ဆံုုစည္းၿခင္း၏ အၿခားဖက္...

ေမ့ကိုု ကိုုယ္မေတြ ့ရတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ ေမ တၿခားၿမိ ုု ့မွာ အလုုပ္ရလိုု ့ ေၿပာင္းသြားတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက ဆိုုပါေတာ့။ အီစတာဂရမ္မွာတင္တဲ့ ေမ့ဓာတ္ပံုုေတြကေနတဆင့္ ေမ့အလုုပ္အသစ္၊ အိမ္အသစ္၊ ၿမိ ုု ့အသစ္၊ သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြအေၾကာင္း ကိုုယ္သိခဲ့ရတယ္။ ကိုုယ္ သိပါတယ္ ေမဟာ အရာရာကိုု အေကာင္းဆံုုးၿဖစ္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားတတ္တဲ့၊ ထက္ၿမက္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဆိုုတာ။ ဂ်ီေမးလ္၊ ေဖ့ဘြတ္၊ အီစတာဂရမ္၊ တြတ္တာ၊ ဗိုုင္ဘာမွာ ေမ့ကိုု ေတြ ့ရေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ စကားစၿမည္ မေၿပာၿဖစ္ဘူး။ ေမနဲ ့ကိုုယ္ဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုုေပမဲ့ အခင္ဆံုုး၊ အခ်စ္ဆံုုးသူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ မဟုုတ္ခဲ့ဘူး။ ေမနဲ ့ကိုုယ္ဟာ      တတန္းတည္း အတူတူေက်ာင္းတက္ခဲ့ၾကတဲ့ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း။ ဒါေပမဲ့ ေမဟာ ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းအုုပ္စုုထဲက မဟုုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းတုုန္းက ကိုုယ္က ေမ့ကိုု စိတ္မဝင္စားဘူး။ ေမကလည္း ေယာက္်ားေလးေတြ စိတ္ဝင္စားေလာက္ေအာင္ ခႏၶာကိုုယ္ေဘာ္ဒီ ေတာင့္ေတာင့္မဟုုတ္။ ဖက္ရွင္ကလည္း ဆက္ဆီၿဖစ္ဖိုု ့လား ေဝလာေဝး တခါလာလည္း တီရွပ္နဲ ့ေဘာင္္းဘီ ပြပြေယာင္းေယာင္း။ မ်က္ႏွာကလည္း မိတ္ကပ္အၿခယ္အသကင္းလိုု ့ လိုုးရွင္းလိမ္းထားတဲ့ မ်က္ႏွာေၿပာင္။ တခါတေလက်ေတာ့ အိပ္ယာကေန ဝုုန္းကနဲထ ကမန္းတတမ္း ေၿပးလာရလိုု ့ လိုုးရွင္းေတာင္ မလိမ္းႏိုုင္၊ ဆံပင္ေတာင္ မၿဖီးႏိုုင္တဲ့ တကယ့္ကိုု ၿဗ ုုတ္စဗ်င္းေတာင္းကေလး။ ေက်ာင္းတုုန္းက ေမ့ကိုု စိတ္ဝင္စားတဲ့ေကာင္လိုု ့ တေကာင္မွ မေတြ ့မိဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့ေတြကလည္း ရည္းစားထားဖိုု ့ထက္ စာအုုပ္ၾကားထဲ ေခါင္းစိုုက္ေနရတာကိုုး။

ေက်ာင္းၿပီးလိုု ့ အလုုပ္အကိုုင္ရွာေဖြၾကေတာ့ ေမအလုုပ္ရတဲ့ၿမိ ုု ့နဲ ့ ကိုုယ္အလုုပ္ရတဲ့ၿမိ ုု ့က တၿခားစီ။ အဲဒီတုုန္းက ကိုုယ့္မွာ အြန္လိုုင္းရည္းစားရိွတယ္။ ကိုုယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ေမက ညီအစ္မေတြလိုုပဲ။ သူတိုု ့ဆီကိုု ေမက တလတခါ သြားလည္တတ္တယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း ေရစက္ဆိုုတာ ဆန္းၾကယ္သား။ ၿပန္ေတြ ့ၾကလိမ့္မယ္လိုု ့ ကိုုယ္ဘယ္လိုုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမဲ့ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကိုု အလုုပ္ရွာဖိုု ့ ေမေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကိုုယ္ကလည္း မၾကာခင္ကမွ အလုုပ္ရွာဖိုု ့ဆိုုၿပီး အဲဒီသူငယ္ခ်င္းအိမ္ကိုု ေရာက္ေနခဲ့တာ။ ေမေရာက္လာေတာ့လည္း ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္းတုုန္းကလိုု တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ ့ ေပ်ာ္စရာၾကီး။ ေမက အခ်က္အၿပ ုုတ္ မကႊ်မ္းက်င္ဘူး။ သူ ့ဘာသာခ်က္ၿပီး သူ ့ဘာသာ ေကာင္းေနတာပဲ။ ကိုုယ္က တခါတေလ ေမ့လက္ရာကိုု ၿမည္းစမ္းၿပီး ေကာင္းပါတယ္ကြလိုု ့ ခ်ီးမြမ္းရင္ မခ်ိၿပံ ုုးေလး ၿပံ ုုးေနတတ္တယ္။ ခ်က္ဖိုု ့ၿပ ုုတ္ဖိုု ့ထက္ စာဖတ္၊ ေတာင္တက္၊ ၿပတိုုက္သြား၊ သစ္ေတာအုုပ္ေလးထဲ လမ္းေလွ်ာက္ဖိုု ့ ပိုုႏွစ္သက္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္။ တခါတေလ ကိုုယ္လက္စြမ္းၿပ ခ်က္ၿပ ုုတ္ေကႊ်းတဲ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကိုု ေကာင္းတယ္လိုု ့ ခ်ီးမြမ္းေတာ့ ကိုုယ့္မွာေပ်ာ္လိုုက္တာ။ ကိုုယ့္လက္ရာေတြကိုု မင္းကိုု အၿမဲတမ္းေကႊ်းခ်င္ပါတယ္ ေကာင္မေလးေရ။

မနက္ေစာေစာထၿပီး အိမ္ေဘးက ေရကန္ေလးနား လမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့ေမက ေနၿမင့္ေအာင္ အိပ္တတ္တဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြကိုု ငပ်င္းေလးေတြတဲ့။ တခါတုုန္းက ပန္းၿခံမွာ ဘာဘီက်ဴးကင္ေတာ့ ေမ ေၿပာင္းဖူး၊ ဖရဲသီးၾကိ ုုက္တာ ကိုုယ္သိသြားတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ငါးမွ်ားၾကေတာ့ ေမက ေတာင္ေစာင္းေလးမွာထိုုင္ၿပီး ေငးေမာေနတတ္တယ္။ ေကာင္းကင္ၿပာၿပာမွာ တိမ္ဆိုုင္ေလးေတြက ေမ်ာလြင့္လိုု ့ ေမ့ဆံႏြယ္ေလးေတြကလည္း တလြင့္လြင့္ ေမ်ာလြင့္ေနတာမ်ား ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကိုု ၾကည့္ရသလိုုပဲ။ ေမဟာ တခါတေလေတာ့လည္း အဲဒီလိုု လွ်ိဳ ့ဝွက္ၿပီး သိရခက္တယ္။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုုယ္နဲ ့ေမ့ကိုု သေဘာတူၿပီး စၾကရင္ ေမက တုုပ္တုုပ္မွမလႈပ္။ ကိုုယ္တိုု ့ဆီမွာ နွစ္လေလာက္ေနၿပီး ကိုုယ္တိုု ့ၿမိ ုု ့နဲ ့ မနီးမေဝးမွာ ေမ အလုုပ္ရေတာ့ ကိုုယ့္မွာေပ်ာ္လိုုက္တာ။ ကိုုယ္ ေမ့ကိုု စိတ္ဝင္စားေနၿပီလား။ တပတ္တခါ ကိုုယ္တိုု ့ဆီကိုု လာလည္ရင္ ကိုုယ့္အလြမ္းေၿပတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ဆီကိုု မလာဘဲ ၿပတိုုက္ေတြဆီ သြားလည္ပတ္ေနရင္၊ ေတာင္သြားတက္ေနရင္ ကိုုယ့္မွာ လြမ္းေနရတယ္။ ကိုုယ္ လြမ္းေနတာကိုု ေမတစ္ေယာက္ကေတာ့ သိမွသိပါေလစ။ ေမ အလုုပ္အဆင္မေၿပတာေတြ ၾကားရေတာ့ ကိုုယ့္မွာ စိတ္ပူမိတယ္။ ဒီလိုုနဲ ့ပဲ ၿမိ ုု ့ၾကီးမွာ အလုုပ္ရလိုု ့ ခရစ္စမတ္မွာ ေမ ေၿပာင္းေရႊ ့သြားခဲ့တယ္။ ကိုုယ္ စိတ္မေကာင္းလိုုက္တာ။ ေမနဲ ့ေတြ ့ရဖိုု ့ဆိုုတာ တကယ့္ကိုု မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ကိုုယ့္အလြမ္းေတြလည္း တၿဖည္းၿဖည္း ၿပယ္လြင့္သြားမလား။


ၿမိ ုု ့အသစ္၊ အလုုပ္အသစ္၊ အိမ္အသစ္၊ လူအသစ္ေတြနဲ ့ ေမ အဆင္ေၿပပါ့မလား။ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္မွမရိွတဲ့ေဒသမွာ ေမ ဘယ္လိုုမ်ိဳးမ်ား ရုုန္းကန္ေနရပါလိမ့္။ အီစတာဂရမ္မွာ ေမ ဓာတ္ပံုုေတြတင္တာ မေတြ ့တာ ကိုုယ့္မွာ စိတ္ပူရေသးတယ္။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းမေလးကိုု ေၿပာၿပေတာ့ သူက ေမးေပးပါတယ္ ေမက ဘီးစီးေနလိုု ့တဲ့ ရာသီဥတုုေအးလိုု ့ ဘယ္မွမထြက္ၿဖစ္ အလုုပ္အသစ္ဆိုုေတာ့ စိတ္ဖိစီးလိုု ့ ပိတ္ရက္ေတြဆိုုရင္ ဘယ္မွမသြားဘဲ အိမ္မွာဘဲ နားေနၿဖစ္တယ္လိုု ့။ ကိုုယ္ထင္သားပဲ ေမ တခုုခုုၿဖစ္ေနပါတယ္လိုု ့။ ေမ အဆင္ေၿပဖိုု ့ ဆုုေတာင္းရံုုမွတပါး ကိုုယ္ဘာမွ မတတ္ႏိုုင္ခဲ့ပါ။ ေလးလခန္ ့အၾကာမွာ ကိုုယ္တိုု ့ၿမိ ုု ့နဲ ့ မနီးမေဝးၿမိ ုု ့မွာ အစည္းအေဝးတက္ဖိုု ့ ေမလာခဲ့ေပမဲ့ ကိုုယ္က ခရီးသြားေနေတာ့ ေမနဲ ့ မေတြ ့လိုုက္ရဘူး။ ကိုုယ္ ေမ့ကိုု ေတြ ့ခ်င္လိုုက္တာ၊ ၿမင္ခ်င္လိုုက္တာ။ ကိုုယ္ ေမ့ကိုု ဘယ္အခ်ိန္မွာ ခ်စ္မိသြားမွန္း မသိလိုုက္ဘူး။ ကိုုယ္ သိလိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေမက ကိုုယ့္ႏွလံုုးသားထဲမွာ အေတာ္စိုုးမိုုးေနခဲ့ၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ေမဟာ ပင္ယံထက္က ပန္းတစ္ပြင့္။ တခါတေလ  ကိုုယ္နဲ ့ထိုုက္တန္ပါရဲ ့လားလိုု ့ ေတြးမိတယ္။ ေမက ပညာ၊ ရုုပ္ရည္၊ အလုုပ္အကိုုင္၊ အရည္အခ်င္း ဘာမွေၿပာစရာ မလိုုတဲ့မိန္းကေလး။ ထက္လည္း တကယ္ထက္တယ္ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္းကေတာင္ ခ်ီးမြမ္းရတယ္။ ခ်စ္စရာလည္းေကာင္းတယ္ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္၊ သူငယ္ခ်င္း၊ မိသားစုု အကုုန္လံုုး ေမ့ကိုုခ်စ္ၾကတယ္။

ၿပီးေတာ့ ေမက သူ ့ေလာက္ မေတာ္တဲ့ ေယာက်္ားေလး၊ မၾကိ ုုးစားတဲ့သူကိုု လံုုးဝအထင္မၾကီးဘူး။ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ေယာက်ာ္း၊ အိမ္မႈကိစၥကူမလုုပ္တဲ့ေယာက္်ား၊ တက္တူးထိုုးထားတဲ့ေယာက်ာ္းကိုု မႏွစ္ၿမိ  ုု့ဘူး။ ကိုုယ္ကသာ စိတ္လႈပ္ရွားေနရတာ ေမက ကိုုယ့္ကိုု နည္းနည္းကေလးမွ စိတ္ဝင္စားတဲ့ပံုု မရဘူး။ ေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ရိုုက္ထားတဲ့ဓာတ္ပံုုတင္ရင္ ကိုုယ့္မွာ ေမ ရည္းစားမ်ားရသြားၿပီလား၊ ကိုုယ္မ်ားေနာက္က်သြားၿပီလားလိုု ့ စိတ္ပူမိတယ္။ ေမ့အခန္းေဖာ္ရဲ ့ေခြးေတြၿဖစ္တဲ့ ဂ်ီဂ်ီ၊ ကီကီနဲ ့တြဲရိုုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုုေတြေတြ ့ရရင္ ေမခ်စ္တာကိုု ခံရတဲ့ ဒီေကာင္ေတြကိုု မနာလိုုၿဖစ္မိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့တလေလာက္က ေမ ကိုုယ္တိုု ့ၿမိ ုု ့ မွာ အစည္းအေဝးလာတက္ေတာ့ ေမနဲ ့ကိုုယ္ ဆံုုၿဖစ္တယ္။ တၿခားသူငယ္ခ်င္းေတြက ခရီးသြားေနၾကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္တည္း ပထမဆံုုးေတြ ့ၿဖစ္တဲ့အခ်ိန္ ဆိုုပါေတာ့။ ေမ ရထားေပၚက ဆင္းလာမဲ့အခ်ိန္ကိုု ေစာင့္စားရင္း ေမ့ကိုုေတြ ့ရင္ ဘယ္လိုုေနမလဲ၊ ေမ ဘယ္လိုုမ်ား ေၿပာင္းလဲေနၿပီလဲလိုု ့ ေတြးေနမိတယ္။ ကိုုယ္က ေမ့ကိုု အရင္ဆံုုး ၿမင္ေတြ ့ခ်င္တဲ့သူၿဖစ္ခ်င္ေပမဲ့ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ေမကကိုုယ့္ကိုု အရင္ဆံုုး ၿမင္တဲ့သူ ၿဖစ္ေနတယ္။ ကိုုယ္ စိတ္ထဲမွာ တေယာက္ေယာက္က ကိုုယ့္ကိုုၾကည့္ေနပါတယ္လိုု ့ ခံစားရလိုု ့ ေမာ့ၾကည့္လိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေမက ကိုုယ့္ကားေဘးနား ေရာက္ေနၿပီ။ ေမက အရင္အတိုုင္း ဘာဆိုုဘာမွ မေၿပာင္းလဲဘူး။ ေတြ ့ေတာ့လည္း စကားေတြ ေၿပာလိုုက္တာ ကိုုယ္တိုု ့တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ အဆက္အသြယ္ မရိွဘူးဆိုုတာ မယံုုႏိုုင္စရာဘဲ။

ကိုုယ္ ပိန္သြားတယ္၊ ၾကည့္ေကာင္းလာတယ္လိုု ့ ေၿပာတယ္။ ကိုုယ္ ဝိတ္မေနတာ တစ္လ၊ ႏွစ္လေလာက္ ရိွၿပီ။ ကိုုယ္ရည္စစ္သြားေတာ့ ဘာအဝတ္အစားဝတ္ဝတ္ လိုုက္ဖက္တယ္ ဆက္လုုပ္လိုု ့ ခ်ီးမြမ္းေနတယ္။ ေမ့ ခ်ီးမြမ္းစကား ၾကားလိုုက္ရတာနဲ ့တင္ ကိုုယ္ဝိတ္ေတြ ဆက္မဖိုု ့ အားေတြရိွသြားတယ္။ ေမ ၾကိ ုုက္မယ္ထင္တဲ့ စီခႊ်မ္၊ ဂ်ပန္၊ ကိုုရီးယားဆိုုင္ေတြကိုု ေရြးခ်ယ္ခိုုင္ေတာ့ ေမက စီခႊ်မ္ဆိုုင္ကိုု ေရြးတယ္။ ေမ အစပ္စားႏိုုင္ပါ့မလားလိုု ့ေမးေတာ့ မစပ္တာေတြ ေရြးစားမွာေပါ့တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ အလုုပ္အေၾကာင္း၊ မိသားစုုအေၾကာင္း၊ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ခရီးေတြအေၾကာင္းနဲ ့စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေၿပာၿဖစ္တယ္။ ေမ့မ်က္ႏွာေလး ၿမင္ရတာ ၾကည္ႏူးလိုုက္တာ ဒီလိုုသာ အၿမဲတမ္းေတြ ့ရဆိုုမယ္ဆိုုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုုက္မလဲ။ အစည္းအေဝးေၾကာင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကိုု ၿမင္ရေတာ့ ကိုုယ့္မွာ သနားလိုုက္တာ။ အရင္လိုုပါပဲ ေမ့အၿပံ ုုးေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းေနဆဲ၊ ေမ့မ်က္ဝန္းညိုုညိုုေတြက ေတာက္ပဆဲ၊ အမူအယာ အၿပ ုုအမူေတြက တည္ၿငိမ္ေအးေဆးဆဲ။ ေမ့ကိုု ကိုုယ္ ၿမတ္ႏိုုးလိုုက္တာ။ ဟင္းေတြအမ်ားၾကီးမွာေပမဲ့ ေမက ဟုုတ္တိပတ္တိ မစားဘူး တိုု ့ကနန္း ဆိတ္ကနန္း စားေတာ့ ကိုုယ္ အားမရလိုုက္တာ။ ကိုုယ္က ေမ့ကိုု အမ်ားၾကီး စားေစခ်င္တာ။ ေမက မနက္စာကိုု အဝစားလာလိုု ့ မစားႏိုုင္တာလိုု ့ ေၿပာတယ္။ ကိုုယ္ သိပါတယ္ ေမက အစားအေသာက္ သိပ္မက္တဲ့သူ မဟုုတ္ဘူး။ တခါတေလ ခ်က္ၿပ ုုတ္ရမွာပ်င္းလိုု ့ ေကာ္ဖီ၊ မုုန္ ့ စားတတ္တဲ့သူ။ ေမက ေန ့လည္စာစားၿပီးရင္ အႏုုပညာၿပခန္းတစ္ခုုကိုု သြားလည္ဖိုု ့ စိတ္ကူးထားတာ ကိုုယ္က ကိုုယ္တိုု ့အိမ္အနီးက ေမ သြားလမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့ ပန္းၿခံေလးကိုု ေခၚသြားတယ္။ ေမ ေလ့လာေနတဲ့ ဓာတ္ပံုုပညာ၊ ကင္မရာေတြအေၾကာင္း ေၿပာၿဖစ္တယ္။ အနားယူတဲ့ ဘိုုတဲေလးေရာက္ေတာ့ ေမက တံတားေဘာင္မွာ ေၿခတြဲလြဲခ်ထိုုင္ၿပီး ကိုုယ့္ကိုုေခၚတယ္။


ဆန္းကရင္မလိမ္းလာတဲ့ကိုုယ္က ဘိုုတဲမွာပဲ ထိုုင္ေနေတာ့ ေမက ရယ္လိုုက္တာ။ ေမက အဲဒီလိုု အလွအပကိုု သိပ္ဂရုုမစိုုက္တဲ့ ေပေတေတေလး။ ေမ ကိုုယ္ေဘးနား လာထိုုင္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ၿပီးၿပည့္စံုုသြားသလိုုပဲ။ ေမ့မ်က္ဝန္းထဲမွာ ကိုုယ္လိုုခ်င္တဲ့ သံေယာဇဥ္အေငြ ့အေယာင္ေတြ ေတြ ့ရမလားလိုု ့ ရွာေဖြၾကည့္ေတာ့ ေမ့မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာ ဘာအရိပ္အေယာင္ အေငြ ့အသက္မွ ရိွမေနခဲ့ဘူး။ ေမ့ ကိုုယ့္ကိုု သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ထက္ မပိုုဘူးလား ကိုုယ့္ကိုု နည္းနည္းေလးမွ စိတ္မဝင္စားဘူးလား။ ကိုုယ့္ကိုုရတဲ့ မိန္းကေလးဟာ အေတာ္ကံေကာင္းတဲ့သူပဲလိုု ့ ေမက ေၿပာေတာ့ ေမးလိုုက္ခ်င္တာ အဲဒီလိုု ကံေကာင္းတဲ့မိန္းကေလး ေမမၿဖစ္ခ်င္ဘူးလားလိုု ့။ ပညာ၊ အလုုပ္အကိုုင္ ၿပည့္စံုုေနၿပီၿဖစ္ဖိုု ့ ၾကင္ယာရွာဖိုု ့ ေမ့မိဘ၊ ေမာင္ႏွမ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက တိုုက္တြန္းၾကတယ္ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း ၾကားရေတာ့ ကိုုယ့္မွာ သူတိုု ့ေတြကိုု စိတ္တိုုလိုုက္တာ။ ေမ့ဘာသာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတဲ့ဟာကိုု သူတိုု ့ေတြက အပူရွာခိုုင္းေနတယ္။ ေမက သူလက္ထပ္ခ်င္တဲ့ ေယာက္်ားေလး မေတြ ့ေသးအေၾကာင္း၊ အသက္ၾကီးလာလိုု ့ ရင္မခုုန္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေၿပာၿပေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းသာရေသးတယ္။ ေမ ကိုုယ့္ကိုု ရင္မခုုန္ဘူးလားလိုု ့ ေမးခ်င္လိုုက္တာ။ ဘယ္လိုုေယာက်ာ္းမ်ိဳးကမွ ေမ့ရင္ကိုု ခုုန္ေစမွာလဲလိုု ့ ကိုုယ္သိခ်င္လိုုက္တာ။ စမ္းေခ်ာင္းေလးကိုုၿဖတ္ေတာ့ ကိုုယ္ ကမ္းလင့္တဲ့လက္ကိုု ေမ ဆုုပ္ကိုုင္လိုုက္ေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းသာလိုုက္တာ။ ဒီလိုုမ်ိဳးေလး ေမ့လက္ကိုု အၿမဲတမ္းဆုုပ္ကိုုင္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလိုု ့ ေတြးေနတုုန္း ေမက ကိုုယ့္လက္ကိုု ၿဖ ုုတ္လိုုက္တယ္။ ေမ့ၿပီး ကိုုယ္လက္ကိုု ဆုုပ္ကိုုင္ထားရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲေနာ္။ ေမ့ကိုု ဘူတာရံုုကိုု ၿပန္ပိုု ့ဖိုု ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းနည္းလိုုက္တာ။ ေမ မၿပန္ဘဲ ကိုုယ့္အနားမွာပဲ အၿမဲတမ္းေနမယ္ဆိုုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲေနာ္။ ဘူတာရံုုမွာ ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲေတာ့ ေမက ေပြ ့ဖက္ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ေတာင္းတယ္။

ေမရယ္ ကိုုယ့္ကိုု ဒီလိုုေလး ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ ေပြ ့ဖက္ထားပါလိုု ့ ေၿပာခ်င္လိုုက္တာ။ ဘူတာရံုုကိုု လမ္းေလွ်ာက္သြားတဲ့ ေမ့ကိုုၿမင္ရေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ဝမ္းနည္းလိုုက္တာ ရင္ထဲမွာ တခုုခုုလွစ္ဟာသြားသလိုုပဲ။ ဟုုတ္ပါတယ္ ကိုုယ့္ႏွလံုုးသားေတြက ေမနဲ ့အတူ ပါသြားခဲ့ၿပီ။ ေမေရ ေရာက္ရင္မတ္ေဆ့ပိုု ့လိုုက္ပါဆိုုေတာ့ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွ ေရာက္မွာ ေရာက္ရင္ မတ္ေဆ့ ပိုု ့လိုုက္ပါ့မယ္တဲ့။ ကိုုယ္ကေတာ့ ေမ ရထားေပၚ တက္သြားတဲ့အထိ ေငးၾကည့္ေနခဲ့ေပမဲ့ ေမကေတာ့ ကိုုယ့္ကိုု တခ်က္ကေလးမွ လွည့္မၾကည့္ခဲ့ဘူး။ ေမရယ္ ေနႏိုုင္လိုုက္တာ။ ဘိုုင္ဘာကေန ပိတ္ရက္ေတြမွာ ဘာလုုပ္မွာလဲလိုု ့ ေမက ေမးတတ္တယ္။ ကိုုယ္လား ဘာမွထူးထူးၿခားၿခား မလုုပ္ၿဖစ္ဘူး။ ဒီခရစ္စမတ္ေတာ့ ေမတိုု ့ၿမိ ုု ့ကိုု သြားလည္ၿပီး ေမ့ကိုုေတြ ့ဖိုု ့ ၾကိ ုုးစားဦးမယ္။ ကိုုယ့္အခ်စ္ေတြကိုု ေမ့ကိုု ဖြင့္ဟဖိုု ့ ကိုုယ္ သတိၱမရိွဘူး။ ေမ့ကိုု ဆံုုးရံႈးသြားမွာလည္း စိုုးရိမ္မိတယ္။ ကိုုယ့္အခ်စ္ေတြကိုု ေမ့ကိုုဖြင့္ဟလိုု ့ ေမက ၿငင္းပယ္ခဲ့ရင္ ကိုုယ္တကယ္ဝမ္းနည္းမိမွာ။ ဒီအတိုုင္း ပဝါတကမ္း၊ လက္တကမ္း သူငယ္ခ်င္းအၿဖစ္ေနတာကမွ အေကာင္း ဖြင့္ဟလိုုက္မွ သူငယ္ခ်င္းအၿဖစ္ကိုုေတာင္ ဆံုုးရံႈးသြားမွာ စိုုးရိမ္မိတယ္။ ကိုုယ္ ေမ့ကိုု ဘယ္လိုုဖြင့္ေၿပာရမွာပါလိမ့္။ ေမ ကိုုယ့္ကိုု ၿပန္ခ်စ္ပါ့မလား။ ကိုုယ့္မွာ ေမလက္ခံႏိုုင္ေလာက္တဲ့ အရည္အခ်င္းရိွပါ့မလား။ ဒီလိုုနဲ ့ပဲ ေတြေဝရင္း၊ ေငးေမာရင္း သူငယ္ခ်င္းအဆင့္ကေန ဘာမွထူးၿခားမလာခဲ့။ တခါတေလေတာ့လည္း ဒီအခ်ိန္ ေမ ဘာေတြလုုပ္ေနမလဲလိုု ့ ေတြးမိသား။ ရထားေပၚမွာ၊ အလုုပ္ထဲမွာ၊ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဘယ္သူေတြနဲ ့ ဘယ္ကိုုသြားေနပါလိမ့္။ တခါတေလေတာ့လည္း ေမက ကိုုယ့္ေဘးနားမွာ ေရာက္ေနတယ္လိုု ့ ထင္ေနမိေသးတယ္။ တခါတေလ အိမ္မက္ထဲထိေအာင္ ဝင္ႏွိပ္စက္ေသးတယ္။

ေမ ခ်စ္သူရသြားရင္၊ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုသြားရင္ ကိုုယ္ေတာ့ လူမသိသူမသိ အသည္းကြဲရဦးမယ္ထင္တယ္။ ဖြင့္ဟေၿပာဖိုု ့ သတၱိလည္းမရိွ။ ေနာက္တခါ ေမနဲ ့ဆံုုရင္ ေမ့ကိုု ကိုု္ယ္ၿမတ္ႏိုုးေနတာ ၾကာၿပီလိုု ့ ဖြင့္ဟေၿပာၿဖစ္ေလမလား။ ေမနဲ ့ကိုုယ္ ဘယ္ေသာအခါမ်ားမွ ၿပန္ေတြ ့ရမွာပါလိမ့္။ ေရစက္၊ ကံတရားကိုု ယံုုၾကည္တဲ့ကိုုယ္ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္ကံကုုိပဲ ယံုုၾကည္ကိုုးစားရေလမလား။ ေမနဲ ့နီးစပ္ပါရေစလိုု ့ ကိုုယ္ ဆုုေတာင္းေနမိတယ္။ ကိုုယ့္ဆုုေတာင္းေတြ ၿပည့္လာမလာေတာ့ ကိုုယ္ မသိေသးပါ။ ေႏြဦးဟာ ပန္းပြင့္ေမႊးရနံ ့ေတြကိုု ေဆာင္ၾကဥ္းလာသလိုု အခ်စ္ဆိုုတာလည္း အလြမ္းမ်ားကိုု ေဆာင္ၾကဥ္းခဲ့တယ္။ ဆံုုစည္းၿခင္းရဲ ့ အၿခားဖက္မွာ ခြဲခြာၿခင္းေတြ ရိွခဲ့မယ္ဆိုုရင္ မဆံုုစည္းခဲ့ရင္ အေကာင္းသား။ ဆံုုစည္းရလိုု ့ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးရသလိုု ခြဲခြာတဲ့အခါမွာလည္း နာက်င္ခံစားရတာကိုု ခံႏိုုင္ရည္ရိွဖိုု ့လိုုတယ္။ ဆံုုစည္းၿခင္းရဲ ့ အၿခားဖက္မွာ ခြဲခြာရၿခင္း၊ လြမ္းဆြတ္နာက်င္ရၿခင္းေတြ ရိွေပမဲ့ ကိုုယ္ ေမနဲ ့ ေနာက္ထပ္ ဆံုုစည္းခ်င္ပါေသးတယ္။

စန္းထြန္း
ဂႊ်န္ ၆၊ ၂၀၁၅။

2 comments:

Anonymous said...

Very beautiful one!! San San

Ma Khine






blackroze said...

ေနာက္တခါဆံုရင္ ဖြင့္ေျပာလိုက္ပါလို႕...