ကိပ္ေကာ့သြား ေတာလား - ၂

အခ်ိန္မမွီေတာ့လိုု ့ Rode Island ၿပည္နယ္ Providence ၿမိ ုု ့နားက ေရာ္ဂ်ာဝီလီယံတိရစာၦန္ရံုုကိုု မသြားၿဖစ္တဲ့အတြက္ ေဘာ္စတြန္က ကြန္စီေစ်းမွာ ညစာစားမယ္လိုု ့ တိုုးဂိုုက္က အစီအစဥ္ ေၿပာင္းလိုုက္ပါတယ္။ ပင္လယ္ကမ္းေၿခနားမွာရိွၿပီး ပင္လယ္စာေတြ အရသာရိွတဲ့ ေဘာ္စတြန္ၿမိ ုု ့ေလးက ခ်စ္စရာေလး။ ၿပီးေတာ့ ကိုုယ့္ဇာတိၿမိ ုု ့ေလးနဲ ့ တူတယ္။ ေဘာ္စတြန္မွာ သမိုုင္းဝင္တဲ့ တီးပါတီလုုပ္ခဲ့တယ္လိုု ့ ေဘာ္စတြန္ေရာက္တိုုင္း တိုုးဂိုုက္က ေၿပာေပမဲ့ ခုုထိ အဲဒီတီးပါတီဆိုုတာ ဘာမွန္းမသိေသးဘူး။ ဂူဂယ္မွာ ရွာေဖြဖတ္မယ္လိုု ့ ေတြးထားေပမဲ့ တခါမွ ရွာမဖတ္ေသးဘူး။ ကမၻာေက်ာ္ ဟားဗတ္၊ အမ္အိုုင္တီ တကၠသိုုလ္ေတြဟာ ေဘာ္စတြန္မွာ ရိွပါတယ္။ Love Story in Harvard ကိုုရီးယားရုုပ္ရွင္ ၾကည့္ၿပီးကတည္းက ဟားဗတ္ကိုု ေရာက္ဖူးခ်င္ေနတာ။ ရာမားက ေဘာ္စတြန္ကေန ၁ နာရီေဝးတဲ့ ဂေလာ္ခ်က္စတာၿမိ ုု ့မွာ အလုုပ္ရေတာ့ သူူ ့ဆီသြားလည္ရင္းနဲ ့ ၂၀၁၂ ဂ်ဴလိႈင္မွာ ေဘာ္စတြန္ကိုု ပထမဆံုုး ေရာက္ဖူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေဖ၊ အေမတိုု ့ကိုု လိုုက္ပိုု ့ရင္း၊ အက္ေကဒီယား ခရီးစဥ္ကလည္း ေဘာ္စတြန္ကိုု ၿဖတ္သြားတာနဲ ့ ေဘာ္စတြန္ကိုု ၄ ေခါက္ေလာက္ ေရာက္ဖူးတယ္။ ၄ ေခါက္ေလာက္ ေရာက္ဖူးေပမဲ့ ေဘာ္စတြန္ဆိုုရင္ သြားခ်င္တုုန္းပဲ။ ကြန္စီေစ်းက ေဘာ္စတြန္ရဲ ့ အထင္ကရ ေစ်းတစ္ခုုပါ။ ႏွစ္ေပါင္းရာေက်ာ္ေနၿပီ သြားတိုုင္း ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုး ေနတာပဲ။

ေဘာ္စတြန္ေခ်ာင္ဒါ (စြတ္ၿပ ုုတ္ပ်စ္ပ်စ္) ၊ ေလာ္စတာရိုုးလ္ (ေလာ္စတာပုုဇြန္အသားကိုု ေပါင္မုုန္ ့လံုုးထဲ ညွပ္ထားတဲ့ဟာ ေဟာ့ေဒါ့လိုုမ်ိဳး) က နာမည္ၾကီး ေဘာ္စတြန္ေရာက္ရင္ စားသင့္တယ္ ဆိုုေပမဲ့ ကိုုယ္ေတြက ထမင္းစားခ်င္ေနတာဆိုုေတာ့ ေအးရွန္းဆိုုင္ရွာတာ ႏွစ္ဆိုုင္ေတြ ့တယ္။ တဆိုုင္က ခ်က္ၿပီးသားေတြ ေရာင္းတာ၊ တဆိုုင္က မွာမွခ်က္ၿခင္း ေၾကာ္ခ်က္ေပးတဲ့ တာယာကီဆိုုင္။ အိမ္မွာမခ်က္စားၿဖစ္တဲ့ အမဲသားတာယာကီမွာၿပီး ထိုုင္ခံုုရွာေတာ့ ေနရာအၿပည့္။ လြတ္တဲ့ခံုုေလးေနရာမွာ ဝင္ထိုုင္တဲ့ သားအမိကိုု ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ထိုုင္မွာလဲလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တဲ့။ ကိုုယ္က ဘယ္လိုုေတြးလိုုက္လဲ မသိဘူး ထိုုင္ခံုုမရဘူးထင္ၿပီး ထပ္ေမးၿပန္ေရာ ႏွစ္ေယာက္္တဲ့။ ေဘးမွာထိုုင္ေနတဲ့တစ္ေယာက္က မင္းတိုု ့ဝင္ထိုုင္လိုု ့ရတယ္လိုု ့ေၿပာမွ ဝင္ထိုုင္ၿဖစ္တယ္။ စားေသာက္ခံုုေတြေဘးနား နံရံနားမွာ ကပ္ခ်ထားတဲ့စႏၵရားကိုု အဘိုုးၾကီးတစ္ေယာက္ တီးေနတာ ေတာ္ေတာ္နားေထာင္ေကာင္းတယ္။ သီခ်င္းတပုုဒ္ၿပီးတိုုင္း ဝိုုင္းက လက္ခုုပ္တီး အားေပးတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ ဗိုုက္ဆာလိုု ့ အသားကုုန္ တီးေနတာနဲ ့ လက္ခုုပ္ေတာင္ မတီးၿဖစ္ဘူး။ အခ်ိန္ပိုုေနတာနဲ ့ ေလွ်ာ့ပင္းထြက္တယ္ အန္ေတလာ ကိုုယ္ၾကိ ုုက္တဲ့ ဘရန္းမဟုုတ္ဘူး။ ဝိုုင္းက ေလယာဥ္မွာ sample ရတဲ့ဟာကိုု သံုုးၾကည့္တာ ေကာင္းလိုု ့တဲ့ Crabtree & Evelyn LONDON ဆိုုင္ကိုုဝင္ၿပီး ေရခ်ိဳးဆပ္ၿပာရည္ ရွာတယ္။ ေစ်းမခ်တာနဲ ့ မဝယ္ၿဖစ္ဘူး ကိုုယ္ေတြက ၃၀ ရာခိုုင္ႏႈန္း အနည္းဆံုုးေစ်းခ်မွ ဝယ္တာေလ။


ေစ်းခ်တာကိုု မေစာင့္ဘဲ မူရင္းေစ်းနဲ ့ ဝယ္တဲ့သူေတြဆိုုတာ လူမိုုက္ေတြကြ။ တိုုးတိုုးေၿပာ ေတာ္ၾကာ သူေ႒းေတြၾကားရင္ မင္းကိုု ဆဲလိမ့္မယ္။ အိတ္ခေရဇီ ဝိုုင္းက Coach ဆိုုင္ဝင္ၾကည့္ရေအာင္တဲ့။ ကိုုယ္ဝယ္ဖိုု ့ၾကည့္ေနတဲ့ စလႊယ္သိုုင္း Saddle အိတ္က အသစ္ထြက္တာ ေစ်းမခ်ဘူး။ ဝိုုင္း ကိုုင္ၾကည့္တဲ့ အိတ္က စလႊယ္သိုုင္းအိတ္ ပန္းေရာင္ အိတ္ဒီဇိုုင္းနဲ ့ အေရာင္ကိုု သေဘာက်ေနေပမဲ့ အိတ္ကပ္ ၁ ခုုပဲပါတာကိုု ဝိုုင္းက သေဘာမက်ဘူး ၿဖစ္ေနတယ္။ အေရာင္းဝန္ထမ္းမေလးက ဆိုုင္အၿပင္ကိုု ယူၿပတယ္ ၃၀ ရာခိုုင္ႏႈန္း ေစ်းခ်ေနတာ အိတ္ကိုု အခမဲ့သန္ ့ရွင္းေပးတယ္ ေဘာက္ခ်ာၿပစရာမလိုုဘူး တက္စ္ကလည္း နယူးေယာက္ထက္ သက္သာတယ္လိုု ့ အေၿပာေကာင္း၊ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္း၊ ကိုုယ္ကလည္း လိုုခ်င္ေနတာနဲ ့ ဝယ္ၿဖစ္သြားတယ္။ monogram အခမဲ့လုုပ္ေပးတယ္ဆိုုေတာ့ နာမည္၊ စာလံုုးဒီဇိုုင္း၊ အေရာင္ေရြးရေတာ့  SAN.S.H ၊ အနက္ေရာင္စာသားကိုု ေရႊးလိုုက္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ေစာင့္ရမလဲဆိုုေတာ့ တစ္မိနစ္တဲ့ အေရာင္းဝန္ထမ္းမေလးက အိတ္နဲ ့အေရာင္တူ ပိုုက္ဆံအိတ္ေသးေလးေတြ၊ သားေရကိုု ထိန္းသိမ္းတဲ့ ခရမ္ေတြ လာၿပေပမဲ့ မဝယ္ေတာ့ဘူး။ ဒီလိုုနဲ ့ ဝိုုင္းကေတာင္ မတိုုက္တြန္းရဘဲ၊ ဝယ္ဖိုု ့လည္း အစီအစဥ္ မရိွဘဲ အိတ္ဝယ္ၿဖစ္သြားတယ္။ ဝန္ထမ္းေကာင္ေလးက ဝိုုင္းကိုု ဟိုုအစ္မလည္း အိတ္ဝယ္ပါလားလိုု ့ ေၿပာလိုု ့ ႏိုုး ႏိုုး ႏိုုး သူ ့မွာ အိတ္ေတြအမ်ားၾကီး သူမလုုိဘူးလိုု ့ေၿပာရေသးတယ္။ ေဆဗာတိုုေရ ဖာရာဂယ္မိုုအိတ္လည္း ဝယ္ထားတာ ၂ ႏွစ္ၿပည့္ေတာ့တယ္ တခါမွမလႊယ္ရေသးဘူး။ ေန ့တိုုင္းလႊယ္ပစ္ဖိုု ့ကိုုလည္း ႏွေၿမာ ပြဲလမ္းသဘင္မွ လႊယ္မယ္ဆိုုၿပန္ေတာ့လည္း ပြဲလမ္းသဘင္က မရိွ။

မၾကီး ေမႊးေန ့လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ coach လိေမၼာ္ေရာင္ စလႊယ္သိုုင္းအိတ္ကိုု လႊယ္ေနတာ ၄ ႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီ။ မႏွစ္က အေမက သမီးအိတ္က စုုတ္ၿပတ္သတ္ေနတာပဲ အိတ္ေကာင္းေကာင္း လႊယ္လိုု ့ေၿပာၿပီး မၾကီးက သူဝယ္ထားတဲ့ MK အိတ္ေပးလိုု ့ လႊယ္ၿဖစ္တယ္။ MK အိတ္က သားသားနားနား လွေပမဲ့ အေတာ္ေလးတယ္။ ကိုုယ္က ရထားေပၚမွာဖတ္ဖိုု ့ စာအုုပ္အထူၾကီးေတြ သယ္ေတာ့ အိတ္ေသးေသးနဲ ့ မရဘူး။ တခါတေလေတာ့လည္း သူမ်ားေတြလိုု အိတ္ေသးေသးေလး လႊယ္ခ်င္သား။ အၿပင္သြားရင္ ေရဘူး၊ စာအုုပ္၊ ေနကာမ်က္မွန္၊ မုုန္ ့သယ္ေတာ့ အိတ္ေသးေသးနဲ ့ မရဘူး။ ကိုုယ္က စလႊယ္သိုုင္းအိတ္နဲ ့ ေက်ာပိုုးအိတ္ ပိုုၾကိ ုုက္တယ္။ C21 စတိုုင္းဆိုုင္မွာ အန္တီၾကီးတစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနတဲ့ အနီေရာင္စလႊယ္သိုုင္းအိတ္ကိုု သေဘာက်လိုု ့ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ Longchamp တံဆိပ္။ သားေရအေတာ္ေကာင္းတယ္ ဘာနာမည္တံဆိပ္မွ မေရးထားဘူး ေပါ့လိုုက္တာမ်ား ဘာမွမပါသလိုုဘဲ ေစ်းၾကီးတယ္။ ေလာင္ခ်န္ ့ Tote အိတ္ကိုု ဒီမွာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လႊယ္ၾကတယ္။ ဝိုုင္းကေၿပာဖူးတယ္ ေလာင္ခ်န္ ့အိတ္ေတြက သူ ့မ်က္စိထဲမွာ လွတယ္လိုု ့လည္းမၿမင္ ဘာလိုု ့နာမည္ၾကီးမွန္း မသိဘူးတဲ့။ ခုုေတာ့ သိသြားၿပီ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုုတာ ေလာင္ခ်န္ ့အိတ္ကိုု လႊယ္ၿပီးေတာ့ Marc Jacobs က စလႊယ္သိုုင္းအိတ္ကိုု လႊယ္ၾကည့္တာ အယ္မေလး ေလးလိုုက္တာ ေလာင္ခ်န္ ့နဲ ့မ်ား တၿခားစီ။ ေလာင္ခ်န္ ့ လႊယ္ၾကည့္ၿပီးကတည္းက ေလာင္ခ်န္ ့ၿဖစ္ေနတယ္။ ေလာင္ခ်န္ ့အိတ္ ဝယ္မလိုု ့ ၾကည့္ေနတာ ေစ်းၾကီးတာနဲ ့ အင္တင္တင္ၿဖစ္ေနတာ။ ဒီ coach အိတ္က ေစ်းလည္းသက္သာတယ္၊ ဒီဇိုုင္းလည္းၾကိ ုုက္တယ္၊ လႊယ္ၿဖစ္မွာလည္း ေသခ်ာတာနဲ ့ ဝယ္လိုုက္တယ္။


ဟိုုတယ္အခန္းထဲ ဝင္လိုုက္တာနဲ ့ ေဆးလိပ္နံ ့ရတယ္ ဒီအခန္းက ေဆးလိပ္မေသာက္ရအခန္းပါ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္ ဒဏ္ေငြ ၂၅၀ ရိုုက္တယ္။ ၿပတင္းေပါက္ေတြဖြင့္၊ ပန္ကာဖြင့္ေတာ့လည္း မသက္သာ၊ ဟိုုတယ္အခန္းတံခါးကိုုဖြင့္ထား ေကာင္တာကိုု ဖုုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ တခုုခုုစီစဥ္ေပးမယ္တဲ့။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ၾကာေတာ့ ဝန္ထမ္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အေမႊးနံ ့ဘူးနဲ ့ ေရာက္လာၿပီး တခန္းလံုုးကိုု ဖ်န္းေပးသြားတယ္။ အေမႊးနံ ့ေတြ မႊန္ထူၿပီး ေခ်ာင္းေတြဆိုုးလာလိုု ့ ဟိုုတယ္တပတ္ လမ္းပတ္ေလွ်ာက္ရတယ္ ေနာက္ေန ့ မနက္ ၇ နာရီ wakeup call နဲ ့ႏိုုးၿပီး မနက္ ၈ နာရီမွာ ဒုုတိယခရီးစဥ္ စတင္ပါတယ္။ ပထမဆံုုး သြားေရာက္မဲ့ေနရာကေတာ့ မက္ဆာခ်ဴးဆက္ၿပည္နယ္ Plymouth ၿမိ ုု ့က Plimoth Plantation ပါ။ ၁၆၂၀ အဂၤလန္ႏိုုင္ငံ Plymouth ၿမိ ုု ့ကေန နာမည္ေက်ာ္ ေမဖလားဝါးသေဘၤာနဲ ့ ၃ လၾကာ အတၱလတိတ္သမုုဒၵရာကို ေက်ာ္ၿဖတ္ၿပီး အေမရိကားတိုုက္ကိုု ဆိုုက္ေရာက္ၿပီး အေၿခခ်ၿမိ ုု ့တည္တဲ့အခါ Plymouth ၿမိ ုု ့လိုု ့ ေခၚတြင္ပါသတဲ့။ ပထမဆံုုး ေက်းဇူးေတာ္ေန ့ပြဲေတာ္ က်င္းပတဲ့ေနရာ၊ နယူးအဂၤလန္နဲ ့အေမရိကန္ရဲ ့ သက္တမ္းအရင့္ဆံုုး သမိုုင္းဝင္ၿမိ ုု ့ေလးပါ။ ဟိုုတုုန္းက အဂၤလန္မွာ အဂၤလန္ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္းရဲ ့ ယံုုၾကည္မႈကိုု လက္မခံႏိုုင္သူေတြဟာ ဘာသာေရးလႊတ္လပ္ခြင့္အတြက္ ေဟာ္လန္ကိုု ထြက္ေၿပးတိမ္းေရွာင္ၿပီး အေမရိကားတိုုက္ကိုု ေမဖလားဝါးသေဘၤာနဲ ့ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အတၱလႏိတ္သမုုဒၵရာကိုု ၃ လတိုုင္တိုုင္ ၿဖတ္ေက်ာ္တဲ့အခ်ိန္ ေရာဂါေဝဒနာ ခံစားရလိုုုု ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေသဆံုုးကုုန္ပါတယ္တဲ့။

အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက ဖေယာင္းတိုုင္ေတြ  ၿပ ုုလုုပ္ေနပါတယ္ သိခ်င္တာေတြကိုု ေမးၿမန္းႏိုုင္ပါတယ္။ ပ်ားဖြတ္တဲ့အခါသံုုးတဲ့ဝတ္ရံုု၊ မွန္တံခါးေနာက္မွာ ပ်ားေတြတဝီဝီ ပ်ံဝဲေနတဲ့ ပ်ားအံုု။ ဖန္ထည္ၿပ ုုလုုပ္ေနတာကိုု ၿမင္ခဲ့ပါတယ္။ အိုုးလုုပ္တဲ့ေနရာကိုု ေတြ ့ရၿပီး မတ္ခြက္၊ ပန္းအိုုး၊ ပန္းကန္ၿပားေတြ ေရာင္းပါတယ္ ေစ်းၾကီးတယ္။ မီးဖိုုေခ်ာင္သံုုးပစၥည္းဆိုုရင္ ကိုုယ္ၾကိ ုုက္တာက ေၾကႊ၊ ဖန္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္မွာ ကိုုယ္က ေၾကြေတြ၊ ဖန္ေတြ ခြဲလြန္းလိုု ့တဲ့ အေမက စတီးပန္းကန္၊ ဇလံုု သံုုးတယ္။ ဒီ plantation မွာ ၁၇ ရာစုုေခတ္က ေနထိုုင္မႈစနစ္ကိုု ၿပသထားပါတယ္။ အိမ္တည္ေဆာက္ထားပံုုက တမ်ိဳးေလး ထူးၿခားတယ္။ အိမ္ထဲကိုု ဝင္လိုုက္ရင္ ၁၇ ရာစုုေခတ္ကအတိုုင္း ဝတ္စားထားတဲ့ လူေတြေတြ ့ရင္ ဘယ္တုုန္းက ေရာက္တာလဲ၊  ဘယ္လိုုအခက္အခဲေတြ ၾကံ ုုလဲ၊ မိသားစုုဝင္ေတြ အဂၤလန္မွာ က်န္ခဲ့လား၊ ဘာေတြ ခ်က္ၿပ ုုတ္ေနလဲလိုု ့ေမးေတာ့ သူတိုု ့က ၿပန္ေၿဖၾကပါတယ္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခြင့္ေတာင္းၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္။ အိမ္ေတြက ေတာကအိမ္ေတြ က်ေနတာပဲ။ ၿပတင္းေပါက္ေတြ ဘာလိုု ့မရိွတာလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတိုု ့က တခ်ိန္လံုုး အၿပင္မွာ အလုုပ္လုုပ္ေနၾကတာ၊ နယူးအဂၤလန္ေဆာင္းက အင္မတန္ေအးတယ္၊ ဒီမွာ ကြန္ထရပ္စာခ်ဳပ္နဲ ့ ေနထိုုင္ၿပီး ဇာတိကိုုၿပန္ေတာ့ အိမ္ေကာင္းေကာင္း မေဆာက္ပါဘူးတဲ့။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ခုုေခတ္က သူေတြက ၁၇ ရာစုုေခတ္က လူေတြထက္ သက္ေတာင့္သက္သာ ေနရတယ္ဆိုုတာပါပဲ။ ဝိုုင္းက play ထဲမွာပါတဲ့သူ အကုုန္လံုုးနီးပါးက အိုုဗာဝိတ္ေတြ ၿဖစ္ေနၾကတဲ့။ ေဟ အိုုဗာဝိတ္ မဟုုတ္ဘူး အဲဒါ အေမရိကန္ပံုုမွန္ဆိုုဒ္ဟ။

အိႏိၵယမိသားစုုနဲ ့ ဓာတ္ပံုုလုုရိုုက္ရတဲ့ ထိုုင္ခံုု

ပထမဆံုုးတစ္ေယာက္ရဲ ့ ေလသံက အေမရိကန္ေလသံ ၿဗိတိသွ်ေလသံနဲ ့ ေၿပာတဲ့သူကိုု ငွားသင့္တယ္။ သစ္ပင္ေတြနဲ ့ စိမ္းစိုုေနတဲ့ အဆင္းလမ္းေလးက ခံုုေလးမွာထုုိင္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနတုုန္း ကားေပၚက တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကေလးငယ္ေလးကိုု ခ်ီထားတဲ့ အိႏိၵယအမ်ိဳးသားက ေစြ ့ကနဲ ဝင္ထိုုင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ ့မိန္းမ၊ သူ ့မိဘေတြ ေစြ ့ခနဲ ေစြ ့ခနဲ ဝင္ထိုုင္ၾကတာ ဝိုုင္းေဘးနားမွာ။ ဘယ္လိုုမွ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုု ့မရေတာ့ နည္းနည္းေဝးေဝးသြားၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေတာ့ ၾကားထဲၿဖတ္ေလွ်ာက္တယ္။ ေဆာရီးလိုု ့ တခြန္းမွမေၿပာတဲ့အၿပင္ ဘာမွမၿဖစ္သလိုုဘဲ ဖာသိဖာသာ ခပ္တည္တည္ပဲ။ ဝိုုင္းက စိတ္ေတြဆိုုးၿပီး ရိုုင္းလိုုက္တာလိုု ့ေၿပာတယ္ ဟုုတ္တယ္ ေထာက္ခံတယ္။ အဲဒီလူက မသိဘူးဆုုိလိုု ့ သူ ့မိဘကမ်ား သိမလားမွတ္တယ္ သူ ့မိဘလည္း မသိဘူး။ မိဘက မသိလုုိ ့ သားသမီးလည္း မသိတာေပါ့ သူ ့ကေလးလည္း သိမွာမဟုုတ္ဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ ပြစိပြစိနဲ ့ အတင္းတုုတ္ေနတာကိုု သူတိုု ့က သတိထားမိပံုုေတာင္ မေပၚဘူး။ ဗိုုက္ဆာေနၿပီ ေန ့လည္စာစားမဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေၿပာေနၿပီး ကားရပ္လိုုက္ေတာ့ ၾကည့္ရတာ စားေသာက္ဆိုုင္နဲ ့လည္း မတူဘူး။ စားေသာက္ဆိုုင္ဆိုုတာ ၿမိ ုု ့လယ္ေကာင္၊ ကားပါကင္အက်ယ္ၾကီး ရိွရမွာ။ ဟိုုမွာေတာ့ pub လိုု ့ေရးထားတယ္ဆိုုၿပီး သြားၾကည့္လိုု ့ ေရဒလက္ကိုု ေတြ ့ရေတာ့မွ Plimoth Grist Mill ကိုု ေရာက္ေနမွန္း သိေတာ့တယ္။ အဲဒီလိုု တိုုးဂိုုက္က စကားကိုု ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေၿပာတာ။

၁၆၃၆ ကိုုလိုုနီနယ္ေၿမ ရွာေဖြသူ ဂႊ်န္ဂ်န္နီ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ပံုုစံအတိုုင္း ခုုလက္ရိွသံုုးေနတာပါတဲ့။ ေပါင္ ၂၀၀ ေလာက္ေလးတဲ့ သစ္သားၿပားႏွစ္ခုုၾကားထဲ ေၿပာင္းဖူးေစ့ေတြ ထည့္ၾကိတ္၊ သစ္သားႏွစ္ခုုၿပားကိုု လည္ေစတာက ေရအားနဲ ့လည္တဲ့ဒလက္။ ေသာၾကာေန ့တိုုင္း စက္ကိုုလည္ပတ္ၿပီး ေၿပာင္းဖူးခြဲၾကမ္းေတြကိုု ေရာင္းပါတယ္။ ဒီေၿပာင္းဖူးခြဲၾကမ္းကေတာ့ စြပ္ၿပ ုုတ္လုုပ္တာ၊ ဘယ္မွာသံုုးတာ၊ ၾကက္စာဆိုုၿပီး ရွင္းၿပပါတယ္။ စက္ကုုိအေပၚထပ္၊ ေအာက္ထပ္ၾကည့္၊ ေရဒလက္နဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္။ ဘာေတြစားတယ္၊ ေဝလငါးသြားၾကည့္တဲ့အေၾကာင္း၊ မာတာဗိုုင္းရက္စ္ကႊ်န္းဆီ သြားလည္တဲ့အေၾကာင္းကိုုေတာ့ အပိုုင္း ၃ မွ တင္ပါေတာ့မယ္။

စန္းထြန္း
ဇြန္ ၁၀၊ ၂၀၁၇။

ဖေယာင္းတိုုင္ လုုပ္ေနတာ
ပ်ားဖြတ္တဲ့အခါဝတ္တဲ့ ဝတ္စံုု
ဖန္လုုပ္ေနတာ
အၿမင္ကပ္တဲ့သူေတြကိုု ဒီအေၿမာက္နဲ ့ ကစ္ပစ္လိုုက္မယ္
ေရဒလက္နဲ ့လည္တဲ့အေၾကာင္း ရွင္းၿပေနတာ
Love The Life You Live... 

ကိပ္ေကာ့သြား ေတာလား - ၁

ေမ ၂၉  တနလၤာေန ့ Memorial Day ရံုုးပိတ္ရက္ဟာ စတိတ္မွာ ခရီးသြားၾကတဲ့အခ်ိန္ ဆိုုပါေတာ့။ ဆူနမ္နဲ ့ရာမားက ခြင့္ ၂ ရက္ ဆက္ယူၿပီး ေကာ္လိုုရာဒိုုၿပည္နယ္ဖက္ကိုု သြားမလိုု ့ လိုုက္မလားတဲ့။ ေသာၾကာေန ့ည ေကာ္လိုုရာဒိုုသြား တနလၤာေန ့ည (သိုု ့မဟုုတ္) အဂၤါေန ့မနက္ေစာေစာ နယူးေယာက္ကိုုၿပန္။ ကိုုယ္က အလုုပ္သစ္ဝင္ခါစဆိုုေတာ့ ၃ လအထိ ခြင့္ယူလိုု ့မရေသးတာေရာ၊ နယူးေယာက္ကေန ေကာ္လိုုရာဒိုုၿပည္နယ္ Denver ၿမိ ုု ့ကိုု ေလယာဥ္ခ ေစ်းၾကီးေနတာေရာနဲ ့ ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့ မလိုုက္ၿဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေကာ္လိုုရာဒိုုၿပည္နယ္ဟာ အလယ္ပိုုင္းမွာရိွၿပီး ႏွင္းေလွ်ာစီးစခန္း၊ ေဆာင္းဦးရာသီအလွေၾကာင့္ နာမည္ေက်ာ္တာမိုု ့ ကိုုယ္သြားလည္ခ်င္တဲ့ ေနရာတစ္ခုုပါ။ ေကာ္လိုုရာဒိုုခရီးကိုု မလိုုက္ၿဖစ္ေတာ့ ပိတ္ရက္ဘယ္ကိုု သြားလည္ရင္ေကာင္းမလဲ။ ခရီးေတြကလည္း အေရွ ့ေၿမာက္ဖက္ၿခမ္းမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သြားဖူးထားၿပီ။ ဗီယက္နမ္မေလးဝိုုင္းက ကိပ္ေကာ့ခရီးကိုု ေရႊးၿခယ္ၿပီး ကိုုယ္ကလည္း မေရာက္ဖူးေသးတာေၾကာင့္ ေမ ၂၇ ကေန ၂၉ အထိ ကြန္နက္တီကပ္နဲ ့ မက္ဆာခ်ဴးဆက္ၿပည္နယ္ဖက္ကိုု ၃ ရက္ ခရီးထြက္ၿဖစ္ေတာ့ ကိပ္ေကာ့သြား ေတာလားပိုု ့စ္ေလး ၿဖစ္လာပါတယ္။ ၂ ေယာက္ဆိုုရင္ ၃ ေယာက္ေၿမာက္က အလကားဆိုုေတာ့ အသိအစ္မႏွစ္ေယာက္ကိုု လိုုက္မလားလိုု ့ ေခၚေသးတယ္။ တစ္ေယာက္က မိသားစုုကိုု အခ်ိန္ေပးခ်င္လိုု ့၊ တစ္ေယာက္က ၿမန္မာၿပည္က ၿပန္ေရာက္ခါစဆိုုေတာ့ မလိုုက္ၿဖစ္ေတာ့ဘူး။ မက္ဟန္တန္ တရုုတ္တန္းကေန ကားက မနက္ ၇ နာရီ ၄၀ ထြက္မယ္၊ ေငြသားထုုတ္ထားဖိုု ့၊ ထီး၊ မိုုးကာအကၤ ီ်ေဆာင္လာဖိုု ့ တိုုးဂိုုက္က မတ္ေဆ့ပိုု ့တယ္။

ရံုုးပိတ္ရက္ဆိုု ရထားက မနက္ ၆ နာရီ ၂၀ မိနစ္၊  ၄၅ မိနစ္ မွာပဲရိွေတာ့  ၆ နာရီ ၄၅ မိနစ္ ရထားကိုုစီးရင္ ၇ နာရီ ၄၀ ကြက္တိေရာက္ႏိုုင္ေပမဲ့ ၆ နာရီ ၂၀ မိနစ္ရထားက တခုုခုုၿဖစ္လိုု ့ ေနာက္က်သြားခဲ့ရင္ ၆ နာရီ ၄၅ မိနစ္ရထားနဲ ့ မွီႏိုုင္ေသးတာေၾကာင့္ ၆ နာရီ ၂၀ ရထားပဲစီးဖိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္ေတာ့တယ္။ အိမ္ကေန  ေဝါထရိတ္စင္တာအထိ PATH ရထားစီး ေဝါထရိတ္စင္တာကေန တရုုတ္တန္းကိုု R ရထားစီး။ ရထားကေန ၁၀ မိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ ခရီးသြားမဲ့လူအုုပ္ၾကီးကိုု ေတြ ့ရတယ္။ ခရမ္းေရာင္အကၤ ီ်ဝတ္ထားတဲ့ တိုုးဂိုုက္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ကိုုယ့္တိုုးဂိုုက္တဲ့။ ခ်က္ကင္ဝင္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္က ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ္။ ဝိုုင္းကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ လာေနၿပီတဲ့ ၇ နာရီ ၃၅။ ဝိုုင္းက 6 ရထားေပၚမွာ တဘူတာအေဝးမွာ ရထားက ရုုတ္တရက္ ရပ္သြားလိုု ့တဲ့။ ၇ နာရီ ၄၅ မိနစ္ ေခါင္းကိုုခ်ာလပရမ္း ေတာင္ၾကည့္ေၿမာက္ၾကည့္ ပ်ာယိပ်ာယာနဲ ့ ဝိုုင္း ေရာက္လာတယ္။ ဝိုုင္းက အာဖရိကတိုုက္က တိုုဂိုု၊ အာရွက ကာဂ်ီကစ္စတန္၊ ဥေရာပက ေအာစတီးရီးယားဖက္ကိုု တလေလာက္အလုုပ္ကိစၥနဲ ့ သြားေနရတာ ေရွ ့တပတ္ကမွ နယူးေယာက္ကိုု ၿပန္ေရာက္လာတာ။ သူ ့အလုုပ္အေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းအေၾကာင္းေတြကိုုေမး။ ဝိုုင္းက နယ္သာလန္က နာမည္ၾကီးေက်ာင္းမွာ ပါရဂူဘြဲ ့ကိုု တက္ေနတာ မႏွစ္ကတည္းက။ သူ ့အတန္းေဖာ္ေတြက ကိန္းဘရစ္ခ်္၊ ေအာက္စဖိုု ့ဒ္၊ ကိုုလံဘီယာေက်ာင္းဆင္း၊ ရာထူးၾကီးၾကီး၊ high profile ေတြဆိုုေတာ့ ယိုုးဒယားက AIT တကၠသိုုလ္နဲ ့ ESCP Europe Paris ကေန မာစတာရထားတဲ့ ဝိုုင္းက မ်က္ႏွာငယ္တယ္တဲ့။  ပါရဂူစာတမ္းတင္ဖိုု ့၊ ပေရာ္ဖက္ဆာရဲ ့လက္ခ်ာတက္ဖိုု ့နဲ ့ ၄ လတခါေလာက္ နယ္သာလန္ကိုု သြားရတယ္။


ပါရဂူဘြဲ ့က ၄ ႏွစ္ေလာက္ တက္ရမွာတဲ့ ကိုုယ္လား မာစတာကိုုေတာင္ ဂႊ်မ္းပစ္ေနေအာင္ တက္ခဲ့ရတာ ပါရဂူဘြဲ ့ဆိုုရင္ေတာ့လား။ ကေလး ၃ ေယာက္၊ အလုုပ္တဖက္၊ မာစတာ ၃ ခုု၊ ခုုလည္း ပါရဂူဘြဲ ့ဆက္တက္ေနတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ကိုုေတာ့ လုုပ္ႏိုုင္ပါေပတယ္လိုု ့ ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ ဝိုုင္းရဲ ့အလုုပ္က ခရီးေတြသြားရေတာ့ အားက်မိေပမဲ့ သူ ့လိုု ခရီးသြားႏိုုင္ဖိုု ့ဆိုုတာ က်န္းမာၿပီး ခံႏိုုင္ရည္ အေတာ္ရိွမွၿဖစ္မွာ။ ေရာက္ၿပီးေနာက္ေန ့ ပေရာဂ်က္ေတြစလုုပ္၊ စာတမ္းေတြကိုုစစ္၊ နယ္ေတြကြင္းဆင္းနဲ ့။ မတူညီတဲ့ႏိုုင္ငံ၊ အခ်ိန္နာရီကြာၿခားခ်က္၊ ရာသီဥတုုကိုု ခံႏိုုင္ဖိုု ့ဆိုုတာ အေတာ္မလြယ္တာဘဲ။ အာဖရိကမွာ ေႏႊ၊ ကာဂ်ီကစ္စတန္မွာ ေဆာင္း၊ ၾသစတီးယားမွာ ေႏႊဦး။ ကိုုယ္သာဆိုုရင္ ဂ်က္လက္တပတ္ေလာက္ ၿဖစ္ေနတာနဲ ့ အလုုပ္လုုပ္ႏိုုင္မွာ မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ ခရီးသည္အစံုုေရာက္ေနပံုုေပမဲ့ ကားကမေရာက္ေသးဘူးနဲ ့တူတယ္။ မေန ့ကတည္းက ရထားမွာ လူရွင္းေနတယ္ ဒီေန ့လူေတြ ခရီးစထြက္ၾကေတာ့ လမ္းေတြပိတ္ေနမွာ။ မုုန္တိုုင္းရိွလိုု ့ ေလယာဥ္ေတြ ေနာက္က်ကုုန္တယ္တဲ့ ဆူနမ္တိုု ့ အဆင္ေၿပရဲ ့လားမသိ။ တိုုးဂိုုက္က ဝိုုင္းဆီ မတ္ေဆ့ပိုု ့တယ္တဲ့ သူ ့မတ္ေဆ့ကိုု ရလားလိုု ့ ေမးတယ္တဲ့။ ဝိုုင္းက မတ္ေဆ့ေတာ့ မရဘူး ခရီးအတူသြားမဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ပိုု ့ေပးလိုု ့ရတယ္။ မနက္ ၇ နာရီခြဲ ေရာက္ေအာင္လာပါလိုု ့ေၿပာလိုု ့ မင္းပိုု ့တဲ့မတ္ေဆ့ထဲမွာ ၇ နာရီ ၄၀ လိုု ့ေရးထားတယ္။ စိတ္မပူနဲ ့ ၇ နာရီ ၄၀ ေရာက္ေအာင္လာမွာ ၇ နာရီ ၃၀ လိုု ့ေတာ့ မေၿပာနဲ ့။ ဝိုုင္းက အဲဒီလိုု အခ်ိန္တိက်တယ္။

ကိုုယ့္အလုုပ္အသစ္အေၾကာင္း၊ ဗီဇာကိစၥေတြအၾကာင္း၊ မိသားစုု၊ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေၿပာၿပီး ေစာင့္ေနလိုုက္တာ ကားက ၈ နာရီ ၁၀ မိနစ္မွ ေရာက္လာတယ္။ ဒီေန ့ သူတိုု ့ကုုမၺဏီက ကား ၂၈ စီးထြက္တယ္တဲ့ ဖလပ္ရွင္းဖက္ကေန လာတဲ့သူေတြကိုု ၾကိ ုုပိုု ့လုုပ္ေပးၿပီး လမ္းမွာကားပိတ္ေနလိုု ့ ၾကာေနတာပါတဲ့။ ပထမဆံုုးေန ့မွာေတာ့ ကြန္နက္တီကပ္ၿပည္နယ္က ေရေႏႊးေငြ ့မီးရထား၊ ဘုုတ္သေဘၤာ၊ Rode Island ၿပည္နယ္က တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္၊ ဒုုတိယေန ့မွာ မက္ဆာခ်ဴးဆက္ၿပည္နယ္က ေဝလငါးၾကည့္တဲ့ခရူသေဘၤာ၊ တတိယေန ့မွာေတာ့ Marthas Vineyard ကိုုသြားလည္ၾကမယ္။ တိုုးခရီးစဥ္ကိုု ဘႊတ္ကင္လုုပ္တုုန္းက က်သင့္ေငြက ဟိုုတယ္ခ၊ ကားခပဲ ပါဝင္ၿပီးေတာ့ ခုုမွဝင္လည္မဲ့ေနရာေတြရဲ ့ ဝင္ေၾကးေငြကိုု ေကာက္ပါတယ္။ တိုုးဂိုုက္နဲ ့ကားဒရိုုင္ဘာခက တေန ့ကိုု ၈ က်ပ္၊ ၃ ရက္စာ ၂၄ က်ပ္ကိုု ခရီးစဥ္ေနာက္ဆံုုးေန ့မွ ေကာက္ပါတယ္။ ကားမွာအိမ္သာပါေပမဲ့ အေရးေပၚမွသံုုးပါမယ္တဲ့ ၂ နာရီတခါ Rest Area ေတြမွာ အိပ္သာအတြက္ ကားခဏရပ္နားပါတယ္။ တိုုးဂိုုက္က သူ ့ဖံုုးနံပါတ္နဲ ့ ကားနံပါတ္ကိုု မွတ္ခိုုင္းၿပီး အခ်ိန္မွီၿပန္လာဖိုု ့ မွာၾကားပါတယ္။ မနက္ ၅ နာရီခြဲကတည္းက အိပ္ယာထၿပီး ခရီးထြက္ဖိုု ့ ၿပင္ဆင္ရေတာ့ မနက္စာစားခ်ိန္ မရိွလိုုက္ဘူး။ ခုုမွပဲ ေထာပတ္သီးၾကက္ဥမီးကင္ ထုုတ္စားရတယ္။ အဲဒီနည္းက မၾကီးသင္ေပးခဲ့တာ လုုပ္ရတာလြယ္သလိုု ပရိုုတင္းဓာတ္ေတြ ၿပည့္ဝေတာ့ ေထာပတ္သီး၁လံုုး ၾကက္ဥ ၂ လံုုးစားထားရင္ ဗိုုက္ကိုုတင္းေနတာပဲ ေန ့လည္စာေတာင္ သိပ္မဆာဘူး။


ေထာပတ္သီးအေစ့ကိုုထုုတ္၊ အသားကိုုဇႊန္းနဲ ့နည္းနည္းၿခစ္၊ ၾကက္ဥေဖာက္ထည့္၊ ဆား၊ ငရုုတ္ေကာင္း နည္းနည္းၿဖ ူး၊ မိုုက္ခရိုုေဝ့စ္ထဲ  ၂ မိနစ္ေလာက္ဆိုုရင္ ရၿပီ။ ဝိုုင္းက ေလာကၾကီးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးဆိုုတာ အမွန္ပဲ သူနဲ ့အစည္းေဝး၊ သင္တန္းေတြမွာ ငါးခါေလာက္ဆံုုဖူးတဲ့ အာဖရိကန္တစ္ေယာက္နဲ ့ တိုုဂိုုမွာ ၿပန္ဆံုုတယ္တဲ့။ သူ ့ဟိုုတယ္ကေန ရံုုးကိုုလမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ ေတြ ့ရတဲ့အေဆာက္အဦးၾကီးက နာမည္ေက်ာ္အာဖရိကဘဏ္တစ္ခုု။ မတ္ေဆ့ေတြပိုု ့ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ အဲဒီအေဆာက္အဦးၾကီးမွာ အလုုပ္လုုပ္ေနတာတဲ့။ ဝိုုင္းအတြက္ လက္ေဆာင္အၿဖစ္ တိုုဂိုုႏိုုင္ငံထြက္ စလင္းဘတ္အိတ္၊ အုုန္းသီးေၿခာက္မုုန္ ့ေတြ ေပးလိုုက္တယ္။ စလင္းဘတ္အိတ္က အရာင္ေတြက ၿမင္လိုုက္တာနဲ ့ အာဖရိကကမွန္း သိသာတယ္။ အုုန္းသီးၿခစ္ မီးကင္ေလးကေတာ့ ၾကႊပ္ရႊေနၿပီး အေတာ္စားေကာင္းတယ္။ သူ ့မွာ သမီးတစ္ေယာက္ရိွတယ္ ေနာက္ထပ္ကေလးမယူေတာ့ဘဲ သူ ့သမီးရဲ ့ပညာေရးကိုု အေကာင္းဆံုုးၿဖစ္ေအာင္ ပံ့ပိုုးမယ္တဲ့။ သူက လူကသာအမည္း အေတြးအေခၚကေတာ့ အၿဖူေတြအတိုုင္းပဲ။ အာဖရိကန္အမ်ားစုုက တတ္ႏိုုင္သမွ် ကေလးေမႊးၾကတာကိုုး။ ခဏၾကာေတာ့ တေရးေမွးေနတာ တိုုးဂိုုက္က Rest Area ေရာက္ပါေတာ့မယ္ ၁၀ နာရီ ငါးမိနစ္က်ရင္ ကားဆီၿပန္လာပါလိုု ့ ေၾကၿငာေတာ့ ဆင္းဖိုု ့ၿပင္ဆင္ေနတာ ဆယ္မိနစ္ၾကာလည္း Rest Area မေရာက္ေသးဘူး။ ဘယ္လိုုပါလိမ့္ ၁၀ နာရီ ၁၀ မိနစ္မွ Rest Area ေရာက္ၿပီး ဆယ္ငါးမိနစ္ အခ်ိန္ေပးတယ္တဲ့။ ဝိုုင္းက သူလည္း အဲဒီလိုုၾကားတယ္တဲ့ ဒီတိုုးဂိုုက္ရဲ ့ အဂၤလိပ္စကားက မလြယ္ေၾကာဘဲ သတိထားရမယ္ ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ေမးရလိမ့္မယ္။

အိပ္သာဝင္ တိုုးဂိုုက္က ေန ့လည္စာကိုု Rest Area ကေနဝယ္ေနာ္ ဘုုတ္သေဘၤာမွာ ေစ်းၾကီးတယ္ ေဟာ့ေဒါ့တစ္ခုုကိုု ငါးက်ပ္ေတာင္ ေပးရတာလိုု ့မွာတယ္။ Rest Area က ဆိုုင္ေတြက ဒိုုးနက္၊ ပီဇာ၊ ေပါင္မုုန္ ့ေတြကိုု မစားခ်င္ေတာ့ သယ္လာတဲ့ မုုန္ ့ေတြပဲ စားေတာ့မယ္။ ၃ ရက္ခရီးအတြက္ အဝတ္အစားထုုပ္က ေက်ာပိုုးအိတ္ေသးေသးေလး အဲ ရိကၡာထုုပ္ကေတာ့ ငါးေပါင္ေက်ာ္ေလာက္ ေလးတယ္။ ပထမဆံုုး သြားေရာက္လည္ပတ္တဲ့ ေနရာကေတာ့ နယူးေယာက္ကေန အေရွ ့ေၿမာက္ဖက္စူးစူး မိုုင္ ၁၁၀၊ ၂ နာရီေလာက္ေမာင္းရင္ ကြန္နပ္တီကပ္ၿပည္နယ္ Essex ၿမိ ုု ့ေလးကေန ေန ့လည္ ၂ နာရီထြက္မဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးသံုုး ေရေႏႊးေငြ ့နဲ ့ေမာင္းတဲ့ ေရွးေဟာင္းရထားကိုု စီးၾကမွာပါ။ ေက်ာက္မီးေသြးသံုုး ေရေႏႊးေငြ ့နဲ ့ေမာင္းတဲ့ရထားဆိုုတာ သမိုုင္းမွာ သင္ခဲ့ဖူးတာ ခုုေတာ့ တကယ္စီးဖူးေတာ့မယ္။
၁၉၇၁ ခုုႏွစ္ကတည္းက ေၿပးဆြဲေနၿပီး Essex ၿမိ ုု ့ကေန ကြန္နက္တီကပ္ၿမစ္အတိုုင္း ၁၂ မိုုင္ ခရီးက သာယာလွပတဲ့ရႈခင္းေတြကိုု ၿမင္ေတြ ့ရမွာပါတဲ့။ ေခါင္းကေန ေရေႏႊးေငြ ့မီးခိုုးေတြ တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ရထားၾကီး ဝင္လာတာကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္။ ရထားေခါင္းကိုု သြားရွာေတာ့ မရိွေတာ့ဘူး တဖက္ေခါင္းဖက္ကိုု ေရာက္ေနတယ္။ ရထားေခါင္းနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ ကိုုယ္တိုု ့စီးရမဲ့အတြဲက ၅၀၁ ရထားတြဲငါးတြဲေလာက္ပဲပါတယ္။ ရထားက အေတာ္က်ယ္ဝန္ၿပီး သစ္သားခံုုေတြနဲ ့ဟိုုးအရင္ေခတ္က အေငြ ့အသက္ကိုု ခံစားရတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ ၿမင္ကြင္းေတြက အေတာ္စိမ္းလန္းတယ္ ေက်ာ္ၿဖတ္သြားတဲ့ ၿမိ ုု ့အေၾကာင္းေတြ ရွင္းၿပတယ္။


သေဘၤာေတြမွ အမ်ားၾကီး အရင္တုုန္းက ေရလမ္းခရီးေၾကာင့္ အေတာ္စည္ကားခဲ့တဲ့ ၿမိ ုု ့ေတြေပါ့။ သေဘၤာဘုုတ္ဆိပ္မွာ ရပ္ေပးေတာ့ ဆင္းၾကၿပီး သေဘၤာစီးဖိုု ့ လက္မွတ္ၿပ ဒုုတိယထပ္ ေရွ ့ဆံုုးနားေလာက္က အစြန္ဆံုုးခံုုမွာထိုုင္။ ကြန္နက္တီကပ္ၿမစ္ကိုု ဆန္တက္ၿပီး ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ရႈခင္းေတြက သာယာတယ္။ စပိဘုုတ္သေဘၤာေတြ ၿဖတ္သြားတဲ့အခါ လိႈင္းေၾကာင့္ သေဘၤာယိမ္းတယ္။ ငါးမွ်ားေနတဲ့သူေတြ၊ စပိဘုုတ္သေဘၤာေပၚက လူေတြက လက္ၿပႏႈတ္ဆက္တယ္။ သေဘၤာေပၚက လူေတြကလည္း လက္ေဝွ ့ယမ္း ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ၿမစ္ေရၿပင္က ၾကည္စိမ္းေနသလိုု ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း သစ္ပင္ေတာေတာင္ေတြနဲ ့ စိမ္းလန္းတယ္။ ဟိုုအရင္တုုန္းက ၿမစ္ေရက ညစ္ညမ္းလြန္းလိုု ့ နယူးေယာက္တိုုင္းမ္ သတင္းစာမွာေတာင္ ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ဝိုုင္းဝန္းၾကိ ုးပမ္းေဆာင္ရႊက္ၾကလိုု ့ သန္ ့ရွင္းသြားေပမဲ့ ၿမစ္ေရကိုု ဒီအတုုိင္းေသာက္လိုု ့ မရပါဘူးတဲ့။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ မိုုင္ႏႈန္းထက္ ပိုုေမာင္းတဲ့သေဘၤာကိုု ဖမ္းၿပီးဒဏ္ရိုုက္ပါသတဲ့။ သေဘၤာအရိွန္ေလွ်ာ့ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းက ဆိပ္ကမ္းမွာသေဘၤာေတြ ရိွတဲ့အခါ လိႈင္းအရိွန္ေၾကာင့္ ေမွာက္ကုုန္မွာစိုုးလိုု ့တဲ့။ ဟိုုင္းၾကီးကႊ်န္းသူ ကိုုယ္ကေတာ့ ဒီလိုုသေဘၤာ စီးေနၾကဆိုုေတာ့ မထူးဆန္းဘူးေပါ့။ ရဲတိုုက္ဆိုုလိုု ့ ၾကည့္လိုုက္တာ့ ေခါင္မိုုးမရိွေသးတဲ့ ခေနာ္ခ်ိတဲ့တဲ့ crappy ရဲတိုုက္၊ ခရီးစဥ္ရွင္းၿပသူက သူတိုု ့သေဘၤာမွာ အစားအေသာက္၊ ေရ၊ အေအး၊ ဘီယာ၊ အေကာင္းဆံုုးေဟာ့ေဒါ့ကိုု ေအာက္ထပ္က ေကာင္တာမွာ ရႏိုုင္ပါတယ္လိုု ့ ေၾကၿငာေတာ့ ဘယ္ကသာ ေစ်းအၾကီးဆံုုးေဟာ့ေဒါ့ဆိုုၿပီး တိုုးတိုုးေလး ဟားၾကေသးတယ္။ သေဘၤာခရီးစဥ္က ၁ နာရီခြဲၾကာၿပီး သေဘၤာဆိပ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ရထားက ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။

ရထားေပၚၿပန္တက္ Essex ၿမိ ုု ့ဆီ ၿပန္တဲ့လမ္းမွာ Treasure Haunting ဂိမ္းကစားၾကတယ္။ သင့္ရဲ ့ဘယ္ဖက္ၿခမ္းမွာ တံတားတစ္ခုုကိုု ရွာေဖြေတြ ့ရိွႏိုုင္မလား၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ရွာၾကည့္မွ ေတြ ့မွာပါ၊ ေရာက္ေတာ့မယ္ မ်က္စိကိုုအစြမ္းကုုန္ဖြင့္ၿပီး သတိထားၿပီးရွာပါ ေဟာ ေတြ ့ၿပီ ဟိုုမွာတံတား။ ေနာက္တစ္ခုုက သင့္ရဲ ့ညာဖက္ၿခမ္းမွာ ႏွင္းက်ံဳးတဲ့ကားကိုု ရွာပါ ေသေသခ်ာခ်ာရွာေဖြမွ ေတြ ့မွာပါ အဲဒီႏွင္းက်ံဳးကားက သာမန္ႏွင္းက်ံဳးကားေတာ့ မဟုုတ္ပါဘူး City of Connecticut လိုု ့ ေရးထားပါတယ္။ မ်က္စိၿပ ူးေနေအာင္ ရွာေဖြေတာ့ ေတြ ့တယ္။ သင့္ရဲ ့ညာဖက္ၿခမ္းမွာ သံဆိုုင္ဘုုတ္တစ္ခုုကိုု ရွာေဖြပါ --- လိုု ့ ေရးထားပါတယ္ ခ်ဳံပုုတ္ေတြေအာက္မွာ ကြယ္ေနေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ရွာေဖြမွ ေတြ ့မွာပါ။ ကေလးေတြတင္ မကပါဘူး ကိုုယ္တိုု ့လည္း အဲဒီဂိမ္းကိုု ပါဝင္ကစားတယ္။ ဂိမ္းပါဝင္ကစားတဲ့ ကေလးေတြ ဘူတာမွာ အမွတ္တရပစၥည္း ထုုတ္ယူႏိုုင္ပါတယ္တဲ့။ ရထားတစ္စီးလံုုး ခရီးသည္အၿပည့္ပဲ ေရေႏႊးေငြ ့ရထားစီးရတဲ့ အေတြ ့အၾကံ ုုအသစ္တစ္ခုုေပါ့။ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ဗိုုက္ဆာေနၿပီ ပါလာတဲ့ ၾကက္ဥၿပ ုုတ္ ၃ လံုုး၊ မုုန္ ့ေတြစား၊ ဝိုုင္းက အာလူးေၾကာ္ထုုပ္ကိုု ယူသြားရမွာ သေဘၤာစီးတဲ့အခ်ိန္မွာ စားဖိုု ့တဲ့။ ညေန ၄ နာရီခြဲေနၿပီမိုု ့ Rode Island ၿပည္နယ္က Roger William Zoo Park ကိုု မဝင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ တိရစာၦန္ရံုုက ၇၅ မိုုင္ တစ္နာရီအေဝးမွာရိွတာမိုု ့ ညေန ၅ နာရီခြဲမွေရာက္မွာ။ ည ၆ နာရီမွာ တိရစာၦန္ရံုုပိတ္မွာဆိုုေတာ့ နာရီဝက္တည္းနဲ ့ သြားလည္ဖိုု ့ အက်ိဳးမရိွတာနဲ ့ ဝင္မလည္ေတာ့ဘူး။ တိရစာၦန္ရံုုဝင္ခေတြ ၿပန္ေပးမယ္ ေဘာ္စတြန္ကြန္စီေစ်းမွာ ေစ်းဝယ္ ညေနစာစားၾကမယ္။ ကြန္စီေစ်းမွာ ညစာစားၿပီး ေစ်းဝယ္ထြက္၊ ေနာက္ေန ့ သေဘၤာ ၄ နာရီစီးၿပီး ေဝလငါးသြားၾကည့္တဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ အပိုုင္း ၂ မွ ဆက္ပါဦးမယ္။

စန္းထြန္း
ဇြန္ ၄၊ ၂၀၁၇။