ကိပ္ေကာ့သြား ေတာလား - ၂

အခ်ိန္မမွီေတာ့လိုု ့ Rode Island ၿပည္နယ္ Providence ၿမိ ုု ့နားက ေရာ္ဂ်ာဝီလီယံတိရစာၦန္ရံုုကိုု မသြားၿဖစ္တဲ့အတြက္ ေဘာ္စတြန္က ကြန္စီေစ်းမွာ ညစာစားမယ္လိုု ့ တိုုးဂိုုက္က အစီအစဥ္ ေၿပာင္းလိုုက္ပါတယ္။ ပင္လယ္ကမ္းေၿခနားမွာရိွၿပီး ပင္လယ္စာေတြ အရသာရိွတဲ့ ေဘာ္စတြန္ၿမိ ုု ့ေလးက ခ်စ္စရာေလး။ ၿပီးေတာ့ ကိုုယ့္ဇာတိၿမိ ုု ့ေလးနဲ ့ တူတယ္။ ေဘာ္စတြန္မွာ သမိုုင္းဝင္တဲ့ တီးပါတီလုုပ္ခဲ့တယ္လိုု ့ ေဘာ္စတြန္ေရာက္တိုုင္း တိုုးဂိုုက္က ေၿပာေပမဲ့ ခုုထိ အဲဒီတီးပါတီဆိုုတာ ဘာမွန္းမသိေသးဘူး။ ဂူဂယ္မွာ ရွာေဖြဖတ္မယ္လိုု ့ ေတြးထားေပမဲ့ တခါမွ ရွာမဖတ္ေသးဘူး။ ကမၻာေက်ာ္ ဟားဗတ္၊ အမ္အိုုင္တီ တကၠသိုုလ္ေတြဟာ ေဘာ္စတြန္မွာ ရိွပါတယ္။ Love Story in Harvard ကိုုရီးယားရုုပ္ရွင္ ၾကည့္ၿပီးကတည္းက ဟားဗတ္ကိုု ေရာက္ဖူးခ်င္ေနတာ။ ရာမားက ေဘာ္စတြန္ကေန ၁ နာရီေဝးတဲ့ ဂေလာ္ခ်က္စတာၿမိ ုု ့မွာ အလုုပ္ရေတာ့ သူူ ့ဆီသြားလည္ရင္းနဲ ့ ၂၀၁၂ ဂ်ဴလိႈင္မွာ ေဘာ္စတြန္ကိုု ပထမဆံုုး ေရာက္ဖူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေဖ၊ အေမတိုု ့ကိုု လိုုက္ပိုု ့ရင္း၊ အက္ေကဒီယား ခရီးစဥ္ကလည္း ေဘာ္စတြန္ကိုု ၿဖတ္သြားတာနဲ ့ ေဘာ္စတြန္ကိုု ၄ ေခါက္ေလာက္ ေရာက္ဖူးတယ္။ ၄ ေခါက္ေလာက္ ေရာက္ဖူးေပမဲ့ ေဘာ္စတြန္ဆိုုရင္ သြားခ်င္တုုန္းပဲ။ ကြန္စီေစ်းက ေဘာ္စတြန္ရဲ ့ အထင္ကရ ေစ်းတစ္ခုုပါ။ ႏွစ္ေပါင္းရာေက်ာ္ေနၿပီ သြားတိုုင္း ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုး ေနတာပဲ။

ေဘာ္စတြန္ေခ်ာင္ဒါ (စြတ္ၿပ ုုတ္ပ်စ္ပ်စ္) ၊ ေလာ္စတာရိုုးလ္ (ေလာ္စတာပုုဇြန္အသားကိုု ေပါင္မုုန္ ့လံုုးထဲ ညွပ္ထားတဲ့ဟာ ေဟာ့ေဒါ့လိုုမ်ိဳး) က နာမည္ၾကီး ေဘာ္စတြန္ေရာက္ရင္ စားသင့္တယ္ ဆိုုေပမဲ့ ကိုုယ္ေတြက ထမင္းစားခ်င္ေနတာဆိုုေတာ့ ေအးရွန္းဆိုုင္ရွာတာ ႏွစ္ဆိုုင္ေတြ ့တယ္။ တဆိုုင္က ခ်က္ၿပီးသားေတြ ေရာင္းတာ၊ တဆိုုင္က မွာမွခ်က္ၿခင္း ေၾကာ္ခ်က္ေပးတဲ့ တာယာကီဆိုုင္။ အိမ္မွာမခ်က္စားၿဖစ္တဲ့ အမဲသားတာယာကီမွာၿပီး ထိုုင္ခံုုရွာေတာ့ ေနရာအၿပည့္။ လြတ္တဲ့ခံုုေလးေနရာမွာ ဝင္ထိုုင္တဲ့ သားအမိကိုု ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ထိုုင္မွာလဲလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တဲ့။ ကိုုယ္က ဘယ္လိုုေတြးလိုုက္လဲ မသိဘူး ထိုုင္ခံုုမရဘူးထင္ၿပီး ထပ္ေမးၿပန္ေရာ ႏွစ္ေယာက္္တဲ့။ ေဘးမွာထိုုင္ေနတဲ့တစ္ေယာက္က မင္းတိုု ့ဝင္ထိုုင္လိုု ့ရတယ္လိုု ့ေၿပာမွ ဝင္ထိုုင္ၿဖစ္တယ္။ စားေသာက္ခံုုေတြေဘးနား နံရံနားမွာ ကပ္ခ်ထားတဲ့စႏၵရားကိုု အဘိုုးၾကီးတစ္ေယာက္ တီးေနတာ ေတာ္ေတာ္နားေထာင္ေကာင္းတယ္။ သီခ်င္းတပုုဒ္ၿပီးတိုုင္း ဝိုုင္းက လက္ခုုပ္တီး အားေပးတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ ဗိုုက္ဆာလိုု ့ အသားကုုန္ တီးေနတာနဲ ့ လက္ခုုပ္ေတာင္ မတီးၿဖစ္ဘူး။ အခ်ိန္ပိုုေနတာနဲ ့ ေလွ်ာ့ပင္းထြက္တယ္ အန္ေတလာ ကိုုယ္ၾကိ ုုက္တဲ့ ဘရန္းမဟုုတ္ဘူး။ ဝိုုင္းက ေလယာဥ္မွာ sample ရတဲ့ဟာကိုု သံုုးၾကည့္တာ ေကာင္းလိုု ့တဲ့ Crabtree & Evelyn LONDON ဆိုုင္ကိုုဝင္ၿပီး ေရခ်ိဳးဆပ္ၿပာရည္ ရွာတယ္။ ေစ်းမခ်တာနဲ ့ မဝယ္ၿဖစ္ဘူး ကိုုယ္ေတြက ၃၀ ရာခိုုင္ႏႈန္း အနည္းဆံုုးေစ်းခ်မွ ဝယ္တာေလ။


ေစ်းခ်တာကိုု မေစာင့္ဘဲ မူရင္းေစ်းနဲ ့ ဝယ္တဲ့သူေတြဆိုုတာ လူမိုုက္ေတြကြ။ တိုုးတိုုးေၿပာ ေတာ္ၾကာ သူေ႒းေတြၾကားရင္ မင္းကိုု ဆဲလိမ့္မယ္။ အိတ္ခေရဇီ ဝိုုင္းက Coach ဆိုုင္ဝင္ၾကည့္ရေအာင္တဲ့။ ကိုုယ္ဝယ္ဖိုု ့ၾကည့္ေနတဲ့ စလႊယ္သိုုင္း Saddle အိတ္က အသစ္ထြက္တာ ေစ်းမခ်ဘူး။ ဝိုုင္း ကိုုင္ၾကည့္တဲ့ အိတ္က စလႊယ္သိုုင္းအိတ္ ပန္းေရာင္ အိတ္ဒီဇိုုင္းနဲ ့ အေရာင္ကိုု သေဘာက်ေနေပမဲ့ အိတ္ကပ္ ၁ ခုုပဲပါတာကိုု ဝိုုင္းက သေဘာမက်ဘူး ၿဖစ္ေနတယ္။ အေရာင္းဝန္ထမ္းမေလးက ဆိုုင္အၿပင္ကိုု ယူၿပတယ္ ၃၀ ရာခိုုင္ႏႈန္း ေစ်းခ်ေနတာ အိတ္ကိုု အခမဲ့သန္ ့ရွင္းေပးတယ္ ေဘာက္ခ်ာၿပစရာမလိုုဘူး တက္စ္ကလည္း နယူးေယာက္ထက္ သက္သာတယ္လိုု ့ အေၿပာေကာင္း၊ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္း၊ ကိုုယ္ကလည္း လိုုခ်င္ေနတာနဲ ့ ဝယ္ၿဖစ္သြားတယ္။ monogram အခမဲ့လုုပ္ေပးတယ္ဆိုုေတာ့ နာမည္၊ စာလံုုးဒီဇိုုင္း၊ အေရာင္ေရြးရေတာ့  SAN.S.H ၊ အနက္ေရာင္စာသားကိုု ေရႊးလိုုက္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ေစာင့္ရမလဲဆိုုေတာ့ တစ္မိနစ္တဲ့ အေရာင္းဝန္ထမ္းမေလးက အိတ္နဲ ့အေရာင္တူ ပိုုက္ဆံအိတ္ေသးေလးေတြ၊ သားေရကိုု ထိန္းသိမ္းတဲ့ ခရမ္ေတြ လာၿပေပမဲ့ မဝယ္ေတာ့ဘူး။ ဒီလိုုနဲ ့ ဝိုုင္းကေတာင္ မတိုုက္တြန္းရဘဲ၊ ဝယ္ဖိုု ့လည္း အစီအစဥ္ မရိွဘဲ အိတ္ဝယ္ၿဖစ္သြားတယ္။ ဝန္ထမ္းေကာင္ေလးက ဝိုုင္းကိုု ဟိုုအစ္မလည္း အိတ္ဝယ္ပါလားလိုု ့ ေၿပာလိုု ့ ႏိုုး ႏိုုး ႏိုုး သူ ့မွာ အိတ္ေတြအမ်ားၾကီး သူမလုုိဘူးလိုု ့ေၿပာရေသးတယ္။ ေဆဗာတိုုေရ ဖာရာဂယ္မိုုအိတ္လည္း ဝယ္ထားတာ ၂ ႏွစ္ၿပည့္ေတာ့တယ္ တခါမွမလႊယ္ရေသးဘူး။ ေန ့တိုုင္းလႊယ္ပစ္ဖိုု ့ကိုုလည္း ႏွေၿမာ ပြဲလမ္းသဘင္မွ လႊယ္မယ္ဆိုုၿပန္ေတာ့လည္း ပြဲလမ္းသဘင္က မရိွ။

မၾကီး ေမႊးေန ့လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ coach လိေမၼာ္ေရာင္ စလႊယ္သိုုင္းအိတ္ကိုု လႊယ္ေနတာ ၄ ႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီ။ မႏွစ္က အေမက သမီးအိတ္က စုုတ္ၿပတ္သတ္ေနတာပဲ အိတ္ေကာင္းေကာင္း လႊယ္လိုု ့ေၿပာၿပီး မၾကီးက သူဝယ္ထားတဲ့ MK အိတ္ေပးလိုု ့ လႊယ္ၿဖစ္တယ္။ MK အိတ္က သားသားနားနား လွေပမဲ့ အေတာ္ေလးတယ္။ ကိုုယ္က ရထားေပၚမွာဖတ္ဖိုု ့ စာအုုပ္အထူၾကီးေတြ သယ္ေတာ့ အိတ္ေသးေသးနဲ ့ မရဘူး။ တခါတေလေတာ့လည္း သူမ်ားေတြလိုု အိတ္ေသးေသးေလး လႊယ္ခ်င္သား။ အၿပင္သြားရင္ ေရဘူး၊ စာအုုပ္၊ ေနကာမ်က္မွန္၊ မုုန္ ့သယ္ေတာ့ အိတ္ေသးေသးနဲ ့ မရဘူး။ ကိုုယ္က စလႊယ္သိုုင္းအိတ္နဲ ့ ေက်ာပိုုးအိတ္ ပိုုၾကိ ုုက္တယ္။ C21 စတိုုင္းဆိုုင္မွာ အန္တီၾကီးတစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနတဲ့ အနီေရာင္စလႊယ္သိုုင္းအိတ္ကိုု သေဘာက်လိုု ့ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ Longchamp တံဆိပ္။ သားေရအေတာ္ေကာင္းတယ္ ဘာနာမည္တံဆိပ္မွ မေရးထားဘူး ေပါ့လိုုက္တာမ်ား ဘာမွမပါသလိုုဘဲ ေစ်းၾကီးတယ္။ ေလာင္ခ်န္ ့ Tote အိတ္ကိုု ဒီမွာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လႊယ္ၾကတယ္။ ဝိုုင္းကေၿပာဖူးတယ္ ေလာင္ခ်န္ ့အိတ္ေတြက သူ ့မ်က္စိထဲမွာ လွတယ္လိုု ့လည္းမၿမင္ ဘာလိုု ့နာမည္ၾကီးမွန္း မသိဘူးတဲ့။ ခုုေတာ့ သိသြားၿပီ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုုတာ ေလာင္ခ်န္ ့အိတ္ကိုု လႊယ္ၿပီးေတာ့ Marc Jacobs က စလႊယ္သိုုင္းအိတ္ကိုု လႊယ္ၾကည့္တာ အယ္မေလး ေလးလိုုက္တာ ေလာင္ခ်န္ ့နဲ ့မ်ား တၿခားစီ။ ေလာင္ခ်န္ ့ လႊယ္ၾကည့္ၿပီးကတည္းက ေလာင္ခ်န္ ့ၿဖစ္ေနတယ္။ ေလာင္ခ်န္ ့အိတ္ ဝယ္မလိုု ့ ၾကည့္ေနတာ ေစ်းၾကီးတာနဲ ့ အင္တင္တင္ၿဖစ္ေနတာ။ ဒီ coach အိတ္က ေစ်းလည္းသက္သာတယ္၊ ဒီဇိုုင္းလည္းၾကိ ုုက္တယ္၊ လႊယ္ၿဖစ္မွာလည္း ေသခ်ာတာနဲ ့ ဝယ္လိုုက္တယ္။


ဟိုုတယ္အခန္းထဲ ဝင္လိုုက္တာနဲ ့ ေဆးလိပ္နံ ့ရတယ္ ဒီအခန္းက ေဆးလိပ္မေသာက္ရအခန္းပါ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္ ဒဏ္ေငြ ၂၅၀ ရိုုက္တယ္။ ၿပတင္းေပါက္ေတြဖြင့္၊ ပန္ကာဖြင့္ေတာ့လည္း မသက္သာ၊ ဟိုုတယ္အခန္းတံခါးကိုုဖြင့္ထား ေကာင္တာကိုု ဖုုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ တခုုခုုစီစဥ္ေပးမယ္တဲ့။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ၾကာေတာ့ ဝန္ထမ္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အေမႊးနံ ့ဘူးနဲ ့ ေရာက္လာၿပီး တခန္းလံုုးကိုု ဖ်န္းေပးသြားတယ္။ အေမႊးနံ ့ေတြ မႊန္ထူၿပီး ေခ်ာင္းေတြဆိုုးလာလိုု ့ ဟိုုတယ္တပတ္ လမ္းပတ္ေလွ်ာက္ရတယ္ ေနာက္ေန ့ မနက္ ၇ နာရီ wakeup call နဲ ့ႏိုုးၿပီး မနက္ ၈ နာရီမွာ ဒုုတိယခရီးစဥ္ စတင္ပါတယ္။ ပထမဆံုုး သြားေရာက္မဲ့ေနရာကေတာ့ မက္ဆာခ်ဴးဆက္ၿပည္နယ္ Plymouth ၿမိ ုု ့က Plimoth Plantation ပါ။ ၁၆၂၀ အဂၤလန္ႏိုုင္ငံ Plymouth ၿမိ ုု ့ကေန နာမည္ေက်ာ္ ေမဖလားဝါးသေဘၤာနဲ ့ ၃ လၾကာ အတၱလတိတ္သမုုဒၵရာကို ေက်ာ္ၿဖတ္ၿပီး အေမရိကားတိုုက္ကိုု ဆိုုက္ေရာက္ၿပီး အေၿခခ်ၿမိ ုု ့တည္တဲ့အခါ Plymouth ၿမိ ုု ့လိုု ့ ေခၚတြင္ပါသတဲ့။ ပထမဆံုုး ေက်းဇူးေတာ္ေန ့ပြဲေတာ္ က်င္းပတဲ့ေနရာ၊ နယူးအဂၤလန္နဲ ့အေမရိကန္ရဲ ့ သက္တမ္းအရင့္ဆံုုး သမိုုင္းဝင္ၿမိ ုု ့ေလးပါ။ ဟိုုတုုန္းက အဂၤလန္မွာ အဂၤလန္ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္းရဲ ့ ယံုုၾကည္မႈကိုု လက္မခံႏိုုင္သူေတြဟာ ဘာသာေရးလႊတ္လပ္ခြင့္အတြက္ ေဟာ္လန္ကိုု ထြက္ေၿပးတိမ္းေရွာင္ၿပီး အေမရိကားတိုုက္ကိုု ေမဖလားဝါးသေဘၤာနဲ ့ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အတၱလႏိတ္သမုုဒၵရာကိုု ၃ လတိုုင္တိုုင္ ၿဖတ္ေက်ာ္တဲ့အခ်ိန္ ေရာဂါေဝဒနာ ခံစားရလိုုုု ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေသဆံုုးကုုန္ပါတယ္တဲ့။

အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက ဖေယာင္းတိုုင္ေတြ  ၿပ ုုလုုပ္ေနပါတယ္ သိခ်င္တာေတြကိုု ေမးၿမန္းႏိုုင္ပါတယ္။ ပ်ားဖြတ္တဲ့အခါသံုုးတဲ့ဝတ္ရံုု၊ မွန္တံခါးေနာက္မွာ ပ်ားေတြတဝီဝီ ပ်ံဝဲေနတဲ့ ပ်ားအံုု။ ဖန္ထည္ၿပ ုုလုုပ္ေနတာကိုု ၿမင္ခဲ့ပါတယ္။ အိုုးလုုပ္တဲ့ေနရာကိုု ေတြ ့ရၿပီး မတ္ခြက္၊ ပန္းအိုုး၊ ပန္းကန္ၿပားေတြ ေရာင္းပါတယ္ ေစ်းၾကီးတယ္။ မီးဖိုုေခ်ာင္သံုုးပစၥည္းဆိုုရင္ ကိုုယ္ၾကိ ုုက္တာက ေၾကႊ၊ ဖန္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္မွာ ကိုုယ္က ေၾကြေတြ၊ ဖန္ေတြ ခြဲလြန္းလိုု ့တဲ့ အေမက စတီးပန္းကန္၊ ဇလံုု သံုုးတယ္။ ဒီ plantation မွာ ၁၇ ရာစုုေခတ္က ေနထိုုင္မႈစနစ္ကိုု ၿပသထားပါတယ္။ အိမ္တည္ေဆာက္ထားပံုုက တမ်ိဳးေလး ထူးၿခားတယ္။ အိမ္ထဲကိုု ဝင္လိုုက္ရင္ ၁၇ ရာစုုေခတ္ကအတိုုင္း ဝတ္စားထားတဲ့ လူေတြေတြ ့ရင္ ဘယ္တုုန္းက ေရာက္တာလဲ၊  ဘယ္လိုုအခက္အခဲေတြ ၾကံ ုုလဲ၊ မိသားစုုဝင္ေတြ အဂၤလန္မွာ က်န္ခဲ့လား၊ ဘာေတြ ခ်က္ၿပ ုုတ္ေနလဲလိုု ့ေမးေတာ့ သူတိုု ့က ၿပန္ေၿဖၾကပါတယ္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခြင့္ေတာင္းၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္။ အိမ္ေတြက ေတာကအိမ္ေတြ က်ေနတာပဲ။ ၿပတင္းေပါက္ေတြ ဘာလိုု ့မရိွတာလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတိုု ့က တခ်ိန္လံုုး အၿပင္မွာ အလုုပ္လုုပ္ေနၾကတာ၊ နယူးအဂၤလန္ေဆာင္းက အင္မတန္ေအးတယ္၊ ဒီမွာ ကြန္ထရပ္စာခ်ဳပ္နဲ ့ ေနထိုုင္ၿပီး ဇာတိကိုုၿပန္ေတာ့ အိမ္ေကာင္းေကာင္း မေဆာက္ပါဘူးတဲ့။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ခုုေခတ္က သူေတြက ၁၇ ရာစုုေခတ္က လူေတြထက္ သက္ေတာင့္သက္သာ ေနရတယ္ဆိုုတာပါပဲ။ ဝိုုင္းက play ထဲမွာပါတဲ့သူ အကုုန္လံုုးနီးပါးက အိုုဗာဝိတ္ေတြ ၿဖစ္ေနၾကတဲ့။ ေဟ အိုုဗာဝိတ္ မဟုုတ္ဘူး အဲဒါ အေမရိကန္ပံုုမွန္ဆိုုဒ္ဟ။

အိႏိၵယမိသားစုုနဲ ့ ဓာတ္ပံုုလုုရိုုက္ရတဲ့ ထိုုင္ခံုု

ပထမဆံုုးတစ္ေယာက္ရဲ ့ ေလသံက အေမရိကန္ေလသံ ၿဗိတိသွ်ေလသံနဲ ့ ေၿပာတဲ့သူကိုု ငွားသင့္တယ္။ သစ္ပင္ေတြနဲ ့ စိမ္းစိုုေနတဲ့ အဆင္းလမ္းေလးက ခံုုေလးမွာထုုိင္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနတုုန္း ကားေပၚက တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကေလးငယ္ေလးကိုု ခ်ီထားတဲ့ အိႏိၵယအမ်ိဳးသားက ေစြ ့ကနဲ ဝင္ထိုုင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ ့မိန္းမ၊ သူ ့မိဘေတြ ေစြ ့ခနဲ ေစြ ့ခနဲ ဝင္ထိုုင္ၾကတာ ဝိုုင္းေဘးနားမွာ။ ဘယ္လိုုမွ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုု ့မရေတာ့ နည္းနည္းေဝးေဝးသြားၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေတာ့ ၾကားထဲၿဖတ္ေလွ်ာက္တယ္။ ေဆာရီးလိုု ့ တခြန္းမွမေၿပာတဲ့အၿပင္ ဘာမွမၿဖစ္သလိုုဘဲ ဖာသိဖာသာ ခပ္တည္တည္ပဲ။ ဝိုုင္းက စိတ္ေတြဆိုုးၿပီး ရိုုင္းလိုုက္တာလိုု ့ေၿပာတယ္ ဟုုတ္တယ္ ေထာက္ခံတယ္။ အဲဒီလူက မသိဘူးဆုုိလိုု ့ သူ ့မိဘကမ်ား သိမလားမွတ္တယ္ သူ ့မိဘလည္း မသိဘူး။ မိဘက မသိလုုိ ့ သားသမီးလည္း မသိတာေပါ့ သူ ့ကေလးလည္း သိမွာမဟုုတ္ဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ ပြစိပြစိနဲ ့ အတင္းတုုတ္ေနတာကိုု သူတိုု ့က သတိထားမိပံုုေတာင္ မေပၚဘူး။ ဗိုုက္ဆာေနၿပီ ေန ့လည္စာစားမဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေၿပာေနၿပီး ကားရပ္လိုုက္ေတာ့ ၾကည့္ရတာ စားေသာက္ဆိုုင္နဲ ့လည္း မတူဘူး။ စားေသာက္ဆိုုင္ဆိုုတာ ၿမိ ုု ့လယ္ေကာင္၊ ကားပါကင္အက်ယ္ၾကီး ရိွရမွာ။ ဟိုုမွာေတာ့ pub လိုု ့ေရးထားတယ္ဆိုုၿပီး သြားၾကည့္လိုု ့ ေရဒလက္ကိုု ေတြ ့ရေတာ့မွ Plimoth Grist Mill ကိုု ေရာက္ေနမွန္း သိေတာ့တယ္။ အဲဒီလိုု တိုုးဂိုုက္က စကားကိုု ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေၿပာတာ။

၁၆၃၆ ကိုုလိုုနီနယ္ေၿမ ရွာေဖြသူ ဂႊ်န္ဂ်န္နီ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ပံုုစံအတိုုင္း ခုုလက္ရိွသံုုးေနတာပါတဲ့။ ေပါင္ ၂၀၀ ေလာက္ေလးတဲ့ သစ္သားၿပားႏွစ္ခုုၾကားထဲ ေၿပာင္းဖူးေစ့ေတြ ထည့္ၾကိတ္၊ သစ္သားႏွစ္ခုုၿပားကိုု လည္ေစတာက ေရအားနဲ ့လည္တဲ့ဒလက္။ ေသာၾကာေန ့တိုုင္း စက္ကိုုလည္ပတ္ၿပီး ေၿပာင္းဖူးခြဲၾကမ္းေတြကိုု ေရာင္းပါတယ္။ ဒီေၿပာင္းဖူးခြဲၾကမ္းကေတာ့ စြပ္ၿပ ုုတ္လုုပ္တာ၊ ဘယ္မွာသံုုးတာ၊ ၾကက္စာဆိုုၿပီး ရွင္းၿပပါတယ္။ စက္ကုုိအေပၚထပ္၊ ေအာက္ထပ္ၾကည့္၊ ေရဒလက္နဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္။ ဘာေတြစားတယ္၊ ေဝလငါးသြားၾကည့္တဲ့အေၾကာင္း၊ မာတာဗိုုင္းရက္စ္ကႊ်န္းဆီ သြားလည္တဲ့အေၾကာင္းကိုုေတာ့ အပိုုင္း ၃ မွ တင္ပါေတာ့မယ္။

စန္းထြန္း
ဇြန္ ၁၀၊ ၂၀၁၇။

ဖေယာင္းတိုုင္ လုုပ္ေနတာ
ပ်ားဖြတ္တဲ့အခါဝတ္တဲ့ ဝတ္စံုု
ဖန္လုုပ္ေနတာ
အၿမင္ကပ္တဲ့သူေတြကိုု ဒီအေၿမာက္နဲ ့ ကစ္ပစ္လိုုက္မယ္
ေရဒလက္နဲ ့လည္တဲ့အေၾကာင္း ရွင္းၿပေနတာ
Love The Life You Live... 

ကိပ္ေကာ့သြား ေတာလား - ၁

ေမ ၂၉  တနလၤာေန ့ Memorial Day ရံုုးပိတ္ရက္ဟာ စတိတ္မွာ ခရီးသြားၾကတဲ့အခ်ိန္ ဆိုုပါေတာ့။ ဆူနမ္နဲ ့ရာမားက ခြင့္ ၂ ရက္ ဆက္ယူၿပီး ေကာ္လိုုရာဒိုုၿပည္နယ္ဖက္ကိုု သြားမလိုု ့ လိုုက္မလားတဲ့။ ေသာၾကာေန ့ည ေကာ္လိုုရာဒိုုသြား တနလၤာေန ့ည (သိုု ့မဟုုတ္) အဂၤါေန ့မနက္ေစာေစာ နယူးေယာက္ကိုုၿပန္။ ကိုုယ္က အလုုပ္သစ္ဝင္ခါစဆိုုေတာ့ ၃ လအထိ ခြင့္ယူလိုု ့မရေသးတာေရာ၊ နယူးေယာက္ကေန ေကာ္လိုုရာဒိုုၿပည္နယ္ Denver ၿမိ ုု ့ကိုု ေလယာဥ္ခ ေစ်းၾကီးေနတာေရာနဲ ့ ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့ မလိုုက္ၿဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေကာ္လိုုရာဒိုုၿပည္နယ္ဟာ အလယ္ပိုုင္းမွာရိွၿပီး ႏွင္းေလွ်ာစီးစခန္း၊ ေဆာင္းဦးရာသီအလွေၾကာင့္ နာမည္ေက်ာ္တာမိုု ့ ကိုုယ္သြားလည္ခ်င္တဲ့ ေနရာတစ္ခုုပါ။ ေကာ္လိုုရာဒိုုခရီးကိုု မလိုုက္ၿဖစ္ေတာ့ ပိတ္ရက္ဘယ္ကိုု သြားလည္ရင္ေကာင္းမလဲ။ ခရီးေတြကလည္း အေရွ ့ေၿမာက္ဖက္ၿခမ္းမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သြားဖူးထားၿပီ။ ဗီယက္နမ္မေလးဝိုုင္းက ကိပ္ေကာ့ခရီးကိုု ေရႊးၿခယ္ၿပီး ကိုုယ္ကလည္း မေရာက္ဖူးေသးတာေၾကာင့္ ေမ ၂၇ ကေန ၂၉ အထိ ကြန္နက္တီကပ္နဲ ့ မက္ဆာခ်ဴးဆက္ၿပည္နယ္ဖက္ကိုု ၃ ရက္ ခရီးထြက္ၿဖစ္ေတာ့ ကိပ္ေကာ့သြား ေတာလားပိုု ့စ္ေလး ၿဖစ္လာပါတယ္။ ၂ ေယာက္ဆိုုရင္ ၃ ေယာက္ေၿမာက္က အလကားဆိုုေတာ့ အသိအစ္မႏွစ္ေယာက္ကိုု လိုုက္မလားလိုု ့ ေခၚေသးတယ္။ တစ္ေယာက္က မိသားစုုကိုု အခ်ိန္ေပးခ်င္လိုု ့၊ တစ္ေယာက္က ၿမန္မာၿပည္က ၿပန္ေရာက္ခါစဆိုုေတာ့ မလိုုက္ၿဖစ္ေတာ့ဘူး။ မက္ဟန္တန္ တရုုတ္တန္းကေန ကားက မနက္ ၇ နာရီ ၄၀ ထြက္မယ္၊ ေငြသားထုုတ္ထားဖိုု ့၊ ထီး၊ မိုုးကာအကၤ ီ်ေဆာင္လာဖိုု ့ တိုုးဂိုုက္က မတ္ေဆ့ပိုု ့တယ္။

ရံုုးပိတ္ရက္ဆိုု ရထားက မနက္ ၆ နာရီ ၂၀ မိနစ္၊  ၄၅ မိနစ္ မွာပဲရိွေတာ့  ၆ နာရီ ၄၅ မိနစ္ ရထားကိုုစီးရင္ ၇ နာရီ ၄၀ ကြက္တိေရာက္ႏိုုင္ေပမဲ့ ၆ နာရီ ၂၀ မိနစ္ရထားက တခုုခုုၿဖစ္လိုု ့ ေနာက္က်သြားခဲ့ရင္ ၆ နာရီ ၄၅ မိနစ္ရထားနဲ ့ မွီႏိုုင္ေသးတာေၾကာင့္ ၆ နာရီ ၂၀ ရထားပဲစီးဖိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္ေတာ့တယ္။ အိမ္ကေန  ေဝါထရိတ္စင္တာအထိ PATH ရထားစီး ေဝါထရိတ္စင္တာကေန တရုုတ္တန္းကိုု R ရထားစီး။ ရထားကေန ၁၀ မိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ ခရီးသြားမဲ့လူအုုပ္ၾကီးကိုု ေတြ ့ရတယ္။ ခရမ္းေရာင္အကၤ ီ်ဝတ္ထားတဲ့ တိုုးဂိုုက္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ကိုုယ့္တိုုးဂိုုက္တဲ့။ ခ်က္ကင္ဝင္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္က ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ္။ ဝိုုင္းကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ လာေနၿပီတဲ့ ၇ နာရီ ၃၅။ ဝိုုင္းက 6 ရထားေပၚမွာ တဘူတာအေဝးမွာ ရထားက ရုုတ္တရက္ ရပ္သြားလိုု ့တဲ့။ ၇ နာရီ ၄၅ မိနစ္ ေခါင္းကိုုခ်ာလပရမ္း ေတာင္ၾကည့္ေၿမာက္ၾကည့္ ပ်ာယိပ်ာယာနဲ ့ ဝိုုင္း ေရာက္လာတယ္။ ဝိုုင္းက အာဖရိကတိုုက္က တိုုဂိုု၊ အာရွက ကာဂ်ီကစ္စတန္၊ ဥေရာပက ေအာစတီးရီးယားဖက္ကိုု တလေလာက္အလုုပ္ကိစၥနဲ ့ သြားေနရတာ ေရွ ့တပတ္ကမွ နယူးေယာက္ကိုု ၿပန္ေရာက္လာတာ။ သူ ့အလုုပ္အေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းအေၾကာင္းေတြကိုုေမး။ ဝိုုင္းက နယ္သာလန္က နာမည္ၾကီးေက်ာင္းမွာ ပါရဂူဘြဲ ့ကိုု တက္ေနတာ မႏွစ္ကတည္းက။ သူ ့အတန္းေဖာ္ေတြက ကိန္းဘရစ္ခ်္၊ ေအာက္စဖိုု ့ဒ္၊ ကိုုလံဘီယာေက်ာင္းဆင္း၊ ရာထူးၾကီးၾကီး၊ high profile ေတြဆိုုေတာ့ ယိုုးဒယားက AIT တကၠသိုုလ္နဲ ့ ESCP Europe Paris ကေန မာစတာရထားတဲ့ ဝိုုင္းက မ်က္ႏွာငယ္တယ္တဲ့။  ပါရဂူစာတမ္းတင္ဖိုု ့၊ ပေရာ္ဖက္ဆာရဲ ့လက္ခ်ာတက္ဖိုု ့နဲ ့ ၄ လတခါေလာက္ နယ္သာလန္ကိုု သြားရတယ္။


ပါရဂူဘြဲ ့က ၄ ႏွစ္ေလာက္ တက္ရမွာတဲ့ ကိုုယ္လား မာစတာကိုုေတာင္ ဂႊ်မ္းပစ္ေနေအာင္ တက္ခဲ့ရတာ ပါရဂူဘြဲ ့ဆိုုရင္ေတာ့လား။ ကေလး ၃ ေယာက္၊ အလုုပ္တဖက္၊ မာစတာ ၃ ခုု၊ ခုုလည္း ပါရဂူဘြဲ ့ဆက္တက္ေနတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ကိုုေတာ့ လုုပ္ႏိုုင္ပါေပတယ္လိုု ့ ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ ဝိုုင္းရဲ ့အလုုပ္က ခရီးေတြသြားရေတာ့ အားက်မိေပမဲ့ သူ ့လိုု ခရီးသြားႏိုုင္ဖိုု ့ဆိုုတာ က်န္းမာၿပီး ခံႏိုုင္ရည္ အေတာ္ရိွမွၿဖစ္မွာ။ ေရာက္ၿပီးေနာက္ေန ့ ပေရာဂ်က္ေတြစလုုပ္၊ စာတမ္းေတြကိုုစစ္၊ နယ္ေတြကြင္းဆင္းနဲ ့။ မတူညီတဲ့ႏိုုင္ငံ၊ အခ်ိန္နာရီကြာၿခားခ်က္၊ ရာသီဥတုုကိုု ခံႏိုုင္ဖိုု ့ဆိုုတာ အေတာ္မလြယ္တာဘဲ။ အာဖရိကမွာ ေႏႊ၊ ကာဂ်ီကစ္စတန္မွာ ေဆာင္း၊ ၾသစတီးယားမွာ ေႏႊဦး။ ကိုုယ္သာဆိုုရင္ ဂ်က္လက္တပတ္ေလာက္ ၿဖစ္ေနတာနဲ ့ အလုုပ္လုုပ္ႏိုုင္မွာ မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ ခရီးသည္အစံုုေရာက္ေနပံုုေပမဲ့ ကားကမေရာက္ေသးဘူးနဲ ့တူတယ္။ မေန ့ကတည္းက ရထားမွာ လူရွင္းေနတယ္ ဒီေန ့လူေတြ ခရီးစထြက္ၾကေတာ့ လမ္းေတြပိတ္ေနမွာ။ မုုန္တိုုင္းရိွလိုု ့ ေလယာဥ္ေတြ ေနာက္က်ကုုန္တယ္တဲ့ ဆူနမ္တိုု ့ အဆင္ေၿပရဲ ့လားမသိ။ တိုုးဂိုုက္က ဝိုုင္းဆီ မတ္ေဆ့ပိုု ့တယ္တဲ့ သူ ့မတ္ေဆ့ကိုု ရလားလိုု ့ ေမးတယ္တဲ့။ ဝိုုင္းက မတ္ေဆ့ေတာ့ မရဘူး ခရီးအတူသြားမဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ပိုု ့ေပးလိုု ့ရတယ္။ မနက္ ၇ နာရီခြဲ ေရာက္ေအာင္လာပါလိုု ့ေၿပာလိုု ့ မင္းပိုု ့တဲ့မတ္ေဆ့ထဲမွာ ၇ နာရီ ၄၀ လိုု ့ေရးထားတယ္။ စိတ္မပူနဲ ့ ၇ နာရီ ၄၀ ေရာက္ေအာင္လာမွာ ၇ နာရီ ၃၀ လိုု ့ေတာ့ မေၿပာနဲ ့။ ဝိုုင္းက အဲဒီလိုု အခ်ိန္တိက်တယ္။

ကိုုယ့္အလုုပ္အသစ္အေၾကာင္း၊ ဗီဇာကိစၥေတြအၾကာင္း၊ မိသားစုု၊ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေၿပာၿပီး ေစာင့္ေနလိုုက္တာ ကားက ၈ နာရီ ၁၀ မိနစ္မွ ေရာက္လာတယ္။ ဒီေန ့ သူတိုု ့ကုုမၺဏီက ကား ၂၈ စီးထြက္တယ္တဲ့ ဖလပ္ရွင္းဖက္ကေန လာတဲ့သူေတြကိုု ၾကိ ုုပိုု ့လုုပ္ေပးၿပီး လမ္းမွာကားပိတ္ေနလိုု ့ ၾကာေနတာပါတဲ့။ ပထမဆံုုးေန ့မွာေတာ့ ကြန္နက္တီကပ္ၿပည္နယ္က ေရေႏႊးေငြ ့မီးရထား၊ ဘုုတ္သေဘၤာ၊ Rode Island ၿပည္နယ္က တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္၊ ဒုုတိယေန ့မွာ မက္ဆာခ်ဴးဆက္ၿပည္နယ္က ေဝလငါးၾကည့္တဲ့ခရူသေဘၤာ၊ တတိယေန ့မွာေတာ့ Marthas Vineyard ကိုုသြားလည္ၾကမယ္။ တိုုးခရီးစဥ္ကိုု ဘႊတ္ကင္လုုပ္တုုန္းက က်သင့္ေငြက ဟိုုတယ္ခ၊ ကားခပဲ ပါဝင္ၿပီးေတာ့ ခုုမွဝင္လည္မဲ့ေနရာေတြရဲ ့ ဝင္ေၾကးေငြကိုု ေကာက္ပါတယ္။ တိုုးဂိုုက္နဲ ့ကားဒရိုုင္ဘာခက တေန ့ကိုု ၈ က်ပ္၊ ၃ ရက္စာ ၂၄ က်ပ္ကိုု ခရီးစဥ္ေနာက္ဆံုုးေန ့မွ ေကာက္ပါတယ္။ ကားမွာအိမ္သာပါေပမဲ့ အေရးေပၚမွသံုုးပါမယ္တဲ့ ၂ နာရီတခါ Rest Area ေတြမွာ အိပ္သာအတြက္ ကားခဏရပ္နားပါတယ္။ တိုုးဂိုုက္က သူ ့ဖံုုးနံပါတ္နဲ ့ ကားနံပါတ္ကိုု မွတ္ခိုုင္းၿပီး အခ်ိန္မွီၿပန္လာဖိုု ့ မွာၾကားပါတယ္။ မနက္ ၅ နာရီခြဲကတည္းက အိပ္ယာထၿပီး ခရီးထြက္ဖိုု ့ ၿပင္ဆင္ရေတာ့ မနက္စာစားခ်ိန္ မရိွလိုုက္ဘူး။ ခုုမွပဲ ေထာပတ္သီးၾကက္ဥမီးကင္ ထုုတ္စားရတယ္။ အဲဒီနည္းက မၾကီးသင္ေပးခဲ့တာ လုုပ္ရတာလြယ္သလိုု ပရိုုတင္းဓာတ္ေတြ ၿပည့္ဝေတာ့ ေထာပတ္သီး၁လံုုး ၾကက္ဥ ၂ လံုုးစားထားရင္ ဗိုုက္ကိုုတင္းေနတာပဲ ေန ့လည္စာေတာင္ သိပ္မဆာဘူး။


ေထာပတ္သီးအေစ့ကိုုထုုတ္၊ အသားကိုုဇႊန္းနဲ ့နည္းနည္းၿခစ္၊ ၾကက္ဥေဖာက္ထည့္၊ ဆား၊ ငရုုတ္ေကာင္း နည္းနည္းၿဖ ူး၊ မိုုက္ခရိုုေဝ့စ္ထဲ  ၂ မိနစ္ေလာက္ဆိုုရင္ ရၿပီ။ ဝိုုင္းက ေလာကၾကီးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးဆိုုတာ အမွန္ပဲ သူနဲ ့အစည္းေဝး၊ သင္တန္းေတြမွာ ငါးခါေလာက္ဆံုုဖူးတဲ့ အာဖရိကန္တစ္ေယာက္နဲ ့ တိုုဂိုုမွာ ၿပန္ဆံုုတယ္တဲ့။ သူ ့ဟိုုတယ္ကေန ရံုုးကိုုလမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ ေတြ ့ရတဲ့အေဆာက္အဦးၾကီးက နာမည္ေက်ာ္အာဖရိကဘဏ္တစ္ခုု။ မတ္ေဆ့ေတြပိုု ့ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ အဲဒီအေဆာက္အဦးၾကီးမွာ အလုုပ္လုုပ္ေနတာတဲ့။ ဝိုုင္းအတြက္ လက္ေဆာင္အၿဖစ္ တိုုဂိုုႏိုုင္ငံထြက္ စလင္းဘတ္အိတ္၊ အုုန္းသီးေၿခာက္မုုန္ ့ေတြ ေပးလိုုက္တယ္။ စလင္းဘတ္အိတ္က အရာင္ေတြက ၿမင္လိုုက္တာနဲ ့ အာဖရိကကမွန္း သိသာတယ္။ အုုန္းသီးၿခစ္ မီးကင္ေလးကေတာ့ ၾကႊပ္ရႊေနၿပီး အေတာ္စားေကာင္းတယ္။ သူ ့မွာ သမီးတစ္ေယာက္ရိွတယ္ ေနာက္ထပ္ကေလးမယူေတာ့ဘဲ သူ ့သမီးရဲ ့ပညာေရးကိုု အေကာင္းဆံုုးၿဖစ္ေအာင္ ပံ့ပိုုးမယ္တဲ့။ သူက လူကသာအမည္း အေတြးအေခၚကေတာ့ အၿဖူေတြအတိုုင္းပဲ။ အာဖရိကန္အမ်ားစုုက တတ္ႏိုုင္သမွ် ကေလးေမႊးၾကတာကိုုး။ ခဏၾကာေတာ့ တေရးေမွးေနတာ တိုုးဂိုုက္က Rest Area ေရာက္ပါေတာ့မယ္ ၁၀ နာရီ ငါးမိနစ္က်ရင္ ကားဆီၿပန္လာပါလိုု ့ ေၾကၿငာေတာ့ ဆင္းဖိုု ့ၿပင္ဆင္ေနတာ ဆယ္မိနစ္ၾကာလည္း Rest Area မေရာက္ေသးဘူး။ ဘယ္လိုုပါလိမ့္ ၁၀ နာရီ ၁၀ မိနစ္မွ Rest Area ေရာက္ၿပီး ဆယ္ငါးမိနစ္ အခ်ိန္ေပးတယ္တဲ့။ ဝိုုင္းက သူလည္း အဲဒီလိုုၾကားတယ္တဲ့ ဒီတိုုးဂိုုက္ရဲ ့ အဂၤလိပ္စကားက မလြယ္ေၾကာဘဲ သတိထားရမယ္ ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ေမးရလိမ့္မယ္။

အိပ္သာဝင္ တိုုးဂိုုက္က ေန ့လည္စာကိုု Rest Area ကေနဝယ္ေနာ္ ဘုုတ္သေဘၤာမွာ ေစ်းၾကီးတယ္ ေဟာ့ေဒါ့တစ္ခုုကိုု ငါးက်ပ္ေတာင္ ေပးရတာလိုု ့မွာတယ္။ Rest Area က ဆိုုင္ေတြက ဒိုုးနက္၊ ပီဇာ၊ ေပါင္မုုန္ ့ေတြကိုု မစားခ်င္ေတာ့ သယ္လာတဲ့ မုုန္ ့ေတြပဲ စားေတာ့မယ္။ ၃ ရက္ခရီးအတြက္ အဝတ္အစားထုုပ္က ေက်ာပိုုးအိတ္ေသးေသးေလး အဲ ရိကၡာထုုပ္ကေတာ့ ငါးေပါင္ေက်ာ္ေလာက္ ေလးတယ္။ ပထမဆံုုး သြားေရာက္လည္ပတ္တဲ့ ေနရာကေတာ့ နယူးေယာက္ကေန အေရွ ့ေၿမာက္ဖက္စူးစူး မိုုင္ ၁၁၀၊ ၂ နာရီေလာက္ေမာင္းရင္ ကြန္နပ္တီကပ္ၿပည္နယ္ Essex ၿမိ ုု ့ေလးကေန ေန ့လည္ ၂ နာရီထြက္မဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးသံုုး ေရေႏႊးေငြ ့နဲ ့ေမာင္းတဲ့ ေရွးေဟာင္းရထားကိုု စီးၾကမွာပါ။ ေက်ာက္မီးေသြးသံုုး ေရေႏႊးေငြ ့နဲ ့ေမာင္းတဲ့ရထားဆိုုတာ သမိုုင္းမွာ သင္ခဲ့ဖူးတာ ခုုေတာ့ တကယ္စီးဖူးေတာ့မယ္။
၁၉၇၁ ခုုႏွစ္ကတည္းက ေၿပးဆြဲေနၿပီး Essex ၿမိ ုု ့ကေန ကြန္နက္တီကပ္ၿမစ္အတိုုင္း ၁၂ မိုုင္ ခရီးက သာယာလွပတဲ့ရႈခင္းေတြကိုု ၿမင္ေတြ ့ရမွာပါတဲ့။ ေခါင္းကေန ေရေႏႊးေငြ ့မီးခိုုးေတြ တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ရထားၾကီး ဝင္လာတာကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္။ ရထားေခါင္းကိုု သြားရွာေတာ့ မရိွေတာ့ဘူး တဖက္ေခါင္းဖက္ကိုု ေရာက္ေနတယ္။ ရထားေခါင္းနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ ကိုုယ္တိုု ့စီးရမဲ့အတြဲက ၅၀၁ ရထားတြဲငါးတြဲေလာက္ပဲပါတယ္။ ရထားက အေတာ္က်ယ္ဝန္ၿပီး သစ္သားခံုုေတြနဲ ့ဟိုုးအရင္ေခတ္က အေငြ ့အသက္ကိုု ခံစားရတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ ၿမင္ကြင္းေတြက အေတာ္စိမ္းလန္းတယ္ ေက်ာ္ၿဖတ္သြားတဲ့ ၿမိ ုု ့အေၾကာင္းေတြ ရွင္းၿပတယ္။


သေဘၤာေတြမွ အမ်ားၾကီး အရင္တုုန္းက ေရလမ္းခရီးေၾကာင့္ အေတာ္စည္ကားခဲ့တဲ့ ၿမိ ုု ့ေတြေပါ့။ သေဘၤာဘုုတ္ဆိပ္မွာ ရပ္ေပးေတာ့ ဆင္းၾကၿပီး သေဘၤာစီးဖိုု ့ လက္မွတ္ၿပ ဒုုတိယထပ္ ေရွ ့ဆံုုးနားေလာက္က အစြန္ဆံုုးခံုုမွာထိုုင္။ ကြန္နက္တီကပ္ၿမစ္ကိုု ဆန္တက္ၿပီး ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ရႈခင္းေတြက သာယာတယ္။ စပိဘုုတ္သေဘၤာေတြ ၿဖတ္သြားတဲ့အခါ လိႈင္းေၾကာင့္ သေဘၤာယိမ္းတယ္။ ငါးမွ်ားေနတဲ့သူေတြ၊ စပိဘုုတ္သေဘၤာေပၚက လူေတြက လက္ၿပႏႈတ္ဆက္တယ္။ သေဘၤာေပၚက လူေတြကလည္း လက္ေဝွ ့ယမ္း ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ၿမစ္ေရၿပင္က ၾကည္စိမ္းေနသလိုု ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း သစ္ပင္ေတာေတာင္ေတြနဲ ့ စိမ္းလန္းတယ္။ ဟိုုအရင္တုုန္းက ၿမစ္ေရက ညစ္ညမ္းလြန္းလိုု ့ နယူးေယာက္တိုုင္းမ္ သတင္းစာမွာေတာင္ ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ဝိုုင္းဝန္းၾကိ ုးပမ္းေဆာင္ရႊက္ၾကလိုု ့ သန္ ့ရွင္းသြားေပမဲ့ ၿမစ္ေရကိုု ဒီအတုုိင္းေသာက္လိုု ့ မရပါဘူးတဲ့။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ မိုုင္ႏႈန္းထက္ ပိုုေမာင္းတဲ့သေဘၤာကိုု ဖမ္းၿပီးဒဏ္ရိုုက္ပါသတဲ့။ သေဘၤာအရိွန္ေလွ်ာ့ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းက ဆိပ္ကမ္းမွာသေဘၤာေတြ ရိွတဲ့အခါ လိႈင္းအရိွန္ေၾကာင့္ ေမွာက္ကုုန္မွာစိုုးလိုု ့တဲ့။ ဟိုုင္းၾကီးကႊ်န္းသူ ကိုုယ္ကေတာ့ ဒီလိုုသေဘၤာ စီးေနၾကဆိုုေတာ့ မထူးဆန္းဘူးေပါ့။ ရဲတိုုက္ဆိုုလိုု ့ ၾကည့္လိုုက္တာ့ ေခါင္မိုုးမရိွေသးတဲ့ ခေနာ္ခ်ိတဲ့တဲ့ crappy ရဲတိုုက္၊ ခရီးစဥ္ရွင္းၿပသူက သူတိုု ့သေဘၤာမွာ အစားအေသာက္၊ ေရ၊ အေအး၊ ဘီယာ၊ အေကာင္းဆံုုးေဟာ့ေဒါ့ကိုု ေအာက္ထပ္က ေကာင္တာမွာ ရႏိုုင္ပါတယ္လိုု ့ ေၾကၿငာေတာ့ ဘယ္ကသာ ေစ်းအၾကီးဆံုုးေဟာ့ေဒါ့ဆိုုၿပီး တိုုးတိုုးေလး ဟားၾကေသးတယ္။ သေဘၤာခရီးစဥ္က ၁ နာရီခြဲၾကာၿပီး သေဘၤာဆိပ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ရထားက ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။

ရထားေပၚၿပန္တက္ Essex ၿမိ ုု ့ဆီ ၿပန္တဲ့လမ္းမွာ Treasure Haunting ဂိမ္းကစားၾကတယ္။ သင့္ရဲ ့ဘယ္ဖက္ၿခမ္းမွာ တံတားတစ္ခုုကိုု ရွာေဖြေတြ ့ရိွႏိုုင္မလား၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ရွာၾကည့္မွ ေတြ ့မွာပါ၊ ေရာက္ေတာ့မယ္ မ်က္စိကိုုအစြမ္းကုုန္ဖြင့္ၿပီး သတိထားၿပီးရွာပါ ေဟာ ေတြ ့ၿပီ ဟိုုမွာတံတား။ ေနာက္တစ္ခုုက သင့္ရဲ ့ညာဖက္ၿခမ္းမွာ ႏွင္းက်ံဳးတဲ့ကားကိုု ရွာပါ ေသေသခ်ာခ်ာရွာေဖြမွ ေတြ ့မွာပါ အဲဒီႏွင္းက်ံဳးကားက သာမန္ႏွင္းက်ံဳးကားေတာ့ မဟုုတ္ပါဘူး City of Connecticut လိုု ့ ေရးထားပါတယ္။ မ်က္စိၿပ ူးေနေအာင္ ရွာေဖြေတာ့ ေတြ ့တယ္။ သင့္ရဲ ့ညာဖက္ၿခမ္းမွာ သံဆိုုင္ဘုုတ္တစ္ခုုကိုု ရွာေဖြပါ --- လိုု ့ ေရးထားပါတယ္ ခ်ဳံပုုတ္ေတြေအာက္မွာ ကြယ္ေနေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ရွာေဖြမွ ေတြ ့မွာပါ။ ကေလးေတြတင္ မကပါဘူး ကိုုယ္တိုု ့လည္း အဲဒီဂိမ္းကိုု ပါဝင္ကစားတယ္။ ဂိမ္းပါဝင္ကစားတဲ့ ကေလးေတြ ဘူတာမွာ အမွတ္တရပစၥည္း ထုုတ္ယူႏိုုင္ပါတယ္တဲ့။ ရထားတစ္စီးလံုုး ခရီးသည္အၿပည့္ပဲ ေရေႏႊးေငြ ့ရထားစီးရတဲ့ အေတြ ့အၾကံ ုုအသစ္တစ္ခုုေပါ့။ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ဗိုုက္ဆာေနၿပီ ပါလာတဲ့ ၾကက္ဥၿပ ုုတ္ ၃ လံုုး၊ မုုန္ ့ေတြစား၊ ဝိုုင္းက အာလူးေၾကာ္ထုုပ္ကိုု ယူသြားရမွာ သေဘၤာစီးတဲ့အခ်ိန္မွာ စားဖိုု ့တဲ့။ ညေန ၄ နာရီခြဲေနၿပီမိုု ့ Rode Island ၿပည္နယ္က Roger William Zoo Park ကိုု မဝင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ တိရစာၦန္ရံုုက ၇၅ မိုုင္ တစ္နာရီအေဝးမွာရိွတာမိုု ့ ညေန ၅ နာရီခြဲမွေရာက္မွာ။ ည ၆ နာရီမွာ တိရစာၦန္ရံုုပိတ္မွာဆိုုေတာ့ နာရီဝက္တည္းနဲ ့ သြားလည္ဖိုု ့ အက်ိဳးမရိွတာနဲ ့ ဝင္မလည္ေတာ့ဘူး။ တိရစာၦန္ရံုုဝင္ခေတြ ၿပန္ေပးမယ္ ေဘာ္စတြန္ကြန္စီေစ်းမွာ ေစ်းဝယ္ ညေနစာစားၾကမယ္။ ကြန္စီေစ်းမွာ ညစာစားၿပီး ေစ်းဝယ္ထြက္၊ ေနာက္ေန ့ သေဘၤာ ၄ နာရီစီးၿပီး ေဝလငါးသြားၾကည့္တဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ အပိုုင္း ၂ မွ ဆက္ပါဦးမယ္။

စန္းထြန္း
ဇြန္ ၄၊ ၂၀၁၇။


ၾကမ္းပိုုး ...

ငယ္ငယ္တုုန္းက အၿမင္ကပ္တဲ့ေကာင္ေတြကိုု ၾကမ္းပိုုးသူခိုုးလိုု ့ ေၿပာခဲ့ေပမဲ့ ၾကမ္းပိုုးဆိုုတာ ကိုုယ္တိုုင္မၾကံုုဖူးခဲ့ဘူး။ အိမ္မွာ အေဖနဲ ့မၾကီးက ၿခင္လာဝဲေနရင္ကိုု ေနလိုု ့မရေတာ့ဘူး တလႈပ္လႈပ္တရႊရႊနဲ ့။ အတူတူ ထိုုင္ေနတာၿခင္းအတူတူ သူတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ကိုု ၿခင္ပိုုကိုုက္တယ္။ သူတိုု ့ရဲ ့ေသြး၊ အနံ ့ေတြေၾကာင့္ ၿခင္က သူတိုု ့ကိုုဆိုု ပိုုကိုုက္ခ်င္သလိုု သူတိုု  ့ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ၿခင္ဆိုုရင္ သိပ္သိၾကတယ္။ အေမ၊ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ ကိုုယ္ကေတာ့ ၿခင္ခ်ီသြားရင္ေတာင္ သိလိုုက္မွာမဟုုတ္ဘူး။ အေဖက ၾကႊက္ၿမင္ရင္ မေနႏိုုင္ဘူး တုုတ္ကိုုင္ၿပီး လိုုက္ေတာ့တာပဲ မိတာလည္းမဟုုတ္။ ၾကႊက္က တက်ီက်ီေအာ္ၿပီးပတ္ေၿပး ၾကႊက္မမိလိုု ့ အေဖက စိတ္တိုုၿပီးလိုုက္။ ၾကႊက္ထဲမွာေတာင္ ၾကႊက္ကတိုုးဆိုုတဲ့ အေကာင္ကိုု ပိုုအၿမင္ကပ္တယ္။ အနံ ့ကလည္းနံ စုုတ္ခႊ်န္းခႊ်န္းနဲ ့ လူကိုုမထီေလးစားဆိုုပဲ။ အရပ္ငါးေပဆယ္လက္မ ေပါင္၁၆၀ေလာက္ရိွတဲ့အေဖက လက္တဆုုပ္စာေတာင္ မရိွတဲ့ၾကႊက္ေနာက္ကိုု တုုတ္တေခ်ာင္းကိုုင္ၿပီး ေၿပးလိုုက္ေမာင္းေနတာ သိပ္ရယ္ရတာပဲ။ အေဖကသာ မေနႏိုုင္မထိုုင္ႏိုုင္ တုုတ္တေခ်ာင္းနဲ ့ ၾကႊက္လိုုက္ေၿခာက္ေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု  ့ကေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ စာဖတ္မပ်က္ တီဗြီၾကည့္မပ်က္ ဂါးဖီးလ္ကလည္း အအိပ္မပ်က္။ သမီးေၾကာင္ ၾကည့္စမ္း ၾကႊက္ၿမင္တာ လိုုက္ဖမ္းဖိုု ့ေနေနသာသာ လွည့္ေတာင္မၾကည့္ သူနဲ ့ဘာမွမဆိုင္သလိုုဘဲ ငပ်င္းေကာင္။ အေဖ့ေၾကာင္ ပူစီမလိုု ၾကႊက္ခုုတ္ဖိုု ့ ေမြးထားတာ မဟုုတ္ဘူး သမီးတိုု ့ကိုု အေဖာ္လုုပ္ဖိုု ့ ေမြးထားတာ။

စကၤာပူမွာတုုန္းက မၾကီးအိမ္မွာ ၾကမ္းပိုုးႏွစ္ေကာင္ ေတြ ့တယ္။ ကိုုယ္ေတြ ့တာေတာ့ မဟုုတ္ဘူး အိပ္ေမာက်ေနေပမဲ့ သူ ့ကိုုကိုုက္ရင္ အင္မတန္သိတဲ့ မၾကီးက ဆတ္ခနဲထၿပီး ေစာင္ေတြ၊ ေမြ ့ယာေတြမွာရွာေတာ့ ေတြ ့တာ။ အရင္တုုန္းက မရိွပါဘူး ေနာက္ေတာ့မွ သူ ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စာအုုပ္ပံုုးတပံုုး မၾကာခင္က လာထားတယ္။ အဲဒီကပါတာေနမယ္ ၾကမ္းပိုုးေတြက စာအုုပ္သိပ္ၾကိ ုုက္တယ္ဆိုုပဲ စာၾကမ္းပိုုးေတြပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ၾကမ္းပိုုးေဆးေတြ ဝယ္ၿပီးၿဖန္းနဲ ့ ၾကမ္းပိုုးဆိုုတာ သိလိုုက္ရံုုပဲရိွတယ္ ဒဏ္မခံလိုုက္ရဘူး။ ၂၀၁၆ မွာ ေနမေကာင္း ေတာ္ေတာ္ၿဖစ္ေတာ့ ဂ်ပန္အိမ္က တစ္ေယာက္တည္း ေနထိုုင္မေကာင္းရင္ ၾကည့္မဲ့သူမရိွ။ ကိုုယ့္ေမြးစားအေမ၊ မၾကီးသူငယ္ခ်င္းတိုု ့တိုုက္က ၿမန္မာအိမ္မွာ သြားေနၿဖစ္တယ္။ သူတိုု ့သားအမိ ၄ ေယာက္က တစ္ခန္း၊ ကိုုယ္ကတစ္ခန္း။ ေနရထိုုင္ရတာ အဆင္ေၿပပါတယ္ အိမ္ရွင္ေတြကလည္း သေဘာေကာင္းတယ္။ ညေနရံုုးဆင္း အိမ္ၿပန္ေရာက္လိုု ့ ရွႈးရွႈးေပါက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ အိမ္ရွင္သားအမိ ၃ ေယာက္ တန္းစီေရခ်ိဳးခန္း ဝင္ၾကတဲ့အခ်ိန္နဲ ့ၾကံ ုုရတာတစ္ခုုေတာ့ နည္းနည္းဒုုကၡေရာက္တယ္။ အေမနဲ ့မၾကီး လာလည္မယ္ဆိုုေတာ့ အိမ္ခန္းရွာေနတာ ေၿခေထာက္ကနာေတာ့ နည္းနည္းပဲ သြားၾကည့္ႏိုုင္တယ္။ အေမနဲ ့အစ္မကိုု တစ္လေနခြင့္ေပးဖိုု ့ အိမ္ရွင္ကိုု ခြင့္ေတာင္းေတာ့ တေယာက္ တလ ၂၀၀ နဲ ့ ေနခြင့္ေပးတယ္။ မၾကီးက ကိုုယ့္ကုုတင္ေဘးအိပ္၊ အေမက ဧည့္ခန္းထဲမွာအိပ္။ မနက္ ၄ နာရီခြဲ အိမ္ရွင္သားအမိ အလုုပ္သြားဖိုု ့ ၿပင္ဆင္ၾကရင္ အေမက ကိုုယ့္အခန္းထဲမွာ လာအိပ္တယ္။

အေမက စေရာက္ကတည္းက ေၿပာတယ္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ၾကမ္းပိုုးတစ္ေကာင္ေတြ ့တယ္တဲ့။ ကိုုယ္ေနလာတာ ၃ လေလာက္ရိွၿပီ ၾကမ္းပိုုးကိုု သတိမထားမိဘူး။ ၿခင္ကိုုက္ဖုုလိုုမ်ိဳးေတာ့ ေတြ ့တယ္ အဲဒီတုုန္းက ကိုုယ္လက္ေတြ တအားကိုုက္ခဲၿပီး နာေနေတာ့ ၾကမ္းပိုုးကိုုက္တာကိုု သတိမထားမိဘူးနဲ ့တူတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မၾကီးက သူကိုု ့ၾကမ္းပိုုးကိုုက္တယ္တဲ့ ၾကမ္းပိုုးကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီး အိမ္ရွင္ကိုုၿပတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ၾကမ္းပိုုးကိုုက္သလိုုပဲလိုု ့ ခံစားမိလာတယ္။ အိမ္ရွင္က သူတိုု ့အိမ္ခန္းမွာ မရိွဘူး ညတိုုင္း ေမြ ့ယာ၊ ေစာင္ေတြကိုု အရက္ပ်ံၿဖန္းၿပီးမွ အိ္ပ္တာတဲ့။ မၾကီးက ၾကမ္းပိုုးကိုုက္တယ္ဆိုုတာနဲ ့ မီးဖြင့္ၿပီးရွာ ေစာင္ေတြကလည္း အၿဖ ူေတြဆိုုေတာ့ ၾကမ္းပိုုးေတြကိုု ၿမင္ရတယ္။ တခါရွာရင္ ဆယ္ေကာင္ေလာက္ရတယ္ တညကိုု ၃ ခါေလာက္ ထရွာရတယ္။ ပါဏာတိပါတာကံ မခ်ိဳးေဖာက္လိုု ့ မရေတာ့ဘူး ဒီေကာင္ေတြကိုု အၿပတ္ရွင္းမွ ရေတာ့မယ္။ ၿခင္ဆိုုရင္ေတာင္ ၿခင္ေၿပးေဆး၊ ၿခင္ရိုုက္ဘတ္တံ၊ ၿခင္ေထာင္ဇာတိုု ့နဲ ့ ကာကြယ္လိုု ့ ရေသးတယ္။ ၾကမ္းပိုုးက အေတာ့္ကိုုမလႊယ္ေၾကာ ၾကမ္းပိုုး ႏိွပ္စက္တာ အိပ္ေရးမဝ၊ ထြက္ေၿပးလိုု ့လည္းမရ၊ အိမ္ေၿပာင္းခ်င္ေနတာ ေၿပာင္းလိုု ့ကလည္း မရေသးနဲ ့ ဒုုကၡေတြေရာက္လိုုက္တာ။

နယူးဂ်ာဆီမွာေနတဲ့ အလုုပ္ထဲက တရုုတ္မယန္းက ဂရင္းကဒ္ရၿပီးတာနဲ ့ ကြန္ဒိုုတိုုက္ခန္းဝယ္ေတာ့ သူ ၅ ႏွစ္ေလာက္ေနလာခဲ့တဲ့ တိုုက္ခန္းကိုု ဆက္ယူမွာလား ေမးတယ္။ သြားၾကည့္ေတာ့လည္း သေဘာက်တာနဲ ့ သူေၿပာင္းတဲ့အခ်ိန္ ေၿပာင္းမယ္။ သူ ့တိုုက္ခန္းအသစ္က စာရႊက္စာတန္း မၿပီးေသးလိုု ့ တစ္ပတ္ေနာက္ဆုုတ္ ေနာက္ဆုုတ္နဲ ့ ဂ်ဴလိႈင္လအစပိုုင္းမွာ ေၿပာင္းမလိုု ့ကိုု ဂ်ဴလိႈင္လကုုန္မွာမွ ေၿပာင္းၿဖစ္တယ္။ မေၿပာင္းခင္ေတာ့ ၾကမ္းပိုုးဒဏ္ လိမ့္ေနေအာင္ ခံလိုုက္ရတယ္။ ၾကမ္းပိုုးက အေကာင္ေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္ အစက ကိုုယ္တစ္ေယာက္တည္းဆိုုေတာ့ သိပ္မပြားေလာက္ဘူး။ ခုုေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့၃ ေယာက္က တခ်ိန္လံုုး အခန္းထဲမွာပဲ ေနၾကေတာ့ ေသြးဝၿပီး ပိုုပြားတယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့။ အိမ္ရွင္က တိုုက္ၾကီးၾကပ္ေရးမႈးကိုုေၿပာေတာ့ ၾကမ္းပိုုးေဆး လာၿဖန္းတယ္ နည္းနည္းေတာ့ သက္သာသလိုုပဲ။ အိုုင္အိုုဝါမွာ ေက်ာင္းလာတက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက နယူးေယာက္ကိုု လာလည္ေတာ့ ကိုုယ္ လိုုက္ပိုု ့ေပးေနတဲ့အခ်ိန္ မၾကီးက ၾကမ္းပိုုးရွင္းလင္းေရး လုုပ္တယ္။ ကုုတင္က လယ္သာအတုုစကိုု ဖယ္လိုုက္ေတာ့ သစ္ေဆြးစေတြ ေခါင္းရင္းမွာ ၾကမ္းပိုုးေတြ အံုုလိုုက္က်င္းလိုုက္တဲ့။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ၾကမ္းပိုုး တခါမွ မၿမင္ဖူးဘူးတဲ့။ အဲဒီကုုတင္က သူမ်ားေတြပစ္ထားတာကိုု ေကာက္လာတာတဲ့။ အဲဒီမွာ ၾကမ္းပိုုးေတြပါတာ ေနမွာေပါ့။


အိမ္ရွင္ေတြကေတာ့ ထင္ေနမလားမသိ မၾကီးနဲ ့အေမ ၾကမ္းပိုုးသယ္လာသလားလိုု ့။  ကိုုယ္ေၿပာင္းလာၿပီး ၃ လေလာက္အထိ ၾကမ္းပိုုးဆိုုတဲ့ အသံမၾကားရဘဲ  မၾကီးနဲ ့အေမက ေရာက္တဲ့ေန ့ပဲ ၾကမ္းပိုုးေတြ ့တယ္ ဆိုုေတာ့ေလ။ ကိုုယ္ယူအက္္စ္မွာ ေနလာတာ ေၿခာက္ႏွစ္ရိွၿပီ ဒီတခါပဲ ၾကမ္းပိုုးဆိုုတာ အေသအခ်ာ ၿမင္ဖူးၾကံ ုုဖူးေတာ့တယ္။ အဲဒီကုုတင္မွာ အိပ္ရတာနာလိုု ့ ေမြ ့ယာအသစ္ ဝယ္ေပးဖိုု ့ အိမ္ရွင္ကိုုေၿပာလိုု ့ ေမြ ့ယာအသစ္ကိုု ေကာ့စကိုုက ဝယ္ေပးၿပီး အဲဒီကုုတင္ေပၚမွာ တင္ထားတာ။ အိမ္ရွင္ညီမေလးနဲ ့ မၾကီး ခုုတင္ကိုု အေတာ္ေလး မလိုုက္ရၿပီး သြားပစ္လိုုက္တယ္တဲ့ ေအာက္ထပ္က ပစၥည္းေတြ ပစ္တဲ့ေနရာမွာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ပစ္ထားတဲ့ပစၥည္းေတြ ယူမယ္ဆိုုရင္ ေသခ်ာစစ္ေဆးၿပီးမွ ယူရတယ္။ စကၠဴဗံုုးေတြကိုုလည္း ၾကမ္းပိုုးက သိပ္ၾကိ ုုက္တာတဲ့။ ေၿမေအာက္ရထားေတြမွာလည္း ၾကမ္းပိုုးေတြ ရိွတတ္တယ္။ ၾကမ္းၿပင္ကိုု ၾကမ္းပိုုးေဆး ၿဖန္းထားေတာ့ ၾကမ္းပိုုးေတြက ခ်ိတ္ထားတဲ့ အဝတ္ေတြ၊ ပစၥည္းေတြကိုု တက္တက္နဲ ့တူတယ္။ ေခါင္းမွာ ဘာအနာေပါက္ပါလိမ့္လိုု ့ ဖိဆိတ္လိုုက္တာ ၾကမ္းပိုုးတစ္ေကာင္ ေသသြားတယ္။ ေအာင္မေလး ၾကမ္းပိုုးက ဦးထုုပ္ေအာက္က အဝတ္စၿပားမွာ ပုုန္းေနတယ္နဲ ့တူတယ္။ ေသးလြန္းလိုု ့ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မွ ၿမင္ရတဲ့ ၾကမ္းပိုုးေလးတစ္ေကာင္ စလင္းဘတ္အိတ္ေပၚမွာ ေတြ ့တယ္။ ေက်ာၿပင္မွာ ခုုလုုခုလုုနဲ ့ဘာပါလိမ့္လိုု ့ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ၾကမ္းပိုုး။ ေအာင္မေလး အေတာ္ဆိုုးတဲ့ ၾကမ္းပိုုး။

Raid က ထုုတ္တဲ့ ၾကမ္းပိုုးေဆးေတြ ဝယ္ၿဖန္း၊ အရက္ပ်ံေတြဖ်န္း အထိတ္ထိတ္ အလန္ ့လန္ ့နဲ ့ ဘယ္ေတာ့မ်ား ၾကမ္းပိုုးနဲ ့ ရင္ဆိုုင္တိုုး ၾကမ္းပိုုးကိုုက္မလဲလိုု ့။ ဧည့္ခန္းထဲက ဆိုုဖာမွာ မထိုုင္ႏိုုင္ဘူး ၾကမ္းပိုုးကိုုက္လိုု ့တဲ့ မၾကီးက။ အိမ္ရွင္သားအမိေတြကေတာ့ တီဗြီထိုုင္ၾကည့္ေနတာ ေအးေဆးပဲ ၾကမ္းပိုုးကိုုက္တဲ့ပံုုလည္းမေပၚ။ အိမ္ေၿပာင္းေတာ့ စိတ္ပူေသးတယ္ ၾကမ္းပိုုးမ်ား ပါလာမလားလိုု ့။ ဂစ္တာအိတ္၊ ဖိနပ္အိတ္၊ စာအုုပ္၊ ေခါင္းအံုုး၊ ေစာင္ေတြကိုု အရက္ပ်ံနဲ ့ၿဖန္း၊ Raid ၾကမ္းပိုုးေဆးေတြၿဖန္း။ ၾကမ္းပိုုးေတာ့ မသိဘူး ကိုုယ္ကေတာ့ အဲဒီအနံ ့နဲ ့တင္ မႊန္ထူေနတာပဲ။ ပထမႏွစ္ပတ္ေလာက္က ေမြ  ့ယာေအာက္မွာ ၾကမ္းပိုုးတစ္ေကာင္ေတြ ့တယ္။ နယူးဂ်ာဆီအိမ္က single house လံုုးခ်င္းအိမ္ရဲ ့ ေအာက္ထပ္ ground floor အဂၤေတၾကမ္းခင္းဆိုုေတာ့ ၾကမ္းပိုုးလည္း ပုုန္းခိုုရမဲ့ေနရာမရိွ ကိုုယ္တိုု ့ကလည္း သတိထားၿပီး ေဆးေတြၿဖန္းၿပီး အပတ္တိုုင္း သန္ ့ရွင္းေရးလုုပ္၊ စိတ္ထဲနည္းနည္းထင့္တာနဲ ့ ၾကမ္းပိုုးေဆး၊ အရက္ပ်ံေတြနဲ ့ ၿဖန္းေနတာ့ ၾကမ္းပိုုးမရိွေတာ့ဘူး။ ၾကမ္းပိုုးက ဘယ္ေလာက္အသက္ၿပင္းသလဲဆိုုရင္ ေသြးမစုုပ္ဘဲ ေၿခာက္လအထိ အသက္ရွင္ေနႏိုုင္တယ္လိုု ့ၾကားဖူးေတာ့ ၾကမ္းပိုုးမရိွေတာ့ဘူးဆိုုေပမဲ့ သထိထားေနရတုုန္းပဲ။

အဲဒီအိမ္မွာ ၾကမ္းပိုုးရိွတယ္ဆိုုတဲ့သတင္း ဘယ္လိုုကေန ဘယ္လိုုၿပန္ ့လည္းမသိ ကိုုယ္တိုု ့လည္း မိတ္ေဆြအရင္းေခါက္ေခါက္ ၂ ေယာက္ကိုုပဲ ေၿပာၿပတယ္။ သူတိုု ့ကလည္း သူမ်ားကိုု ၿပန္ေၿပာမဲ့သူေတြမဟုုတ္ အရမ္းအရမ္းကိုု အလုုပ္မ်ားၾကတဲ့သူေတြ။ အိမ္ရွင္အန္တီက ၾကမ္းပိုုးရိွတယ္ၾကားလိုု ့ လူငွားမရဘူး သမီးရယ္ ေက်းဇူးၿပ ုုၿပီးေတာ့ ၾကမ္းပိုုးကင္းသြားၿပီလိုု ့ ေၿပာေပးပါလားလိုု ့ ေၿပာလာေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့မွာ တကယ့္ကိုု စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရတယ္။ သူတိုု ့ လူငွားရသြားၿပီဆိုုမွပဲ စိတ္ေအးသြားေတာ့တယ္။ တေလာက တီဗြီမွာ ဘယ္ၿမိ ုု ့က ၾကမ္းပိုးေတြက အဆိုုးဆံုုး၊ ေဆးဒဏ္ကိုုလည္း အေတာ္ခံႏိုုင္တယ္ဆိုုတဲ့ သတင္းကိုုၾကည့္ၿပီး ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မ တစ္ေယာက္ကိုုတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး မခ်ိၿပံ ုုး ၿပံ ုုးၾကတယ္။ ၾကမ္းပိုုးဒဏ္ ခံရဖူးတဲ့သူေတြမွသာ ၾကမ္းပိုုးႏိွပ္စက္တဲ့ဒုုကၡကိုု နားလည္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ယံုုမလားေတာ့ မသိဘူး ဘာဆိုုဘာကိုုမွ အေၾကာက္အလန္ ့ မရိွဘူးဆိုုတဲ့ စန္းထြန္းတစ္ေယာက္ေတာင္ ၾကမ္းပိုုးဆိုုတဲ့ ပိစိေကြး အေကာင္ေသးေသးေလးကိုုေတာ့ ဖိန္ ့ဖိန္ ့တုုန္ေအာင္ ေၾကာက္တယ္ဆိုုပဲ။ အားလံုုးပဲ ၾကမ္းပိုုးကင္းစင္ ၿပံုုးေပ်ာ္ရႊင္ႏိုုင္ၾကပါေစ။

စန္းထြန္း
ေမ ၂၃၊ ၂၀၁၇။

နီးေနရက္ႏွင့္ ေဝးေနၿခင္း - ၂



မင္းကိုု သေဘာက်ေနလား မသိဘူး မင္းအေၾကာင္း ေၿပာေနလိုုက္တာ ရႊန္းရႊန္းကိုု ေဝေနတာပဲဟုု အသိအစ္မၾကီးတစ္ေယာက္က ေၿပာလာေသာအခါ ဝမ္းသာအံ့ၾသမိသည္။ သူ ကိုုယ့္အေၾကာင္းကိုု ဘယ္လိုုမ်ား သိေနပါလိမ့္ သူနဲ ့ကိုုယ္ အသိမိတ္ေဆြလည္းမဟုုတ္ ခင္မင္ရတဲ့ အစ္ကိုုအစ္မေတြဆီက သိဟန္တူပါရဲ ့။ မင္းတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ သမီးရည္းစားၿဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလိုု ့ ေၿပာေနၾကတာ။ ဒီကလည္း စိတ္ဝင္စားပါတယ္ သေဘာက်ပါတယ္ ေနာက္တခါေတြ ့ရင္ မ်က္စိမွိတ္ၿပလိုုက္မယ္ အတင္းလိုုက္ခ်ိတ္လိုုက္မယ္လိုု ့ မ်က္ႏွာေၿပာင္စပ္စပ္နဲ ့ အတည္ေနာက္ေတာ့ ရယ္ေနေလရဲ ့။ နီးေနရက္နဲ ့ ေဝးေနတဲ့ ပိုု ့စ္ထဲကသူက သူမ်ားလားလိုု ့ စံုုေထာက္ၾကီး ေဒၚစံရွားက အစ္ေမးတဲ့အခါ မဟုုတ္ရပါဘူးလိုု ့ အတင္းၿငင္းရေသးတယ္။ သူ ကိုုယ့္ကိုု စိတ္ဝင္စားေနတယ္ဆိုုတာ သိရေတာ့ ရင္ခုုန္မိတယ္။ မႏွစ္တုုန္းက အသိမိတ္ေဆြအိမ္မွာ ေတြ ့ခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာေတြနဲ ့ လင္းလက္ေတာက္ပတဲ့ မ်က္ဝန္းပိုုင္ရွင္။ အဲဒီတုုန္းက သတိထားမိသြားၿပီး ကိုုယ့္စိတ္ထဲ တမ်ိဳးေလး ခံစားရတယ္လိုု ့ ေၿပာဖူးတဲ့တစ္ေယာက္ေလ မွတ္မိလား။ မွတ္မိတာေပါ့ မင္း ကိုုယ့္ကိုု ဓာတ္ပံုုေတာင္ ၿပဖူးတယ္ေလ။ အဲဒီတစ္ေယာက္က ကိုုယ့္ကိုု သေဘာက်ေနတဲ့ပံုုပဲတဲ့။  ဟုုတ္လား မင္း ထင္ေနတာ မွန္ေနတာေပါ့ မင္းတိုု ့ေတြ ့ခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ေက်ာ္ၿပီ။ ကိုုယ္လည္း အဲဒါကိုု အံ့ၾသေနတာ အဲဒီတုုန္းက ကိုုယ္က က်န္းမာေရးမေကာင္းလိုု ့ အေတာ့္ကိုု မလွမပ ၿဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ၿမင္ၿမင္ခ်င္း စိတ္ဝင္စားတာလား အဲဒါ မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး ထင္တယ္။ သူနဲ ့ကိုုယ္ ပထမဆံုုး စေတြ ့တုုန္းက ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းက အလႈတစ္ခုုမွာထင္တယ္။ ကိုုယ္က အစားအေသာက္ငမ္းၿပီး အသားကုုန္တီးေနတာနဲ ့ သူ ့ကိုုေတာင္ သတိမထားမိဘူး မင္းကေတာ့ေလ ၿဖစ္ရမယ္။

ဘေလာ့ကေန သိတာမ်ားလား မင္း ဘေလာ့ဖတ္ပံုုရတယ္။ ဘေလာ့ကေန စိတ္ဝင္စားတယ္ ဟယ္ မၿဖစ္ႏိုုင္တာ ကိုုယ္ဖတ္တဲ့ ဘေလာ့ေတြ၊ စာေရးဆရာေတြ၊ စာေရးသူေတြ အမ်ားၾကီး။ ကိုုယ္ နယူးေယာက္က အေမရိကန္ေဂးတစ္ေယာက္ရဲ ့ ဘေလာ့ကိုု ဖတ္လာတာ ၾကာၿပီ။ ကိုုယ့္စိတ္ထဲမွာ သူ ့ကိုု ရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိေနသလိုု ကိုုယ့္ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္လိုု ခံစားရတယ္။ သူ ့ေရးတဲ့စာေတြကေန သူ ့စိတ္ဓာတ္၊ အမူအက်င့္ကိုု ခန္ ့မွန္းလိုု ့ရတယ္။ ဟင္ ဟုုတ္လား ဟန္ေဆာင္ရင္ေရာ မရဘူးလား အၾကာၾကီး ဟန္ေဆာင္လိုု ့ရမယ္ မထင္ဘူး။ စကားထဲက ဇာတိၿပသလိုု စာေတြထဲကလည္း စိတ္ဓာတ္ကိုု ခန္ ့မွန္းလိုု ့ရတယ္။ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကိုု ေပါ့ေသးေသး မထင္နဲ ့ ဘယ္လိုုသေဘာထားနဲ ့ေရးတယ္ စာက ဘယ္လိုုအဆင့္အတန္းဆိုုတာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္က ပိုုသိတယ္ကြ။ မင္း ထင္တာ မွန္မမွန္ သူ ့ကိုု ေမးၾကည့္ရမယ္။ မင္းရင္ကိုု ခုုန္ေစတဲ့ အမွတ္တရရိွေနတဲ့ ေကာင္ေလးဆိုုေတာ့ ၿမင္ဖူးခ်င္မိသား။ တေန ့ေတာ့ မင္းနဲ ့ မိတ္ဆက္ေပးၿဖ စ္ႏိုုင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္ ကိုုယ္တိုု ့ ဖူးစာဆံုုခဲ့ရင္ေပါ့။ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈဆိုုတာ စကားေတြေၿပာၾကည့္ အတူတူသြားလာၿပီးမွ ယံုုၾကည္မႈေတြ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာေတြနဲ ့ တည္ေဆာက္ရတာ။ သူနဲ ့မင္းက ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ ရိွေပမဲ့ ေဖ့ဘြႊတ္မွာလည္း မိတ္ေဆြေတြမဟုုတ္၊ အီးေမးလ္၊ ဘိုုင္ဘာ၊ ဖုုန္းနံပါတ္လည္းမသိ ဘယ္လိုုလုုပ္ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈ တည္ေဆာက္မလဲ တယ္လီပသီနည္းနဲ ့သာ ဆက္သြယ္ေတာ့။ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာ ဆိုုတာကလည္း ဖြင့္ဟေၿပာၿပဖိုု ့သတိၱေတြ ရိွဖိုု ့လိုုေသးတယ္။ သူ မင္းကိုု တကယ္ခ်စ္ၿမတ္ႏိုုးရင္ မင္းဆီလာၿပီး ဖြင့္ဟလာပါလိမ့္မယ္။

စိတ္ထဲ သေဘာက်ေနတယ္ဆိုုရံုုနဲ  ့ပဲ အဆံုုးသတ္သြားမလား။ ေလးနက္တဲ့ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာေတြနဲ ့ ကမ္းလင့္လာေလမလား အင္း စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတြင္ အတူတူ ပညာဆည္းပူးခဲ့ေသာ္ၿငား သူနဲ ့ကိုုယ္ မသိခဲ့ၾက။ ႏိုုင္ငံရပ္ၿခားတြင္ ပညာဆည္းပူးခဲ့သည့္အခ်ိန္ အတူတူေလာက္ ၿဖစ္ေသာ္ၿငား သူနဲ ့ကိုုယ္ မသိခဲ့ၾက။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ မိတ္ေဆြေတြႏွင့္ အသိမိတ္ေဆြ ၿဖစ္ေသာ္ၿငား သူနဲ ့ကိုုယ္ မသိခဲ့ၾက။ ေနထိုုင္သည့္အိမ္၊ အလုုပ္လုုပ္သည့္ရံုုး သိပ္မေဝးေသာ္ၿငား သူနဲ ့ကိုုယ္ မဆံုုခဲ့ၾက။ ဆံုုစည္းဖိုု ့ ေရစက္ပါဟန္ မတူေသာ သူနဲ ့ကိုုယ္ နီးေနရက္ႏွင့္ ေဝးေနရေလသည္။

စန္းထြန္း
ေမ ၆၊ ၂၀၁၇။

နီးေနရက္ႏွင့္ ေဝးေနၿခင္း

ခ်ယ္ရီပႊဲေတာ္ ႏႊဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ - ၄

အြန္လိုုင္းကေန reservation မလုုပ္ထားေတာ့ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ရတယ္ ေစာင့္ရက်ိဳး တကယ္နပ္တယ္။ ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာမွာ ေရာက္ခဲ့တာဆိုုေတာ့ ကယ္ပီတယ္ကိုု မေရာက္တာ ၅ ႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီ။ ခုု reservation ယူထားတယ္ ၉  နာရီ ၂ ေယာက္စာ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ၉  နာရီခြဲ ၃ ေယာက္။ ဒါေပမဲ့လည္း အဆင္ေၿပတယ္ သိပ္မေစာင့္ရဘူး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲၾကာတယ္ ေလ့လာေရးထြက္လာၾကတဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားၾကီး။ ကယ္ပီတယ္အေၾကာင္း ၁၅ မိနစ္ ဗီြဒီယိုုၾကည့္ရတယ္ အာဏာကိုု တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဆီမွာ မထားဘဲ ၿပည္သူေတြဆီမွာထားတဲ့အၾကာင္း၊ ၿပည္နယ္ရဲ ့လူဦးေရအခ်ိဳးအစားအလိုုက္ ၂ ႏွစ္သက္တမ္းရိွတဲ့ House representatives ၊ တၿပည္နယ္ ၂ ဦး ၆ ႏွစ္သက္တမ္းရိွတဲ့ Senators ၊ ဆီးနိတ္နဲ ့ေဟာက္စ္ပါဝင္တဲ့ ကြန္ဂရက္၊ သမၼတလင္ကြန္းက တေန ့ႏိုုင္ငံ ၿပည္လည္စည္းလံုုးလိမ့္မယ္ဆိုုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ ့ ၿပည္တြင္းစစ္ ၿဖစ္ေနတုုန္းေတာင္ ကယ္ပီတယ္ တည္ေဆာက္မူကိုု မရပ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြနဲ ့ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းသား။ ဘယ္ေက်ာင္းက ဘယ္ lane no ၊ ကိုုယ္တိုု ့လိုု အရပ္သားေတြက lane no.2 ။ တိုုးဂိုုက္က အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ ဂတံုုးဆံပင္နဲ ့ ေခ်ာေခ်ာအန္တီၾကီး။ နားၾကပ္ကေလးေတြ တပ္ထားေတာ့ တိုုးဂိုုက္က အသံကုုန္ဟစ္စရာမလိုုဘဲ သူဘယ္နားေရာက္ေနေန သူေၿပာေနတာေတြ ၾကားရတယ္။ ဒီေန ့က ကြန္ဂရက္မွာ အရမ္းအလုုပ္ရႈပ္တဲ့ေန ့မိုု ့ လူအရမ္းမ်ားတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ ့နားမွာေနဖိုု ့၊ ေလွကားထစ္ ၃၅ ထစ္ေလာက္ကိုု တက္ရမွာမိုု ့ သတိထားတက္ဖိုု ့၊ အိမ္သာသြားခ်င္ရင္ ေၿပာသြားဖိုု ့ မွာၾကားပါတယ္။

ပထမဆံုုးသြားေရာက္တဲ့ ေနရာကေတာ့ ကယ္ပီတယ္ကိုု ေထာက္ထားတဲ့ ေထာက္တိုုင္ေတြရိွတဲ့ေနရာပါ။ အုုတ္ၿမစ္ခ်တဲ့ေနရာ၊ ပထမဆံုုးၿပည္နယ္ ၁၃ ခုု၊ ဒီလိုုၾကီးမားေလးလံတဲ့ သဲေက်ာက္တိုုင္ေတြကိုု ဗာဂ်ီးနီးယားကေန လူမည္းေတြနဲ ့ လုုပ္အားနဲ ့သယ္ယူခဲ့တယ္။ လြတ္လပ္ေရးရုုပ္ထုုအတြက္ ကႊ်န္ေတြရဲ ့လုုပ္အားကိုု သံုုးခဲ့တယ္ဆိုုတာ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲဖြယ္ လက္မခံႏိုုင္စရာပဲတဲ့။ ဒုုတိယ သြားေရာက္တဲ့ေနရာကေတာ့ ကယ္ပီတယ္အမိုုးဝိုုင္းေအာက္မွာရိွတဲ့  ဆီးနိတ္နဲ ့ေဟာက္စ္ၾကားက rotunda ပါ။ ပန္းခ်ီပန္းပုုလက္ရာေတြနဲ ့ အင္မတန္လွတဲ့ေနရာတခုု ၿပည္နယ္တိုုင္းအတြက္ ထင္ရွားတဲ့ ကုုိယ္စားၿပ ုုပန္းပုုရုုပ္ေတြရိွၿပီး အေမရိကန္သမိုုင္းကိုု ေဖာ္က်ဴးထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြ ရိွပါတယ္။ ပန္းပုုဆရာက အီတလီကဆိုုေတာ့ ေရာမအႏုုပညာလက္ရာေတြကိုု ေတြ ့ရမွာပါ။ ပန္းပုုဆရာ ၂ ေယာက္ ထုုလုုပ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုုးပန္းပုုဆရာက အသက္ ၆၅ ႏွစ္ အၿမင့္ၾကီးကေန ၿပုုတ္က်လိုု ့ နံရံကိုုလက္နဲ ့ခိုုေနရတာ ၁၅ မိနစ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာတယ္တဲ့။ ပတ္ပတ္လည္ပန္းခ်ီရုုပ္ထုုေတြ ၿပီးသြားေတာ့ ၃၃ လက္မ ပိုုေနတာကိုု ပန္းပုုပညာရွင္က စပိန္ေတာ္လွန္ေရးသမိုုင္းေၾကာင္း ထြင္းထုုဖိုု ့ကိုု ကြန္ဂရက္ကိုုတင္တာ ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္မွ အတည္ၿပ ုုတယ္ဆိုုပဲ။ သမၼတေဟာင္း၊ စစ္တပ္ရာထူးၿမွင့္တဲ့သူေတြရဲ ့ စ်ာပနကိုု ဒီေနရာမွာ က်င္းပဖိုု ့ေတာင္းဆိုုႏိုုင္ပါတယ္ ခုုထိ ၄၆ ေယာက္ရိွၿပီတဲ့။ သတင္းသမားေတြ၊ ကင္မရာသမားေတြ ေစာင့္ေနတာေတြ ့တယ္။ သမၼတဝင္ၿပိ ုုင္ဖူးတဲ့ မ်က္စိဆရာဝန္ ကန္တက္ကီဆီးနိတ္တာ Rand Paul ရဲ ့ရံုုးကိုုေတြ ့ခဲ့တယ္။


ဆီးနိတ္၊ ေဟာက္စ္အမတ္ေတြ ၿဖတ္သန္းသြားလာတတ္တဲ့ေနရာမိုု ့ လမ္းမပိတ္ေစဖိုု ့ တိုုးဂိုုက္က သတိေပးပါတယ္။ ကယ္ပီတယ္ကိုု လာေရာက္လည္ပတ္သူ တေန ့၆၀၀ ေက်ာ္ရိွပါသတဲ့။ တိုုးဂိုုက္ကိုု နားၾကပ္ၿပန္အပ္ေတာ့ ဒီေန ့ဗာမြန္ၿပည္နယ္က အမတ္ကိုု ေတြ ့ခ်င္ရင္ သူ ့မွာကဒ္ရိွေတာ့ reserve လုုပ္ေပးႏိုုင္ပါတယ္တဲ့။ လူ ၂၊ ၃ ေယာက္ကိုု ရံုုးဝတ္စံုုအၿပည့္ ဝတ္ထားတဲ့ တိုုးဂိုုက္ေကာင္ေလးေတြ ရွင္းၿပေနတာ ေတြ ့ရေတာ့ ကိုုယ္ေတြလိုု public tour တင္မက private tour လည္း ရိွတယ္ထင္ပါရဲ ့။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုုင္ဝင္ၿပီး ေရခဲေသတၱာမွာ ကပ္လိုု ့ရတဲ့ ကယ္ပီတယ္ပံုုေလးေတြ ဝယ္တယ္ ေစ်းကမေသး။ အိမ္သာဝင္ ဗိုုက္ဆာလာလိုု ့ food court မွာ ဝင္စား taco နဲ ့ ဘာဘီက်ဴးၾကက္ကင္၊ ေကာ္ဖီေသာက္ၾကတယ္။ အာရွအစားအစားေတာ့ရိွတယ္ စားလိုု ့ေကာင္းမဲ့ပံုု မဟုုတ္ဘူး။ ကယ္ပီတယ္ကိုု လာလည္တဲ့အထဲမွာ အာရွနည္းတယ္ အစားအေသာက္ေတြက ေစ်းလည္းမဆိုုးသလိုု အရသာလည္း မဆိုုးလွဘူး food court မွာလည္း လူအၿပည့္။ ၇ ၊ ၈ ႏွစ္အရႊယ္ ကေလး ၃ ေယာက္ကိုု ဆရာမ ၁ ေယာက္ ထမင္းစားၾကတဲ့ အဖြဲ ့ ၃ ဖြဲ ့ေတြ ့ခဲ့တယ္။ ေလ့လာေရးခရီးထြက္ၾကတဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားၾကီး ဆင္တူအကၤ ီ်ေလးေတြ ဝတ္ထားၾကတယ္။ အကၤ ီ်မွာ ဘယ္ေန ့ဘယ္ရက္ ဘယ္ေနရာေတြ သြားလည္မယ္ဆိုုတာ ေရးထားတယ္ ေကာင္းလိုုက္တဲ့အၾကံညဏ္။ ကြန္ဂရက္စာၾကည့္တိုုက္ ေၿမေအာက္ထဲကေန သြားလိုု ့ရတယ္။

ေကာင္တာမွာ အညႊန္းစာရႊက္ေတာင္းေတာ့ must see ေနရာေတြရဲ ့ ဘယ္လိုုလည္ပတ္သင့္ေၾကာင္း ရွင္းၿပတယ္။ စာၾကည့္တဲ့သူေတြကိုု ၿမင္ရတဲ့ observation room ကိုုတက္ဖိုု ့ တန္းစီၿပီး ၅ မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ရတယ္။ မေဟာ္ဂနီေရာင္ ေတာက္ေနတဲ့ စာၾကည့္ခံုုေတြနဲ ့ ခမ္းနားထည္ဝါလွတဲ့ စာၾကည့္ခန္းကိုု ၿမင္ရတယ္။ ဖလပ္ရွ္မပါဘဲ ရိုုက္ရတယ္ စာၾကည့္ေနတဲ့သူေတြ အေႏွာင့္အယွက္ၿဖစ္မွာစိုုးလိုု ့။ ကမၻာေပၚမွာ အၾကီးဆံုုးစာၾကည့္တိုုက္ၿဖစ္ၿပီး ဘာသာေပါင္း ၄၅၀ ေက်ာ္နဲ ့ စာအုုပ္စာတမ္းေတြ သန္းခ်ီရိွတဲ့ သုုေတသနစာၾကည့္တိုုက္ ဗိသုုကာလက္ရာေတြကလည္း ခမ္းနားတယ္။ ၿပခန္းေတြ ရိွေပမဲ့ အကုုန္အစင္ လိုုက္ၾကည့္ဖိုု ့ဆိုုတာ အနည္းဆံုုး ၃ နာရီေလာက္ အခ်ိန္ေပးရမွာမိုု ့ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ လမ္းကူးၿပီး ကယ္ပီတယ္ေရွ ့မွာ ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ၾကတယ္။ ေက်ာပိုုးအိတ္ေတြ ပစ္ခ်ၿပီး ဓာတ္ပံုုအရိုုက္ေကာင္းေနလိုုက္ၾကတာ လံုုၿခံ ုုေရးအေစာင့္က မင္းတိုု ့အိတ္ေတြလားလိုု ့ လာေမးတယ္၊ ကင္းလွည့္ေနတဲ့ အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြးေတြက လာအနံ ့ခံတယ္။ ကယ္ပီတယ္ေဘးက ခ်ယ္ရီပင္နားမွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနတုုန္း အေမရိကန္မေလးက ၃ ေယာက္ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေပးရမလားလိုု ့ ေမးလာတယ္။ မခုုိင္က အေတာ္ဝမ္းသာသြားတယ္ သူက ၃ ေယာက္ပံုု ရိုုက္ခ်င္ေနတာ ရိုုက္ခိုုင္းဖိုု ့ကလည္း ကိုုယ္ေတြလိုု  ဓာတ္ပံုုအသည္းအသန္ ရိုုက္ေနၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းဆိုုေတာ့ေလ။ Capitol South ဘူတာမွာလည္း စက္ေလွကားက အၿမင့္ၾကီး Metro Center ကေန အနီေရာင္လိုုင္း Shady Grove ကိုုသြားမဲ့ ရထားစီး။


ရာမားက အနီေရာင္လိုုင္းအဆံုုး Shady Grove နားမွာေနၿပီး ကိုုယ္က အနီေရာင္လိုုင္းအစ Glemont မွာေနခဲ့တာ။ အနီေရာင္လိုုင္း အစအဆံုုးဆိုု ၁ နာရီခြဲေလာက္ ၂ နာရီေလာက္ၾကာမယ္ ကားနဲ ့ဆိုု မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲ ေမာင္းရတယ္။ ရထား ၁၄ ဘူတာေလးကိုု မိနစ္ ၄၀ ၾကာတယ္ လမ္းမွာ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ရပ္လိုုက္ေသးတယ္။ ကားထြက္မွာက ၂ နာရီ ၄၀ ခုု ၂ နာရီခြဲေနၿပီဆိုုေတာ့ စိတ္ပူေနၿပီ ေၿပးထြက္ဖိုု ့ကိုု ရယ္ဒီၿပင္ဆင္။ Bethesda ဘူတာက စက္ေလွကားက အၿမင့္ၾကီး ဒက္ဒက္ၿမည္ေနေတာ့ ရင္ေတာင္တုုန္တယ္ ၿပိ ုုက်ရင္ေတာ့ ဒုုကၡပဲ။ ကိုုယ့္ဖုုန္းဘက္ထရီက ေဒါင္းေနၿပီမိုု ့ မၾကီးကိုု ဂူဂယ္မတ္နဲ ့ရွာခိုုင္း ကားဂိတ္က ကားပါကင္နားမွာဆိုုေတာ့ ေတြ ့တဲ့ကားပါကင္ကိုုေၿပး လူ ၂ ေယာက္ကိုုေမးေတာ့ မသိဘူးတဲ့။ ဂူဂယ္မတ္အတိုုင္းလိုုက္ လမ္းဆံုုေရာက္ေတာ့ သတင္းစာပံုုးနားမွာ သတင္းစာယူေနတဲ့ local လိုု ့ထင္ရတဲ့သူကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ လမ္းတဖက္ၿခမ္း ဟိုုင္းေဝးလမ္းမၾကီးေဘးနားက Do not enter ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္အနီေရာင္ကိုု ၿမင္တယ္မလား။ အဲဒီလမ္းၾကားေလးထဲမွာ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုုင္ရိွတယ္ Enjoy your trip လိုု ့ေၿပာတာကိုု ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လိုု ့ေၿပာ မီးနီေနေပမဲ့ မေစာင့္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုုယ့္ကိုု မတိုုက္ရဲဘူးဆိုုတာ သိေနလိုု ့ ေရးၾကီးသုုတ္ပ်ာ ကားလမ္းကူး။ အေရးထဲ ေနကာမ်က္မွန္က လမ္းမေပၚၿပ ုုတ္က် ၿပန္ေကာက္ လမ္းမဆီေၿပး နာရီၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ၂ နာရီ ၃၅ မိနစ္ ၄၀ ဆိုု ကားထြက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနလိုု ့ကေတာ့ မွီမွာမဟုုတ္ ေၿပးမွပါပဲ ကိုုယ္ဘတ္စ္ကားမွီခဲ့ရင္ နည္းနည္းေစာင့္ခိုုင္းလိုု ့ရမယ္ဆိုုၿပီး အသားကုုန္ေၿပး Do not enter ဆိုုင္းဘုုတ္ကိုေတြ ့ေတာ့ ညာဖက္ခ်ိဳး ဘတ္စ္ကားကိုု ၿမင္ေတာ့မွ ဟင္းခ်ႏိုုင္ေတာ့တယ္။

ကားေဘးနားမွာ ရပ္ေနတဲ့ လူ ၂ ေယာက္ကိုု အိမ္သာဘယ္မွလဲလိုု ့ေမးေတာ့ ကားကိုုညႊန္ၿပတယ္ ခ်က္ကင္အရင္ဝင္ပါတဲ့။ ပရင့္ထုုတ္လာတဲ့ စာရြက္မွာ လူ ၂ ေယာက္ နာမည္ပဲေတြ ့လိုု ့ နာမည္ေၿပာရင္ ရွာေပးႏိုုင္ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္နာမည္က စာရႊက္ေနာက္မွာ ခ်က္ကင္ဝင္ၿပီးလိုု ့ လမ္းထိပ္ကိုုၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မၾကီးနဲ ့မခိုုင္ကိုု လမ္းထိပ္မွာေတြ ့တယ္။ ေဝတဲ့ေရသန္ ့ဘူးယူ ထိုုင္ခံုုၾကည့္ေတာ့ လူအၿပည့္နီးပါး အတူတူထိုုင္ဖိုု ့ မၿဖစ္ႏိုုင္ မၾကီးက ကားမူးတတ္ေတာ့ ေရွ ့နားထိုုင္ခံုုေတြမွာ ဝင္ထိုုင္။ ကိုုယ္တိုု ့ထိုုင္ၿပီးတာနဲ ့ ကားထြက္ေတာ့တာပဲ လက္မတင္ကေလးပဲ ဒီကားမမွီရင္ ေနာက္ ၁ နာရီမွာ ေနာက္တစီးရိွေပမဲ့ ထိုုင္ခံုုရပါ့မလား။ ေမာေမာနဲ ့အိပ္လိုုက္တာ အိပ္သာရပ္ေပးေတာ့မွပဲ ႏိုုးေတာ့တယ္။ ကိုုယ့္ေဘးက အၿဖ ူေကာင္က တခ်ိန္လံုုး ဖုုန္းေၿပာေနတာ ေဒၚနယ္ထရန္ ့အေၾကာင္း တကမၻာလံုုးအေၾကာင္းကိုု ကုုန္ေရာတဲ့ မခိုုင္ေၿပာတာ။ ၁၀ မိနစ္ နားၿပီး ကားၿပန္ထြက္ေတာ့ တလမ္းလံုုး အိပ္ငိုုက္လာလိုုက္တာ နယူးေယာက္စကိုုင္းလိုုင္း ၿမင္ရတဲ့ ေဟာ္လန္တန္နယ္ထဲ ဝင္ခါနီးမွ ႏိုုးေတာ့တယ္။ အဲဒီ ဝီေဟာကန္ကေန ၿမင္ရတဲ့ မက္ဟန္တန္စကိုုင္းလိုုင္းက ကိုုယ္ၿမင္ဖူးသမွ်ထဲမွာ အလွဆံုုးပဲ။ တရားစခန္းဝင္တုုန္းက သိတဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကလည္း ေၿပာဖူးတယ္ ဝီေဟာကန္ကေန  မက္ဟန္တန္စကိုုင္းလိုုင္းကိုု ၿမင္ရတာ အင္မတန္လွတယ္တဲ့။ အင္း သူေၿပာတာ အမွန္ပဲ ဝီေဟာကန္ကိုု သြားၿဖစ္ေအာင္ သြားလိုုက္ဦးမယ္လိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္တယ္။

tunnel from Capitol Visitor Center to Library of Congress

အိုုဘာမားက်န္းမာေရး ဥပေဒကိုု ၿပင္ဆင္ဖိုု ့ကိုု ကြန္ဂရက္မွာ မဲခြဲဆံုုးၿဖတ္တာ ရံႈးနိမ့္သြားတယ္တဲ့။ မနက္က ကြန္ဂရက္မွာ မဲခြဲမဆံုုးၿဖတ္ခင္ သတင္းသမားေတြ အဲဒါကိုု ေစာင့္ေနတာေနမွာ။  ည ၇ နာရီခြဲ နယူးေယာက္ပန္စေတရွင္းကိုုေရာက္ ၃၃ လမ္းကေန path ရထားစီးၿပီး အိမ္ၿပန္ ညစာစားၿပီးတာနဲ ့ တခ်ိဳးတည္းအိပ္။ ကိုုယ့္ကင္မရာက Canon EOS 7D မၾကီးကင္မရာက Canon EOS 70D မခိုုင္ကင္မရာက Nikon ။ ကိုုယ့္ကင္မရာက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ကင္မရာ ကိုုယ္က ေအာ္တိုုနဲ ့ပဲ ရိုုက္တတ္တယ္ photography အေၾကာင္း စာအုုပ္ေတြဖတ္ၿပီး နားလည္သလိုုရိွေပမဲ့ practice မလုုပ္ၿဖစ္ဘူး။ ကိုုယ့္ကင္မရာကိုုၾကည့္ၿပီး ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္လားလိုု ့ ကိုုယ့္ကိုုေမးၾကရင္ ဝိုုင္းက သူ ့ကင္မရာကသာ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ သူက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္မဟုုတ္ဘူးလိုု ့ ေၿဖေလ့ရိွတယ္။ မၾကီးကင္မရာက ေပါ့ေပါ့ေလးဆိုုေတာ့ သယ္ရလြယ္တယ္ ဒါေပမဲ့ lens ေသးေတာ့ ပံုုထြက္ကြာတယ္။ မခိုုင္ရဲ ့ နီကြန္လည္း မဆိုုးဘူး ပံုုတမ်ိဳးေလးထြက္တယ္။ ကင္မရာ ၃ ခုုထဲက လွမယ္ထင္တဲ့ဓာတ္ပံုုေတြ ေရႊးၿပီးတင္လိုုက္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါအမ်ားစုုက လူပံုုထက္ ရႈခင္းပံုုကိုု တင္ေလ့ရိွတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ ေၿပာင္းၿပန္ ရႈခင္းပံုုထက္ လူပံုုမ်ားေနေလရဲ ့။ အေၿပးအလႊား သည္းထိတ္ရင္ဖိုုေလးေတြနဲ ့ သိပ္ကိုုလွပတဲ့ ဝါရွင္တန္ဒီစီ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္။

စန္းထြန္း
ဧၿပီ ၂၈၊ ၂၀၁၇။

Library of Congress