ေရၿခားေၿမၿခား ခရီးသႊား - ၃

၂၀၁၇ ဇြန္လမွာ အေဖတိုု ့ စတိတ္ကိုု လာလည္ၾကပါတယ္။ အေဖက ဒုုတိယအၾကိမ္ၿဖစ္ၿပီးေတာ့ အေမက တတိယအၾကိမ္ပါ။ အေမရိကန္ဗီဇာကိုု ကိုယ္က အြန္လိုုင္းကေန ေလွ်ာက္ေပးၿပီး စာရႊက္စာတမ္းေတြကိုု မၾကီးက စကၤာပူကေန စာအိတ္နဲ ့ထည့္ေပး၊ အင္တာဗ်ဴးမတိုုင္ခင္ တပတ္အလိုုမွာ အေဖက သံရံုုးေရွ ့က စာတိုုက္ပံုုးထဲသႊားထည့္။ ကိုုယ့္အလုုပ္သစ္၊ ဘယ္မွာလုုပ္တယ္၊ ဘာဗီဇာနဲ ့ ေနတယ္ဆိုုတာ ေၿပာၿပထား၊ အင္တာဗ်ဴး အေတြ ့အၾကံ ုု ရိွၿပီးသား၊ အေမရိကန္မွာ တလေလာက္ပဲေနၿပီး ၿပန္လာမဲ့သူေတြဆိုုတာ ေသခ်ာေနေတာ့ ဗီဇာမရမွာကိုု စိတ္မပူေတာ့ဘူး။ အင္တာဗ်ဴးအပြိဳင့္မန္ ့ယူေတာ့ confirmation အီးေမးလ္ရတယ္။ အင္တာဗ်ဴးဝင္ခါနီး အဲဒီ confirmation number မပါလိုု ့ မဝင္ရဘူးဆိုုလိုု ့ ဘိုုင္ဘာကေန လွမ္းပိုု ့ေပးရေသးတယ္။ ဘာေတြေမးလဲဆိုုေတာ့ စတိတ္ကိုု ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ေရာက္ဖူးလဲ အေဖက ၁ ေခါက္ အေမက ၂ ေခါက္၊ ဘယ္သူ ့ဆီ သႊားလည္မွာလဲ သမီးဆီကိုု၊ ဘယ္မွာေနတာလဲ နယူးဂ်ာဆီမွာ၊ ဘယ္လုုပ္တာလဲ ေဆာ့ဝဲအင္ဂ်င္နီယာ၊ ဘယ္ေလာက္ေနမွာလဲ တလ။ ဗီဇာၿငင္းတယ္ဆိုုရင္ ပတ္စ္ပိုု ့စ္ကိုု တခါတည္း ၿပန္ေပးလိုုက္ၿပီး ဗီဇာရရင္ေတာ့ ေနာက္ေန ့ ပတ္စ္ပိုု ့စ္ ၿပန္လာထုုတ္ရတယ္။ ဗီဇာရၿပီးတာနဲ ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ အလုုပ္အသစ္မွာ ၆ လ မၿပည့္ေသးလုုိ ့ ခႊင့္ယူလိုု ့မရေသးေတာ့ ကိုုယ္က စေနေန ့မွာပဲ သႊားၾကိ ုုႏိုုင္တယ္။ ဒီေတာ့ သာၾကာေန ့ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွာထြက္တဲ့ ေလယာဥ္ကိုုစီး စေနေန ့ ေန ့လည္ေရာက္မဲ့ဟာကိုု ဝယ္ပါလိုု ့မွာတာကိုု ဘာေတြေလာသႊားလဲေတာ့မသိဘူး မၾကီးက ၾကသပေတးေန ့ထြက္မဲ့ေလယာဥ္ကိုု မွားဝယ္လိုုက္တယ္။

ရက္က ၂ ရက္ပဲၿခားေနေတာ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္က ေစ်းနည္းနည္းၾကီးသႊားတယ္။ ေသာၾကာေန ့ကိုု ၿပန္ေၿပာင္းေတာ့ ေစ်းကမေလွ်ာ့ေတာ့ဘူး။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေပၚကနာမည္နဲ ့ ပတ္စ္ပိုု ့စ္ေပၚကနာမည္ တူမတူ တိုုက္စစ္ခိုုင္းရေသးတယ္။ ဘန္ေကာက္ကိုု ဒုုတိယအၾကိမ္ သႊားတုုန္းက အေမ့နာမည္မတူလိုု ့တဲ့ ငါးေသာင္းေပးလိုုက္ရဘူးတယ္။ ေလဆိပ္တခုုကေနတခုုအေၿပာင္းမွာ ဝီွးခ်ဲလ္နဲ ့ လာၾကိ ုုေပးတဲ့ ဝွီးခ်ဲလ္ဆားဗစ္ယူမလားေမးေတာ့ လူၾကံ ုုေတြ ရိွေနတာပဲ နယူးေယာက္သႊားမဲ့သူ တေယာက္မဟုုတ္တေယာက္ေတာ့ ေတြ ့မွာပါတဲ့။ ရန္ကုုန္ေလဆိပ္အသစ္က ႏိုုင္ငံၿခားကအတိုုင္းပဲတဲ့။ ရန္ကုုန္ကေန ေဟာင္ေကာင္ကိုု ၃ နာရီစီးၿပီးေတာ့ ဘိုုင္ဘာမွာတက္လာသင့္တဲ့အခ်ိန္ တက္မလာေတာ့ စိတ္ပူရၿပီ။ အင္တာေနရွင္နယ္ေခၚတဲ့ကဒ္နဲ ့ေခၚ အေတာ္ၾကီးၾကာေတာ့မွ အဆက္အသႊယ္ရတယ္။ ပထမတေခါက္တုုန္းကေတာ့ နယူးေယာက္ကိုုုုသႊားမဲ့ သေဘၤာသားအစ္ကိုုၾကီးတစ္ေယာက္နဲ ့ၾကံ ုုေတာ့ သမီးေရ နယူးေယာက္လူၾကံ ုုရိွတယ္ စိတ္မပူနဲ ့ ယူထားတဲ့ဝွီးခ်ဲဆားဗစ္ေတာင္ မလိုုေတာ့ဘူးဆိုုၿပီး ဝမ္းသာအားရ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္းနဲ ့ ဘိုုင္ဘာကေန ဆက္သြယ္တယ္။ ခုုတေခါက္ကေတာ့ စိတ္ရႈပ္ေနတဲ့အသံနဲ ့ သမီးေရ နယူးေယာက္သႊားမဲ့လူၾကံ ုု တေယာက္မွမေတြ ့ဘူး ၿမန္မာတေယာက္ကိုု ကေသးေလယာဥ္ဂိတ္ေပါက္ၿပခဲ့ေပးပါလိုု ့ အကူအညီေတာင္းေတာ့ ေလယာဥ္ဂိတ္ေပါက္ကိုု ၿပေပးခဲ့တယ္ အဲဒီမွာေစာင့္ေန ဘုုုတ္တက္လာလိမ့္မယ္တဲ့။

Arrival day, JFK International Airport

အေဖတိုု ့ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က မနက္အေစာၾကီးဆိုုေတာ့ ဂိတ္ေတာင္မဖြင့္ေသးဘူး။ မုုန္ ့ေတြဘာေတြဝယ္စားၿပီး ၿပန္လာေတာ့မွ ဂိတ္ဖြင့္တယ္တဲ့။ ဂိတ္ဖြင့္တာနဲ ့ ဘယ္ေလယာဥ္နံပါတ္က ဂိတ္နံပါတ္ဘယ္ေလာက္ဆိုုတာ ဘုုတ္မွာေပၚလာရင္ကိုုပဲ အေဖကသိၿပီ။ အေဖ့ကိုု ေလယာဥ္လက္မွတ္ေပၚက ေလယာဥ္နံပါတ္၊ ဂိတ္နံပါတ္၊ ခံုုနံပါတ္ေတြ ၾကည့္တတ္ေအာင္ သင္ထားသလိုု ဘုုတ္ေတြေပၚမွာ ေပၚလာတဲ့ ေလယာဥ္နံပါတ္၊ ဂိတ္နံပါတ္ေတြကိုုလည္း ၾကည့္တတ္ေအာင္ သင္ထားတယ္။ မသိရင္ေကာင္တာကိုုသြား၊ ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားတဲ့သူေတြကိုု ေလယာဥ္လက္မွတ္ၿပၿပီး ေမးသာေမး ညႊန္လိမ့္မယ္ လိုုက္ပိုု ့ရင္ တစ္ဖ္ေပးလိုုက္လိုု ့ မွာထားတယ္။ အေဖက အလယ္တန္းအထိ တက္ဖူးေတာ့ အဂၤလိပ္စာလံုုးေတြ၊ အဂၤလန္ပရီးမီးယားလိခ္က ေဘာလံုုးအသင္း၊ ေဘာလံုုးသမားနာမည္ေတြ သိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖက လူအရိပ္အေၿခ အကဲခတ္တတ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုု မွတ္သားထားတတ္၊ လူရည္လည္ေတာ့  မွားသြားမွာ မစိုုးရိမ္ရဘူး။ ညစာစားလာေပမဲ့ ဗိုုက္ဆာလိုု ့ မုုန္ ့ဝယ္စားၾကတယ္တဲ့ အဂၤလိပ္စကားမေၿပာတတ္ဘဲ ဘယ္လိုုမ်ားဝယ္စားၾကပါလိမ့္။ အေဖက ဆိုုင္းဘုုတ္ေပၚက ထမင္းေၾကာ္ပံုုကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီးၿပေတာ့ ေခါင္းခါၿပတယ္ တၿခားဆိုုင္ကိုု ညႊန္ၿပတယ္။ အဲဒီဆိုုင္မွာက ထမင္းမရိွဘူး ေကာ္ၿပန္ ့လိပ္လိုုမ်ိဳးရိွတယ္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီး မွာေတာ့ရတယ္ ၁၇ က်ပ္ေတာင္က်တယ္တဲ့။

ေစ်းသက္သာတဲ့ဟာေတြကိုု ဘယ္ေရြးတတ္ပါ့မလဲ အဂၤလိပ္စကားမေၿပာတတ္ဘဲ စားစရာဝယ္ႏိုုင္တာကိုုက အေတာ္ဟုုတ္ေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့လည္း ခ်က္ခ်င္းမရေသးဘူး ေဘာက္ခ်ာစာရြက္ေလးကိုုင္ၿပီး ကိုုယ့္အလွည့္ေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ေနရေသးတယ္တဲ့။ ရန္ကုုန္ကေန ဖုုတ္ပူမီးတိုုက္ ကေသာကေၿမာ ထြက္လာၾကေတာ့ ဗိုုက္ဆာေနၾကမွာေပါ့။ ေဟာင္ေကာင္ေလဆိပ္မွာ မုုန္ ့ဝယ္စားတဲ့အေၾကာင္း အေဖက ခဏခဏေၿပာတယ္။ အေဖ ကိုုယ့္ဘာသာကိုုယ္လည္း ရယ္ခ်င္တယ္ သမီးေရ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီး မုုန္ ့ဝယ္တာကိုုတဲ့။ အေဖက အဲ့ဒီလိုုၿဖတ္ထိုုးညဏ္ေကာင္းတယ္။ အေမက ဝယ္ၿပီးတာေတာင္ ခ်က္ခ်င္းမရေသးဘူး ေဘာက္ခ်ာကိုုင္ၿပီး နံပါတ္နဲ ့ကိုုယ့္အလွည့္ေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ရေသးတယ္ေတာ့။ အေမက ဘယ္ဟာမဆိုုစားႏိုုင္ ဘယ္ေနရာမဆိုု အိပ္ေပ်ာ္ေတာ့ ေလယာဥ္ ၁၈ နာရီ အၾကာၾကီး စီးရေပမဲ့လည္း သိပ္မပင္ပန္းဘူး။ အေဖကေတာ့ စားလည္းမစားႏိုုင္ အိပ္လည္းမအိပ္ႏိုုင္ စိတ္ပူတတ္တဲ့သူဆိုုေတာ့ အေတာ္ပင္ပန္းတယ္။ အေဖဆီမွာ ဗမာလိုုတေၾကာင္း အဂၤလိပ္လိုုတေၾကာင္း ေရးထားတဲ့စာရြက္ေလးရိွတယ္။ အဲဒီစာရြက္မွာ သမီးၿဖစ္သူဆီကိုု လာလည္တာပါ ၊ တလေနခ်င္ပါတယ္ ၊ကိုုယ့္လိပ္စာ ဖုုန္းနံပါတ္ အလုုပ္အကိုုင္ ဘာဗီဇာနဲ ့ေနတယ္၊ ေက်းဇူးၿပ ုုၿပီး ေရတခႊက္ေလာက္ ရႏိုုင္ပါမလား၊ ေခါက္ဆြဲနဲ ့ၾကက္သား၊ ထမင္းနဲ ့ငါး ေပးပါလိုု ့ ၊ ေဖာင္ၿဖည့္ေပးပါ၊ ဝိုုင္ဖိုုင္ခ်ိတ္ေပးပါ ၊ ေခါင္းမူးတယ္၊ အန္ခ်င္တယ္၊ ဗိုုက္ေအာင့္တယ္ဆိုတာကိုု ဗမာလိုုတေၾကာင္းး အဂၤလိပ္လိုုတေၾကာင္း ေရးထားတယ္။
Oculus, World Trade Center
ေဘးမွာထိုုင္တဲ့ အိႏိၵယသားတစ္ေယာက္ကိုု ေဖာင္ေတြၿဖည့္ဖိုု ့ အကူအညီေတာင္းေတာ့ သိပ္မကူညီခ်င္ဘူး ေနာက္ေတာ့ စိတ္ပါလက္ပါ ေရးေပးတယ္တဲ့။ သူက ငါးလေနမွာ အေဖက ၃ လေနမွာလိုု ့ လက္ ၃ ေခ်ာင္း ေထာင္ၿပတယ္တဲ့။ အင္း အဂၤလိပ္လိုုမေၿပာဘဲနဲ ့ လက္ဟန္ေၿခဟန္ အမူအယာေတြနဲ ့ ဘယ္လိုုမ်ား ေၿပာက်ပါလိမ့္။ အဲဒီအိႏိၵယသားက ပညာတတ္ပံုုရတယ္ အဂၤလိပ္စာအုုပ္ေတြပဲ ဖတ္တာတဲ့  အေဖက အဲဒီလိုု အဂၤလိပ္စာအုုပ္မွန္းလည္း သိတယ္။ ေလယာဥ္မယ္ေတြက ဘာစားခ်င္လဲလိုု ့ လာေမးရင္ အဲဒီစာရြက္ေလးေပၚမွာ လက္ေထာက္လိုုက္ ေလယာဥ္မယ္ကဖတ္ၿပီး လာခ်ေပး၊ ေဘးမွာထိုုင္တဲ့သူကိုုလည္း အဲဒီစာရြက္ၿပၿပီး ေဖာင္ၿဖည့္ခိုုင္း၊ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးဝင္ေတာ့လည္း အဲဒီစာရြက္ေပးလိုက္တာ ဘာဆိုုဘာမွမေမးဘူး ဒုုန္းဆိုုဗီဇာထုုေပးလိုုက္ေတာ့တာပဲတဲ့။ လမ္းေတြပိတ္လိုု ့ ဂႊ်န္အက္ဖက္ကေနဒီေလဆိပ္ကေန အိမ္ကိုု ၂ နာရီေလာက္ၾကာတယ္။ ေရာက္တာနဲ ့အေဖက အိပ္ယာထဲ ထိုုးအိပ္ေတာ့တာပဲ။ တေရးႏိုုးမွ ေန ့လည္စာစား ၿပန္အိပ္ ည ၁၁ နာရီေလာက္ႏိုုးၿပီး ၿပန္မအိပ္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး စကားေတြထိုုင္ေၿပာ ေန ့နဲ ့ညနဲ ့မွား ဂ်က္လက္ၿဖစ္တာ တပတ္ေလာက္ၾကာတယ္။ ရံုုးကၿပန္လာရင္ အိမ္နားကပန္းၿခံမွာ လမ္းေလွ်ာက္ ၂ ရက္ေလာက္ဆိုုတာနဲ ့ အေဖက ပန္းၿခံကိုု တေယာက္တည္းသြားတတ္ေနၿပီ ေပၚတူဂီဆိုုင္မွာ ေစ်းဝယ္တတ္ေနၿပီ။ ပန္းၿခံဆီသြားတဲ့လမ္းက အိမ္တခ်ိဳ ့မွာ ေပၚတူဂီအလံ လႊင့္ထားတယ္တဲ့။ အေဖက ေဘာလံုုးပြဲၾကည့္ေတာ့ သူ ့ေဘာလံုုးသမားေတြရဲ ့ ႏိုုင္ငံအလံေတြကိုု သိတယ္။

တပတ္ေလာက္အၾကာမွာ ရံုုးဆင္းခ်ိန္ ဝါထရိတ္စင္တာကိုု လာခိုုင္းလိုုက္တယ္။ ရထားက တလိုုင္းတည္း၊ ကိုုယ္မနက္တိုုင္းတက္သြားတဲ့အၿခမ္းက ရထားကိုုစီး ဂိတ္ဆံုုးေရာက္ရင္ဆင္း ဂိတ္ေပါက္နားမွာ ေစာင့္ေနပါလိုု ့မွာေတာ့ အေဖက စိတ္နည္းနည္းပူတယ္ ၿဖစ္ပါ့မလားသမီးရဲ ့။ ၿဖစ္ပါတယ္ အေဖလာတတ္ပါတယ္ ရွင္းရွင္းေလးကိုု မွားစရာမရိွဘူး။ ညေန ၅ နာရီေတာင္ မထိုုးေသးဘူး သမီးေရ ေရာက္ေနၿပီ ေအာင္မေလး လူကမ်ားလိုုက္တာ မိန္းမေရ အနားမွာေန ေတာ္ၾကာေပ်ာက္သြားမွဒုုကၡ သမီး အေဖတိုု ့ စီအိုုအက္စ္ဆိုုင္ေရွ ့မွာ ဘယ္မွမသြားဘူး။ ဆိုုင္ေရွ ့မွာေစာင့္ေနတဲ့ အေဖတိုု ့ကိုု ဆိုုက္ဆိုုက္ၿမိ ုုက္ၿမိ ုုက္ေတြ ့တယ္။ အေဖက ရထားေပၚမွာ ေဘးကလူေတြကိုု ေမးတယ္တဲ့ ေဝါထရိတ္စင္တာလိုု ့ေမးေတာ့ ေခါင္းညိတ္ၿပတယ္တဲ့။ ဒီလိုုနဲ ့ တပတ္မွာ ၂ ရက္ေလာက္ ညေနရံုုးဆင္းခ်ိန္မွာ အေဖတိုု ့က လာေစာင့္ေနၿပီး မက္ဟန္တန္တခြင္ ေလွ်ာက္လည္ၾကတယ္။ အေဖက သင္ယူလိုုစိတ္ရိွတယ္ ဘိုုင္ဘာ၊ ေဖ့ဘြတ္မွာ ဓာတ္ပံုုေတြတင္တာ၊ စာရိုုက္တာေတြ သင္တယ္။ တီဗီြ၊ အိုုင္ပတ္ကေန ေဘာလံုုးပြဲေတြၾကည့္တယ္။ အေမက အိုုင္ပတ္ကေန သတင္းေတြၾကည့္တယ္။ အေမက ခ်က္ၿပ ုုတ္၊ အေဖက အိမ္ရွင္းလင္း၊ ပန္းကန္ေဆး၊ အမိႈက္ပစ္၊ ထမင္းမစားခင္ ပန္းသီးရွလကာရည္၊ ဆႏႊင္းနဲ ့ cod liver oil ေဖ်ာ္။ အေမက လက္နဲ ့ေလွ်ာ္ရတာၾကိ ုုက္တယ္။ ေလးတဲ့ဟာေတြကိုုေတာ့ စက္နဲ ့ေလွ်ာ္ခိုုင္းတယ္ အဝတ္ေလွ်ာက္စက္ကိုု ဘယ္လိုုသံုုးရတယ္ဆိုုတာ ၿပထားတယ္။ တေန ့ေတာ့ အေဖက ဘိုုင္ဘာကေန ဗီြဒီယိုုေကာခၚၿပီး အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ မလည္လိုု ့ ဘယ္လိုုလုုပ္ရမလဲလိုု ့ေမးတယ္။

United Nations, NYC
သံုုးခါတိတိ ဗီြဒီယိုုေကာေခၚၿပီးတဲ့အခါ အဝတ္ေလွ်ာ္တာ ေအာင္ၿမင္သြားတယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ေမြ ့ယာနဲ ့အိပ္ေတာ့ အေမက လႈပ္လိုု ့ အေဖက အိပ္မေပ်ာ္ဘူးတဲ့။ အေဖက အအိပ္ဆတ္တယ္ ၾကြက္ေၿပးသြားရင္ေတာင္ ႏိုုးတယ္။ တီဗြီမွာ ေပၚေနတဲ့ နာရီအခ်ိန္မီးက လင္းလိုု ့တဲ့ စာရြက္ေလးနဲ ့ကြယ္ၿပီး အိပ္တယ္။ တေယာက္အိပ္ေမြ ့ယာေၿပာင္း၊ ဆားခါးေခါင္းအံုုးလုုပ္ေပး၊ ေန ့နဲ ့ညမမွားေတာ့လိုု ့လားမသိ အေဖက အိပ္ေပ်ာ္တယ္တဲ့။ မနက္တိုုင္း၊ ညေနတိုုင္း လမ္းေလွ်ာက္၊ မက္ဟန္တန္မွာလည္းေလွ်ာက္ နယူးေယာက္က လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ေနရာမွာ နံပါတ္တစ္။ ဘရႊက္ကလင္းတံတားကိုုေတာ့ အေဖက အံ့ၾသစရာေကာင္းလိုုက္တာ ႏွစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ၿပီ ေက်ာက္သားေတြနဲ ့ အေသအခ်ာ အခိုုင္အခံ့ေဆာက္ထားတယ္တဲ့။ ပန္းၿခံမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရီမုုတ္ကိုုင္ေနေတာ့ အေမက ေလယာဥ္ပ်ံေသးေဆာ့တယ္ ထင္ေနတာ အေဖက ဒရုုန္းတဲ့။ အေဖ ဒရုုန္းဘယ္လိုုသိလဲေမးေတာ့ ေဘာလံုုးပြဲေတြဆိုု ဒရုုန္းနဲ ့ရိုုက္တာတဲ့။ အေဖက ဒရုုန္းကိုု စိတ္ဝင္စားေနတာ ေစ်းဘယ္ေလာက္ရိွသလဲတဲ့ ကိုုယ္လည္းမသိ။ ေဝါထရိတ္စင္တာက ပန္းသီးဆိုုင္မွာ ကိုုယ့္ကိုုေစာင့္ေနတုုန္း အေဖက show counter မွာ ရစ္သီရစ္သီလုုပ္ေနလိုု ့ အေဖ ဘာေတြၾကည့္ေနတာလဲေမးလိုုက္ေတာ့ သမီးေရ အဲဒါဒရုုန္း။

ဒရုုန္းကိုုကိုုင္ၿပီး ေစ်းႏႈန္းၾကည့္မလိုု ့ၿပင္တဲ့အခ်ိန္ အေရာင္းစာေရးမေလးက ေဒၚလာတစ္ေထာင္တဲ့။ သူ ့မွာ အဲ့ဒီဒရုုန္းရိွလိုု ့ သိတယ္တဲ့ အေဝး ၃ မိုုင္၊ အၿမင့္ မီတာ ၅၀၀ ေလာက္၊ ဘထၳရီကုုန္လိုု ့ ဘထၳရီအပိုုဝယ္သင့္တဲ့အေၾကာင္း၊ အင္တာနက္သံုုး၊ ရီမုုတ္ကေန ဒရုုန္းရဲ ့ကင္မရာကိုု လွည့္ႏိုုင္တဲ့အေၾကာင္း သိရတယ္။ ကေနဒါမွာေနတဲ့ ကိုုယ့္ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းက သူ ့မိဘေတြကို ကေနဒါကိုုအလည္ေခၚခ်င္လိုု ့ ကိုုယ့္မိဘေတြ လူၾကံ ုုနဲ ့လာတာလား ဘယ္လိုုလာတယ္ဆိုုတာ သိခ်င္လိုု ့ေမးတယ္။ ကိုုယ့္မိဘေတြက စာရြက္ေလးတရြက္ကိုုင္ၿပီး စတိတ္ကိုုလာတယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ သူ ့မိဘေတြကေတာ့ အဲဒီလိုုလာဖုိ ့ၿဖစ္ႏိုုင္မယ္မထင္ဘူး သူသြားမွာပဲ ေခၚလာခဲ့ေတာ့မယ္တဲ့။ သစ္ရြက္ေတြအေရာင္ေၿပာင္းခ်ိန္ဆိုု အရမ္းလွတာ အေဖတိုု ့ကိုု ေခၚၿပခ်င္တယ္ ႏွင္းကိုုလည္းၿမင္ဘူးေအာင္ ေဆာင္းတြင္းေခၚဦးမယ္။ အယ္မေလး ... ေအးလုုိ ့ေနႏိုုင္ပါ့မလား သမီးရဲ ့ ခုုေတာင္ခ်မ္းလိုု ့ ေစာင္ၿခံ ုုေနရတာ။ အပူေပးစက္နဲ ့ေန တကိုုယ္လံုုး ေကာက္ညွင္းထုုပ္လိုု ဝတ္ထားရင္ရပါတယ္။ ႏွင္းေတြက အၿမဲက်ေနတာလားသမီး ဒီၿမက္ခင္းမွာ ႏွင္းေတြရိွေနမွာေပါ့နဲ ့ မလာခ်င္ဘူးေၿပာေနေပမဲ့လည္း ေဆာင္းရာသီ ႏွင္းက်တာကိုု စိတ္ကူးနဲ ့ၿမင္ေယာင္ေနၾကေလရဲ ့။ ေႏႊဦးရာသီ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ခ်ိန္ေတာ့ လာခ်င္တယ္ ၂ ပတ္ေလာက္။ ဟင္ ... ၂ ပတ္ ဂ်က္လက္က ၁ ပတ္ေလာက္ ၿဖစ္တဲ့ဟာကိုု။ ၃ လေလာက္ေနမယ္ေၿပာၿပီး ၁ လဆိုုတာနဲ ့ ၿပန္မယ္ၿဖစ္ပါေလေရာ။ အေဖ ဝွီးခ်ဲလ္ဆားဗစ္၊ လူၾကံ ုုရွာဦးမလား အယ္မေလး သမီးရယ္ အလာတုုန္းကေတာင္ ဝွီးခ်ဲလ္ဆားဗစ္မယူဘဲ ကိုုယ့္ဘာသာ လာခဲ့တာ အၿပန္က်မွ ဝွီးခ်ဲလ္ဆားဗစ္ယူမယ္ဆိုုေတာ့ သိကၡာက်ပါတယ္။ ကိုုယ့္အေဖနဲ ့အေမကေတာ့ အဲ့ဒီလိုု စာရြက္ေလးတစ္ရႊက္ကိုုင္ၿပီး စတိတ္ကိုုလာခဲ့ကာ စာရႊက္ေလးတစ္ရႊက္ကိုုင္ၿပီး စတိတ္ကေန ၿပန္သြားၾကေလရဲ ့။

စန္းထြန္း
ေအာက္တိုုဘာ ၈၊ ၂၀၁၇။

ေရးခဲ့ၿပီးတာေတြက
ေရၿခားေၿမၿခား ခရီးသြား
ေရၿခားေၿမၿခား ခရီးသြား - ၂

Departure day, JFK Airport

1 comment:

Anonymous said...

ဆန္းထြန္း အေဖနဲ႔ အေမ က ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ.. စြန္႔စားလိုစိတ္လည္းရွိတယ္ ေတာ္လိုက္တာ
TZ