းေလွ်ာက္လိုုက္၊ ေသနတ္တေၿဖာင္းေၿဖာင္းလွည့္လိုုက္ၿဖင့္ စနစ္တက် တာဝန္လြဲေၿပာင္းယူသည္။ ထိုုအခ်ိန္ အားလံုုးၿငိမ္သက္ မတ္တပ္ရပ္ေပးရသည္။ သမၼတဂႊ်န္အက္ဖ္ကေနဒီ အုုတ္ဂူရိွသည္။ ေတာင္ကုုန္းေပၚမွၾကည့္လွ်င္ ရစ္ေခြစီးဆင္းေနေသာ ပတ္တိုုးမတ္ၿမစ္၊ မိုုးႏႈးမတ္ေက်ာက္တိုုင္၊ ကယ္ပီတယ္ႏွင့္ ဝါရွင္တန္ဒီစီၿမိ ုု ့ေတာ္ကိုု စီးမိုုးၿမင္ရသည္။


စမစ္ဆိုုးနီးယန္းၿပတိုုက္တြင္ ရွားပါးပစၥည္းမ်ား၊ သမၼတကေတာ္ ဂ်က္ကလင္းကေနဒီ၏ ပုုလဲဆြဲၾကိ ုုး ေတြ ့ရသည္။ စမစ္ဆိုုးနီးယန္းၿပတိုုက္သည္ အနီေရာင္ရဲတိုုက္ၾကီးအလား ခန္ ့ညားလွပသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္မွ အမ်ိဳးသားသဘာဝၿပတိုုက္တြင္ လူစည္ကားလွသည္။ ကမၻာတလႊားမွ တိရစၦာန္မ်ားကိုု ပံုုစံုုတူရုုပ္တုုမ်ားကိုု ေနထိုုင္က်က္စားတတ္သည့္ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ပါ ၿပသထားသည္မွာ ေတာနက္ထဲ က်က္စားေနထိုုင္ၾကပံုုမ်ားကိုု တထိုုင္တည္းႏွင့္ သိလိုုက္ရသည္။ National Geographic ဓာတ္ပံုုၿပိ ုုင္ပြဲမွ ဆုုရဓာတ္ပံုုမ်ားကိုု ၿပသထားသည္။ ေက်ာက္မ်က္ရတနာၿပခန္းတြင္ ၿမန္မာၿပည္ထြက္ ပတၱၿမား၊ နီလာကိုု ေတြ ့ခဲ့သည္။ လိပ္ၿပာၿပခန္းတြင္ မေၾကာက္မလန္ ့ ေအးခ်မ္းစြာ ပ်ံသန္းေနၾကသည့္ ေရာင္စံုုလိပ္ၿပာေလးမ်ားကိုု ၿမင္ရသည္မွာ ဝင္ေၾကးေပးရေသာ္လည္း တန္သည္။

ခရစ္စမတ္သစ္ပင္၊ ဂ်င္ဂဲဘဲလ္ မရိွေသာ္ၿငား ထိုုခရစ္စမတ္သည္ ကမၻာသစ္ကိုု ရွာေဖြေတြ ့ရိွသည့္အလား တကယ့္ကိုု ထူးၿခားတက္ၾကြ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့သည္။ ပထမဆံုုး တစ္ေယာက္တည္း တိုုးရစ္ၿခင္းၿဖစ္သလိုု ေတာ္ေတာ္လည္း တိုုးရစ္ႏိုုင္သည္ဟုု သေဘာေပါက္သြားခဲ့သည္။ ဆူနမ္တိုု ့သာပါလွ်င္ ၿပတိုုက္တခြင္ ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ တိုုးရစ္ႏိုု္င္မည္မထင္။ ဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ အိမ္ၿပန္လာသင့္ၿပီဟုု ဆူနမ္ ဖုုန္းလွမ္းဆက္ သတိေပးတတ္သည့္ ေနဝင္ခ်ိန္တြင္ ေညာင္းညာကိုုက္ခဲၿခင္း၊ ေမာပန္းၿခင္းမ်ားၿဖင့္ ဘတ္စ္ကားေပၚတြင္ ေၿခပစ္လက္ပစ္ အိပ္ငိုုက္အနားယူေနတတ္သည္။ တိုုးရစ္ေကာင္းသည္မွာ တခါတရံ ေန ့လည္စာကိုု အေတာ္ေနာက္က်ၿပီးမွ စားရေသာ္လည္း ပင္ပန္းသည္မထင္။ ထိုုၿမိ  ုု ့ေလး၏ ရတနာမ်ားကိုု ရွာေဖြေနခဲ့သည္။ အဲဒီတုုန္းက ထိုုၿမိ  ုု  ့ေလးတြင္ အလုုပ္ရလိမ့္မည္ဟုု စိတ္ကူးေတာင္ မယဥ္ခဲ့။ အားလပ္ရပ္မ်ားတြင္ လာေရာက္လည္ပတ္သင့္ေသာ ၿမိ  ုု ့ေလးတစ္ၿမိ  ုု ့ဟုုသာ ေတြးခဲ ့သည္။


ကန္တက္ကီတြင္ ေလးေအာ့ဖ္ၿဖစ္ၿပီး ဆူနမ္တိုု ့ရိွရာ ေမရီလန္းသိုု ့ ေၿပာင္းလာသည့္ တစ္လခြဲအတြင္း ေဖ့တူေဖ့အင္တာဗ်ဴး သံုုးခုုရသည္။ ကိုုလံဘီယာ၊ ဖရက္ဒရစ္ႏွင့္ ထိုုၿမိ ုု  ့ေလး။ အင္တာဗ်ဴး လာေၿဖသည့္အခ်ိန္ကတည္းက  အမိုုးခံုုးၿဖ ူၿဖ ူ ကယ္ပီတယ္ေဘးနားက ထိုုရံုုးေလးကိုု သေဘာက်ေနခဲ့သည္။ ။ အင္တာဗ်ဴးသူကလည္း မ်က္လံုုးအလြန္လွသူတစ္ေယာက္။ အစိုုးရရံုုးမ်ား အမ်ားၾကီး ရိွေသာေၾကာင့္ ရံုုးဝတ္စံုုအၿပည့္ ဝတ္ဆင္ထားသူမ်ား ၿမင္ရသည္ကိုုပင္ သေဘာက်ႏွစ္သက္ေနမိသည္။ ႏိုုင္ငံသားမဟုုတ္ေသာေၾကာင့္ အင္တာဗ်ဴးေၿဖႏိုုင္သည္ဟုု ထင္ေသာ္လည္း ရလိမ့္မည္ဟုု မထင္ခဲ့။

မတ္လအကုုန္ ဧပရယ္လဆန္းတြင္ တိုုင္တန္ေဘဇင္တြင္ က်င္းပေသာ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္သိုု ့ သြားေရာက္ၾကသည္။ ကယ္ပီတယ္မွ မိုုးႏူးမတ္ေက်ာက္တိုုင္၊ လင္ကြန္းမန္မိုုရီယမ္အထိ ေနရွင္နယ္ေမာလ္တေလွ်ာက္ လူမ်ားၾကိတ္ၾကိတ္တိုုးေနၾကၿပီး အလြန္စည္ကားသည္။ ဂ်ပန္၊ အေမရိကန္ ႏွစ္ႏိုုင္ငံခ်စ္ၾကည္ေရးအေနၿဖင့္ ဂ်ပန္ႏိုုင္ငံမွ ေပးအပ္ေသာ ခ်ယ္ရီႏွစ္ပင္ကိုု တိုုင္တန္ေဘဇင္တြင္ စတင္စိုုက္ပ်ိဳးခဲ့သည္။ ယေန ့အခါတြင္ တိုုင္တန္ေဘဇင္ ကန္တေလွ်ာက္၊ အနီးအနားတဝိုုက္ ခ်ယ္ရီပင္မ်ားစြာ ရိွသည္။ သမၼတကေတာ္မွ ခ်ယ္ရီပင္စိုုက္ပ်ိဳး၊ ေက်ာက္မီးပံုုးတြင္ ဆီမီးထြန္းညိွကာ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ကိုု ဖြင့္လွစ္သည္။ ဂ်ပန္ရိုုးရာယဥ္ေက်းမႈ အတီးအမႈတ္အကအခုုန္၊ ကေလးမ်ားကလည္း ပန္းခ်ီလက္စြမ္းၿပႏိုုင္သည္။ တိုုင္တန္ေဘဇင္ကန္တေလွ်ာက္ အစြမ္းကုုန္ဖူးပြင့္ေနသည့္ ခ်ယ္ရီပင္အလွကိုု ၾကည့္ရႈခံစားဖိ ုု ့ သန္းခ်ီေသာသူမ်ား လာေရာက္လည္ပတ္ၾကသည္။

US Botanic Garden

ရာသီဥတုု ေအးေသာေၾကာင့္ ခ်ယ္ရီပြင့္ ေနာက္က်သည္။ အနီေရာင္ အဖူးေလးမ်ားသာ ၿမင္ရသည္။ နီပါလီနွစ္သစ္ကူး Dishan ပြဲေတာ္တြင္ စြန္လႊတ္သည့္ဓေလ့ရိွသည့္ ဆူနမ္တိုု ့က စြန္လႊတ္ခ်င္ၾကေသာ္လည္း စြန္ဝယ္ရန္ တန္းစီေနၾကသည့္ လူတန္းရွည္ၾကီးကိုု ၿမင္လိုုက္ရသည္ႏွင့္ လက္ေလွ်ာ့လိုုက္ၾကသည္။ စြန္လႊတ္ၿပိ ုုင္ပြဲရိွသည္။ ကေလးမ်ားက  စြန္ကိုေလထဲ ပ်ံဝဲေနေစဖိုု ့ ေၿပးလႊားေဆာ့ကစားၾကသည္။ အင္တာဗ်ဴးမွအၿပန္ ခ်ယ္ရီမ်ား ပြင့္ၿပီလားဟုု သြားေခ်ာင္းေသာ္လည္း အႏွီခ်ယ္ရီကား မပြင့္ေသး။ ခ်ယ္ရီမ်ား အစြမ္းကုုန္ပြင့္ခ်ိန္ ေက်ာင္းတြင္ Seminar Course သြားတက္ေနရေသာေၾကာင့္ ခ်ယ္ရီအလွကိုု မေတြ ့လိုုက္ရ။

ဒီစီအလုုပ္ေအာ္ဖာ ေပးလာေသာအခါ ေပ်ာ္လိုုက္သည္မွာ ဆိုုဖြယ္ရာမရိွ။ အင္တာဗ်ဴးသြားကတည္းက ႏွစ္သက္သေဘာက်ေနသည့္ ေနရာေလး။ ရံုုးသည္ ကယ္ပီတယ္ႏွင့္ ဒီအိုုအယ္ (Department Of Labor) ၾကားတြင္ ရိွသည္။ ကလိုုင္းရင့္ ဒီအိုုအယ္အတြက္ ေဆာ့ဝဲပေရာဂ်က္ ေရးေပးရသည္။ မ်က္လံုုးလွသည့္ အင္တာဗ်ဴးသူမွာ တက္ဒ္ဟုု ေခၚၾကသည့္ သီဟိုုဒိုုဝိန္းရိုုက္ၿဖစ္သည္။ Hazel မ်က္လံုုးပိုုင္ရွင္ တက္ဒ္၏မ်က္လံုုးသည္ အစိမ္းေရာင္အကၤ ီ်ဝတ္သည့္ေန ့တြင္ အစိမ္းေရာင္၊ အၿပာေရာင္ဝတ္သည့္ေန ့တြင္ အၿပာေရာင္၊ အညိုေရာင္ဝတ္သည့္ေန ့တြင္ အညိုုေရာင္ ေၿပာင္းေနတတ္သည္။ ေတြ ့ဖူးသမွ် မ်က္လံုုးအေရာင္မ်ားထဲတြင္ ထိုုအေရာင္သည္ အလွဆံုုးၿဖစ္သည္။ တက္ဒ္တြင္ ပိုုလန္အလာဂ်ီရိွေသာေၾကာင့္ ပန္းဝတ္မႈန္မ်ားသည့္ေန ့တြင္ ႏွာရည္တရြဲရြဲၿဖစ္ကာ ႏွာေခ်ေနတတ္သည္။


ဘရန္ဒန္ ဟန္နာမန္းတြင္ ေၿမပဲအလာဂ်ီရိွသည္။ မန္ေနဂ်ာကင္တြင္ ပိုုလန္အလာဂ်ီရိွၿပီး မ်က္လံုုးတစ္ခုုလံုုး နီရဲေနတတ္သည္။ စက္ဘီးစီး ဦးထုုပ္ေဆာင္း၊ အားကစားဝတ္စံုုဝတ္ ရံုုးသိုု ့စက္ဘီးစီးလာတတ္သည့္ လီဆာ။ မတ္ထရူးသည္ Business Analyst ပီသကာ သူရိွလွ်င္ တရံုုးလံုုး သူ ့အသံမ်ားႏွင့္ ဆူညံေနတတ္သည္။ တန္ပါေသာမတ္သည္ အမ်ိဳးသမီး System Administrator ၿဖစ္ၿပီး ဆံပင္ပံုုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ေၿပာင္းေလ့ရိွသည္။ Office Manager ဘာဘရာသည္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေကာင္းၿပီး တရံုုးလံုုးက အားထားရသူၿဖစ္သည္။ ရံုုး၏ သက္ေတာ္ရွည္မွာ Customer Service Desk မွ ဗီယက္နမ္ သက္ငုုယင္ၿဖစ္သည္။ ဒီအိုုအယ္ရံုုးထိုုင္ၿပီး ရံုုးသိုု ့ကိစၥရိွမွလာတတ္သည့္ ေတာင္အာဖရိကတိုုက္ Guinea ႏိုုင္ငံမွ အာဘူး၊ အီဂ်စ္မွ အာမက္၊ အလီ။ တစ္ႏွစ္တြင္ တစ္ေခါက္ေလာက္သာ ေတြ ့ရတတ္သည့္ စီအီးအိုု စတိဗ္။

စတိတ္ေရာက္ေနသည္မွာ ႏွစ္သံုုးဆယ္နီးပါး ရိွေနသည့္ တရုုတ္မကလဲယားႏွင့္ ေသာၾကာေန ့ဆိုုလွ်င္ တရုုတ္တန္း စားေသာက္ဆိုုင္မ်ားဆီသိုု ့ ေၿခဆန္ ့ၾကသည္။ ယူနီယမ္စေတးရွင္းတြင္ ေလွ်ာ့ပင္းၾကသည္။ တခါတရံ နာမည္ၾကီး ဗီယက္နမ္ ေဖာ္ဆိုုင္ၿဖစ္သည့္ ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္ အာလင္တန္ၿမိ ုု ့ ေဖာ္ ၇၅ ဆိုုင္သိုု ့ သြားၾကသည္။ တခါတရံ ပတ္တိုုးမတ္ၿမစ္ေဘးတေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကၿပီး ေဂ်ာ့ေတာင္းတကၠသိုုလ္ဆီ သြားေရာက္လည္ပတ္သည္။ ပတ္တိုုးမတ္စ္ၿမစ္ကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ရုုိစလင္ထိ  ၄ နာရီနီးပါး လမ္းေလွ်ာက္ၾကသည္။  ကလဲယားက ဒီစီသိုု ့ ေနာက္ထပ္ ၂ နာရီ လမ္းေလွ်ာက္ၿပန္ႏိုုင္ေသးေသာ္လည္း ကလဲယားထက္ အႏွစ္၂၀ မွ် ငယ္သည့္သူက လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုုင္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ ရထားစီးၿပန္ခဲ့ရဖူးသည္။


ကလဲယား၏ ေခါက္၍ရသည့္စက္ဘီးကိုု ကယ္ပီတယ္ေနာက္တြင္ စီးခဲ့ဖူးသည္။ ေသာၾကာေန ့ညေနေစာင္းတြင္ ကယ္ပီတယ္မွ ေနရွင္နယ္ေမာလ္တေလွ်ာက္ ေတြ ့ၿမင္သမွ် ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေလ့ရိွသည္။ တိုုင္တန္ေဘစင္ကန္ တပတ္ေလွ်ာက္သည္။ ေနရွင္နယ္အာခိုုက္ၿပတိုုက္တြင္ လြတ္လပ္ေရးေၾကၿငာ မူရင္းစာတမ္းရိွသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ခန္ ့က စာေရးမူမ်ားကိုု ေတြ ့ၿမင္ရေသာအခါ ထိန္းသိမ္းထားႏိုုင္စြမ္းကိုု မခ်ီးမြမ္းဘဲ မေနႏိုုင္။ ထိုုၿပတိုုက္သည္ ကင္မရာရိုုက္ခြင့္မၿပ ုုသလိုု ေရွးလက္ေရးမူမ်ား တာရွည္ခံေစရန္ အခန္းတိုုင္းသည္ အနည္းငယ္ေမွာင္ၿပီး အနည္းငယ္ေအးၿမသည္။ အမ်ိဳးသားဂယ္လာရီၿပတိုုက္တြင္ ပန္းပုု၊ ပန္းခ်ီ၊ ဗီရိုုမ်ားကိုု ေတြ ့ႏိုုင္သည္။ အလင္း၊ အေမွာင္ ပိုုင္ႏိုုင္လြန္း၊ ရုုပ္လံုုးၾကြေၿပာင္ေၿမာက္သည့္ ပန္းခ်ီကားမ်ားကိုု မွင္တက္မိသြားဖူးသည္။

ကက္သလစ္ယူနီဗာစတီေအာ့ဖ္ အေမရိကားေဘးတြင္ရိွေသာ ဘက္စီလီကာအမ်ိဳးသား ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္း အေဆာက္အဦးသည္ လက္ေရာက္ေၿပာင္ေၿမာက္လြန္းသည္။ လူၿဖ ူလူမည္း ခြဲၿခားၿခင္း၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ား မဲေပးခြင့္ရေအာင္ လမ္းပြင့္ေစခဲ့သည့္ မာတင္လူသာကင္း၏ သမိုုင္းဝင္ I have a dream မိန္ ့ခြန္းေၿပာၾကားသည့္ ဝါရွင္တန္ခ်ီတက္ပြဲကိုု အစဥ္အလာမပ်က္ က်င္းပသည္။ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ေနာက္ဖက္တြင္ ဆိုုင္းပုုဒ္ကိုုင္ဆႏၵၿပသူမ်ားကိုု အၿမဲလိုုလိုုေတြ ့ႏိုုင္သည္။ ပန္းေရာင္စံုုမ်ား၊ ေရပန္းမ်ားၿဖင့္ တင့္တယ္လွပ သန္ ့ရွင္းသည္။ ထိုုၿမိ ုု  ့ေလးတြင္ ဝါသနာတူသူမ်ား စုုေပါင္းလုုပ္ေဆာင္ၾကသည့္ အသင္းအဖြဲ ့မ်ားရိွသည္။ ကယ္ပီတယ္ဟိုုက္ကင္းကလပ္ၿဖင့္ ရွယ္နယ္ဒိုုးဝါးေတာင္ တက္ဖူးသည္။ မတူကြဲၿပားသည့္ အစားအေသာက္မ်ိဳးစံုုကိုု ၿမည္းစမ္းႏိုုင္သည္။

National Museum of Natural History

အစိုုးရဘတ္ဂ်က္ ၿဖတ္ေသာေၾကာင့္ ၿပတိုုက္ေစာေစာပိတ္သည္။ လိုုင္ဘရီေအာ့ဖ္ ကြန္ဂရက္၊ ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းသိုု ့ ထပ္မံသြားေရာက္ လည္ပတ္သည္။ ေႏြဦးႏွင့္ေႏြရာသီတြင္ သစ္ပင္မ်ား စိမ္းလန္းေဝဆာၿပီး ေဆာင္းဦးရာသီတြင္ သစ္ရြက္မ်ား အဝါေရာင္၊ အနီေရာင္ေၿပာင္းကာ အလြန္လွပသည္။ ဖယ္ဒရယ္အစိုုးရ ရွပ္ေဒါင္းခ်ိန္ ကယ္ပီတယ္တြင္ သတင္းေထာက္မ်ား ဝိုုင္းအံုုေနသည္။ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္တိုုင္ေအင္ ရီဘာပလင္ကန္ႏွင့္ ဒီမိုုဂရက္ အၾကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးၿငင္းခုုန္ေနေသာေၾကာင့္ ကယ္ပီတယ္သည္ မီးထိန္ထိန္လင္းေနသည္။

ဖယ္ဒရယ္အစိုုးရ ရွပ္ေဒါင္းစဥ္ ရွပ္ေဒါင္းလိုုက္ေသာရံုုးသည္ ဖယ္ဒရယ္အစိုုးရ ၿပန္ဖြင့္ေသာ္လည္း ၿပန္ဖြင့္မလာေတာ့။ ဒီအိုုအယ္ႏွင့္ ကြန္းထရပ္ မတိုုးမွန္း သိႏွင့္ေနေသာေၾကာင့္ ေလးေအာ့ဖ္ၿဖစ္သည့္အခါ ထူးထူးေထြေထြ မခံစားမိ။ ေစာင့္ေရွာက္ကူညီ သြန္သင္ဆံုုးမတတ္ရံုုမက ၿပည္နယ္သံုုးခုု၊ ၿမစ္ႏွစ္ခုုဆံုုသည့္ ဟာပါးဖယ္ရီေရာက္ဖူးေအာင္ ပိုု ့ေဆာင္ေပးသည့္ ကလဲရားလိုု မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ကိုု ထိုုရံုုးေလးမွ ရရိွခဲ့သည္။

World War II Memorial

အလုုပ္သစ္ရွာေဖြခ်ိန္ ထိုုၿမိ  ုု ့ေလးသိုု ့ မေရာက္ၿဖစ္။ သိုု ့ေသာ္ တီဗြီဖန္သားၿပင္တြင္ ထိုုၿမိ ုု  ့ေလးအေၾကာင္း အၿမဲလိုုလိုု ေတြ ့ေနရတတ္သည္။ ထိိုု ့ၿမိ ုု  ့ေလးကိုု ႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ ေမရီလန္းတြင္ အလုုပ္ရခ်င္ေသာ္လည္း အလုုပ္ေအာ္ဖာ ေပးလာေသာၿမိ  ုု ့သိုု ့ ေၿပာင္းေရႊ  ့ရဖိုု ့ ဖန္လာၿပန္သည္။ ဘုုရင္ေနေသာၿမိ ုု ့သိုု ့ ေၿပာင္းေရႊ  ့စဥ္ ေၾကာက္စိတ္လံုုးဝမရိွသလိုု ဆူနမ္တိုု ့ဆီ ေၿပာင္းေရႊ   ့လာခ်ိန္တြင္လည္း စိတ္ခ်က္လက္ခ် ေအးေအးေဆးေဆး ရိွေနခဲ့သည္။ သိုု ့ေသာ္ ယခုုေၿပာင္းေရႊ ့ရမည့္ၿမိ ုု ့သည္ တၿခားၿမိ ူ ့မ်ားႏွင့္ ကြာၿခားလြန္းေသာေၾကာင့္ စိတ္ေအးလက္ေအး ရိွမေနခဲ့။ ေနာက္ဆံုုးအၾကိမ္ ထိုုၿမိ  ုု  ့ေလးသိုု ့ သြားေရာက္လည္ပတ္ေသာအခါ ေဆာင္းရာသီၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ သစ္ပင္မ်ား မည္းမည္းေၿခာက္ေၿခာက္ ၿဖစ္ေနေသာ္လည္း ထိုုၿမိ  ုု  ့ေလးအလွ နည္းနည္းေလးမွ မယြင္းခဲ့။

အစိုုးရရံုုးစိုုက္ရာၿမိ  ုု ့ၿဖစ္ေသာ ထိုုၿမိ ုု  ့ေလးတြင္ မိုုးေမွ်ာ္တိုုက္မ်ားမရိွ။ ေရွးေဟာင္းလက္ရာ အေဆာက္အဦးမ်ားၿဖင့္ လွပခန္ ့ညားသည္။ ထိုုၿမိ  ုု ့ေလးေတြင္ သမၼတေနထိုုင္သည့္ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ရိွသည္။ အေရးၾကီးသည့္ ဥေပဒမ်ား တင္သြင္းၿငင္းခုုန္ အတည္ၿပ ုုၾကသည့္ ဆီးနိတ္ႏွင့္ေဟာက္စ္ရိွရာ အမိုုးခံုုးၿဖ ူၿဖ ူ လွပခန္ ့ညားသည့္ ကယ္ပီတယ္ရိွသည္။ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားလွပသည့္ ဘုုရားေက်ာင္းမ်ား ရိွသည္။ ၿမိ  ုု ့ေတာ္ကိုု ၿဖတ္သန္းေၿပးဆြဲသည့္ သန္ ့ရွင္းစနစ္က်သည့္ မီးရထားစနစ္ရိွသည္။ ၿပတိုုက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ အခမဲ့ၿဖစ္သည္။  ဝင္ေၾကးေပးရသည့္ စပိုင္ၿပတိုုက္၊ ေမာ့က္ဗာႏြန္တိုု ့ကိုု သြားမလည္ၿဖစ္ခဲ့။ ထိုၿမိ  ုု ့ေလးတြင္ လည္ပတ္စရာမ်ား မကုုန္ခန္းႏုုိင္ေအာင္ ရိွသည္။

Washington Monument

ၿခေသၤ့ကႊ်န္းကိုု လာစဥ္တုုန္းက မ်က္ရည္တစက္မွ မက်ခဲ့။ သိုု ့ေသာ္ ယူအက္စ္ကိုုလာစဥ္  ၿခေသၤ့ကႊ်န္းမွ ေဟာင္ေကာင္အထိ ငိုုေၾကြးေနခဲ့ဖူးသည္။ ေဟာင္ေကာင္မွ ခ်ီကာဂိုုခရီးစဥ္တြင္ မ်က္ရည္တိတ္သြားသည္မွာ ၾကီးမားသည့္ဘိုုးအင္း ၇၄၇ ေလယာဥ္ကိုု စူးစမ္းခ်င္စိတ္၊ လူေတြအမ်ားၾကီးရိွေနေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္လိမ့္မည္။ ဒုုတိယအၾကိမ္ ငိုုေၾကြးရသည္ကေတာ့ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ မိုုင္းတိုု ့ ေက်ာင္းကထြက္ခြာသြားစဥ္တုုန္းက။ ခ်စ္သူရဲ  ့ၿမိ  ုု ့က ထြက္ခြာလာခဲ့စဥ္ မငိုုေၾကြးခဲ့။ တတိယအၾကိမ္ ငိုုရသည္ကေတာ့ ယူအက္စ္တြင္ ပထမဆံုုးအလုုပ္ၿဖစ္သည့္ ကန္တက္ကီရံုုး ေနာက္ဆံုုးေန ့။ ဘုုရင္ေနေသာၿမိ  ုု ့မွ ထြက္ခြာလာခဲ့စဥ္ မငိုုေၾကြးခဲ့။ ရင္နာနာၿဖင့္ ငိုုေၾကြးရလြန္း၍ မ်က္ရည္မ်ား ကုုန္ခမ္းသြားၿပီလား၊ ဘတ္စ္ကားခ သက္သာၿပီး ၄ နာရီ ခြဲ ကားစီးရံုုမွ်ၿဖင့္ အခ်ိန္မေရြး ေရာက္ႏိုုင္သည္ၿဖစ္ေသာၾကာင့္ ထိုုၿမိ ုု ့ေလးမွ ထြက္ခြာစဥ္ ငိုုေၾကြးလိမ့္မည္ဟုု မထင္မိ။

ရံုုးကိုုလည္း မတြယ္တာ၊ ေနထိုုင္သည့္ၿမိ  ုု ့ကိုုလည္း မတြယ္တာဘဲ ေႏြဦးတြင္ ခ်ယ္ရီေဝေသာၿမိ  ုု ့ကေလးကိုု တြယ္တာသည္ကေတာ့ ထူးဆန္းလွသည္။ ထိုုၿမိ ုု ့ေလးတြင္ ဝင္ေၾကးအခမဲ့ ၿပတိုုက္မ်ားစြာ ရိွသည္။ ၿမိ ုု  ့ေလးတခြင္ စက္ဘီးႏွင့္ လွည့္လည္ႏိုုင္သည္။ ပတ္တိုုးမတ္ၿမစ္ကမ္းေဘးတေလွ်ာက္ စက္ဘီးစီး၊ အေၿပးေလ့က်င့္၊ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုုင္သည္။ ပတ္တိုုးၿမစ္တေလွ်ာက္ သေဘၤာစီးကာ ၿမိ  ုု ့အလွကိုု ခံစားႏိုုင္သည္။ ၿမစ္ထဲတြင္ ကႏူးေလွေလွာ္၊ Rafting လုုပ္ႏိုုင္သည္။ အနီးအနားရိွ ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္၊ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ဖက္ရိွ ေတာင္မ်ားကိုု တက္ႏိုုင္သည္။ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္မ်ားစြာ ရိွသည္။ အစားအေသာက္မ်ိဳးစံုု ၿမည္းစမ္းႏိုုင္သည္။ အႏုုပညာ၊ ၿပဇာတ္ပြဲမ်ား ရိွသည္။ ေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္မ်ားစြာ ရိွသည္။ ထိုုၿမိ  ုု ့ေလးတြင္ ေလ့လာစူးစမ္းခ်င္စိတ္၊ အံ့ၾသမူမ်ား၊ ဆြဲငင္မႈမ်ားႏွင့္ ဖမ္းစားလြန္းလွသည္။

White House

မိုုးေမွ်ာ္တိုုက္ၾကီးမ်ား၊ ရထားမ်ား၊ လူမ်ား အလြန္ရႈပ္၊ တက္သုုတ္ႏွင္၊ ခံစားခ်က္မဲ့ မ်က္ႏွာေသမ်ား၊ ႏႈတ္ခြန္းမဆက္ ညမအိပ္သည့္ ကြန္ကရစ္ဂ်မ္းဂဲၿမိ ုု ့တြင္ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္၊ စိတ္ႏွလံုုး ညစ္ႏြမ္းလာခဲ့လွ်င္ ပတ္တိုုးၿမစ္ေပၚ ၿဖတ္သန္းတိုုက္ခတ္လာသည့္ လတ္ဆတ္ေသာ ေလၿပည္ေလညင္းကိုု ရႈရိႈက္ဖိုု ့၊ ေႏြဦးတြင္ ခ်ယ္ရီေဝေသာတစ္ေန ့ ခ်ယ္ရီၿမိ ုု  ့ေလး၏ရင္ခြင္ဆီ ေမွးစက္အနားယူဖိုု ့ ၿပန္ခဲ့ဦးမည္ ထင္ပါသည္။

စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၆ ၊ ၂၀၁၃။

သတင္းတြင္ အၿမဲပါသည့္ ခ်ယ္ရီၿမိ  ုု ့ေလးမွ ထြက္ခြာေသာေန ့ အမွတ္တရ

ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ၿမိ ုု  ့ေတြ
ခ်စ္သူရဲ ့ၿမိ  ုု ့
ဘုုရင္ေနေသာၿမိ ုု ့

P.S ဒီစီသြားေတာလား၊ All About DC စီးရီးပိုု ့စ္ကေန ဒီစီရဲ  ့အထင္ကရ ေနရာေတြကိုု ၿမင္ဖူးၾကမွာပါ။ ေဆာင္းရာသီ သစ္ပင္မွာ သစ္ရြက္ေတြ မရိွေတာ့တဲ့အခ်ိန္မိုု ့ ၿမင္ကြင္းရွင္းေနတယ္။ သြားလည္ခဲ့သမွ်ထဲမွာ ဒီတေခါက္က လူအရွင္းဆံုုး။ ကိုုယ့္ေနာက္ဆံုုးအေခါက္ေပမဲ့ ဇာရာ ့ရဲ  ့ ပထမဆံုုးအေခါက္။ တေယာက္တည္း တိုုးရစ္တာမ်ားတာမိုု ့ ဒီတေခါက္မွ ဇာရာ့ေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿဖစ္ေတာ့တယ္။ ဒီေန ့ စတိတ္ရိႈးေတြနဲ ့ ကယ္ပီတယ္ေရွ ့က ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ကို မီးစထြန္းညိွတယ္လိုု ့ သတင္းမွာ ေတြ ့လိုုက္တယ္။ ဒီစီရဲ ့ခရစ္စမတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ ညအလွေတြကိုု ဓာတ္ပံုုမရိုုက္ဖူးေသးဘူး။ တစ္ေန ့ေန ့ေပါ့။

7 comments:

Ma Tint said...

သုတ ရသ စံုလင္စြာကို ဖတ္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ စန္းစန္းရဲ႕ အေရးအသားေတြထဲမွာ စိတ္၀င္တစားေမ်ာသြားတယ္.. ႀကံဳေတြ႔ရသမွ် အရာရာေပၚမွာ အေသးစိတ္ေရးႏိုင္တာကို ခ်ီးက်ဴးပါရဲ႕
ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္...

ေမတၱာျဖင့္
တီတင့္

ေမဓာ၀ီ said...

လုပ္ငန္းခြင္ ဝင္ေနၿပီမို႔လား မသိဘူး … စန္းထြန္းမ်က္ႏွာေလးလဲ ပိုၿပီး ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္လာသလို စန္းထြန္းရဲ႕ အေရးအသားေတြ ပိုၿပီးရင့္က်က္လာတယ္။ မအားလို႔ရယ္ ျမန္မာျပည္ အင္တာနက္အေျခအေနေၾကာင့္ရယ္ စန္းထြန္းဘေလာ့ေလးကို အျမဲ မေရာက္ျဖစ္ေပမယ့္ အေျခအေနေပးတိုင္း လာဖတ္ပါတယ္ ညီမေလး … ။ အစစ အဆင္ေျပပါေစ … ။

မီးမီးငယ္ said...

အဆင္​​ေျပလား
ကိုယ္​တို႔လည္​း႐ုတ္​တရက္​နဲ႔၂ပတ္​​ေလာက္​​ေနရမယ္​တဲ့
ဒီ​ေန ့့​​ေန႔လည္​ခဏျပန္​လာၿပီး မနက္​ဖန္​ျပန္​သြားရမွာ
အခ်န္​​ေတြ႐ွိပါ​ေသးတယ္​​ေနာ္​..
အိမ္​​ေရာက္​မွစန္​းထြန္​းကိုဆက္​မယ္​​ေလ
၀ါ႐ွင္​တန္​ကို​ေရာ ကိုဘားမား..အဲ
အိုဘားမားႀကီးကိုႏူတ္​ဆက္​ၿပီးၿပီလား
:-) ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Anonymous said...

ကုုိယ္လည္းဒီစီကုုိစေရာက္ဖူးတဲ့ေန ့က Business suits ေတြနဲ ့တျမိဳ ့လံုုးမဲမဲလွုုပ္သြားလာေနတဲ့ျမင္ကြင္းကုုိခ်က္ခ်င္းပဲသတိထားမိျပီးႏွစ္သက္မိခဲ့တယ္။ လူကူးမ်ဥ္းၾကားေတြဆုုိလည္းမဲမဲ၀တ္စံုုေတြကသာၾကီးစုုိးထားတာေတြ ့ခဲ့ရတယ္။
ျမိဳ ့ျပင္မွာေရာျမိဳ ့ထဲမွာေရာလွလွပပစုုိက္ပ်ဳိးထားတဲ့သစ္ပင္ေတြကိုုသေဘာက်ခဲ့တယ္။ ခန္ ့ျငားတဲ့အေဆာက္အဦ ေတြရဲ ့အလွကိုုမက္ေမာစြာၾကည့္ခဲ့မိတယ္။
စန္းထြန္းရဲ ့ခံစားခ်က္ေတြကိုုတထပ္တည္းလိုုက္ခံစားရတယ္။ စန္းထြန္းေရးထားတာကုုိျပီးသြားမွာစုုိးေနမိတယ္။ ဖတ္လိုု ့ေကာင္းလိုု ့။
နယူးေယာက္ကမွတ္တိုုင္ေတြကေတာ့လူေတြဖတ္ျပီးခ်ခ်ထားခဲ့တဲ့သတင္းစာေတြျပန္ ့လြင့္ျပီးရုုပ္ဆုုိးတယ္လိုု ့ထင္မိတယ္။ တခ်ိန္လံုုးဥၾသဆဲြသံေတြၾကားရလိုု ့ရင္ေတြတုုန္ခဲ့ရတယ္။ တက္စီ၀ါေတြေပၚတက္ရင္အေျပးအေသာ့တက္ရတယ္။နဲနဲမွဇိမ္နဲ ့တက္လိုု ့မရေအာင္ကိုုတက္သုုတ္ရုုိက္ေနရသလိုုဘဲ။ နယူးေယာ့ကာေတြကေတာ့ပံုုသြက္ျပီးဖက္ရွင္က်လွပတယ္လိုု ့ခံစားရတယ္။ နယူေယာက္မွာ ဘေရာ့ဒ္ေ၀းျပဇာတ္တခါေတာ့ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ၾကည့္ဖုုိ ့တိုုက္တြန္းတယ္စန္းထြန္းေရ။ Mamma Mia ဆုုိစန္းထြန္းၾကိဳက္မွာ။
နယူးေယာက္အေတြ ့အၾကံဳေလးေတြခုုတည္းကေမ်ွာ္ေနျပီေနာ္။
ခ်စ္ေသာမမအိုုင္အိုုရာ

Anonymous said...

မုန္တုိင္းရွိလုိ႔ အိမ္ထဲမယ္ ေကြး၊ စန္းထြန္းရဲ႕ ပုိစ္ေလးဖတ္ၿပီး နည္းနည္း ေႏြးသြားသလုိပဲ :)
တိမ္ျပာ( မေနာေျမ )

San Htun said...

တီတင့္ း you are welcome.
မေမ း ေပ်ာက္ခ်က္သား ေကာင္းေနလိုုက္တာ...ေပးတဲ့ဆုုနဲ ့ တလံုုးတဝတည္း ၿပည့္ပါေစ...
မမီး း ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ဘယ္ေနပါ့မလဲ မမီးငယ္..ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ လာပါဦးလိုု ့ ဖိတ္လိုုက္ေသးတယ္...
မမအိုုင္အိုုရာ း ဘေရာ ့ေဝးၿပဇာတ္ ၾကည့္ခ်င္ပါရဲ ့ ၁၀၀ ေက်ာ္ဆိုုလိုု ့ ...ၾကည့္ၿဖစ္ေအာင္ေတာ့ ၾကည့္ဦးမယ္..ေဆာင္းတြင္းဆိုုေတာ့ အိမ္တြင္းေအာင္းၿဖစ္မယ္ ထင္တယ္...သြားၿဖစ္ရင္ေတာ့ All About NYC စီးရီးေတြ ေရးၿဖစ္မယ္ ထင္တယ္..
တိမ္ၿပာ း ေပ်ာက္လွခ်ည္လား...ကန္တက္ကီမွာ ေတာ္ေနဒိုုးမ်ားတယ္...ေဘးကင္းပါေစေနာ္...

ျမတ္ပန္းႏြယ္ (Myat Pan Nwe) said...

ခရစ္စမတ္နဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ ညအလွေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီးရင္လည္း ဘေလာ႔မွာ တင္ပါဦးေနာ္။

ခင္တဲ႔
ျမတ္