19 March 2017

ယူအက္စ္သြား ေတာလား - ၂၆

ႏိုုဝင္ဘာ ၁၂ စေနေန ့မွာေတာ့ အထက္မက္ဟန္တန္က ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္တံတားကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ဟက္ဆန္ၿမစ္ကမ္းေဘးက နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ Palisades Interstate Park မွာ ေတာင္တက္ခရီး ၆ မိုုင္ ထြက္ၿဖစ္ပါတယ္။ နယူးေယာက္နဲ ့ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ကိုု ဆက္သြယ္ထားတဲ့ ႏွစ္ထပ္ၾကိ ူးတံတား ႏွစ္ ၈၀ ေက်ာ္ေနၿပီၿဖစ္တဲ့ ေဂ်ာ ့ဝါရွင္တန္တံတားက  လမ္းေလွ်ာက္ရင္ မိနစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ၁ မိုုင္ေက်ာ္ နီးပါးရွည္ေတာ့ အဲဒီေန ့က ၈ မိုုင္ေက်ာ္ ေတာင္တက္ခဲ့တယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ဝိုုင္းနဲ ့ကိုုယ္တိုု ့အတြက္က တတိယအၾကိမ္ၿဖစ္ၿပီး မၾကီးကေတာ့ ပထမအၾကိမ္ပါ။ ၂၀၁၄ မွာ မေလးရွားသူ ဝိုုင္လင္းရဲ ့ Meetup အဖြဲ ့နဲ ့ ပထမဆံုုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးတယ္။ သစ္ရႊက္ေတြ ေၾကြခ်ိန္ဆိုုေတာ့ အေတာ္ေလးလွတယ္။ ဝိုုင္လင္းတိုု ့အဖြဲ ့ကသူေတြက ဓာတ္ပံုုသိပ္မရိုုက္ဘူး ေတာင္တကယ္တက္တာဆိုုေတာ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခ်င္တဲ့ ဝိုုင္းနဲ ့ ဒုုတိယအၾကိမ္ ၿပန္သြားၾကတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့အေခၚ Photography Hiking ဆိုုပါေတာ့။ မက္ဟန္တန္အထက္ဖက္ကိုု A ၊ 1 ရထားစီး ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္တံတားနဲ ့နီးတဲ့ 181 st မွတ္တိုုင္မွာဆင္းၿပီး တံတားဆီလမ္းေလွ်ာက္။ တံတားကိုု ေရွ ့မွာၿမင္ေနရေပမဲ့ လူသြားလမ္းမရိွဘူး။ ေဝ ့ဝိုုက္ၿပီး ပတ္တက္သြားတဲ့ စက္ဘီး၊ လူသြားလိုု ့ရတဲ့ တံတားေလးကေန အေပၚထပ္တံတားကိုု တက္သြားရမွာ။ အဲဒီတံတားဆီ သြားမဲ့ေနရာကိုု မမွတ္မိလိုု ့ လည္ေနၾကေသးတယ္။ အစိမ္းေရာင္ေတာက္ေတာက္ ဝတ္ထားတဲ့လမ္းရွင္းသမားကိုု သြားေမးေတာ့ မသိဘူးတဲ့။ ဟိုုၾကည့္ဒီၾကည့္ ပတ္ပတ္လည္လိုုက္ရွာ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ေတြ ့သြားတယ္။ စက္ဘီး၊ လူသြားလမ္းက တံတားအေပၚထပ္ ဘယ္ဖက္ၿခမ္းမွာပဲရိွတယ္။


တံတားေပၚကေန လိေမၼာ္ေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ သစ္ပင္၊ တအိအိစီးဆင္းေနတဲ့ ဟတ္ဆန္ၿမစ္၊ မိုုးေမွ်ာ္တိုုက္ေတြရိွတဲ့ ေအာက္မက္ဟန္တန္ ၿမင္ရတဲ့ရႈခင္းက အင္မတန္လွတယ္။ လမ္းက ႏွစ္ေယာက္တြဲေလွ်ာက္ဖိုု ့ အဆင္မေၿပဘူး စက္ဘီးစီးသမားေတြကိုု ၾကည့္ရတယ္။ တံတားဆံုုးတာနဲ ့ ညာဖက္ေကြ ့လိုုက္ရင္ ပန္းၿခံ။ အဲဒီပန္းၿခံက pet friendly ဆိုုေတာ့ ေခြးေတြနဲ ့အတူတူ ေတာင္တက္ၾကတယ္။ ေၿမပံုုကိုုၾကည့္ၿပီး ေတာင္ေပၚမွာပဲ လမ္းေလွ်ာက္မလား၊ ေတာင္ေအာက္ကိုုဆင္းၿပီး ေတာင္ေပၚၿပန္တက္မလား၊ ေတာင္ေပၚကေန ေတာင္ေအာက္ဆင္းမလား ဘယ္လမ္းေၾကာင္းနဲ ့သြားမလဲလိုု ့ တိုုင္ပင္ၾကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့သြားေနၾက ေတာင္ေပၚကေန ေတာင္ေအာက္ဆင္း ေတာင္ေပၚကိုုၿပန္တက္တဲ့ လမ္းကိုုပဲ ေရႊးလိုုက္တယ္။ သစ္ရႊက္ေတြ ေၾကႊေနၿပီမိုု ့ အရင္ႏွစ္ကေလာက္ မလွေတာ့ဘူး။ ၃ မိုုင္ေက်ာ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ၿပီးေမာလာေတာ့ ပါလာတဲ့ sandwitch ၊ သစ္သီး၊ ေဖ်ာ္ရည္ေတြ စားၿပီး အေမာေၿဖၾကတယ္။ ၂၀၁၅ ေဘာ္စတြန္ cruise ကိုု အေပၚဆံုုးထပ္ အမိုုးအကာမပါဘဲ အစီးေကာင္းတာ မ်က္ႏွာေတြ နီရဲေယာင္ကိုုင္း မည္းက်န္ခဲ့လိုု ့ butterfly rash ကိုုကုုရတာ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာတယ္။ အဲဒီကတည္းကစလိုု ့ ေနရာင္ၿခည္ကိုု သတိထားရၿပီး အၿမဲတမ္း sunscreen လိမ္း ဦးထုုပ္၊ အကၤ ီ်လက္ရွည္၊ ေဘာင္းဘီရွည္ ဝတ္ရတယ္။ အိမ္မွာ ေနတာပဲေလဆိုုၿပီး sunscreen မလိမ္းဘူး မ်က္ႏွာမွာ အစက္အေၿပာက္ေတြ ထြက္လာတာကိုု သတိထားမိေတာ့မွ sunscreen အၿမဲလိမ္းေတာ့တယ္။ ကိုုယ္ေသာက္ရတဲ့ေဆးမွာ sun exposure ၿဖစ္ေစတဲ့ဟာေတြပါေတာ့ သာမန္လူထက္ UV ကိုု sensitive ၿဖစ္ေတာ့ sunscreen က ကိုုယ့္ရဲ ့ မရိွမၿဖစ္အရာတစ္ခုု။


Shiseido ကထုုတ္တဲ့ tinted sunscreen ကုုန္သြားေတာ့ အၿပာေရာင္ ultimate wetforce SPF 50+ ဝယ္လိုုက္တယ္။ wetforce က မ်က္ႏွာမွာၿဖ ူၿဖ ူၾကီး ၿဖစ္က်န္ခဲ့တယ္ အခ်ိန္ေပး ပြတ္လိမ္းေပးရၿပီး နည္းနည္းေလး ၾကာေတာ့မွ အဲဒီၿဖ ူတာၾကီး ေပ်ာက္တယ္။ ၿဖ ူတာၾကီးကိုု မၾကိ ုုက္ေပမဲ့ ေနပူထဲမွာ တေနကုုန္ ေတာင္တက္ခရီးထြက္တာဆိုုေတာ့ လိမ္းရတာပါပဲ။ ဖုုန္းထဲမွာ ဓာတ္ပံုုေတြကိုု ၿပန္ၾကည့္ေတာ့ မ်က္ႏွာၾကီး ၿဖ ူေဖြးေနတာကိုု သတိထားမိေတာ့မွ သရဲမဆိုုၿပီး ရယ္လိုုက္ရတာ။ အခုု Shiseido က အၿဖ ူေရာင္ UV Protector SPF 42 ကိုု သံုုးေနတယ္ မဆိုုးပါဘူး။ ဂ်ပန္ skin care အေၾကာင္းေတြ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ဆုုေတြအမ်ားၾကီးရၿပီး ေစ်းလည္းမၾကီးတဲ့ Biore UV Aqua Rich Watery Essence Suncreen SPF 50+ PA+++ ကိုု သံုုးေနတယ္။ အိမ္မွာေနရင္ Biore သံုုးၿပီး အၿပင္ထြက္ရင္ Shiseido သံုုးတယ္။ ရံုုးက တရုုတ္မကေတာ့ Shiseido Anessa Perfect UV Screen Ex SPF 50+ PA++++ အဝါေရာင္က အေကာင္းဆံုုးပဲတဲ့။ မသံုုးဖူးေသးဘူး အိမ္မွာရိွတာေတြကုုန္မွ ဝယ္သံုုးၾကည့္ဦးမယ္။ အိႏိၵယေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ပန္းၿခံမွာ ကားထားခဲ့ၿပီး hiking trail က ဘယ္မွာလဲလိုု ့ လာေမးတယ္ တခါမွ မေရာက္ဖူးဘူးတဲ့။ ေရွ ့နားက်ရင္ ညာဖက္ခ်ိဳးၿပီး ေတာင္ေအာက္ကိုုဆင္း ၿမစ္ေဘးအတိုုင္းလမ္းေလွ်ာက္ တံတားနားမေရာက္ခင္ ေလွကားထစ္ေတြအတိုုင္း ေတာင္ေပၚၿပန္တက္လိုု ့ ညႊန္လိုုက္တယ္။ ကိုုယ္ ညာေကႊ ့လိုု ့ ညႊန္လိုုက္တဲ့ေနရာက ဘုုရားေက်ာင္း အဲေတာ့ ဒုုကၡပါပဲလိုု ့ ေၿပာေနတုုန္း အဲဒီေကာင္ေလး ၿပန္ေရာက္လာတယ္။ ဘုုရားေက်ာင္းၾကီး ေတာင္ဆင္းလမ္း မဟုုတ္ဘူးတဲ့ ဟုုတ္တယ္ ကိုုယ္တိုု ့မွားညႊန္လိုုက္တာ ေတာင္ဆင္းလမ္းက ေရွ ့နားမွာ ေဆာရီးေနာ္။ ေၾကာက္သြားတယ္တဲ့နဲ ့တူတယ္ ကိုုယ္တိုု ့ေနာက္ကပဲ လိုုက္ေတာ့တယ္။



ေတာင္ေအာက္ကိုု ကိုုယ္တိုု ့ဆင္းတဲ့အခ်ိန္ မေတြ ့ေတာ့ဘူး ေတာင္ေပၚမွာပဲ က်န္ခဲ့သလား ကိုုယ္တိုု ့ဓာတ္ပံုု အရိုုက္ေကာင္းေနတုုန္း ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္သြားေလသလားမသိ။ ဒီတေခါက္ေတာ့ သစ္ရႊက္ေတြ ေၾကႊထားၿပီးၿပီမိုု ့ ေတာင္ေအာက္လမ္းကိုု ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ၿမင္ရတယ္။ ၿမစ္ကမ္းေဘးက လူသြားလမ္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတုုန္း ၿမစ္ေရေၾကာင့္ စိမ့္ၿပီး ေအးလာတယ္။ ကမ္းစပ္မွာ ငါးမွ်ားေနတဲ့သူေတြ ေတြ ့တယ္။ အားကစား၊ Activities ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုု ႏွစ္သက္ေပမဲ့ ငါးမွ်ားဖို ့ေတာ့ လံုုးဝစိတ္မဝင္စားဘူး။ ညအေမွာင္မွာ ေတာင္ကမ္းပါးက ေလွကားထစ္ေတြ တက္ဖိုု ့ဆိုုတာ အေတာ္မလြယ္တဲ့အလုုပ္ ေနမဝင္ခင္ ေတာင္ေပၚေရာက္ေနရမယ္။ ညေနဆည္းဆာခ်ိန္မွာ ေတာင္ကမ္းပါးက ေလွကားထစ္ေတြအတိုုင္း ေတာင္ေပၚတက္ၾကတယ္။ ေနာက္လန္ၿပ ုုတ္က်မွာ၊ ေခ်ာ္လဲမွာ စိုုးရိမ္ရတယ္ ငံုု ့ၾကည့္လိုုက္ရင္ ေၾကာက္စရာၾကီး ေတာင္ကမ္းပါးက မတ္မတ္ၾကီး ဒီႏွစ္ေကြ ့၊ တစ္ေကြ ့ၿပီးရင္ ေတာင္ထိပ္ေရာက္ၿပီလိုု ့ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ အားေပးရတယ္။ ေတာင္ေပၚကေန လွမ္းၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အထက္မက္ဟန္တန္ေပၚက လၿပည့္ဝိုုင္းၾကီးကိုု ၿမင္ရတယ္။ မက္ဟန္တန္တံတားကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီး လာလမ္းအတိုုင္းၿပန္ေတာ့ ရထားဘူတာရံုုကို မေတြ ့ဘူး ေမးၿမန္းၾကည့္ေတာ့မွ ေတြ ့ေတာ့တယ္။ ဗီယက္နမ္မယ္က ၿမန္မာၿပည္မွာ နာမည္ၾကီးၿပီး ဗီဒီယိုုဇာတ္ကားေတြေတာင္ ရိုုက္ေနၿပီ။ Bibo လိုု ့အမည္တြင္တဲ့ ဗီယက္နမ္ကေလးတစ္ေယာက္ ေဖ့ဘြတ္မွာ နာမည္ၾကီးၿပီး ရန္ကုုန္ကိုု လာလည္ေတာ့ သူ ့ရဲ ့ fans ေတြ သြားၾကိ ုုၾကတယ္။ သူ ့ပရိသတ္က မနည္းမေနာ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ ့ေတာင္ သူ ့ fans ။ ဝိုုင္းကိုု ေၿပာၿပေတာ့ သူမသိဘူးတဲ့ သူ ့ကိုုဓာတ္ပံုုေတြ ပိုု ့ေပးပါ သိခ်င္လိုု ့တဲ့။



ဝိုုင္းအစ္မလတ္ ရန္ကုုန္၊ ပုုဂံ၊ ေတာင္ၾကီး၊ အင္းေလး သြားလည္တာ သေဘာက်တယ္။ အရမ္းေကာင္းတယ္ဆိုုလိုု ့ ၿမန္မာၿပည္က သြားတိုုက္ေဆးေတာင္ ဝယ္လာတယ္လိုု ့ေၿပာလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့မွာ သိခ်င္လိုုက္တာ ဘာသြားတိုုက္ေဆးလဲလိုု ့။ သိခ်င္လိုု ့ ဓာတ္ပံုုပိုု ့ေပးပါဟယ္ဆိုုတာ ခုုထိ မပိုု ့ေပးေသးဘူး ေတာင္းရဦးမယ္။ ၈ မိုုင္ေက်ာ္ဆိုုေတာ့ အေတာ္ပင္ပန္းတယ္ ေၿခဖဝါးၾကိမ္းတယ္။ ဆူနမ္ေၿပာသလိုုေပါ့ အိမ္မွာ ကိုုယ့္ဘာသာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနလိုု ့ရတာကိုု ကိုုယ့္ဒုုကၡကိုု က်င္းတူးၿပီးရွာတာ။ မၾကီးကိုု ခံႏိုုင္ပါ့မလားလိုု ့စိတ္ပူေနတာ ခံႏိုုင္သားပဲ။ အနည္းဆံုုး ၆ မိုုင္ေလာက္ ေလွ်ာက္ႏိုုင္မွ ကိုုယ္တိုု ့နဲ ့အတူ ေတာင္တက္ႏိုုင္မွာ မယ္ႏုုေနလိုု ့ကေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့နဲ ့ လိုုက္လိုု ့မရဘူး။ ဒါေတာင္ ကိုုယ္တိုု ့က hiking meetup အဖြဲ ့ေတြယွဥ္ရင္ ႏုုေနေသးတာ။ သူတိုု ့ေတြက လမ္းေလွ်ာက္တာလည္း အရမ္းၿမန္ အနည္းဆံုုး ၈ မိုုင္ကေန ၁၀ မိုုင္ေလွ်ာက္တာ။ မက္ဟန္တန္ကႊ်န္းတပတ္ ၂၄ မိုုင္ေလွ်ာက္တဲ့ ဆြန္တာဆိုုတာ ရိွေသးတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ေတာ့ ဒီတသက္ အဲဒီလိုုမ်ိဳး ေလွ်ာက္ႏိုုင္မယ္လိုု ့ေတာ့ မထင္။ ဝိုုင္းက ေဂ်ာ ့ဝါရွင္တန္တံတားေအာက္ဖက္ကေန ဟတ္ဆန္ၿမစ္ေဘးတေလွ်ာက္ မက္ဟန္တန္ဖက္ကေန ဝိုုင္လင္းအဖြဲ  ့နဲ ့ ေလွ်ာက္ဖူးတယ္တဲ့။ အဲဒီတုုန္းက ရာသီဥတုုကလည္း အရမ္းပူ ဝိုုင္လင္းတိုု ့ကလည္း ေလွ်ာက္တာအရမ္းၿမန္ေတာ့ လမ္းတဝက္မွာတင္ က်န္ခဲ့တာတဲ့။ ရာသီဥတုု ေကာင္းတဲ့ေန ့ ေအးေအးေဆးေဆး သာသာယာယာ ဟတ္ဆန္ၿမစ္ေဘးအတိုုင္း မက္ဟက္တန္ဖက္ကေန လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကမလိုု ့ စီစဥ္ထားၾကတယ္။ ႏိုုဝင္ဘာ ၁၃ တနဂၤေႏြ မမီးငယ္ လာေခၚဝင္ေပးလိုု ့ နယူးဂ်ာဆီဘုုန္းၾကီးေက်ာင္း အလႈကိုု ေရာက္ၿဖစ္တယ္။



ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္း မေရာက္ခင္ ကုုလားဆိုုင္ဝင္ၿပီး ေစ်းဝယ္ၾကေသးတယ္။ ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲကိုု ငါးပိေထာင္းနဲ ့ေကႊ်းတာ စားေကာင္းတယ္။ မခုုိင္ မိတ္ဆက္ေပးလိုု ့ မႏိုုင္းႏိုုင္းစေနနဲ ့ စကားေၿပာၿဖစ္ၿပီး ဓာတ္ပံုုအမွတ္တရ ရိုုက္ၾကတယ္။ ေႏြဦးေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ႏႈတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ ့ ေဆာင္းက ပိုုေအးေနသလားမသိ။ ဝါရွင္တန္ဒီစီ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္က မတ္လလယ္ကေန ဧၿပီလလယ္အထိ က်င္းပေပမဲ့ ခ်ယ္ရီေတြက ဧၿပီလလယ္ေလာက္မွ ပြင့္တာဆိုုေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္ေလာက္မွ သြားမယ္ဆိုုၿပီး စိတ္ကူးထားတာ ဒီႏွစ္ ခ်ယ္ရီေတြ ေစာေစာပြင့္တယ္လိုု ့ ဆူနမ္ သတိေပးမွပဲ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ခ်ယ္ရီေတြ အစြမ္းကုုန္ ပြင့္မဲ့အခ်ိန္က မတ္ ၁၂ - ၁၅ ဆိုုေတာ့ ၁၆ - ၁၇ လာမယ္ေပါ့။ ဆူနမ္က သူ ေမရီလန္းမွာ မတ္ ၁၉  အထိရိွမွာ ရာမားအိမ္မွာ လာအိပ္ၿပီး မတ္ ၁၉  မွ အတူတူ ၿပန္ရေအာင္ ရာမားက grill ဝယ္ထားတယ္ ဘာဘီက်ဴး လုုပ္စားရေအာင္တဲ့။ ကားလက္မွတ္ဝယ္ၿပီး တိုု ့သူငယ္ခ်င္းေတြ မေတြ ့ရတာၾကာၿပီ ဆံုုရေအာင္ဆိုုၿပီး စီစဥ္ထားတာ။ ႏွင္းမုုန္တိုုင္းတိုုက္ ရာသီဥတုုေအးလိုု ့ ခ်ယ္ရီမပြင့္ဘူး မတ္ ၁၉ - ၂၂ ပြင့္မယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ ကားလက္မွတ္ကိုု ၿပန္လဲ၊ ဟိုုတယ္ကိုု ဘြတ္၊ ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့လည္း မေတြ ့ၿဖစ္ေတာ့ဘူး။ ရာသီဥတုုေအးေတာ့ ခ်ယ္ရီေတြပြင့္ပါ့မလား၊ ေအးလြန္းလိုု ့ ေရခဲရိုုက္သလိုု ၿဖစ္သြားၿပီလားနဲ ့ တေန ့တေန ့ peak bloom watch ကိုု ၾကည့္ရတာဆိုုတာမ်ား။ မတ္ ၂၃ - ၂၄ ဝါရွင္တန္ဒီစီ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္က ဓာတ္ပံုုေတြကိုု ေနာက္ေတာ့မွ တင္မယ္ေနာ္။

စန္းထြန္း
 မတ္လ ၁၉ ၊ ၂၀၁၇။


11 March 2017

ယူအက္စ္သြား ေတာလား - ၂၅

ႏိုုဝင္ဘာ ၅ ရက္ စေနေန ့မွာေတာ့ နယူးေယာက္ကေန ေၿမာက္ဖက္စူးစူး upstate ဖက္မွာရိွတဲ့ bear mountain ဝက္ဝံေတာင္ သြားတက္ၿဖစ္ပါတယ္။ ဝက္ဝံေတာင္ကိုု ၂၀၁၄ ဂ်ဴလိႈင္လက ပထမဆံုုးအၾကိမ္ သြားခဲ့တာဆိုုေတာ့ မေရာက္တာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ အဲဒီတုုန္းက ေႏြရာသီ ခုုက ေဆာင္းဦးရာသီ။ နယူးေယာက္ Port Authority Bus Terminal ကေန ဘတ္စ္ကားက မနက္ ၈ ၄၅၊ ၁၁ ၁၅ ႏွစ္စီးထြက္ေတာ့ မနက္ ၈ နာရီကား စီးမယ္လိုု ့ ကိုုယ္ကေရႊးခ်ယ္တာကိုု ဝိုုင္းက နင့္အစ္မက မနက္အေစာၾကီး မထႏိုုင္ဘူးဆိုု၊ နင္ေၿပာေတာ့ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု Path ရထားေတြက ေႏွးတယ္ဆိုု၊ ငါက ဂရမ္းစန္ထရယ္နားမွာေနတာ ဘတ္စ္ကားဂိတ္နဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ မိနစ္ ၂၀၊ နင္က ရထား ၁ နာရီေက်ာ္ေလာက္ စီးလာရမွာ၊ မနက္ ၈ နာရီ ၄၅ ဘတ္စ္ကားကိုု မွီပါ့မလား၊ ေန ့လည္ဘတ္စ္ကားကိုု စီးရေအာင္ေလလိုု ့ တိုုက္တြန္းတယ္။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု ရထားက နည္းလည္းနည္း ေႏွးလည္းေႏွးေတာ့ အိမ္ကေန ေစာေစာထြက္တာေတာင္ ေနာက္က်ခ်င္ေနေသးတယ္။ ေၿမေအာက္ထဲဆိုုေတာ့ ဝိုုင္းကိုု မတ္ေဆ့ပိုု ့လိုု ့မရ ဖုုန္းေခၚလိုု ့မရ ပ်ာေလာင္ခပ္ေနၿပီ။ ၁၁ နာရီထိုုးခါနီးေတာ့ ဝိုုင္းက ဖုုန္းဆက္လာတယ္ ဘယ္နားေရာက္ေနၿပီလဲေပါ့။ ရထားေပၚမွာ ေနာက္ထပ္ ၅ မိနစ္ဆိုုေရာက္ၿပီ လက္မွတ္ကိုု အရင္သြားထုုတ္ႏွင့္ပါ။ ဝိုုင္းက လက္မွတ္ထုုတ္ၿပီးေတာ့ ဘယ္ဂိတ္မွာဆိုုတာေၿပာ။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာက North Wing ၊ South Wing ရိွေတာ့ ဝန္ထမ္းကိုုေမး အသည္းအသန္ေၿပး ဂိတ္ေပါက္ေရာက္ေတာ့ တန္းစီေနၾကၿပီ။

တန္းဝင္စီ ဝိုုင္းကိုုဖုုန္းဆက္ေတာ့ လာေနၿပီတဲ့ လည္ပင္းကိုုုု အရွည္ၾကီးေမာ့ၿပီး ၃၆၀ ဒီဂရီ ပတ္ပတ္လည္ၾကည့္ၿပီးရွာ။ ခဏၾကာေတာ့ ေခါင္းပတ္ခ်ာလည္ယမ္းၿပီး ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ရွာေနတဲ့ ဝိုုင္းကိုုေတြ ့တယ္။ ဘတ္ကားဂိတ္မွာ ဘတ္စ္ကားကိုုေတြ ့ၿပီး မွီတယ္ဆိုုတာ ေသခ်ာေတာ့မွ ဟင္းခ်ႏိုုင္ေတာ့တယ္။ အဲဒီလိုု သြားလိုုက္ရင္ အၿမဲသုုတ္သုုတ္ပ်ာပ်ာ ဘယ္ေတာ့မွ ေအးေအးေဆးေဆး ရိွတယ္ဆိုုတာမရိွဘူး။ ဝက္ဝံေတာင္ကိုု ၅၆ မိုုင္ ၁ နာရီခြဲသာသာေလာက္ ေမာင္းရတယ္။ ေတာင္ကုုန္းေတာင္ၾကားေတြက အိမ္လွလွေလးေတြကိုုၿမင္ေတာ့ ပင္စင္ယူတဲ့အခါ အဲဒီလိုုေနရာမ်ိဳးမွာ ေနခ်င္တာ။ မနီးမေဝးမွာ ဟတ္ဆန္ၿမစ္က ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေအးေအး စီးဆင္းလိုု ့။ ဝိုုင္းက အဲဒီလိုုသဘာဝေတာေတာင္ေတြကိုု ပိတ္ရက္ေတြမွာသာ သြားလည္ခ်င္တာ ေနမလားေမးရင္ မေနခ်င္ဘူးတဲ့။ orchestra ၊ musical ၊ broaday ၊ gym ၾကိ ုုက္တဲ့သူဆိုုေတာ့ ၿမိ ုု ့ၿပမွာပဲ ေနခ်င္တယ္တဲ့။ လမ္းတေလွ်ာက္ တေတာလံုုးတေတာင္လံုုး ေရႊဝါေရာင္ၿဖစ္ေနတာမ်ား အင္မတန္ လွပါေပတယ္။ ကားဆရာက ကားကိုုလမ္းေဘး ထိုုးရပ္ေတာ့ ဘာမ်ားၿဖစ္လဲေပါ့။ ေနာက္က ေက်ာင္းသားေလးေတြ စကားေၿပာတာက်ယ္လိုု ့ စကားကိုုတိုုးတိုုးေၿပာဖိုု ့၊ တၿခားခရီးသည္ေတြကိုု ကိုုယ္ခ်င္းစာဖိုု ့၊ နားၾကပ္နဲ့ စကားေၿပာ၊ သီခ်င္းနားေထာင္ဖိုု ့ တိုုက္တြန္းတယ္။

ဘတ္စ္ကားမမွီမွာစိုုး၊ မတ္ေဆ့ပိုု ့လိုု ့မရ၊ ဖုုန္းေခၚလိုု ့မရလိုု ့ ရထားေပၚမွာ ပ်ာယာခပ္ေနတဲ့ပံုု
ready to jump
I can fly ! 

ေန ့လည္ ၁၂ နာရီခြဲ ဝက္ဝံေတာင္ေရာက္ေတာ့ ဗိုုက္ဆာေနၿပီ။ သယ္လာတဲ့ ထမင္းေၾကာ္၊ sandwich ၊ မုုန္ ့ေတြစားၿပီး ေတာင္စတက္ၾကတယ္။ ရာသီဥတုုက ေႏြးေႏြးေလး ေနလည္းပူေတာ့ ေတာင္တက္ဖိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ထြက္ဖိုု ့ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ေန ့ေလးပဲ။ wide angle lens နဲ့ ရႈခင္းပံုုကိုု ရိုုက္မယ္လိုု ့ အားခဲထားတာ ကင္မရာက ဖြင့္မရဘူး။ ေတာ္ေသးတယ္ မၾကီးကင္မရာ ယူလာေသးလိုု ့။ ဗာမြန္ခရီးတုုန္းက ခုုန္တဲ့ပံုုကိုု အိုုင္ဖုုန္းနဲ့ ရိုုက္တတ္သြားၿပီဆိုုေတာ့ ခုုန္တဲ့ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။ အိုုင္ဖုုန္းမွာ အလယ္ကအဝိုု္င္းၾကီးကိုု တရစပ္ဖိထားရင္ ခုုန္တဲ့ပံုု တပံုုေတာ့ မိတာပါပဲ။ ဝိုုင္းက မခုုန္ဘူး ခုုန္ရတာ ပင္ပန္းတယ္။ တက္ေနၾက အလြယ္ဆံုုးလမ္းေၾကာင္းအတိုုင္း စတက္ၾကတယ္။ ဒီတေခါက္ေတာ့ လူအင္မတန္ ့ အင္မတန္ မ်ားတယ္။ နားခ်င္ရင္ေတာင္ ကိုုယ့္ေနာက္မွာလူရိွေတာ့ သိပ္မနားၿဖစ္ဘူး။ ပထမတေခါက္တုုန္းကေတာ့ လူလည္းရွင္းေတာ့ ၅ မိနစ္ေလာက္တက္ၿပီး ၁၀မိနစ္ေလာက္နားေတာ့ ပင္ပန္းတယ္လိုု ့ မခံစားမိဘူး။ ဒီတေခါက္ေတာ့ ေဟာဟဲေနတာပဲ ၂ ႏွစ္ အသက္ၾကီးသြားလိုု ့ကိုုယ္ကပဲေမာေနတာလားလိုု ့ ဝိုုင္းကိုုေမးၾကေတာ့ သူလည္း ေမာတယ္တဲ့။ ဝိုုင္းက ကိုုယ္ထက္ အမ်ားၾကီး က်န္းမာတယ္။ cold springs မွာ တေနကုုန္ ေလွ်ာက္သြား ေတာင္တက္ၿပီးလိုု ့ ရထားေပၚမွာလည္းအိပ္ အိမ္ေရာက္တာနဲ ့ ကိုုယ္က ကုုတင္ေပၚမွာ ပစ္လဲရေပမဲ့ ဝိုုင္းက ဂႊ်န္လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့နဲ ့ လမ္းသြားေလွ်ာက္တာ ည ၁၁ နာရီ အိမ္ၿပန္ေရာက္တယ္။

က်န္းမားသန္စြမ္းတဲ့ ဝိုုင္းေတာင္ ေမာတယ္ဆိုုေတာ့ အင္း တကယ္ေမာတာေပါ့။ ပထမဆံုုးဗ်ဴးပိြဳင့္မွာ မၾကီးက follow me လိုုရိုုက္ေတာ့ ဝိုုင္းက သူလည္းရိုုက္ခ်င္တယ္တဲ့။ ကိုုယ္ကေတာ့ ေမာလိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ထက္ နားဖိုု ့သာ စဥ္းစားေနေပမဲ့ ဓာတ္ပံုုၾကိ ုုက္တဲ့ ဝိုုင္းနဲ ့မၾကီးက ဓာတ္ပံုုရိုုက္မပ်က္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တာရပ္ၿပီး ေရွ ့ဆက္ဖိုု ့ သတိေပးရတယ္။ တကယ့္ကိုု photography hiking ပဲ။ ေတာင္ထိပ္နားနီးရင္ ဆင္းလာတဲ့သူေတြေမး ေရာက္ခါနီးၿပီလားေပါ့ အားလံုုးက နီးနီးေလးလိုု ့ ေၿဖတယ္။ ေန ့လည္ ၂ နာရီထိုုးလိုု ့မွ ေတာင္ထိပ္မေရာက္ေသးရင္ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေတာင္ေအာက္ကိုု ၿပန္ဆင္းမယ္။ ည ၅ နာရီ ၂၀ မွာ နယူးေယာက္ကိုု ေနာက္ဆံုုးထြက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားကိုု မွီမွၿဖစ္မယ္။ ေတာင္ထိပ္နားေရာက္ေလ မတ္ေစာက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေမာတယ္။ ေတာင္ထိပ္မွာလည္း လူေတြအမ်ားၾကီး။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ပတ္ပတ္လည္ကေတာင္ေတြ၊ ဟိုုးအေဝးမွာ ရစ္ေခြစီးဆင္းေနတဲ့ ဟတ္ဆန္ၿမစ္၊ ေရႊေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြနဲ ့ေတာင္ထိပ္ကေန ၿမင္ရတဲ့ရႈခင္းက အေတာ္ေလးလွတာပဲ။ ေတာင္ဆင္ေၿခေလွ်ာေလးမွာထိုုင္ၿပီး ဓာတ္ပံုုေတြရိုုက္ၾကေတာ့ ဝိုုင္းက လိုုက္မလားဘူး ေၾကာက္လိုု ့။ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ ဓာတ္ပံုုေတြ ရိုုက္ေနတာၿမင္ေတာ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခ်င္ေဇာနဲ ့ ဆင္းလာတယ္ ဒူးေတြက တဆတ္ဆတ္တုုန္လိုု ့။ ေရွ ့ကအတြဲ ဆင္းသြားလိုု ့ ၿမင္ကြင္းက ရွင္းသြားတာနဲ ့ ဓာတ္ပံုုထပ္ရိုုက္ၾကၿပန္တယ္။


အဆင္းၾကေတာ့ မနည္းဘရိတ္အုုပ္ၿပီး ဆင္းရတယ္။ ဝိုုင္းက အဆင္းေႏွးတယ္ ထိန္းၿပီးဆင္းရလိုု ့။ ဓာတ္ပံုုကိုုလည္း အေၿပးအလႊားရိုုက္ ညေန ၄ နာရီခြဲ မၾကာခင္ ေနဝင္ေတာ့မယ္ဆိုုေတာ့ မ်က္မွန္သမားေတြၿဖစ္တဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ အလင္းေရာင္မရိွဘဲ ေတာင္ေအာက္ကိုု ဆင္းဖိုု ့ဆိုုတာ မၿဖစ္ႏိုုင္ေတာ့ တက္သုုတ္ရိုုက္ ဆင္းရတယ္။ ဝိုုင္းက လွစ္ခနဲရပ္ၿပီး ေရကန္ကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္ မၾကီးက အေတာ္ေဝးေဝးမွာရိွတဲ့ အိမ္သာကိုု သြားတယ္။ ဘတ္စ္ကားေစာင့္တဲ့ ေနရာကိုုသိၿပီး ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားကိုု ေတြ ့လိုုက္ေတာ့  ဝိုုင္းေရ ခဏေစာင့္ေနေပးပါေနာ္ မၾကီးရဲ ့ဖုုန္းေရာ ကိုုယ့္ဖုုန္းေရာ ဘက္ထရီမရိွေတာ့ဘူး မၾကီးကိုု လိုုက္ေခၚလိုုက္ဦးမယ္။ အိမ္သာဆီေၿပးတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ မၾကီးကိုုရွာတာ မေတြ ့ဘူး။ အိမ္သာမွာ ေအာ္ေခၚေတာ့လည္း မထူးဘူး လမ္းအေၿခာက္ခံစက္ ဆူညံသံေၾကာင့္ မၾကားတာလား မသိဘူး။ အိမ္သာေအာက္ေၿခက ဖိနပ္ေတြ လိုုက္ၾကည့္ေတာ့ဘူး မေတြ ့ဘူး။ ဟိုုက္ ဒုုကၡပဲ ကားကထြက္ေတာ့မယ္ အေၿပးအလႊား ကားဂိတ္ဆီေၿပးေတာ့ မၾကီးက ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ ဝိုုင္းက နင္ ေၿပးသြားတုုန္း နင့္အစ္မ ဟိုုဖက္က ထြက္လာတာၿမင္ေတာ့ ဟာ သြားၿပီလိုု ့ ဘယ္လိုုလိုုက္ေခၚရမလဲလိုု ့ စဥ္းစာေနတာတဲ့။ ဝိုုင္းေဘးနားမွာ ေဒးဗစ္ကိုုေတြ ့တယ္ နင့္အစ္မက ဘယ္တုုန္းက ေရာက္တာလဲ ေမးတယ္။ ေဒးဗစ္က လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့မွာ ဝိုုင္းနဲ ့ခင္တယ္ အသက္က ၆၀ ေက်ာ္ေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ထက္ ေတာင္အမ်ားၾကီး တက္ႏိုုင္တယ္။ ေတာင္တက္ဖိနပ္ကိုု အၿမဲစီးေလ့ရိွၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္ အၿမဲေရွ ့ဆံုုးက။ အပါလာခ်ိန္းေတာင္တက္အဖြဲ ့ဝင္ၿဖစ္ၿပီး အနည္းဆံုုး ၇ မိုုင္ကေန ၁၀ မိုုင္အထိ ေတာင္တက္ႏိုုင္တယ္။

ကိုုယ္ေတြကေတာ့ ၄ မိုုင္ေလာက္ဆိုု ဟိုုက္ေနၿပီ။ upstate Cold Springs ဖက္မွာ ေတာင္တက္တဲ့အေၾကာင္း ေၿပာၾကရင္း သူလမ္းညႊန္ေကာင္းလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ Cold Springs ၊ Bear Mountain တက္ၿဖစ္တာေပါ့။ ေဒးဗစ္က စီပီေအဆိုုေတာ့ အမ္ဘီေအ၊ စီပီေအ၊ စာရင္းကိုုင္အေၾကာင္း မၾကီးက ေဒးဗစ္ကိုုေမးလိုု ့ အီးေမးလ္အဆက္အသြယ္ ရိွဖူးတာကိုု မွတ္မိေနတယ္။ ဘတ္စ္ကားက ကိုုယ္ေရာက္ၿပီး ၁၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာမွထြက္တယ္။ ေဒးဗစ္က ဝက္ဝံေတာင္ကိုု တက္တာမဟုုတ္ဘူး အပါလာခ်ိန္းေတာင္တက္လမ္းက ၁၀ မိုုင္ခရီး ေတာင္တက္တာပါတဲ့။ ကိုုယ္ေတြမ်ား ခုုခ်ိန္မွာေတာင္ ၁၀ မိုုင္ မတက္ႏိုုင္ေသးတာ သူ ့လိုု အသက္ ၆၀ အရႊယ္မွာ ၁၀ မိုုင္ တက္ဖိုု ့ဆိုုတာ မၿဖစ္ႏိုုင္ေသးဘူးလိုု ့ထင္တယ္လိုု ့ ဝိုုင္းကိုုေၿပာေတာ့ ေထာက္ခံတယ္တဲ့။ AT လိုု ့အတိုုေကာက္ေခၚၾကတဲ့ Appalachain Trail က ေတာင္ဖက္ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာၿပည္နယ္ Springer Mountain ကေန ေၿမာက္ဖက္ မိန္းၿပည္နယ္ Mount Katahdin ေတာင္အထိ မိုုင္ ၂၂၀၀ ေက်ာ္ ရွည္လ်ားၿပီး ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ၊ ေၿမာက္ကာရိုုလိုုင္းနား၊ တန္နက္ဆီ၊ ဗာဂ်ီနီးယား၊ အေနာက္ဗာဂ်ီးနီးယား၊ ေမရီလန္း၊ ပန္ဆယ္ေဘးနီးယား၊ နယူးဂ်ာဆီ၊ နယူးေယာက္၊ ကြန္နက္တီကပ္၊ မက္ဆာခ်ဴးဆက္၊ ဗာမြန္၊ မိန္း၊ နယူးဟန္ရိႈင္းယား ၿပည္နယ္ ၁၄ ခုုကိုု ၿဖစ္သန္းသြားတဲ့ ေတာင္တက္လမ္း။ ေတာင္တက္သမားတိုုင္း သိၾကတဲ့ အေရွ ့ဖက္ကမ္းေၿခက နာမည္ၾကီး ေတာင္တက္လမ္း။

wefie !

တခ်ိဳ ့ေတာင္တက္သမားေတြက တခါတည္း အစအဆံုုး thru-hiking တက္ၾကၿပီး တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ခုုတခါမွာ ဒီအပိုုင္းကေန ဒီအပိုုင္း ေနာက္တခါမွာ ေနာက္တပိုုင္း section-hiking "yo-yo" တက္ၾကပါသတဲ့။ မက္ဆီကိုုကေန ကယ္လီဖိုုးနီးယား၊ ေအာ္ရီဂြန္၊ ဝါရွင္တန္ၿပည္နယ္ေတြကိုု ေက်ာ္ၿဖတ္ၿပီး ကေနဒါအထိ မိုုင္ ၂၆၅၀ ရွည္လ်ားတဲ့ အေနာက္ဖက္ကမ္းေၿခက PCT  လိုု ့ အတိုုေကာက္ေခၚၾကတဲ့ Pacific Crest Trail လည္း နာမည္ၾကီးတယ္။ PCT  thru-hiking ကိုုယ္ေတြ ့အၿဖစ္အပ်က္ေတြကိုု ေရးထားတဲ့အေၾကာင္း Cheryl Strayed ရဲ ့ Wild: Lost and Found on the Pacific Crest Trail စာအုုပ္က အေတာ္နာမည္ၾကီးတယ္။ ရီေနဝွစ္သာစပြန္းက ရုုပ္ရွင္ရိုုက္ထားတယ္ စာအုုပ္ကေတာ့ အေတာ္စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ေကာင္းတယ္ စာအုုပ္ကိုု ဖတ္ၿပီးၿပီ ရုုပ္ရွင္ကိုုေတာ့ မၾကည့္ရေသးဘူး။ အၿပန္က်ေတာ့ မၾကီးကိုု လမ္းေပၚက အမွတ္အသား၊ ဆိုုင္းဘုုတ္ေတြ၊ ကားေမာင္းရင္ လိုုက္နာရမဲ့ စဥ္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကိုု သင္ၾကားၿပသေတာ့ သိၿပီးသားေတြတဲ့။ ကိုုယ္က Learner Permit ကိုု ႏွစ္ၾကိမ္၊ Driving Test ကိုု ၅ ၾကိမ္ေလာက္ ေၿဖၿပီးမွ ကားေမာင္လိုုင္စင္ ရခဲ့တဲ့သူ။ သိၿပီးသားဆိုုတဲ့ မမေလး တစ္ခါတည္းနဲ ့ကားေမာင္လိုုင္စင္ရရင္ေတာ့ ဟန္က်ေပမဲ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေၿဖရရင္ေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေၿဖၿပီမွ ကားေမာင္လိုုင္စင္ရမလဲ မသိဘူး။ အၾကိမ္နည္းနည္းနဲ ့ ရမလား ကိုုယ့္္ကိုုမ်ား စံခ်ိန္ခ်ိဳးေလမလား။ အၿပန္လမ္းမွာ ပင္ပန္းလိုု ့ အိပ္တာတေရးရတယ္။ ေရွ ့အပတ္ ဟတ္ဆန္ၿမစ္ေဘးက Palasides Trail အတိုုင္း ဟိုုက္ကင္းထြက္တဲ့ ဓာတ္ပံုုေတြကေတာ့ ေနာက္ပိုု ့စ္မွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

စန္းထြန္း
မတ္ ၁၁၊ ၂၀၁၇။


ဘယ္လိုုဓာတ္ပံုုရိုုက္ရင္ ဓာတ္ပံုုလွလွေလးေတြ ထြက္မလဲလိုု ့ ေခါင္းခ်င္းဆိုုင္ေနၾကစဥ္
photographer & model
talk...talk..talk
be model during 6 miles, 1100ft hiking
Appalachain Trail - AT
Photo Credit : Google
Pacafic Chest Trail  - PCT
Photo Credit : Google

05 February 2017

ယူအက္စ္သြား ေတာလား - ၂၄

၂၀၁၆ ေအာက္တိုုဘာ ၂၉  စေနေန ့မွာေတာ့  Beatiful gardens, historic mansions & fall foliage လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ဖိုု ့အတြက္ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ summit ၿမိ ုု ့ေလးဆီ ဂႊ်န္လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့နဲ ့သြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ နယူးေယာက္ penn station ကေန ၁၁ နာရီ ၁၁ မိနစ္ထြက္တဲ့ Morris - Essex line NJ Transit ရထားစီးရင္ Summit ကိုု ၁၂ နာရီ ၇ မိနစ္မွာ ေရာက္ပါတယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ကေတာ့ နယူးေယာက္ကေန တဘူတာေၿမာက္ အိမ္နားက Broad Street ဘူတာကိုု ၁၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ၉  နာရီ ၂၀ မိနစ္မွာ ေရာက္လာတဲ့ ရထားကိုု တက္စီး။ ဒီရထားက ႏွစ္ထပ္ရထား အေပၚထပ္ကိုုတက္ East Orange ၊ Orange ၊  Highland ၊ Mountain ၊  South Orange ၊ Maple Wood Milburn ၊ Short Hills ဘူတာကိုု ေက်ာ္လြန္ၿပီးေတာ့မွ Summit ဘူတာကိုု ေရာက္ပါတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ သစ္ပင္ေတြက အဝါေရာင္၊ အနီေရာင္၊ ေတာင္ကုုန္းေပၚက အိမ္လွလွေလးေတြနဲ ့ ရႈခင္းအင္မတန္လွတယ္။ ငါတိုု ့ေတာ့ ရထားေပၚ တက္ၿပီေဟ့ ၾကည့္ရတာ ငါတိုု ့ရထားတစီးတည္းေနမွာ၊ အတြဲနံပါတ္ကိုု မတ္ေဆ့ပိုု ့လိုုက္ေတာ့ သူလည္း အဲဒီအတြဲနံပါတ္မွာတဲ့။ ငါက အေပၚထပ္မွာ သူလည္း အေပၚထပ္မွာတဲ့ ရထားတြဲကိုု လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ဝိုုင္းကိုုေတြ ့တယ္။ ဝိုုင္းနဲ ့မေတြ ့တာ အေတာ္ၾကာၿပီ ၃ လေက်ာ္ေလာက္ေတာင္ရိွၿပီ။  ညႊန္ထားတဲ့အတိုုင္း ဘူတာတဖက္ၿခမ္းက စတားဘာ့ခ္ဆိုုင္ေရွ ့မွာ လူအုုပ္ၾကီးကိုု ေတြ ့တယ္။ ဂႊ်န္ကိုု ႏႈတ္ဆက္ မၾကီးနဲ ့ မိတ္ဆက္ေပး တိုုးဂိုုက္ခ ၂ က်ပ္ေပး။ အသိဘယ္သူေတြမ်ား ပါလဲလိုု ့ၾကည့္ေတာ့ ေဘာ့ဆိုုတဲ့ အန္ကယ္ၾကီး၊ ေမာ္ဒယ္လုုပ္ခဲ့ဖူးတယ္လိုု ့ေၿပာတဲ့ ၿပင္သစ္သူနဲ ့တူနဲ ့ အရပ္ရွည္ရွည္ ေဘာ္ဒီလွလွ ႏႈတ္ခမ္းနီနဲ ့ လွပေနဆဲ ႏုုပ်ိဳတက္ၾကြေနတဲ့ အန္တီၾကီး၊ ၄ ေယာက္ေလာက္ကိုု သိတယ္။





အေမရိကန္သမၼတေလာင္း အၾကိတ္အနယ္ မဲဆြယ္ေနၾကခ်ိန္ဆိုုေတာ့ ဘယ္သူ ့ကိုု မဲေပးမွာလဲလိုု ့ ေဘာ့ကိုုေမးေတာ့ သူက ရီပါပလင္ကန္ ဒါေပမဲ့ ဒီမိုုကရက္ပါတီက ေရႊးခ်ယ္ထားတဲ့သူကိုု မဲေပးမွာပါတဲ့။ သူတိုု ့ရီပါပလင္ကန္ပါတီက ၿပင္ဖိုု ့လိုုတယ္တဲ့။ ေအာင္မေလး ေဒၚနယ္ထရန္ ့သာ သမၼတၿဖစ္လိုု ့ကေတာ့ ႏိုုင္ငံေၿပာင္းၾကမယ္တဲ့။ ႏိုုင္ငံေရးစိတ္မဝင္စားတဲ့ ဝိုုင္းဆီကေန ဒီစကားၾကားရေတာ့ အံ့ၾသမိတယ္။ ဘာကိုုၿပသလဲဆိုုေတာ့ ဒီႏွစ္အေမရိကန္သမၼတေရႊးေကာက္ပြဲက လူေၿပာမ်ား၊ စိတ္ဝင္စားမႈမ်ားတယ္။ ႏိုုင္ငံေရးစိတ္မဝင္စားတဲ့သူဆီကေတာင္ ႏိုုင္ငံေရးစကား ေၿပာလာတယ္ဆိုုေတာ့။ ကိုုယ္တိုု ့ကေတာ့ ေဒၚနယ္ထရန္ ့ ေၿပာဆိုုၿပ ုုမႈတာေတြကိုု မၾကိ ုုက္ဘူး။ ၿမန္မာ့ႏိုုင္ငံေရးအတြက္ ဟီလာရီက ေဆာင္ရႊက္တယ္၊ အေမစုုနဲ ့လည္း ခင္မင္ရင္ႏွီးမႈရိွေတာ့ ဟီလာရီသာ အေမရိကန္သမၼတၿဖစ္လာခဲ့ရင္ ၿမန္မာႏိုုင္ငံအတြက္ အက်ိဳးမ်ားဖိုု ့ရိွတယ္ဆိုုၿပီး ဟီလာရီကိုု ေထာက္ခံတယ္။ ဒါ အေမရိကန္ရဲ ့ သက္တမ္းအရင့္ဆံုုး Dinner ေတြထဲကတစ္ခုုလိုု ့ ဂႊ်န္ကရွင္းၿပေတာ့ အေမရိကန္ အန္ကယ္၊ အန္တီၾကီးေတြက ဝိုုး ဝါး ၿဖစ္ၾကေပမဲ့ ဘာမွမသိတဲ့ ကိုုယ္တိုု ့ကေတာ့ ဓာတ္ပံုုပဲရိုုက္။ Dinner ဆိုုတာ ၁၉၂၀ ကေန ၁၉၄၀ ေလာက္အထိ အေရွ ့ေၿမာက္ပိုုင္း၊ အေနာက္အလယ္ပိုုင္းေဒသေတြဆီမွာ ဖြင့္ခဲ့တဲ့ fast food ေတြေရာင္းတဲ့ စားေသာက္ဆိုုင္ေလးပါတဲ့။ အမ်ိဳးသားေတြ အရက္အလြန္အကႊ်ံေသာက္ၿပီး အလုုပ္မလုုပ္လိုု ့ အမ်ိဳးသမီးေတြက အရက္ေသစာ ေသာက္စား၊ ေရာင္းဝယ္မႈကိုု ထိန္းခ်ဳပ္ဖိုု ့ အစိုုးရကိုု တိုုက္တြန္းတဲ့ လုုပ္ေဆာင္ခ်က္ Temperance Movement ဟာ ၁၈၂၆ ေလာက္မွာ အားေကာင္းခဲ့ပါတယ္တဲ့။





ၿမိ ုု ့လယ္ေကာင္ကိုု တပတ္ေလာက္ပတ္ၿပီး ေန ့လည္စာစားဖိုု ့ နာရီဝက္အခ်ိန္ေပးတယ္။ ဘူတာေဘးနားက ပန္းၿခံမွာထိုုင္ၿပီး ပါလာတဲ့ ထမင္းေၾကာ္၊ ဆန္းဒြတ္စ္၊ ပန္းသီးစား၊ ဓာတ္ပံုုေတြရိုုက္။ ဘူတာက အိမ္သာမွာ တန္းစီေနသူ အားလံုုးက ဂႊ်န္လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ကလူေတြ။ Summit ၿမိ ုု  ့က ေတာင္ထိပ္မွာရိွတာတဲ့ ရထားနဲ ့လာတုုန္းက ေတာင္တက္ေနတယ္လိုု ့ မခံစားမိလိုုက္ဘူး။ အရင္တုုန္းက ခ်မ္းသာတဲ့ နယူးေယာက္သားေတြက Summit ၿမိ ုု ့ေလးမွာ ေႏြရာသီအပူကိုု လာေရွာင္ၾကတယ္တဲ့။ ၁၉၁၀ နယူးေယာက္ပန္စေတးရွင္ ရထားဘူတာဖြင့္ေတာ့ ပိုုစည္ကားလားတယ္တဲ့။ နယူးေယာက္ပန္စေတရွင္ ရထားဘူတာက ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ၿပီ အဲဒီဘူတာ ဗိသုုကာဒီဇိုုင္းကိုု သိပ္မၾကိ ုုက္ဘူး။ အေမရိကန္မွာ ကိုုယ္သေဘာက်တဲ့ အေဆာက္အဦးေတြက ဂရမ္းစန္ထရယ္ဘူတာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ၿပီ။ ဗိသုုကာလက္ရာ အင္မတန္လွတယ္ တိုုင္မပါဘဲ အမိုုးခံုုးခံုုးၿမင့္ၿမင့္ လမ္းၾကားေလးေတြ၊ အနိမ့္အၿမင့္လမ္းေတြနဲ ့ ဓာတ္ပံုုတဖ်ပ္ဖ်ပ္ ရိုုက္ေနၾကတာ အၿမဲေတြ ့ရတယ္။ ၂၀၁၆ မတ္လတုုန္းက World Trade Center နားမွာဖြင့္လိုုက္တဲ့ Transportation Hub ကမၻာေက်ာ္ စပိန္ဗိသုုကာပညာရွင္  Santiago Calatrava ရဲ ့လက္ရာ မ်က္ေတာင္ေလးေတြနဲ ့တူနဲ ့ Oculus ကိုုလည္း သေဘာက်တယ္။ ဒီဇိုုင္းလက္ရာ ဆန္းသလိုု မွန္ေတြနဲ ့ေဆာက္ထားေတာ့ အလင္းေရာင္ေကာင္းေကာင္းရၿပီး ေကာင္းကင္ၾကီးကိုု ၿမင္ရတာကိုု သေဘာက်တာ။ အဲဒီမွာလည္း တိုုးရစ္ေတြ မနည္းမေနာ။ World Trade Center ဒီဇိုုင္းကိုုလည္း သေဘာက်တယ္ WTC ရဲ ့ ၁၀၀ ၊ ၁၀၂ ထပ္ကေန ကြင္း၊ စေတတန္အိုုင္လန္၊ နယူးဂ်ာဆီ၊ မက္ဟန္တန္ ပတ္ပတ္လည္ ၃၆၀ ဒီဂရီ ရာသီဥတုုေကာင္းရင္ မိုုင္ ၃၀ ေလာက္အထိၿမင္ရတဲ့ One World Observatory ကိုုလည္း သေဘာက်တယ္။

Summit Dinner, New Jersey
Photo Credit : Google

Grand Central Terminal, New York City
Photo Credit : Google

Grand Central Terminal, New York City
Photo Credit : Google

Oculus, Beyond the Hype, Spanish architect, Santiago Calatrava's $4 billion Transportation Hub
Photo Credit : Google

inside Oculus, NYC
Photo Credit : Google


ဝါရွင္တန္ဒီစီက ကယ္ပီတန္အေဆာက္အဦးကိုုလည္း အင္မတန္ သေဘာက်တယ္။ အေတာ္လွပခန္ ့ညားတဲ့ အေဆာက္အဦး ကမၻာေပၚမွာ လံုုၿခံ ုုေရး အတင္းက်ပ္ဆံုုးေနရာထဲမွာ ပါတယ္။ Summit ၿမိ ုု ့သားအမ်ားစုုက ေဝါစတိလမ္းမွာ အလုုပ္လုုပ္တဲ့ လူခ်မ္းသာေတြေနတဲ့ အိမ္ဆိုုေတာ့ အရမ္းလွတယ္။ Hallowen အခ်ိန္ဆိုုေတာ့ အိမ္ေရွ ့မွာ ေသြးသံရဲရဲအရုုပ္ေတြ၊ အုုတ္ဂူေတြ၊ ပင့္ကူ၊ လင္းႏိုု ့အရုုပ္ေတြ ခ်ိတ္ဆြဲလိုု ့၊ တခ်ိဳ ့အိမ္ေတြဆိုု ေၿခာက္လွန္ ့ေနတဲ့ အသံေတြပါ ဖြင့္ထားေတာ့ ေၾကာက္စရာၾကီး။ ညဖက္ဆိုု အဲဒီအိမ္ေရွ ့ တေယာက္တည္း ၿဖတ္ရဲမွာမဟုုတ္ဘူး။ ၿမန္မာအယူအဆနဲ ့ဆိုု မဂၤလာမရိွလိုု ့ဆိုုၿပီး အိမ္မွာအဲဒီလိုုဆင္ဖိုု ့ အေဖအေမက ခြင့္ၿပ ုုမွာမဟုုတ္သလိုု ကိုုယ္ကိုုတိုုင္ကတည္း အိမ္ကိုု အဲဒီလိုမဆင္ခ်င္ဘူးလိုု ့ ဝိုုင္းကိုုေၿပာေတာ့ ဝိုုင္းက အတူတူပဲတဲ့။ အိမ္ေရွ ့လမ္းထဲမွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ၿပင္ေတာ့ သူမ်ားပိုုင္နက္ေၿမ မဝင္သင့္ဘူးလိုု ့ တားတယ္။ အိမ္ေလးေတြကလည္းလွ၊ သစ္ပင္ေတြကလည္းလွ၊ ရာသီဥတုုကလည္း သာယာေတာ့ အင္မတန္ လမ္းေလွ်ာက္လိုု ့ေကာင္းတယ္။ လူ ၅၀ ေက်ာ္ လူစုုလူေဝးၾကီးကိုုေတြ ့ေတာ့ ဘယ္အဖြဲ ့လဲ၊ ဘာလာလုုပ္တာလဲလိုု ့ တခ်ိဳ ့က လွမ္းေမးၾကတယ္။ ဒီအိမ္ကေတာ့ နယူးဂ်ာဆီၿမိ ုု ့ေတာ္ဝန္ေဟာင္း ဘယ္သူ၊ သူ ့ကုုမၺဏီက တိရစ ၦာန္ေတြနဲ ့ စမ္းသပ္ၿပီးတဲ့အခါ  အဲဒီတိရစ ၦာန္ေတြကိုု ပစ္ထားလိုု ့ ဒီအိမ္ေရွ ့မွာ ဆႏၵလာၿပၾကတယ္လိုု ့ ဂႊ်န္က ရွင္းၿပတယ္။ ပန္းၿခံတစ္ခုုကိုု ဝင္လည္တယ္ အင္မတန္ သာယာတယ္။ ေနရာတိုုင္းကလွေတာ့ ေနရာတိုုင္းမွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခ်င္တယ္။ ပန္းခ်ီၿပတိုုက္တစ္ခုုကိုု ဝင္လည္မလိုု ့ဟာ ပိတ္ထားတယ္။ နယူးေယာက္ upstate ဖက္က ဆိတ္ေတြငွားၿပီး ၿမက္ေပါင္းပင္ေတြ ရွင္းလင္းေရးလုုပ္ေတာ့ ဆိတ္ေတြကိုု ေတြ ့ႏိုုင္တယ္လိုု ့ ဂႊ်န္က ေမွ်ာ္လင့္ထားေပမဲ့ ဆိတ္ေတြကိုု မေတြ ့ခဲ့ဘူး။ ပိုုးသတ္ေဆး၊ ေပါင္းေသေဆးေတြထက္ ပိုုထိေရာက္တဲ့ ဆိတ္ေတြနဲ ့ ေပါင္းၿမက္ရွင္းလင္းေရးကိုု ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္ဖက္ လုုပ္တယ္လိုု ့ ေအဘီစီသတင္းမွာ ေတြ ့လိုုက္ဖူးတယ္။

World Trade Center, NYC
Photo Credit : Google

US Capitol
Photo Credit : Google




၄ နာရီခြဲ ရထားကိုု မွီရံုုေလး ဝိုုင္းက လက္မွတ္ဝယ္ထားၿပီးၿပီဆိုုေတာ့ လိုုက္သြားႏွင့္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ကေတာ့ လက္မွတ္ဝယ္ရဦးမွာဆိုုေတာ့ မမီွေတာ့ဘူး ည ၆ နာရီ ရထားနဲ ့ပဲ ၿပန္ရေတာ့တယ္။ ၅ မိုုင္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ တကိုုယ္လံုုး ေညာင္းကိုုက္ေနတာပဲ ရထားေပၚမွာ အိ္ပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ Summit ၿမိ ုု ့ေလးက သာယာတယ္၊ လွပတယ္၊ ေက်ာင္းေကာင္းေတြရိွတယ္၊ နယူးေယာက္ကေန ၁ နာရီေလာက္ပဲေဝးတယ္။ ကိုုယ္ဘာသာဆိုု Summit ၿမိ ုု ့ကိုု သြားလည္ၿဖစ္မွာ မဟုုတ္ဘူး ဂႊ်န္လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့နဲ ့မွပဲ ေရာက္ၿဖစ္ေတာ့တယ္။ Summit ၿမိ ုု ့ကိုု လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၿပီးေတာ့မွ လူခ်မ္းသာအိမ္ေတြနဲ ့ လူလတ္တန္းစားအိမ္ေတြကိုု ခြဲတတ္သြားတယ္။ ဝက္ဝံေတာင္သြားတက္တဲ့အေၾကာင္း၊ ၁၀ ရက္ တရားစခန္းအေၾကာင္း၊ လူးပက္စ္အေၾကာင္း၊ H1B ဗီဇာအေၾကာင္း၊ ကိုုယ္ဖတ္ေနတဲ့ စာအုုပ္ေတြအေၾကာင္း၊ ေရးစရာေတြရိွေပမဲ့ မအားတာရယ္၊ ေရးဖိုု ့စိတ္မပါတာရယ္ေၾကာင့္ စာေတြမေရးၿဖစ္ဘူး။

စန္းထြန္း
ေဖေဖၚဝါရီ  ၅၊ ၂၀၁၇။