ၾကမ္းပိုုး ...

ငယ္ငယ္တုုန္းက အၿမင္ကပ္တဲ့ေကာင္ေတြကိုု ၾကမ္းပိုုးသူခိုုးလိုု ့ ေၿပာခဲ့ေပမဲ့ ၾကမ္းပိုုးဆိုုတာ ကိုုယ္တိုုင္မၾကံုုဖူးခဲ့ဘူး။ အိမ္မွာ အေဖနဲ ့မၾကီးက ၿခင္လာဝဲေနရင္ကိုု ေနလိုု ့မရေတာ့ဘူး တလႈပ္လႈပ္တရႊရႊနဲ ့။ အတူတူ ထိုုင္ေနတာၿခင္းအတူတူ သူတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ကိုု ၿခင္ပိုုကိုုက္တယ္။ သူတိုု ့ရဲ ့ေသြး၊ အနံ ့ေတြေၾကာင့္ ၿခင္က သူတိုု ့ကိုုဆိုု ပိုုကိုုက္ခ်င္သလိုု သူတိုု  ့ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ၿခင္ဆိုုရင္ သိပ္သိၾကတယ္။ အေမ၊ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ ကိုုယ္ကေတာ့ ၿခင္ခ်ီသြားရင္ေတာင္ သိလိုုက္မွာမဟုုတ္ဘူး။ အေဖက ၾကႊက္ၿမင္ရင္ မေနႏိုုင္ဘူး တုုတ္ကိုုင္ၿပီး လိုုက္ေတာ့တာပဲ မိတာလည္းမဟုုတ္။ ၾကႊက္က တက်ီက်ီေအာ္ၿပီးပတ္ေၿပး ၾကႊက္မမိလိုု ့ အေဖက စိတ္တိုုၿပီးလိုုက္။ ၾကႊက္ထဲမွာေတာင္ ၾကႊက္ကတိုုးဆိုုတဲ့ အေကာင္ကိုု ပိုုအၿမင္ကပ္တယ္။ အနံ ့ကလည္းနံ စုုတ္ခႊ်န္းခႊ်န္းနဲ ့ လူကိုုမထီေလးစားဆိုုပဲ။ အရပ္ငါးေပဆယ္လက္မ ေပါင္၁၆၀ေလာက္ရိွတဲ့အေဖက လက္တဆုုပ္စာေတာင္ မရိွတဲ့ၾကႊက္ေနာက္ကိုု တုုတ္တေခ်ာင္းကိုုင္ၿပီး ေၿပးလိုုက္ေမာင္းေနတာ သိပ္ရယ္ရတာပဲ။ အေဖကသာ မေနႏိုုင္မထိုုင္ႏိုုင္ တုုတ္တေခ်ာင္းနဲ ့ ၾကႊက္လိုုက္ေၿခာက္ေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု  ့ကေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ စာဖတ္မပ်က္ တီဗြီၾကည့္မပ်က္ ဂါးဖီးလ္ကလည္း အအိပ္မပ်က္။ သမီးေၾကာင္ ၾကည့္စမ္း ၾကႊက္ၿမင္တာ လိုုက္ဖမ္းဖိုု ့ေနေနသာသာ လွည့္ေတာင္မၾကည့္ သူနဲ ့ဘာမွမဆိုင္သလိုုဘဲ ငပ်င္းေကာင္။ အေဖ့ေၾကာင္ ပူစီမလိုု ၾကႊက္ခုုတ္ဖိုု ့ ေမြးထားတာ မဟုုတ္ဘူး သမီးတိုု ့ကိုု အေဖာ္လုုပ္ဖိုု ့ ေမြးထားတာ။

စကၤာပူမွာတုုန္းက မၾကီးအိမ္မွာ ၾကမ္းပိုုးႏွစ္ေကာင္ ေတြ ့တယ္။ ကိုုယ္ေတြ ့တာေတာ့ မဟုုတ္ဘူး အိပ္ေမာက်ေနေပမဲ့ သူ ့ကိုုကိုုက္ရင္ အင္မတန္သိတဲ့ မၾကီးက ဆတ္ခနဲထၿပီး ေစာင္ေတြ၊ ေမြ ့ယာေတြမွာရွာေတာ့ ေတြ ့တာ။ အရင္တုုန္းက မရိွပါဘူး ေနာက္ေတာ့မွ သူ ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စာအုုပ္ပံုုးတပံုုး မၾကာခင္က လာထားတယ္။ အဲဒီကပါတာေနမယ္ ၾကမ္းပိုုးေတြက စာအုုပ္သိပ္ၾကိ ုုက္တယ္ဆိုုပဲ စာၾကမ္းပိုုးေတြပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ၾကမ္းပိုုးေဆးေတြ ဝယ္ၿပီးၿဖန္းနဲ ့ ၾကမ္းပိုုးဆိုုတာ သိလိုုက္ရံုုပဲရိွတယ္ ဒဏ္မခံလိုုက္ရဘူး။ ၂၀၁၆ မွာ ေနမေကာင္း ေတာ္ေတာ္ၿဖစ္ေတာ့ ဂ်ပန္အိမ္က တစ္ေယာက္တည္း ေနထိုုင္မေကာင္းရင္ ၾကည့္မဲ့သူမရိွ။ ကိုုယ့္ေမြးစားအေမ၊ မၾကီးသူငယ္ခ်င္းတိုု ့တိုုက္က ၿမန္မာအိမ္မွာ သြားေနၿဖစ္တယ္။ သူတိုု ့သားအမိ ၄ ေယာက္က တစ္ခန္း၊ ကိုုယ္ကတစ္ခန္း။ ေနရထိုုင္ရတာ အဆင္ေၿပပါတယ္ အိမ္ရွင္ေတြကလည္း သေဘာေကာင္းတယ္။ ညေနရံုုးဆင္း အိမ္ၿပန္ေရာက္လိုု ့ ရွႈးရွႈးေပါက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ အိမ္ရွင္သားအမိ ၃ ေယာက္ တန္းစီေရခ်ိဳးခန္း ဝင္ၾကတဲ့အခ်ိန္နဲ ့ၾကံ ုုရတာတစ္ခုုေတာ့ နည္းနည္းဒုုကၡေရာက္တယ္။ အေမနဲ ့မၾကီး လာလည္မယ္ဆိုုေတာ့ အိမ္ခန္းရွာေနတာ ေၿခေထာက္ကနာေတာ့ နည္းနည္းပဲ သြားၾကည့္ႏိုုင္တယ္။ အေမနဲ ့အစ္မကိုု တစ္လေနခြင့္ေပးဖိုု ့ အိမ္ရွင္ကိုု ခြင့္ေတာင္းေတာ့ တေယာက္ တလ ၂၀၀ နဲ ့ ေနခြင့္ေပးတယ္။ မၾကီးက ကိုုယ့္ကုုတင္ေဘးအိပ္၊ အေမက ဧည့္ခန္းထဲမွာအိပ္။ မနက္ ၄ နာရီခြဲ အိမ္ရွင္သားအမိ အလုုပ္သြားဖိုု ့ ၿပင္ဆင္ၾကရင္ အေမက ကိုုယ့္အခန္းထဲမွာ လာအိပ္တယ္။

အေမက စေရာက္ကတည္းက ေၿပာတယ္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ၾကမ္းပိုုးတစ္ေကာင္ေတြ ့တယ္တဲ့။ ကိုုယ္ေနလာတာ ၃ လေလာက္ရိွၿပီ ၾကမ္းပိုုးကိုု သတိမထားမိဘူး။ ၿခင္ကိုုက္ဖုုလိုုမ်ိဳးေတာ့ ေတြ ့တယ္ အဲဒီတုုန္းက ကိုုယ္လက္ေတြ တအားကိုုက္ခဲၿပီး နာေနေတာ့ ၾကမ္းပိုုးကိုုက္တာကိုု သတိမထားမိဘူးနဲ ့တူတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မၾကီးက သူကိုု ့ၾကမ္းပိုုးကိုုက္တယ္တဲ့ ၾကမ္းပိုုးကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီး အိမ္ရွင္ကိုုၿပတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ၾကမ္းပိုုးကိုုက္သလိုုပဲလိုု ့ ခံစားမိလာတယ္။ အိမ္ရွင္က သူတိုု ့အိမ္ခန္းမွာ မရိွဘူး ညတိုုင္း ေမြ ့ယာ၊ ေစာင္ေတြကိုု အရက္ပ်ံၿဖန္းၿပီးမွ အိ္ပ္တာတဲ့။ မၾကီးက ၾကမ္းပိုုးကိုုက္တယ္ဆိုုတာနဲ ့ မီးဖြင့္ၿပီးရွာ ေစာင္ေတြကလည္း အၿဖ ူေတြဆိုုေတာ့ ၾကမ္းပိုုးေတြကိုု ၿမင္ရတယ္။ တခါရွာရင္ ဆယ္ေကာင္ေလာက္ရတယ္ တညကိုု ၃ ခါေလာက္ ထရွာရတယ္။ ပါဏာတိပါတာကံ မခ်ိဳးေဖာက္လိုု ့ မရေတာ့ဘူး ဒီေကာင္ေတြကိုု အၿပတ္ရွင္းမွ ရေတာ့မယ္။ ၿခင္ဆိုုရင္ေတာင္ ၿခင္ေၿပးေဆး၊ ၿခင္ရိုုက္ဘတ္တံ၊ ၿခင္ေထာင္ဇာတိုု ့နဲ ့ ကာကြယ္လိုု ့ ရေသးတယ္။ ၾကမ္းပိုုးက အေတာ့္ကိုုမလႊယ္ေၾကာ ၾကမ္းပိုုး ႏိွပ္စက္တာ အိပ္ေရးမဝ၊ ထြက္ေၿပးလိုု ့လည္းမရ၊ အိမ္ေၿပာင္းခ်င္ေနတာ ေၿပာင္းလိုု ့ကလည္း မရေသးနဲ ့ ဒုုကၡေတြေရာက္လိုုက္တာ။

နယူးဂ်ာဆီမွာေနတဲ့ အလုုပ္ထဲက တရုုတ္မယန္းက ဂရင္းကဒ္ရၿပီးတာနဲ ့ ကြန္ဒိုုတိုုက္ခန္းဝယ္ေတာ့ သူ ၅ ႏွစ္ေလာက္ေနလာခဲ့တဲ့ တိုုက္ခန္းကိုု ဆက္ယူမွာလား ေမးတယ္။ သြားၾကည့္ေတာ့လည္း သေဘာက်တာနဲ ့ သူေၿပာင္းတဲ့အခ်ိန္ ေၿပာင္းမယ္။ သူ ့တိုုက္ခန္းအသစ္က စာရႊက္စာတန္း မၿပီးေသးလိုု ့ တစ္ပတ္ေနာက္ဆုုတ္ ေနာက္ဆုုတ္နဲ ့ ဂ်ဴလိႈင္လအစပိုုင္းမွာ ေၿပာင္းမလိုု ့ကိုု ဂ်ဴလိႈင္လကုုန္မွာမွ ေၿပာင္းၿဖစ္တယ္။ မေၿပာင္းခင္ေတာ့ ၾကမ္းပိုုးဒဏ္ လိမ့္ေနေအာင္ ခံလိုုက္ရတယ္။ ၾကမ္းပိုုးက အေကာင္ေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္ အစက ကိုုယ္တစ္ေယာက္တည္းဆိုုေတာ့ သိပ္မပြားေလာက္ဘူး။ ခုုေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့၃ ေယာက္က တခ်ိန္လံုုး အခန္းထဲမွာပဲ ေနၾကေတာ့ ေသြးဝၿပီး ပိုုပြားတယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့။ အိမ္ရွင္က တိုုက္ၾကီးၾကပ္ေရးမႈးကိုုေၿပာေတာ့ ၾကမ္းပိုုးေဆး လာၿဖန္းတယ္ နည္းနည္းေတာ့ သက္သာသလိုုပဲ။ အိုုင္အိုုဝါမွာ ေက်ာင္းလာတက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက နယူးေယာက္ကိုု လာလည္ေတာ့ ကိုုယ္ လိုုက္ပိုု ့ေပးေနတဲ့အခ်ိန္ မၾကီးက ၾကမ္းပိုုးရွင္းလင္းေရး လုုပ္တယ္။ ကုုတင္က လယ္သာအတုုစကိုု ဖယ္လိုုက္ေတာ့ သစ္ေဆြးစေတြ ေခါင္းရင္းမွာ ၾကမ္းပိုုးေတြ အံုုလိုုက္က်င္းလိုုက္တဲ့။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ၾကမ္းပိုုး တခါမွ မၿမင္ဖူးဘူးတဲ့။ အဲဒီကုုတင္က သူမ်ားေတြပစ္ထားတာကိုု ေကာက္လာတာတဲ့။ အဲဒီမွာ ၾကမ္းပိုုးေတြပါတာ ေနမွာေပါ့။


အိမ္ရွင္ေတြကေတာ့ ထင္ေနမလားမသိ မၾကီးနဲ ့အေမ ၾကမ္းပိုုးသယ္လာသလားလိုု ့။  ကိုုယ္ေၿပာင္းလာၿပီး ၃ လေလာက္အထိ ၾကမ္းပိုုးဆိုုတဲ့ အသံမၾကားရဘဲ  မၾကီးနဲ ့အေမက ေရာက္တဲ့ေန ့ပဲ ၾကမ္းပိုုးေတြ ့တယ္ ဆိုုေတာ့ေလ။ ကိုုယ္ယူအက္္စ္မွာ ေနလာတာ ေၿခာက္ႏွစ္ရိွၿပီ ဒီတခါပဲ ၾကမ္းပိုုးဆိုုတာ အေသအခ်ာ ၿမင္ဖူးၾကံ ုုဖူးေတာ့တယ္။ အဲဒီကုုတင္မွာ အိပ္ရတာနာလိုု ့ ေမြ ့ယာအသစ္ ဝယ္ေပးဖိုု ့ အိမ္ရွင္ကိုုေၿပာလိုု ့ ေမြ ့ယာအသစ္ကိုု ေကာ့စကိုုက ဝယ္ေပးၿပီး အဲဒီကုုတင္ေပၚမွာ တင္ထားတာ။ အိမ္ရွင္ညီမေလးနဲ ့ မၾကီး ခုုတင္ကိုု အေတာ္ေလး မလိုုက္ရၿပီး သြားပစ္လိုုက္တယ္တဲ့ ေအာက္ထပ္က ပစၥည္းေတြ ပစ္တဲ့ေနရာမွာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ပစ္ထားတဲ့ပစၥည္းေတြ ယူမယ္ဆိုုရင္ ေသခ်ာစစ္ေဆးၿပီးမွ ယူရတယ္။ စကၠဴဗံုုးေတြကိုုလည္း ၾကမ္းပိုုးက သိပ္ၾကိ ုုက္တာတဲ့။ ေၿမေအာက္ရထားေတြမွာလည္း ၾကမ္းပိုုးေတြ ရိွတတ္တယ္။ ၾကမ္းၿပင္ကိုု ၾကမ္းပိုုးေဆး ၿဖန္းထားေတာ့ ၾကမ္းပိုုးေတြက ခ်ိတ္ထားတဲ့ အဝတ္ေတြ၊ ပစၥည္းေတြကိုု တက္တက္နဲ ့တူတယ္။ ေခါင္းမွာ ဘာအနာေပါက္ပါလိမ့္လိုု ့ ဖိဆိတ္လိုုက္တာ ၾကမ္းပိုုးတစ္ေကာင္ ေသသြားတယ္။ ေအာင္မေလး ၾကမ္းပိုုးက ဦးထုုပ္ေအာက္က အဝတ္စၿပားမွာ ပုုန္းေနတယ္နဲ ့တူတယ္။ ေသးလြန္းလိုု ့ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မွ ၿမင္ရတဲ့ ၾကမ္းပိုုးေလးတစ္ေကာင္ စလင္းဘတ္အိတ္ေပၚမွာ ေတြ ့တယ္။ ေက်ာၿပင္မွာ ခုုလုုခုလုုနဲ ့ဘာပါလိမ့္လိုု ့ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ၾကမ္းပိုုး။ ေအာင္မေလး အေတာ္ဆိုုးတဲ့ ၾကမ္းပိုုး။

Raid က ထုုတ္တဲ့ ၾကမ္းပိုုးေဆးေတြ ဝယ္ၿဖန္း၊ အရက္ပ်ံေတြဖ်န္း အထိတ္ထိတ္ အလန္ ့လန္ ့နဲ ့ ဘယ္ေတာ့မ်ား ၾကမ္းပိုုးနဲ ့ ရင္ဆိုုင္တိုုး ၾကမ္းပိုုးကိုုက္မလဲလိုု ့။ ဧည့္ခန္းထဲက ဆိုုဖာမွာ မထိုုင္ႏိုုင္ဘူး ၾကမ္းပိုုးကိုုက္လိုု ့တဲ့ မၾကီးက။ အိမ္ရွင္သားအမိေတြကေတာ့ တီဗြီထိုုင္ၾကည့္ေနတာ ေအးေဆးပဲ ၾကမ္းပိုုးကိုုက္တဲ့ပံုုလည္းမေပၚ။ အိမ္ေၿပာင္းေတာ့ စိတ္ပူေသးတယ္ ၾကမ္းပိုုးမ်ား ပါလာမလားလိုု ့။ ဂစ္တာအိတ္၊ ဖိနပ္အိတ္၊ စာအုုပ္၊ ေခါင္းအံုုး၊ ေစာင္ေတြကိုု အရက္ပ်ံနဲ ့ၿဖန္း၊ Raid ၾကမ္းပိုုးေဆးေတြၿဖန္း။ ၾကမ္းပိုုးေတာ့ မသိဘူး ကိုုယ္ကေတာ့ အဲဒီအနံ ့နဲ ့တင္ မႊန္ထူေနတာပဲ။ ပထမႏွစ္ပတ္ေလာက္က ေမြ  ့ယာေအာက္မွာ ၾကမ္းပိုုးတစ္ေကာင္ေတြ ့တယ္။ နယူးဂ်ာဆီအိမ္က single house လံုုးခ်င္းအိမ္ရဲ ့ ေအာက္ထပ္ ground floor အဂၤေတၾကမ္းခင္းဆိုုေတာ့ ၾကမ္းပိုုးလည္း ပုုန္းခိုုရမဲ့ေနရာမရိွ ကိုုယ္တိုု ့ကလည္း သတိထားၿပီး ေဆးေတြၿဖန္းၿပီး အပတ္တိုုင္း သန္ ့ရွင္းေရးလုုပ္၊ စိတ္ထဲနည္းနည္းထင့္တာနဲ ့ ၾကမ္းပိုုးေဆး၊ အရက္ပ်ံေတြနဲ ့ ၿဖန္းေနတာ့ ၾကမ္းပိုုးမရိွေတာ့ဘူး။ ၾကမ္းပိုုးက ဘယ္ေလာက္အသက္ၿပင္းသလဲဆိုုရင္ ေသြးမစုုပ္ဘဲ ေၿခာက္လအထိ အသက္ရွင္ေနႏိုုင္တယ္လိုု ့ၾကားဖူးေတာ့ ၾကမ္းပိုုးမရိွေတာ့ဘူးဆိုုေပမဲ့ သထိထားေနရတုုန္းပဲ။

အဲဒီအိမ္မွာ ၾကမ္းပိုုးရိွတယ္ဆိုုတဲ့သတင္း ဘယ္လိုုကေန ဘယ္လိုုၿပန္ ့လည္းမသိ ကိုုယ္တိုု ့လည္း မိတ္ေဆြအရင္းေခါက္ေခါက္ ၂ ေယာက္ကိုုပဲ ေၿပာၿပတယ္။ သူတိုု ့ကလည္း သူမ်ားကိုု ၿပန္ေၿပာမဲ့သူေတြမဟုုတ္ အရမ္းအရမ္းကိုု အလုုပ္မ်ားၾကတဲ့သူေတြ။ အိမ္ရွင္အန္တီက ၾကမ္းပိုုးရိွတယ္ၾကားလိုု ့ လူငွားမရဘူး သမီးရယ္ ေက်းဇူးၿပ ုုၿပီးေတာ့ ၾကမ္းပိုုးကင္းသြားၿပီလိုု ့ ေၿပာေပးပါလားလိုု ့ ေၿပာလာေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့မွာ တကယ့္ကိုု စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရတယ္။ သူတိုု ့ လူငွားရသြားၿပီဆိုုမွပဲ စိတ္ေအးသြားေတာ့တယ္။ တေလာက တီဗြီမွာ ဘယ္ၿမိ ုု ့က ၾကမ္းပိုးေတြက အဆိုုးဆံုုး၊ ေဆးဒဏ္ကိုုလည္း အေတာ္ခံႏိုုင္တယ္ဆိုုတဲ့ သတင္းကိုုၾကည့္ၿပီး ကိုုယ္တိုု ့ညီအစ္မ တစ္ေယာက္ကိုုတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး မခ်ိၿပံ ုုး ၿပံ ုုးၾကတယ္။ ၾကမ္းပိုုးဒဏ္ ခံရဖူးတဲ့သူေတြမွသာ ၾကမ္းပိုုးႏိွပ္စက္တဲ့ဒုုကၡကိုု နားလည္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ယံုုမလားေတာ့ မသိဘူး ဘာဆိုုဘာကိုုမွ အေၾကာက္အလန္ ့ မရိွဘူးဆိုုတဲ့ စန္းထြန္းတစ္ေယာက္ေတာင္ ၾကမ္းပိုုးဆိုုတဲ့ ပိစိေကြး အေကာင္ေသးေသးေလးကိုုေတာ့ ဖိန္ ့ဖိန္ ့တုုန္ေအာင္ ေၾကာက္တယ္ဆိုုပဲ။ အားလံုုးပဲ ၾကမ္းပိုုးကင္းစင္ ၿပံုုးေပ်ာ္ရႊင္ႏိုုင္ၾကပါေစ။

စန္းထြန္း
ေမ ၂၃၊ ၂၀၁၇။

နီးေနရက္ႏွင့္ ေဝးေနၿခင္း - ၂



မင္းကိုု သေဘာက်ေနလား မသိဘူး မင္းအေၾကာင္း ေၿပာေနလိုုက္တာ ရႊန္းရႊန္းကိုု ေဝေနတာပဲဟုု အသိအစ္မၾကီးတစ္ေယာက္က ေၿပာလာေသာအခါ ဝမ္းသာအံ့ၾသမိသည္။ သူ ကိုုယ့္အေၾကာင္းကိုု ဘယ္လိုုမ်ား သိေနပါလိမ့္ သူနဲ ့ကိုုယ္ အသိမိတ္ေဆြလည္းမဟုုတ္ ခင္မင္ရတဲ့ အစ္ကိုုအစ္မေတြဆီက သိဟန္တူပါရဲ ့။ မင္းတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ သမီးရည္းစားၿဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလိုု ့ ေၿပာေနၾကတာ။ ဒီကလည္း စိတ္ဝင္စားပါတယ္ သေဘာက်ပါတယ္ ေနာက္တခါေတြ ့ရင္ မ်က္စိမွိတ္ၿပလိုုက္မယ္ အတင္းလိုုက္ခ်ိတ္လိုုက္မယ္လိုု ့ မ်က္ႏွာေၿပာင္စပ္စပ္နဲ ့ အတည္ေနာက္ေတာ့ ရယ္ေနေလရဲ ့။ နီးေနရက္နဲ ့ ေဝးေနတဲ့ ပိုု ့စ္ထဲကသူက သူမ်ားလားလိုု ့ စံုုေထာက္ၾကီး ေဒၚစံရွားက အစ္ေမးတဲ့အခါ မဟုုတ္ရပါဘူးလိုု ့ အတင္းၿငင္းရေသးတယ္။ သူ ကိုုယ့္ကိုု စိတ္ဝင္စားေနတယ္ဆိုုတာ သိရေတာ့ ရင္ခုုန္မိတယ္။ မႏွစ္တုုန္းက အသိမိတ္ေဆြအိမ္မွာ ေတြ ့ခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာေတြနဲ ့ လင္းလက္ေတာက္ပတဲ့ မ်က္ဝန္းပိုုင္ရွင္။ အဲဒီတုုန္းက သတိထားမိသြားၿပီး ကိုုယ့္စိတ္ထဲ တမ်ိဳးေလး ခံစားရတယ္လိုု ့ ေၿပာဖူးတဲ့တစ္ေယာက္ေလ မွတ္မိလား။ မွတ္မိတာေပါ့ မင္း ကိုုယ့္ကိုု ဓာတ္ပံုုေတာင္ ၿပဖူးတယ္ေလ။ အဲဒီတစ္ေယာက္က ကိုုယ့္ကိုု သေဘာက်ေနတဲ့ပံုုပဲတဲ့။  ဟုုတ္လား မင္း ထင္ေနတာ မွန္ေနတာေပါ့ မင္းတိုု ့ေတြ ့ခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ေက်ာ္ၿပီ။ ကိုုယ္လည္း အဲဒါကိုု အံ့ၾသေနတာ အဲဒီတုုန္းက ကိုုယ္က က်န္းမာေရးမေကာင္းလိုု ့ အေတာ့္ကိုု မလွမပ ၿဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ၿမင္ၿမင္ခ်င္း စိတ္ဝင္စားတာလား အဲဒါ မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး ထင္တယ္။ သူနဲ ့ကိုုယ္ ပထမဆံုုး စေတြ ့တုုန္းက ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းက အလႈတစ္ခုုမွာထင္တယ္။ ကိုုယ္က အစားအေသာက္ငမ္းၿပီး အသားကုုန္တီးေနတာနဲ ့ သူ ့ကိုုေတာင္ သတိမထားမိဘူး မင္းကေတာ့ေလ ၿဖစ္ရမယ္။

ဘေလာ့ကေန သိတာမ်ားလား မင္း ဘေလာ့ဖတ္ပံုုရတယ္။ ဘေလာ့ကေန စိတ္ဝင္စားတယ္ ဟယ္ မၿဖစ္ႏိုုင္တာ ကိုုယ္ဖတ္တဲ့ ဘေလာ့ေတြ၊ စာေရးဆရာေတြ၊ စာေရးသူေတြ အမ်ားၾကီး။ ကိုုယ္ နယူးေယာက္က အေမရိကန္ေဂးတစ္ေယာက္ရဲ ့ ဘေလာ့ကိုု ဖတ္လာတာ ၾကာၿပီ။ ကိုုယ့္စိတ္ထဲမွာ သူ ့ကိုု ရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိေနသလိုု ကိုုယ့္ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္လိုု ခံစားရတယ္။ သူ ့ေရးတဲ့စာေတြကေန သူ ့စိတ္ဓာတ္၊ အမူအက်င့္ကိုု ခန္ ့မွန္းလိုု ့ရတယ္။ ဟင္ ဟုုတ္လား ဟန္ေဆာင္ရင္ေရာ မရဘူးလား အၾကာၾကီး ဟန္ေဆာင္လိုု ့ရမယ္ မထင္ဘူး။ စကားထဲက ဇာတိၿပသလိုု စာေတြထဲကလည္း စိတ္ဓာတ္ကိုု ခန္ ့မွန္းလိုု ့ရတယ္။ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကိုု ေပါ့ေသးေသး မထင္နဲ ့ ဘယ္လိုုသေဘာထားနဲ ့ေရးတယ္ စာက ဘယ္လိုုအဆင့္အတန္းဆိုုတာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္က ပိုုသိတယ္ကြ။ မင္း ထင္တာ မွန္မမွန္ သူ ့ကိုု ေမးၾကည့္ရမယ္။ မင္းရင္ကိုု ခုုန္ေစတဲ့ အမွတ္တရရိွေနတဲ့ ေကာင္ေလးဆိုုေတာ့ ၿမင္ဖူးခ်င္မိသား။ တေန ့ေတာ့ မင္းနဲ ့ မိတ္ဆက္ေပးၿဖ စ္ႏိုုင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္ ကိုုယ္တိုု ့ ဖူးစာဆံုုခဲ့ရင္ေပါ့။ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈဆိုုတာ စကားေတြေၿပာၾကည့္ အတူတူသြားလာၿပီးမွ ယံုုၾကည္မႈေတြ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာေတြနဲ ့ တည္ေဆာက္ရတာ။ သူနဲ ့မင္းက ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ ရိွေပမဲ့ ေဖ့ဘြႊတ္မွာလည္း မိတ္ေဆြေတြမဟုုတ္၊ အီးေမးလ္၊ ဘိုုင္ဘာ၊ ဖုုန္းနံပါတ္လည္းမသိ ဘယ္လိုုလုုပ္ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈ တည္ေဆာက္မလဲ တယ္လီပသီနည္းနဲ ့သာ ဆက္သြယ္ေတာ့။ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာ ဆိုုတာကလည္း ဖြင့္ဟေၿပာၿပဖိုု ့သတိၱေတြ ရိွဖိုု ့လိုုေသးတယ္။ သူ မင္းကိုု တကယ္ခ်စ္ၿမတ္ႏိုုးရင္ မင္းဆီလာၿပီး ဖြင့္ဟလာပါလိမ့္မယ္။

စိတ္ထဲ သေဘာက်ေနတယ္ဆိုုရံုုနဲ  ့ပဲ အဆံုုးသတ္သြားမလား။ ေလးနက္တဲ့ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာေတြနဲ ့ ကမ္းလင့္လာေလမလား အင္း စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတြင္ အတူတူ ပညာဆည္းပူးခဲ့ေသာ္ၿငား သူနဲ ့ကိုုယ္ မသိခဲ့ၾက။ ႏိုုင္ငံရပ္ၿခားတြင္ ပညာဆည္းပူးခဲ့သည့္အခ်ိန္ အတူတူေလာက္ ၿဖစ္ေသာ္ၿငား သူနဲ ့ကိုုယ္ မသိခဲ့ၾက။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ မိတ္ေဆြေတြႏွင့္ အသိမိတ္ေဆြ ၿဖစ္ေသာ္ၿငား သူနဲ ့ကိုုယ္ မသိခဲ့ၾက။ ေနထိုုင္သည့္အိမ္၊ အလုုပ္လုုပ္သည့္ရံုုး သိပ္မေဝးေသာ္ၿငား သူနဲ ့ကိုုယ္ မဆံုုခဲ့ၾက။ ဆံုုစည္းဖိုု ့ ေရစက္ပါဟန္ မတူေသာ သူနဲ ့ကိုုယ္ နီးေနရက္ႏွင့္ ေဝးေနရေလသည္။

စန္းထြန္း
ေမ ၆၊ ၂၀၁၇။

နီးေနရက္ႏွင့္ ေဝးေနၿခင္း

ခ်ယ္ရီပႊဲေတာ္ ႏႊဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ - ၄

အြန္လိုုင္းကေန reservation မလုုပ္ထားေတာ့ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ရတယ္ ေစာင့္ရက်ိဳး တကယ္နပ္တယ္။ ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာမွာ ေရာက္ခဲ့တာဆိုုေတာ့ ကယ္ပီတယ္ကိုု မေရာက္တာ ၅ ႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီ။ ခုု reservation ယူထားတယ္ ၉  နာရီ ၂ ေယာက္စာ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ၉  နာရီခြဲ ၃ ေယာက္။ ဒါေပမဲ့လည္း အဆင္ေၿပတယ္ သိပ္မေစာင့္ရဘူး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲၾကာတယ္ ေလ့လာေရးထြက္လာၾကတဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားၾကီး။ ကယ္ပီတယ္အေၾကာင္း ၁၅ မိနစ္ ဗီြဒီယိုုၾကည့္ရတယ္ အာဏာကိုု တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဆီမွာ မထားဘဲ ၿပည္သူေတြဆီမွာထားတဲ့အၾကာင္း၊ ၿပည္နယ္ရဲ ့လူဦးေရအခ်ိဳးအစားအလိုုက္ ၂ ႏွစ္သက္တမ္းရိွတဲ့ House representatives ၊ တၿပည္နယ္ ၂ ဦး ၆ ႏွစ္သက္တမ္းရိွတဲ့ Senators ၊ ဆီးနိတ္နဲ ့ေဟာက္စ္ပါဝင္တဲ့ ကြန္ဂရက္၊ သမၼတလင္ကြန္းက တေန ့ႏိုုင္ငံ ၿပည္လည္စည္းလံုုးလိမ့္မယ္ဆိုုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ ့ ၿပည္တြင္းစစ္ ၿဖစ္ေနတုုန္းေတာင္ ကယ္ပီတယ္ တည္ေဆာက္မူကိုု မရပ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြနဲ ့ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းသား။ ဘယ္ေက်ာင္းက ဘယ္ lane no ၊ ကိုုယ္တိုု ့လိုု အရပ္သားေတြက lane no.2 ။ တိုုးဂိုုက္က အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ ဂတံုုးဆံပင္နဲ ့ ေခ်ာေခ်ာအန္တီၾကီး။ နားၾကပ္ကေလးေတြ တပ္ထားေတာ့ တိုုးဂိုုက္က အသံကုုန္ဟစ္စရာမလိုုဘဲ သူဘယ္နားေရာက္ေနေန သူေၿပာေနတာေတြ ၾကားရတယ္။ ဒီေန ့က ကြန္ဂရက္မွာ အရမ္းအလုုပ္ရႈပ္တဲ့ေန ့မိုု ့ လူအရမ္းမ်ားတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ ့နားမွာေနဖိုု ့၊ ေလွကားထစ္ ၃၅ ထစ္ေလာက္ကိုု တက္ရမွာမိုု ့ သတိထားတက္ဖိုု ့၊ အိမ္သာသြားခ်င္ရင္ ေၿပာသြားဖိုု ့ မွာၾကားပါတယ္။

ပထမဆံုုးသြားေရာက္တဲ့ ေနရာကေတာ့ ကယ္ပီတယ္ကိုု ေထာက္ထားတဲ့ ေထာက္တိုုင္ေတြရိွတဲ့ေနရာပါ။ အုုတ္ၿမစ္ခ်တဲ့ေနရာ၊ ပထမဆံုုးၿပည္နယ္ ၁၃ ခုု၊ ဒီလိုုၾကီးမားေလးလံတဲ့ သဲေက်ာက္တိုုင္ေတြကိုု ဗာဂ်ီးနီးယားကေန လူမည္းေတြနဲ ့ လုုပ္အားနဲ ့သယ္ယူခဲ့တယ္။ လြတ္လပ္ေရးရုုပ္ထုုအတြက္ ကႊ်န္ေတြရဲ ့လုုပ္အားကိုု သံုုးခဲ့တယ္ဆိုုတာ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲဖြယ္ လက္မခံႏိုုင္စရာပဲတဲ့။ ဒုုတိယ သြားေရာက္တဲ့ေနရာကေတာ့ ကယ္ပီတယ္အမိုုးဝိုုင္းေအာက္မွာရိွတဲ့  ဆီးနိတ္နဲ ့ေဟာက္စ္ၾကားက rotunda ပါ။ ပန္းခ်ီပန္းပုုလက္ရာေတြနဲ ့ အင္မတန္လွတဲ့ေနရာတခုု ၿပည္နယ္တိုုင္းအတြက္ ထင္ရွားတဲ့ ကုုိယ္စားၿပ ုုပန္းပုုရုုပ္ေတြရိွၿပီး အေမရိကန္သမိုုင္းကိုု ေဖာ္က်ဴးထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြ ရိွပါတယ္။ ပန္းပုုဆရာက အီတလီကဆိုုေတာ့ ေရာမအႏုုပညာလက္ရာေတြကိုု ေတြ ့ရမွာပါ။ ပန္းပုုဆရာ ၂ ေယာက္ ထုုလုုပ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုုးပန္းပုုဆရာက အသက္ ၆၅ ႏွစ္ အၿမင့္ၾကီးကေန ၿပုုတ္က်လိုု ့ နံရံကိုုလက္နဲ ့ခိုုေနရတာ ၁၅ မိနစ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာတယ္တဲ့။ ပတ္ပတ္လည္ပန္းခ်ီရုုပ္ထုုေတြ ၿပီးသြားေတာ့ ၃၃ လက္မ ပိုုေနတာကိုု ပန္းပုုပညာရွင္က စပိန္ေတာ္လွန္ေရးသမိုုင္းေၾကာင္း ထြင္းထုုဖိုု ့ကိုု ကြန္ဂရက္ကိုုတင္တာ ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္မွ အတည္ၿပ ုုတယ္ဆိုုပဲ။ သမၼတေဟာင္း၊ စစ္တပ္ရာထူးၿမွင့္တဲ့သူေတြရဲ ့ စ်ာပနကိုု ဒီေနရာမွာ က်င္းပဖိုု ့ေတာင္းဆိုုႏိုုင္ပါတယ္ ခုုထိ ၄၆ ေယာက္ရိွၿပီတဲ့။ သတင္းသမားေတြ၊ ကင္မရာသမားေတြ ေစာင့္ေနတာေတြ ့တယ္။ သမၼတဝင္ၿပိ ုုင္ဖူးတဲ့ မ်က္စိဆရာဝန္ ကန္တက္ကီဆီးနိတ္တာ Rand Paul ရဲ ့ရံုုးကိုုေတြ ့ခဲ့တယ္။


ဆီးနိတ္၊ ေဟာက္စ္အမတ္ေတြ ၿဖတ္သန္းသြားလာတတ္တဲ့ေနရာမိုု ့ လမ္းမပိတ္ေစဖိုု ့ တိုုးဂိုုက္က သတိေပးပါတယ္။ ကယ္ပီတယ္ကိုု လာေရာက္လည္ပတ္သူ တေန ့၆၀၀ ေက်ာ္ရိွပါသတဲ့။ တိုုးဂိုုက္ကိုု နားၾကပ္ၿပန္အပ္ေတာ့ ဒီေန ့ဗာမြန္ၿပည္နယ္က အမတ္ကိုု ေတြ ့ခ်င္ရင္ သူ ့မွာကဒ္ရိွေတာ့ reserve လုုပ္ေပးႏိုုင္ပါတယ္တဲ့။ လူ ၂၊ ၃ ေယာက္ကိုု ရံုုးဝတ္စံုုအၿပည့္ ဝတ္ထားတဲ့ တိုုးဂိုုက္ေကာင္ေလးေတြ ရွင္းၿပေနတာ ေတြ ့ရေတာ့ ကိုုယ္ေတြလိုု public tour တင္မက private tour လည္း ရိွတယ္ထင္ပါရဲ ့။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုုင္ဝင္ၿပီး ေရခဲေသတၱာမွာ ကပ္လိုု ့ရတဲ့ ကယ္ပီတယ္ပံုုေလးေတြ ဝယ္တယ္ ေစ်းကမေသး။ အိမ္သာဝင္ ဗိုုက္ဆာလာလိုု ့ food court မွာ ဝင္စား taco နဲ ့ ဘာဘီက်ဴးၾကက္ကင္၊ ေကာ္ဖီေသာက္ၾကတယ္။ အာရွအစားအစားေတာ့ရိွတယ္ စားလိုု ့ေကာင္းမဲ့ပံုု မဟုုတ္ဘူး။ ကယ္ပီတယ္ကိုု လာလည္တဲ့အထဲမွာ အာရွနည္းတယ္ အစားအေသာက္ေတြက ေစ်းလည္းမဆိုုးသလိုု အရသာလည္း မဆိုုးလွဘူး food court မွာလည္း လူအၿပည့္။ ၇ ၊ ၈ ႏွစ္အရႊယ္ ကေလး ၃ ေယာက္ကိုု ဆရာမ ၁ ေယာက္ ထမင္းစားၾကတဲ့ အဖြဲ ့ ၃ ဖြဲ ့ေတြ ့ခဲ့တယ္။ ေလ့လာေရးခရီးထြက္ၾကတဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားၾကီး ဆင္တူအကၤ ီ်ေလးေတြ ဝတ္ထားၾကတယ္။ အကၤ ီ်မွာ ဘယ္ေန ့ဘယ္ရက္ ဘယ္ေနရာေတြ သြားလည္မယ္ဆိုုတာ ေရးထားတယ္ ေကာင္းလိုုက္တဲ့အၾကံညဏ္။ ကြန္ဂရက္စာၾကည့္တိုုက္ ေၿမေအာက္ထဲကေန သြားလိုု ့ရတယ္။

ေကာင္တာမွာ အညႊန္းစာရႊက္ေတာင္းေတာ့ must see ေနရာေတြရဲ ့ ဘယ္လိုုလည္ပတ္သင့္ေၾကာင္း ရွင္းၿပတယ္။ စာၾကည့္တဲ့သူေတြကိုု ၿမင္ရတဲ့ observation room ကိုုတက္ဖိုု ့ တန္းစီၿပီး ၅ မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ရတယ္။ မေဟာ္ဂနီေရာင္ ေတာက္ေနတဲ့ စာၾကည့္ခံုုေတြနဲ ့ ခမ္းနားထည္ဝါလွတဲ့ စာၾကည့္ခန္းကိုု ၿမင္ရတယ္။ ဖလပ္ရွ္မပါဘဲ ရိုုက္ရတယ္ စာၾကည့္ေနတဲ့သူေတြ အေႏွာင့္အယွက္ၿဖစ္မွာစိုုးလိုု ့။ ကမၻာေပၚမွာ အၾကီးဆံုုးစာၾကည့္တိုုက္ၿဖစ္ၿပီး ဘာသာေပါင္း ၄၅၀ ေက်ာ္နဲ ့ စာအုုပ္စာတမ္းေတြ သန္းခ်ီရိွတဲ့ သုုေတသနစာၾကည့္တိုုက္ ဗိသုုကာလက္ရာေတြကလည္း ခမ္းနားတယ္။ ၿပခန္းေတြ ရိွေပမဲ့ အကုုန္အစင္ လိုုက္ၾကည့္ဖိုု ့ဆိုုတာ အနည္းဆံုုး ၃ နာရီေလာက္ အခ်ိန္ေပးရမွာမိုု ့ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ လမ္းကူးၿပီး ကယ္ပီတယ္ေရွ ့မွာ ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ၾကတယ္။ ေက်ာပိုုးအိတ္ေတြ ပစ္ခ်ၿပီး ဓာတ္ပံုုအရိုုက္ေကာင္းေနလိုုက္ၾကတာ လံုုၿခံ ုုေရးအေစာင့္က မင္းတိုု ့အိတ္ေတြလားလိုု ့ လာေမးတယ္၊ ကင္းလွည့္ေနတဲ့ အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြးေတြက လာအနံ ့ခံတယ္။ ကယ္ပီတယ္ေဘးက ခ်ယ္ရီပင္နားမွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနတုုန္း အေမရိကန္မေလးက ၃ ေယာက္ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေပးရမလားလိုု ့ ေမးလာတယ္။ မခုုိင္က အေတာ္ဝမ္းသာသြားတယ္ သူက ၃ ေယာက္ပံုု ရိုုက္ခ်င္ေနတာ ရိုုက္ခိုုင္းဖိုု ့ကလည္း ကိုုယ္ေတြလိုု  ဓာတ္ပံုုအသည္းအသန္ ရိုုက္ေနၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းဆိုုေတာ့ေလ။ Capitol South ဘူတာမွာလည္း စက္ေလွကားက အၿမင့္ၾကီး Metro Center ကေန အနီေရာင္လိုုင္း Shady Grove ကိုုသြားမဲ့ ရထားစီး။


ရာမားက အနီေရာင္လိုုင္းအဆံုုး Shady Grove နားမွာေနၿပီး ကိုုယ္က အနီေရာင္လိုုင္းအစ Glemont မွာေနခဲ့တာ။ အနီေရာင္လိုုင္း အစအဆံုုးဆိုု ၁ နာရီခြဲေလာက္ ၂ နာရီေလာက္ၾကာမယ္ ကားနဲ ့ဆိုု မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲ ေမာင္းရတယ္။ ရထား ၁၄ ဘူတာေလးကိုု မိနစ္ ၄၀ ၾကာတယ္ လမ္းမွာ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ရပ္လိုုက္ေသးတယ္။ ကားထြက္မွာက ၂ နာရီ ၄၀ ခုု ၂ နာရီခြဲေနၿပီဆိုုေတာ့ စိတ္ပူေနၿပီ ေၿပးထြက္ဖိုု ့ကိုု ရယ္ဒီၿပင္ဆင္။ Bethesda ဘူတာက စက္ေလွကားက အၿမင့္ၾကီး ဒက္ဒက္ၿမည္ေနေတာ့ ရင္ေတာင္တုုန္တယ္ ၿပိ ုုက်ရင္ေတာ့ ဒုုကၡပဲ။ ကိုုယ့္ဖုုန္းဘက္ထရီက ေဒါင္းေနၿပီမိုု ့ မၾကီးကိုု ဂူဂယ္မတ္နဲ ့ရွာခိုုင္း ကားဂိတ္က ကားပါကင္နားမွာဆိုုေတာ့ ေတြ ့တဲ့ကားပါကင္ကိုုေၿပး လူ ၂ ေယာက္ကိုုေမးေတာ့ မသိဘူးတဲ့။ ဂူဂယ္မတ္အတိုုင္းလိုုက္ လမ္းဆံုုေရာက္ေတာ့ သတင္းစာပံုုးနားမွာ သတင္းစာယူေနတဲ့ local လိုု ့ထင္ရတဲ့သူကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ လမ္းတဖက္ၿခမ္း ဟိုုင္းေဝးလမ္းမၾကီးေဘးနားက Do not enter ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္အနီေရာင္ကိုု ၿမင္တယ္မလား။ အဲဒီလမ္းၾကားေလးထဲမွာ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုုင္ရိွတယ္ Enjoy your trip လိုု ့ေၿပာတာကိုု ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လိုု ့ေၿပာ မီးနီေနေပမဲ့ မေစာင့္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုုယ့္ကိုု မတိုုက္ရဲဘူးဆိုုတာ သိေနလိုု ့ ေရးၾကီးသုုတ္ပ်ာ ကားလမ္းကူး။ အေရးထဲ ေနကာမ်က္မွန္က လမ္းမေပၚၿပ ုုတ္က် ၿပန္ေကာက္ လမ္းမဆီေၿပး နာရီၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ၂ နာရီ ၃၅ မိနစ္ ၄၀ ဆိုု ကားထြက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနလိုု ့ကေတာ့ မွီမွာမဟုုတ္ ေၿပးမွပါပဲ ကိုုယ္ဘတ္စ္ကားမွီခဲ့ရင္ နည္းနည္းေစာင့္ခိုုင္းလိုု ့ရမယ္ဆိုုၿပီး အသားကုုန္ေၿပး Do not enter ဆိုုင္းဘုုတ္ကိုေတြ ့ေတာ့ ညာဖက္ခ်ိဳး ဘတ္စ္ကားကိုု ၿမင္ေတာ့မွ ဟင္းခ်ႏိုုင္ေတာ့တယ္။

ကားေဘးနားမွာ ရပ္ေနတဲ့ လူ ၂ ေယာက္ကိုု အိမ္သာဘယ္မွလဲလိုု ့ေမးေတာ့ ကားကိုုညႊန္ၿပတယ္ ခ်က္ကင္အရင္ဝင္ပါတဲ့။ ပရင့္ထုုတ္လာတဲ့ စာရြက္မွာ လူ ၂ ေယာက္ နာမည္ပဲေတြ ့လိုု ့ နာမည္ေၿပာရင္ ရွာေပးႏိုုင္ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္နာမည္က စာရႊက္ေနာက္မွာ ခ်က္ကင္ဝင္ၿပီးလိုု ့ လမ္းထိပ္ကိုုၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မၾကီးနဲ ့မခိုုင္ကိုု လမ္းထိပ္မွာေတြ ့တယ္။ ေဝတဲ့ေရသန္ ့ဘူးယူ ထိုုင္ခံုုၾကည့္ေတာ့ လူအၿပည့္နီးပါး အတူတူထိုုင္ဖိုု ့ မၿဖစ္ႏိုုင္ မၾကီးက ကားမူးတတ္ေတာ့ ေရွ ့နားထိုုင္ခံုုေတြမွာ ဝင္ထိုုင္။ ကိုုယ္တိုု ့ထိုုင္ၿပီးတာနဲ ့ ကားထြက္ေတာ့တာပဲ လက္မတင္ကေလးပဲ ဒီကားမမွီရင္ ေနာက္ ၁ နာရီမွာ ေနာက္တစီးရိွေပမဲ့ ထိုုင္ခံုုရပါ့မလား။ ေမာေမာနဲ ့အိပ္လိုုက္တာ အိပ္သာရပ္ေပးေတာ့မွပဲ ႏိုုးေတာ့တယ္။ ကိုုယ့္ေဘးက အၿဖ ူေကာင္က တခ်ိန္လံုုး ဖုုန္းေၿပာေနတာ ေဒၚနယ္ထရန္ ့အေၾကာင္း တကမၻာလံုုးအေၾကာင္းကိုု ကုုန္ေရာတဲ့ မခိုုင္ေၿပာတာ။ ၁၀ မိနစ္ နားၿပီး ကားၿပန္ထြက္ေတာ့ တလမ္းလံုုး အိပ္ငိုုက္လာလိုုက္တာ နယူးေယာက္စကိုုင္းလိုုင္း ၿမင္ရတဲ့ ေဟာ္လန္တန္နယ္ထဲ ဝင္ခါနီးမွ ႏိုုးေတာ့တယ္။ အဲဒီ ဝီေဟာကန္ကေန ၿမင္ရတဲ့ မက္ဟန္တန္စကိုုင္းလိုုင္းက ကိုုယ္ၿမင္ဖူးသမွ်ထဲမွာ အလွဆံုုးပဲ။ တရားစခန္းဝင္တုုန္းက သိတဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကလည္း ေၿပာဖူးတယ္ ဝီေဟာကန္ကေန  မက္ဟန္တန္စကိုုင္းလိုုင္းကိုု ၿမင္ရတာ အင္မတန္လွတယ္တဲ့။ အင္း သူေၿပာတာ အမွန္ပဲ ဝီေဟာကန္ကိုု သြားၿဖစ္ေအာင္ သြားလိုုက္ဦးမယ္လိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္တယ္။

tunnel from Capitol Visitor Center to Library of Congress

အိုုဘာမားက်န္းမာေရး ဥပေဒကိုု ၿပင္ဆင္ဖိုု ့ကိုု ကြန္ဂရက္မွာ မဲခြဲဆံုုးၿဖတ္တာ ရံႈးနိမ့္သြားတယ္တဲ့။ မနက္က ကြန္ဂရက္မွာ မဲခြဲမဆံုုးၿဖတ္ခင္ သတင္းသမားေတြ အဲဒါကိုု ေစာင့္ေနတာေနမွာ။  ည ၇ နာရီခြဲ နယူးေယာက္ပန္စေတရွင္းကိုုေရာက္ ၃၃ လမ္းကေန path ရထားစီးၿပီး အိမ္ၿပန္ ညစာစားၿပီးတာနဲ ့ တခ်ိဳးတည္းအိပ္။ ကိုုယ့္ကင္မရာက Canon EOS 7D မၾကီးကင္မရာက Canon EOS 70D မခိုုင္ကင္မရာက Nikon ။ ကိုုယ့္ကင္မရာက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ကင္မရာ ကိုုယ္က ေအာ္တိုုနဲ ့ပဲ ရိုုက္တတ္တယ္ photography အေၾကာင္း စာအုုပ္ေတြဖတ္ၿပီး နားလည္သလိုုရိွေပမဲ့ practice မလုုပ္ၿဖစ္ဘူး။ ကိုုယ့္ကင္မရာကိုုၾကည့္ၿပီး ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္လားလိုု ့ ကိုုယ့္ကိုုေမးၾကရင္ ဝိုုင္းက သူ ့ကင္မရာကသာ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ သူက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္မဟုုတ္ဘူးလိုု ့ ေၿဖေလ့ရိွတယ္။ မၾကီးကင္မရာက ေပါ့ေပါ့ေလးဆိုုေတာ့ သယ္ရလြယ္တယ္ ဒါေပမဲ့ lens ေသးေတာ့ ပံုုထြက္ကြာတယ္။ မခိုုင္ရဲ ့ နီကြန္လည္း မဆိုုးဘူး ပံုုတမ်ိဳးေလးထြက္တယ္။ ကင္မရာ ၃ ခုုထဲက လွမယ္ထင္တဲ့ဓာတ္ပံုုေတြ ေရႊးၿပီးတင္လိုုက္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါအမ်ားစုုက လူပံုုထက္ ရႈခင္းပံုုကိုု တင္ေလ့ရိွတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ ေၿပာင္းၿပန္ ရႈခင္းပံုုထက္ လူပံုုမ်ားေနေလရဲ ့။ အေၿပးအလႊား သည္းထိတ္ရင္ဖိုုေလးေတြနဲ ့ သိပ္ကိုုလွပတဲ့ ဝါရွင္တန္ဒီစီ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္။

စန္းထြန္း
ဧၿပီ ၂၈၊ ၂၀၁၇။

Library of Congress

ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ ႏႊဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ - ၃

 မာတင္လူသာကင္း မန္မိုုရီယမ္နားဖက္က ခ်ယ္ရီေတြက ပိုုလွတယ္။ ဂ်က္ဖာဆန္ မန္မိုုရီယမ္ကိုု လွမ္းၿမင္ရတယ္ ငန္းရုုပ္ကေလးပါတဲ့ ဘုုတ္သေဘၤာေလးကိုု လူႏွစ္ေယာက္ ေၿခေထာက္နဲ ့နင္းၿပီး စီးေနၾကတာေတြ ့တယ္ ေပ်ာ္စရာၾကီး။ မၾကီးက သယ္လာတဲ့ဘြတ္ဖိနပ္စီးၿပီး  ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္။ ဘြတ္ဖိနပ္နဲ ့ ငါးမိနစ္ေလာက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့အေရး မိုုင္ ၂၀၀ အေဝးကေနသယ္ တခ်ိန္လံုုး ေက်ာပိုုးအိတ္ထဲ အေလးခံသယ္ ေၾသာ္ လွခ်င္တာမ်ား ေၿပာပါတယ္။ နင္ ဝယ္ထည့္ေပးတာေလ မစီးရင္ဘာလုုပ္မွာလဲလိုု ့ ရန္ေထာင္လိုုက္ေသးတယ္။ ကိုုယ္လည္း ေဒါက္ၿမင့္ဖိနပ္ အရင္ကၾကိ ုုက္ပါတယ္ ၁ လက္မကေန ၃ လက္မေလာက္အထိ စီးတယ္။ ကန္တက္ကီ၊ ေမရီလန္းမွာက လမ္းသိပ္မေလွ်ာက္ရဘူး ကားပဲစီးေနရေတာ့ ေဒါက္ၿမင့္ဖိနပ္ စီးႏိုုင္ေသးတယ္။ နယူးေယာက္ေရာက္ၿပီးကတည္းက ေဒါက္ၿမင့္ဖိနပ္ မစီးႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုုယ့္ေၿခေထာက္ကလည္း မိန္းမေၿခေထာက္လိုု ေသးေသးသြယ္သြယ္မဟုုတ္ဘူး။ ေၿခေထာက္ ဗ်က္က်ယ္ၿပီး ေၿခမဖိုုးၿမင့္ေတာ့ width က်ယ္တဲ့ C အီးယူဆိုုဒ္ ၃၇၊ အေမရိကန္ဆိုုဒ္ဆိုု ၇ ခြဲ ဝတ္ရေတာ့ ဖိနပ္ရွာရတာ အေတာ္ခက္တယ္။ ၂၀၁၀ မတ္လ မကာအိုုကိုု သြားလည္ေတာ့ ၃ လက္မၿမင့္တဲ့ ေဒါက္ဖိနပ္ တဂြတ္ဂြတ္နဲ ့။ နင္ ဒီဖိနပ္နဲ ့ လည္မွာလားလိုု ့ ထိန္ထိန္ရဲ ့ သူငယ္ခ်င္းက ေမးေတာ့ အင္းဆိုုေတာ့ ဟယ္ဆိုုၿပီး မ်က္ႏွာရံႈ ့မဲ့ၿပတယ္။ လမ္းအမ်ားၾကီး ေလွ်ာက္ရတဲ့အခါ ေဒါက္ဖိနပ္ မစီးႏိုုင္ေတာ့ဘူး ေက်ာပိုုးအိတ္ထဲ အပိုုသယ္လာတဲ့ အားကစားဖိနပ္နဲ ့ လဲစီးရေတာ့တယ္။ ခရီးသြားတဲ့အခါ ဓာတ္ပံုုထဲမွာ လွဖိုု ့ထက္ သက္ေတာင့္သက္သာ ရိွဖိုု ့ပဲ စဥ္းစားေတာ့တယ္။ စီးလာတဲ့ဖိနပ္က Cole Hann Hiker boot ေဆာင္းတြင္းစီးဖိုု ့ဆိုုၿပီး ေစ်းခ်တုုန္းက ဝယ္ထားတာ ေဆာင္းသာကုုန္သြားေရာ ႏွင္းတအားမက်လိုု ့ မစီးလိုုက္ရဘူး။

ပထမဆံုုးအၾကိမ္အၿဖစ္ ခရီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ စီးတာဆိုုေတာ့ စိတ္နည္းနည္းေတာ့ပူသား။ ဖိနပ္ေတြက ပထမဆံုုးအၾကိမ္စီးရင္ ဖိနပ္ေပါက္တတ္လိုု ့ေလ။ ဖိနပ္က မနာမက်င္ဘဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ ့ စီးလိုု ့ေကာင္းတယ္။ Cole Hann တံဆိပ္ကိုု မိတ္ဆက္ေပးတာက အရင္အိမ္ရွင္ ဂ်ပန္မ။ ဖိနပ္ဆိုုရင္ Skechers ၊ Tory Buch ၊  Ralph Lauren ၊Tommy Hilifiger ၊ Cole Hann ၊  JCrew ၊ Nike ၊ Timberland စီးဖူးတယ္။ ခုု ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ Cole Hann ၾကိ ုုက္ေနတယ္။ ဂ်ပန္အိမ္ရွင္မရဲ ့ ဖိနပ္စင္မွာေတာ့ ၃ လက္မေလာက္ ၿမင့္တဲ့ Aldo ဘြတ္ဖိနပ္ေတြ ေတြ ့ဖူးတယ္။ ဒီစီကိုု ေရာက္တာနဲ ့ ဟိုုတယ္ကိုု ေစာေစာခ်က္ကင္ ဝင္လိုု ့ရေပမဲ့ ဟိုုတယ္ကိုု အသြားအၿပန္က ၁ နာရီခြဲေလာက္ ၾကာမွာဆိုုေတာ့ အခ်ိန္ကုုန္သက္သာေအာင္ ခ်က္ကင္မဝင္ေတာ့ဘူး။ အဝတ္အစား၊ အသံုုးအေဆာင္ေတြကိုု ေက်ာပိုုးအိတ္ထဲထည့္ တေန ့လံုုး လြယ္ပိုုးထားၿပီး ည ၈ နာရီေလာက္မွ ဟိုုတယ္ကိုု ခ်က္ကင္ဝင္မွာဆိုုေတာ့ ပစၥည္းေတြ နည္းႏိုုင္သမွ်နည္းေအာင္ သယ္ရတယ္။ အကၤ ီ် ၂ ထည္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ၁ ထည္၊ ညဝတ္အကၤ ီ် ၊ အတြင္းခံ၊ မာဖလာ၊ ဦးထုုပ္၊ အေႏႊးထည္၊ မုုန္ ့၊ ေရဘူး၊ အလွၿပင္ပစၥည္း၊ ဦးဘိုုၾကီး ရွဴဘူး။ အစာေၾကေဆး၊ ပလာစတာ။ မ်က္ႏွာသစ္ဆပ္ၿပာ၊ သြားတိုုက္ေဆး ဘူးေသးနဲ ့ သယ္တယ္။ မၾကီးက သူၾကိ ုုက္တဲ့ THEFACESHOP က Rice Water Bright Cleasing Milk ကိုု ဘူးလိုုက္သယ္လာတယ္ လက္နဲ ့ဖိရင္ အရည္ထြက္လာတဲ့ အမ်ိဳးအစားဆိုုေတာ့ အရည္ေတြ ထြက္လာလိုု ့တဲ့။ ဘူးေသးေသးနဲ ့ ဘာလိုု ့မသယ္လာတာလဲလိုု ့ေမးေတာ့ ဘာမွၿပန္မေၿပာဘူး။ အရင္တုုန္းက Body shop ကေန ခရီးသြားရင္သံုုးဖိုု ့ ဘူးေသးေလးေတြကိုု ပလပ္စတစ္အၾကည္အိတ္ထဲ ထည့္ထားတဲ့ Travel toilerty bag ဝယ္ဖူးတယ္။ အိမ္ေတြေၿပာင္းတုုန္းက လႊင့္ပစ္လိုုက္ၿပီနဲ ့တူတယ္ လိုုအပ္ရင္ မရိွေတာ့ဘူး။

ဂ်က္ဖာဆန္ မန္မိုုရီယမ္

မာတင္လူသာကင္း မန္မိုုရီယမ္မွာလည္း ေလ့လာေရးခရီးထြက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့ အုုန္းအုုန္းကႊ်ပ္။ ည ၆ နာရီ ေက်ာ္ၿပီ ေရကန္၊ ၿမစ္ေဘးနားမိုု ့ ေနေစာင္းတာနဲ ့ ေအးစိမ့္လာတယ္။ ခ်ယ္ရီေတြနဲ ့ ဓာတ္ပံုု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ရိုုက္ၿပီးၿပီ ပင္ပန္းေနၿပီ နားခ်င္ေနတာနဲ ့ တိုုင္တယ္ေဘဇင္ေရကန္ကိုု တပတ္မပတ္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ တိုုင္တယ္ေဘဇင္ကေန World War II Memorial ကိုု ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေဝးတယ္။ World War II Memorial က ဒီစီမွာ ဆူနမ္ အၾကိ ုုက္ဆံုုးေနရာ ၿပည္နယ္ ၅၁ ခုု ေက်ာက္တိုုင္ေတြရိွၿပီး ဘဲဥပံုုသ႑န္ ေရပန္းေလးနဲ ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ေနရာတစ္ခုု။ ေနာက္ဖက္မွာ လင္ကြန္းမန္မိုုရီယမ္ Reflection pool ေရကန္၊ ပတ္တိုုးၿမစ္ေဘးနားမွာ လင္ကြန္းမန္မိုုရီယမ္ ရိွပါတယ္။ ၁၉၆၃ ႏိုုင္ငံသားအခြင့္အေရး ခ်ီတက္ပြဲတုုန္းက မာတင္လူသာကင္းက သမိုုင္းဝင္ I have a dream မိန္ ့ခြန္း ေၿပာၾကားခဲ့တဲ့ေနရာပါ။ လင္ကြန္းမန္မိုုရီယမ္ေရွ ့က ေလွကားထစ္အစမွာ I have a dream မိန္ ့ခြန္းအေၾကာင္း ေရးထိုုးထားတဲ့ ေက်ာက္ၿပားေလး ရိွပါတယ္။ လင္ကြန္းမန္မိုုရီယမ္ကိုု ေရာက္ခဲ့ရင္ အဲဒီေက်ာက္ၿပားေလးကိုု ရွာၾကည့္ပါ ကိုုယ့္ေၿခဖဝါးေအာက္ ေရာက္ေနတာ ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ေနဦးမွာ။ World War II မန္မိုုရီယမ္ေရွ ့က ဝါရွင္တန္မိုုးႏူးမတ္ေက်ာက္တိုုင္ ယိုုင္ေနတာကိုု ၿပင္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္က ၿပီးသြားလိုု ့ ေက်ာက္တိုုင္ထိပ္ဆံုုးကိုု တက္ဖိုု ့တန္းစီေနၾကတာ ေတြ ့ခဲ့ဖူးတယ္။ ေက်ာက္တိုုင္ကေန ဘယ္ဖက္ကြင္းၿပင္ကိုုၾကည့္ရင္ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ကိုု လွမ္းေတြ ့ႏိုုင္ပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြနဲ ့ကြယ္ေနလိုု ့ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ကိုု လွမ္းမၿမင္ရဘူး။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ၿပီးတဲ့အခါ ကားလမ္းပိတ္ထားၿပီး ရဲကားေတြ အမ်ားၾကီးရိွတဲ့လမ္းဆိုု ေသခ်ာၿပီ အိမ္ၿဖူေတာ္ရိွတဲ့ေနရာ။ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ေရွ ့မွာ ဓာတ္ပံုုဝင္ရိုုက္ သံုုးဘေလာက္အေဝးက ဟိုုတယ္ကိုုသြားတာ့ ေမာလိုုက္တာ ကုုန္းတက္ၾကီးကိုုး။

ဟိုုတယ္က အေတာ္ေလးလွတယ္ ေလာ္ဘီက စတားဘာ့ခ္မွာ ဟိုုတယ္အခန္းေသာ့ကီးလ္ကိုု ၿပလိုုက္တာနဲ ့၁၅ ရာခိုုင္ႏႈန္း ဒစ္စေကာင့္ရမယ္တဲ့။ မနက္မွပဲ ေသာက္ေတာ့မယ္ ခဏနားၿပီး ဗိုုက္ဆာေနၿပီမိုု ့ ညေနစာစားဖိုု ့ ရွာေတာ့ မၾကီးက ယိုုးဒယားစာ စားခ်င္တယ္တဲ့။ တရုုတ္တန္းက မိနစ္ ၂၀ လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုုေတာ့ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုုင္ၾကေတာ့ဘူး တဘေလာက္အေဝးမွာက စားေသာက္ဆိုုင္ေတြ ရိွတယ္ ယိုုးဒယားဆိုုင္ပဲ ေရႊးလိုုက္တယ္။ ထမင္းေၾကာ္၊ drunked noodles ၊ တံုုယမ္းဟင္းခ်ိဳ မွာစားတယ္ ဗိုုက္စားေနလိုု ့လား ဆိုုင္ကပဲေကာင္းေနလိုု ့လားမသိ ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းတယ္။ မနက္စာအတြက္ ထမင္းေၾကာ္တပြဲမွာ ေရေႏႊးၾကမ္းမွေသာက္ေတာ့ ေသာက္လိုု ့ေကာင္းလိုုက္တာ ၂ က်ပ္ေတာင္ ေပးရတယ္။ ေရေႏႊးေတြ ထပ္ထည့္ၿပီး ထပ္ေသာက္ ဆားဗစ္ေပးတဲ့ ယိုုးဒယားေကာင္ေလးက တဆိုုင္လံုုးကိုု သူတစ္ေယာက္တည္း လုုပ္ရ လူမ်ားေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေခၚလိုု ့မရေပမဲ့ ဆားဗစ္ေကာင္းေကာင္းေပးတယ္။ အရက္ေရာင္းတဲ့ဆိုုင္မွာ ေရသန္ ့ဘူးၾကီး ၂ ဘူးဝယ္ ပါဝါေဘာ၊ ဒီစီေလာ္ထရီထီ တေယာက္ ၃ က်ပ္ဖိုုး ထိုုးၾကတယ္။ ထီေပါက္လိုု ့ကေတာ့ ဘာလုုပ္ပစ္မယ္ ညာလုုပ္ပစ္မယ္နဲ ့ စိတ္ကူးေတြ ယဥ္လိုုက္ေသးတယ္။ ေရမိုုးခ်ိဳးၿပီးတာနဲ ့ တန္းအိပ္ေတာ့တာပဲ ၁၅ မိနစ္၊ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲဆိုုၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ခိုုင္းတာ ၅ မိုုင္ေလာက္ ေလွ်ာက္ခဲ့ရၿပီဆိုုေတာ့ ေၿခေထာက္ေတြကိုု ေညာင္းေနတာပဲ။ မနက္ ၉  နာရီ ကယ္ပီတယ္ကိုု ဝင္လည္မွာဆိုုေတာ့ ဟိုုတယ္ကေန လမ္းေလွ်ာက္ရင္ မိနစ္ ၄၀ ေလာက္ ေလွ်ာက္ရမယ္။ ရထားစီးသြားရင္ နာရီဝက္ေလာက္နဲ ့ ရေပမဲ့ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ ဒီစီကိုု ပိုုလည္ရသလိုုၿဖစ္ေတာ့ မနက္ ၇ နာရီေလာက္ထ မနက္စာစားေသာက္ ၈ နာရီေလာက္ဆိုု ဟိုုတယ္ကေနထြက္ ၉  နာရီ ကယ္ပီတယ္ေရာက္။ မနက္ ၆ နာရီခြဲ ႏိုုးစက္ေပးထားလိုု ့ ႏိုုးေပမဲ့ မထခ်င္ဘူး အိပ္ခ်င္ေနတယ္။ အစ္မေတြက အိပ္ယာကထ ေကာ္ဖီေတြေဖ်ာ္ၿပီးမွ ကိုုယ္က အိပ္ယာထ။ ဟိုုတယ္က ေကာ္ဖီေတြက ၿပင္းေတာ့ ဂရင္းတီးပဲ ေသာက္ေတာ့တယ္။ ပစၥည္းသိမ္းေတာ့ ကိုုယ့္ဦးထုုပ္ ရွာမေတြ ့ေတာ့ဘူး အခန္းထဲ ေသေသခ်ာခ်ာ လိုုက္ရွာေတာ့လည္း မေတြ ့ဘူး။

သမၼတကေတာ္က အဲဒီမီးအိမ္ကိုု မီးထြန္းၿပီး ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ကိုု စတင္ပါတယ္

ဟိုုတယ္အထိ ပါေသးတယ္ ယိုုးဒယားဆိုုင္ သြားစားေတာ့ ညေနေမွာင္ေနၿပီဆိုုေတာ့  ဦးထုုပ္မယူသြားတာ ေသခ်ာတယ္။ ဟိုုတယ္မွာ ေမးၾကည့္ဦးမွဆိုုၿပီး ခ်က္ေကာက္လုုပ္တဲ့အခ်ိန္ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဦးထုုပ္တစ္လံုုး ေတြ ့လိုု ့သိမ္းထားတယ္တဲ့။ အညိုုေရာင္ သကၠလပ္ Ralph Lauren တံဆိပ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ ဦးထုုပ္ထုုတ္ၿပတယ္။ ဟုုတ္ပါတယ္ အေသအခ်ာပဲ ကိုုယ့္ဦးထုုပ္ဆိုုတာ ဝမ္းသာလိုုက္တာ မေၿပာပါနဲ ့ေတာ့။ အဲဒီေန ့က ေနပူေတာ့ suncreen ေတြ လိမ္းေပမဲ့ ဦးထုုပ္မပါရင္ မလြယ္ဘူး butterfly rash ထပ္ၿဖစ္မွာ စိတ္ပူတာ။ အစ္မေတြမွာ ဦးထုုပ္ပါေပမဲ့ cap ဦးထုုပ္ေတြဆိုုေတာ့ မ်က္ႏွာတစ္ခုုလံုုး မလံုုဘူး။ ဟိုုတယ္မွာ ခ်က္ေကာက္လုုပ္ၿပီး အထုုပ္ေတြကိုု အပ္ထားခဲ့လိုု ့ရတယ္။ ဟိုုတယ္ကိုု ၿပန္လာၿပီး အထုုပ္ယူဖိုု ့က ၁ နာရီေလာက္ အခ်ိန္ေပးရမယ္ အထုုပ္ေတြကလည္း ေက်ာပိုုးအိတ္ သယ္ႏိုုင္တယ္ဆိုုေတာ့ ဟိုုတယ္မွာ မအပ္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ဒီစီက မက္ထရိုုက စက္ေလွကားေတြက အၿမင့္ၾကီးေတြ။ ေကာင္တာမွာ ကိုုယ့္ smart trip ကဒ္ကိုု activate လုုပ္ေပးဖိုု ့ေၿပာေတာ့ machine မွာ ကိုုယ့္ဘာသာသြားလုုပ္တဲ့။ ကိုုယ့္ဘာသာသြားလုုပ္ေတာ့ ဟိုုႏွိပ္ဒီႏိွပ္ သံုုးေယာက္ေခါင္းခ်င္းဆိုုင္ၿပီး လုုပ္ေနၾကေတာ့ အဲဒီေကာင္တာက လူၾကီးက လာၾကည့္ေပးတယ္။ smart trip ကဒ္က ၂ က်ပ္ အမ်ားၾကီး သက္သာသြားတယ္ ၂၀၁၃ ကိုုယ္ ဒီစီမွာ အလုုပ္လုုပ္တုုန္းက smart trip ကဒ္က ၅ က်ပ္ေက်ာ္ ေပးရတယ္ထင္တယ္။ smart trip ကဒ္နဲ ့ မက္ထရိုုရထား၊ ဘတ္စ္ကား၊ ကားပါကင္ခ ေပးလိုု ့ရတယ္။ ၂ မွတ္တိုုင္ေလာက္ ေက်ာ္လာေတာ့မွ ရထားမွားစီးေနမွန္းသိေတာ့ ရထားကေန ၿပန္ခုုန္ထြက္ၿပီး ၿမိ ုု ့ထဲသြားတဲ့ရထားကိုုၿပန္စီး။ နယူးေယာက္မွာ subway က ဘယ္စီးစီး ၂.၇၅ အဝင္ပဲ ၿဖတ္ရတယ္ metro card က ၁ က်ပ္က်တယ္။ ဒီစီမက္ထရိုုကေတာ့ စီးတဲ့ဘူတာအလုုိက္ က်သင့္ေငြ ေပးရတယ္ ကဒ္ကိုုလည္း အဝင္၊ အထြက္ ၿဖတ္ရတယ္။ ဒီစီမွာေနတုုန္းက silver spring ဘူတာကေန ၿမိ ုု ့ထဲက အသြားတေၾကာင္း ၅ က်ပ္ေလာက္က်တယ္။ ဘူတာရံုုက ကားပါးကင္မွာ ပါကင္ခက တေန ့ ၅ က်ပ္ ပိတ္ရက္ေတြေတာ့ ဖရီး။

ဒီစီမွာတုုန္းက ဆီဖိုုး၊ ကားအာမခံဖိုုး၊ ကားၿပ ုုၿပင္ခ မပါေသးဘဲ ရထားခ၊ ကားခ တလ ၃၅၀ ေလာက္ကုုန္ေတာ့ နယူးေယာက္ေရာက္ေတာ့ metro unlimited card က ၁၁၃ က်ပ္ပဲက်ေတာ့ သက္သာလိုုက္တာဟဆိုုၿပီး ဝမ္းေတြသာ။ ဒီစီက နယူးေယာက္လိုု လူမရႈပ္ဘူး ေအးေအးေဆးေဆး သန္ ့သန္ ့ရွင္းရွင္း လူေတြကလည္း ရံုုးဝတ္စံုုေတြနဲ ့ သန္ ့သန္ ့ၿပန္ ့ၿပန္ ့။ Capitol South ဘူတာမွဆင္းၿပီး ကယ္ပီတယ္ဆီ ၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ မၾကီးက ဗိုုက္ဆာလာလိုု ့ ကယ္ပီတယ္ေဘးနားက ထိုုင္ခံုုမွာထိုုင္ၿပီး ယိုုးဒယားထမင္းေၾကာ္စား။ ကယ္ပီတယ္ေရွ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ ကယ္ပီတယ္ထဲဝင္ဖိုု ့ တန္းစီ မေန ့ညက ဝယ္လာတဲ့ ေရဘူးေတြ၊ ယိုုးဒယားဆိုုင္က ဝယ္လာတဲ့ ထမင္းေၾကာ္၊ ထြက္ခါနီး ဟိုုတယ္ေလာ္ဘီကေန ယူလာတဲ့ ပန္းသီး၊ ေဖာက္ထားတဲ့ ဘီစကစ္ေတြ လႊင့္ပစ္၊ ဖုုန္း၊ ကြန္ပ်ဴတာ၊ အိုုင္ပတ္၊ ကင္မရာ၊ ခါးပတ္၊ ပိုုက္ဆံအိတ္ကိုု ဗန္းထဲထည့္ စကန္ဖတ္စစ္ လူကလည္း စကန္ကိုုၿဖတ္ လံုုၿခံ ုုေရးတင္းက်ပ္တယ္ ေလဆိပ္မွာလိုုစစ္တယ္။ မၾကီးေက်ာပိုုးအိတ္က တီတီၿမည္ေနလိုု ့ တခုုခ်င္းေၿဖစစ္။ ဝန္ထမ္းေတြကိုု လက္မွတ္ၿပၿပီးေမးေတာ့ ေအာက္ထပ္က visitor center မွာ reservation လိုုင္းမွာ တန္းသြားစီပါတဲ့။ ရာမားက ေဘာ္စတြန္ကေန ေမရီလန္းကိုု ေၿပာင္းလာေတာ့ ဆူနမ္က လာလည္ပါလားလိုု ့ ဖိတ္ေခၚတာနဲ ့ ခြင့္ ၃ ရက္ ယူရံုုနဲ ့ ခရစ္စမတ္၊ နယူးရီးယားပိတ္ရက္ေတြနဲ ့ ခြင့္ ၁၀ ရတာမိုု ့ဒီစီကိုု ပထမဆံုုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးတာ ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာ။ ခရစ္စမတ္အၾကိ ုုေန ့ ဆူနမ္၊ ရာမားတိုု ့နဲ ့ ဒီစီကိုု သြားလည္ၿပီး ႏွင္းက်တဲ့ေန ့၊ ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့ သြားရမဲ ့ေန ့ေလာက္ပဲေနၿပီး ဒီစီကိုု ၄ ရက္ေလာက္ သြားလည္ၿဖစ္တယ္။ ရာမားက ရံုုးမသြားခင္ ဘူတာရံုုလုုိက္ပိုု ့ ဒီစီမွာတေနကုုန္လည္ပတ္ ညေနေစာင္းမွအိမ္ၿပန္။ အဲဒီတုုန္းက ကယ္ပီတယ္ကိုု သြားလည္လိုု ့ရမွန္းေတာင္ မသိဘူး ကယ္ပီတယ္ေရွ ့မွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနတုုန္း လူေတြတန္းစီေနတာနဲ ့ ဝင္တန္းစီတာ။

ဆက္ပါဦးမယ္ ...

မာတင္လူသာကင္း မန္မိုုရီယမ္
တိုုင္ဒယ္ေဘဇင္ကေန ၿမင္ရတဲ့ မိုုးႏႈမတ္ေက်ာက္တိုုင္
World War II Memorial
ဒုုတိယကမၻစစ္ မန္မိုုရီယမ္ကေန ၿမင္ရတဲ့ မိုုးႏႈးမတ္ေက်ာက္တိုုင္
အိမ္ၿဖ ူေတာ္

ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ ႏႊဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ - ၂

ပန္းေရာင္စံုု ဖူးပြင့္ၾကတဲ့ ေႏႊဦးရာသီနဲ ့ သစ္ပင္ေတြ အေရာင္ေၿပာင္းတဲ့ ေဆာင္းဦးရာသီကိုု အႏွစ္သက္ဆံုုးပါ။ ေႏႊဦးပြဲေတာ္ေတြထဲမွာ အထင္ရွားဆံုုးက ဝါရွင္တန္ဒီစီက ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ပါ။ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ကိုု ပထမဆံုုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးတာက ၂၀၁၃ မွာ။ ဆူနမ္တိုု ့ေတြနဲ ့ အုုပ္စုုလိုုက္ သြားၾကတာ ခ်ယ္ရီအဖူးပဲ ေတြ ့ခဲ့ရတယ္။ ၂၀၁၄၊ ၂၀၁၅ မွာေတာ့ ခ်ယ္ရီေတြ အစြမ္းကုုန္ ပြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ သြားေတာ့ အင္မတန္လွတယ္။  ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုုက္ ထိုုင္နားလိုုက္ ခ်ယ္ရီပင္ေတြၾကည့္လိုုက္နဲ ့ တိုုင္ဒယ္ေဘဇင္ေရကန္ကိုု တပတ္ပတ္တယ္။ တိုုင္ဒယ္ေဘဇင္ေရကန္ တပတ္ဆိုု ၂ မိုုင္ေက်ာ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရမယ္ထင္တယ္။ ကိုုယ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း သြားတာဆိုုေတာ့ ရႈခင္းပံုုမ်ားၿပီး ကိုုယ့္ပံုုက တပံုုေလာက္ပဲရိွတယ္။ ဒီတေခါက္ေတာ့ ေၿပာင္းၿပန္ အစ္မႏွစ္ေယာက္နဲ ့သြားတာဆိုုေတာ့ ကိုုယ့္ဓာတ္ပံုုေတြမ်ားၿပီး ရႈခင္းပံုုက တပံုုေလာက္ပဲရိွတယ္။ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္က မတ္လ ၁၅ ကေန ဧၿပီ ၁၅ အထိ က်င္းပၿပီး ခ်ယ္ရီေတြက ဧၿပီ ၁၅ ေလာက္မွ အစြမ္းကုုန္ပြင့္တာပါ။ ခ်ယ္ရီေတြ ဘယ္ေလာက္ပြင့္ေနၿပီ ဆိုုတာကိုု ဝက္ဆိုုဒ္ကေန ၾကည့္လိုု ့ရတယ္။ ဧၿပီလလယ္ေလာက္မွ သြားဖိုု ့စဥ္းစားထားတာ ရာသီဥတုုပူလိုု ့  ဒီႏွစ္ခ်ယ္ရီေတြ ေစာေစာပြင့္တယ္ဟလိုု ့ ဆူနမ္သတိေပးလိုု ့ အင္တာနက္မွာ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မတ္ ၁၂ - ၁၅ မွာ အစြမ္းကုုန္ပြင့္မယ္တဲ့။ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္မွ မတ္ ၁၅ မွစမွာ မၾကီးအားတဲ့ မတ္ ၁၆၊ ၁၇ တညအိပ္ႏွစ္ရက္ခရီး သြားမယ္ဆိုုၿပီးလိုု ့ စဥ္းစားတာကိုု ဆူနမ္က မတ္ ၁၉  ထိ ေမရီလန္းမွာ သူရိွေနမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ မေတြ ့တာၾကာၿပီ ေတြ ့ရေအာင္ေလ။ ရာမားက ဗာဂ်ီးနီးယားမွာ town house အိမ္ဝယ္ထားတယ္ သူ ့အိမ္မွာလာတည္း မတ္ ၁၉  တနဂၤေႏႊမနက္ ဆူနမ္က အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ကိုုၿပန္ ကိုုယ္က နယူးေယာက္ကိုုၿပန္။

ရာမားက grill အသားကင္စက္ ဝယ္ထားတယ္ ဘာဘီက်ဴး ကင္စားရေအာင္လိုု ့ ေၿပာတာနဲ့ မၾကီးက မတ္ ၁၆ ၿပန္ ကိုုယ္က မတ္ ၁၉  ၿပန္။ Amtrak ရထားကိုုဘြတ္ေတာ့ အသက္သာဆံုုးက ဝါရွင္တန္ဒီစီအသြားကိုု ၁၀၀၊ နယူးေယာက္အၿပန္က်ေတာ့ ၁၅၀။ ရထားက ၂ နာရီေလာက္ပဲ စီးရတယ္ ဘတ္စ္ကားက မိုုင္ ၂၄၀ ကိုု ၄ နာရီခြဲေလာက္ ေမာင္းရတယ္ ဒါေတာင္ ကားလမ္းမပိတ္မွ။ ကိုုယ္က ေစ်းေပါတဲ့ ဘတ္စ္ကားနဲ ့ သြားေနက် နယူးေယာက္ကေန မနက္ေစာေစာထြက္ၿပီး ဒီစီကေန ညေနေစာင္းထြက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားစီး နယူးေယာက္ကိုု ည ၁၁ နာရီေလာက္ေရာက္။ သြားဖူးတဲ့ ၂ ခါစလံုုး ဒီစီကေန ည ၇ နာရီမွာ ထြက္ရမဲ့ ဘတ္စ္ကားက ဘယ္ေတာ့မွ ည ၇ နာရီမထြက္ဘူး။ ကားလမ္းေတြပိတ္လိုု ့နဲ့ ည ၆ နာရီေလာက္ကတည္းက တန္းစီရတာ ည ၁၀ ေလာက္မွထြက္တယ္။ နယူးေယာက္ကိုု မနက္ ၄ နာရီေလာက္မွေရာက္ အိမ္ကိုုေရာက္ေတာ့ မနက္ ၅ နာရီ ၂ နာရီေလာက္ပဲအိပ္ၿပီး မနက္ ၇ နာရီဆိုု ရံုုးသြားဖိုု ့ အိမ္ကေန ထြက္ရၿပီ။ မၾကီးကိုုေမးၾကည့္ေတာ့ အၾကာၾကီးစီးရပေစ သက္သာရင္ၿပီးေရာဆိုုေတာ့ ရထားလက္မွတ္ ဘြတ္ကင္းကိုု cancel ၿပန္လုုပ္။ နယူးေယာက္ပန္စေတရွင္းကေန ဒီစီကိုုထြက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြ အမ်ားၾကီး ရိွေပမဲ့ မနက္အေစာၾကီးလည္း မထရ နယူးဂ်ာဆီ အိမ္နားကေန မနက္ ၈ နာရီ ၁၅ မိနစ္စီး ဒီစီကိုု ေန ့လည္ ၁၂ ခြဲေရာက္မဲ့  Bolt Bus ဘတ္စ္ကားလက္မွတ္ ဝယ္လိုုက္တယ္။ တေယာက္ ၁၇ က်ပ္ကိုု တက္စ္ေတြဘာေတြနဲ ့ ၁၉ ၊ ၂၀ ေလာက္ သြားက်တယ္။ ဂ်ဳးလူမ်ိဳးေတြပိုုင္တဲ့ Vamoose ဆိုုတဲ့ ဘတ္စ္ကားက ေမရီလန္းၿပည္နယ္ Bethesda ကေနထြက္ေတာ့ ဒီစီယူနီယမ္စေတရွင္းလိုု ကားသိပ္မရႈပ္ေတာ့ အခ်ိန္မွန္တယ္ဆိုုတာနဲ့ စမ္းၾကည့္လိုုက္မယ္လိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္တယ္။

Union Station
ယူနီယမ္စေတရွင္ကေန ၿမင္ရတဲ့ ကယ္ပီတယ္ 
ယူနီယမ္စေတရွင္းေရွ ့

ဘတ္စ္ကားခက ၃၀၊ ၄၀ ေပးရတယ္ နည္းနည္းေတာ့ ေစ်းၾကီးတယ္။ ရာသီဥတုုက အရမ္းေအးလိုု ့ တခ်ိဳ ့ခ်ယ္ရီပြင့္ေတြ ေရခဲရိုုက္လိုု ့ ညိႈးကုုန္ၿပီး ခ်ယ္ရီပြင့္တာ တပတ္ေနာက္ဆုုတ္တယ္လိုု ့ ေၾကၿငာေတာ့ စီစဥ္ထားတဲ့အတိုုင္း သြားမလား ခ်ယ္ရီေတြ အစြမ္းကုုန္ပြင့္တဲ့ အခ်ိန္မွသြားမလား စဥ္းစားရတယ္။ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ တပတ္ေနာက္ဆုုတ္ၿပီး ခ်ယ္ရီေတြ အစြမ္းကုုန္မွာက မတ္ ၂၂ - ၂၅ ကိုုယ္တိုု ့သြားမွာက မတ္ ၂၃ - ၂၄ ကားလက္မွတ္ေတြ ၿပန္ခ်ိန္း။ လူအမ်ားနဲ ့ ရွယ္ေနရမဲ ့ Hostel ၊ Airbnb ၊ ဟိိုုတယ္ဆိုုဒ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုု ရွာၾကည့္ၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ေစ်းအသက္သာဆံုုးက အိမ္ၿဖ ူေတာ္နဲ ့ ၃ ဘေလာက္ပဲေဝးတဲ့၊ McPerson ရထားဘူတာနဲ ့နီး၊ တရုုတ္တန္းနဲ ့ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲေဝးတဲ့ ၾကယ္ေလးပြင့္အဆင့္ရိွတဲ့ Hamilton crowne plaza က ေစ်းအသက္သာဆံုုးဆိုုတာ သိလိုုက္ရတယ္။ တည ၃၀၀ ေက်ာ္ကိုု ၁၀၀ ပဲ ေပးရတယ္ ရံုုးတက္ရက္မိုု ့လိုု ့နဲ ့တူတယ္။ ဒီစီခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ သြားမဲ့အေၾကာင္း ပင္ဆန္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္က မခိုုင္ကိုု ေၿပာၿပေတာ့ လိုုက္ခ်င္တယ္တဲ့။ ကားလက္မွတ္ေတြ အၿမန္ဘြတ္ ဟိုုတယ္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ extra bed မယူဘူးဆိုုေတာ့ အိုုေကတယ္တဲ့။ မတ္ ၂၂ ညမွာ မခုုိင္က ကိုုယ္တိုု ့အိမ္မွာ ညလာအိပ္ မနက္က်ေတာ့ အိမ္နားတဘူတာ အေဝးက Newark Penn Station မွာ ဘတ္စ္ကားေစာင့္။ ၈ နာရီ ၁၅ ဘတ္စ္ကားက ၈ နာရီကတည္းက ေရာက္ေနတယ္ ၈ နာရီ ၁၅ မိနစ္မွာ ခရီးသည္တစ္ေယာက္ အူယားဖားယား ေၿပးလာတယ္ ေတာ္ေသးတယ္ လက္မတင္ေလး မွီတယ္ဆိုုရံုုေလး။ ကားေပၚမွာ ေနမပူတဲ့ဖက္ ေရြးထိုုင္ ညကလည္း ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္ မနက္ကလည္း အေစာၾကီး ၆ နာရီထရ ကားစီးရင္ မူးတတ္တဲ့ မၾကီးက ေနလိုု ့မေကာင္းဘူး ေနာက္ခံုုမွာ သြားအိပ္ရတယ္။ ကိုုယ္နဲ ့မခိုုင္ကေတာ့ စကားေတြေၿပာလိုုက္၊ မုုန္ ့စားလိုုက္၊ အိပ္ငိုုက္လိုုက္။

ကားလမ္းပိတ္ေနလိုု ့ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းမွာေစာင့္ရေသးတယ္။ ခရီးသည္တခ်ိဳ ့က ဘာတီမိုုးမွာ ဆင္းသြားၾကတယ္ ဘာတီမိုုးကိုု အၾကိမ္ၾကိမ္ ၿဖတ္သြားဖူးေပမဲ့ တခါမွဝင္မလည္ဖူးဘူး။ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ ဘာတီမိုုးၿမိ ုု ့က တန္နက္ဆီၿပည္နယ္က မန္းဖစ္၊ အီလီႏြိဳက္ၿပည္နယ္က ခ်ီကာဂိုု၊ နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္က Newark တိုု ့လိုု နာမည္ဆိုုးနဲ ့ေက်ာ္ၾကားတဲ့ၿမိ ုု ့ေတြ။ အမ္းထရူးက မန္းဖစ္မွာ ေနဖူးတယ္ ည ၉ နာရီေက်ာ္ရင္ အၿပင္ကိုု တေယာက္တည္း မသြားရဲဘူးတဲ့။ အမည္းေတြနဲ ့ မက္ဆီကန္ေတြက ေတြ ့ရင္ ပစ္ၾကခတ္ၾကေတာ့ မက္ဆီကန္မွန္း ေအးရွန္းမွန္းမသိ ပစ္ထည့္လိုုက္မွာ စိုုးရိမ္ရလိုု ့တဲ့။ ဘာတီမိုုးေက်ာ္လာတာနဲ ့ ကိုုလံဘီယာ၊ Silver Springs က ကိုုယ္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ၿမိ ုု ့၊ ကိုုယ္ၿဖတ္သန္းသြားလာ ခဲ့ဖူးတဲ့ၿမိ ုု ့ေတြဆိုုေတာ့ လမ္းေတြကိုု မွတ္မိေနတယ္။ Silver Springs ၿမိ ုု ့ထဲလိုု ့ ထင္ေနတာ မခိုုင္က စင္အန္အန္တာဝါတိုုင္ကိုု ၿပေတာ့မွ ဒီစီၿမိ ုု ့ထဲက ယူနီယမ္စေတးရွင္းနား ေရာက္ေနတာ။ မေရာက္တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ပဲ ရိွေသးတယ္ ဝါးတားတားနဲ ့ မမွတ္မိဘူး ဒီတခါေတာ့ မွတ္ညဏ္ေကာင္းတဲ့ ငါကြလိုု ့ လက္ခေမာင္း မခတ္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ ကား ၁၅ မိနစ္ ပိတ္တာရယ္၊ ဘာတီမိုုးထဲ ခရီးသည္ေတြ ဝင္ခ်ရလိုု ့ ၁၂ ခြဲ ေရာက္ရမဲ့ ဘတ္စ္ကားက ၁ နာရီမွေရာက္တယ္။ အိမ္သာဝင္၊ ယူနီယမ္စေတရွင္းေအာက္က food court မွာ တရုုတ္စား။ ေႏႊရာသီ ေလ့လာေရး ခရီးထြက္ၾကတဲ့ အကၤ ီ်ဆင္တူဝတ္ထားၾကတဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေလးေတြ ေတြ ့တယ္။ ကိုုယ္အလယ္တန္းေက်ာင္းသားတုုန္းက ဟိုုင္းၾကီးေတာင္ေပၚက ေရကန္၊ လူၾကီးေတြလာရင္ ေနတဲ့ဟိုုတယ္၊ ကပၺလီပင္လယ္ဖက္ၿခမ္းက အငူအထိ ပင္လယ္ကမ္းေၿခတေလွ်ာက္ ရွားရွားပါးပါး ေလ့လာေရးခရီး ထြက္တာေတြရိွတယ္။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ ေနမေကာင္းၿဖစ္ေနတာနဲ ့ ၾကံ ုုရလိုု ့ မလိုုက္ခဲ့ရပါဘူး။ ယူနီယမ္စေတးရွင္ ႏွစ္ေပါင္းတရာေက်ာ္ၿပီၿဖစ္တဲ့ ရထားဘူတာ တစ္ႏွစ္ကိုု ခရီးသည္ ငါးသန္းေက်ာ္ အသံုုးၿပ ုတယ္။ ေစ်းၾကီးတဲ့ upscale စားေသာက္ဆိုုင္ေတြ ရိွသလိုု ေစ်းေပါတဲ့ foot court လည္းရိွတယ္။

ကယ္ပီတယ္ေဘး အရင္ရံုုးေဟာင္းဆီ သြားတဲ့လမ္း
သမၼတ က်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုုတဲ့ေနရာ
ဝါရွင္တန္ မိုုးႏူးမတ္ေက်ာက္တိုုင္၊ ေနရွင္နယ္ေမာလ္

ဗိသုုကာလက္ရာက လွပခမ္းနားသလိုု ေလွ်ာ့ပင္းထြက္လိုု ့လည္း ေကာင္းတယ္။ ယူနီယမ္စေတးရွင္ေရွ ့က စီးနိတ္နဲ ့ ေဟာက္စ္ရိွတဲ့ ယူအက္စ္ကယ္ပီတယ္။ ဒီစီမွာ ကိုုယ္အႏွစ္သက္ဆံုုး အေဆာက္အဦးက ကယ္ပီတယ္ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ခမ္းနားလွပတယ္။ ကယ္ပီတယ္ေဘးနားက ခ်ယ္ရီပင္ေတြလည္း ပင္လံုုးညႊတ္ေနၾကၿပီ။ အရင္ဒီစီရံုုးက ကယ္ပီတယ္ေဘးနားမွာ တခါတေလ ေန ့လည္စာကိုု ကယ္ပီတယ္ေဘး ပန္းၿခံထဲက ခံုုေလးေတြမွာ ထိုုင္စားၾကတယ္။ ဝါရွင္တန္မိုုးႏူးမတ္ေက်ာင္းတိုုင္ဖက္၊ ကယ္ပီတယ္ေမာလ္ကိုု မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ သမၼတ က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုုတဲ့ေနရာရိွတဲ့ ကယ္ပီတယ္ဖက္ၿခမ္းက ပိုုလွတယ္လိုု ့ထင္တယ္။ ကယ္ပီတယ္ေရွ ့ကေန ပတ္တိုုးမတ္ၿမစ္ေဘးနား လင္ကြန္းမယ္မိုုရီယ္အထိ စတုုရန္းပံုုသ႑န္ ၿမက္ခင္းၿပင္ကိုု ေနရွင္နယ္ေမာလ္လိုု ့ ေခၚပါတယ္။ ေနရွင္နယ္ေမာလ္ ေဘးတဖက္တခ်က္မွာ ၿပတိုုက္ေတြရိွၿပီး ဝင္ေၾကးအခမဲ့ပါ။ ၅ နာရီေလာက္ အခ်ိန္ေပးမွ ၿပတိုုက္တခုုလံုုး ႏွံ ့မွာပါ။ အာကာသၿပတိုုက္ ၊ History Museum ၊ National Gallery of Art ၊ Smithsonian Museum ၊ Botanic Garden က ကိုုယ့္အၾကိုုက္ဆံုုး ၿပတိုုက္ေတြပါ။ အေမရိကန္အာကာသယဥ္မူးေတြ လကိုု သြားေရာက္ခဲ့တုုန္းက ဝတ္ဆင္ခဲ့တဲ့ အဝတ္အစား၊ အသံုုးအေဆာင္ေတြ၊ လေပၚကိုု ဆင္းသက္ႏိုုင္မိုု ့ ၾကိ ုုးစားတုုန္းက Discovery အာကာသယဥ္ ေပါက္ကြဲပ်က္စီးတာေတြ၊ Wright ညီေနာင္ စတင္တီထြင္ခဲ့တဲ့ ေလယာဥ္ကေန၊ ပထမကမၻာစစ္၊ ဒုုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက သံုုးခဲ့တဲ့ေလယာဥ္ေတြနဲ ့ ကိုုယ္ကပဲ အာကသကိုု စိတ္ဝင္စားတဲ့သူမိုု ့လိုု ့လားမသိ အာကာသၿပတိုုက္ကိုု တကယ္သေဘာက်တယ္။ ဖေလာ္ရီဒါၿပည္နယ္ ေအာ္လန္ဒိုုၿမိ ုု ့နားက ကေနဒီ Space Center က ကိုုယ္သြားလည္ခ်င္တဲ့ ေနရာတစ္ခုု။

National Gallery of Art ၿပတိုုက္က ပန္းပုုပန္းခ်ီလက္ရာေတြဟာ အင္မတန္ လက္ရာေၿမာက္တယ္။ ဆီေဆး၊ ေရေဆး မခြဲၿခားတတ္ေပမဲ့ ပန္းခ်ီေတြ လက္ရာေၿပာင္ေၿမာက္မွန္းေတာ့ သိတယ္။ ပံုုတူပန္းခ်ီကားေတြဆိုုရင္ လက္ရာေၿပာင္ေၿမာက္လြန္းလိုု ့ လူေရွ ့ ေရာက္ေနသလိုု ခံစားရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပန္းခ်ီကားေတြ တန္ေၾကးၿမင့္တာကိုုး ၿမင့္ေလာက္ပါေပတယ္။ စမစ္ဆိုုးနီးယမ္းၿပတိုုက္ေဘးနားက magnolia ပင္လံုုးပြင့္ရင္ အေတာ္လွလိုု ့ ပြင့္ၿပီလားလိုု ့ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုုက္တာ မပြင့္ေသးတာနဲ ့ မဝင္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ စမစ္ဆိုုးနီးယမ္းၿပတိုုက္ေဘးက ဥယ်ာဥ္ေလးမွာ ပန္းပင္ေလးေတြ စိုုက္ပ်ိဳးထားတာ လွလိုုက္တာ။ ဝါရွင္တန္မိုုးႏူးမတ္ေက်ာက္တိုုင္ ပတ္ပတ္လည္မွာ ခ်ယ္ရီပင္ေတြ ပြင့္ေနတာလွတယ္။ မၾကီးက ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ခ်င္တာ မရိုုက္ခိုုင္းေတာ့ဘူး။ သြားရိုုက္ရင္ ၾကာေနဦးမွာ တိုုင္တယ္ေဘဇင္ေရကန္ေဘးနား ေရာက္ေတာ့မွာ မဟုုတ္ေတာ့ဘူး ခုုေတာင္ ညေန ၃ နာရီ ထိုုးေနၿပီ။ ခ်ယ္ရီေတြ ပြင့္ေနတာ ေနရာတိုုင္းမွာလွေတာ့ ေနရာတိုုင္းမွာ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခ်င္တယ္။ ပိတ္ရက္မဟုုတ္ေတာ့ လူရွင္းတယ္ လူရွင္းတာကိုုေစာင့္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္။ အေႏႊးထည္ခႊ်တ္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿပီးတာနဲ ့ အေႏႊးထည္ကိုု ခ်က္ခ်င္းၿပန္ဝတ္ရတယ္ ခ်မ္းလိုု ့။ အိုုင္းရစ္ကေလးမေတြက အိုုင္းရစ္ရိုုးရာအကကိုု အိုုင္းရစ္ရိုုးရာသီခ်င္းေတြနဲ ့ကၿပတာ အေတာ္ၾကည့္လိုု ့ေကာင္းတာပဲ။ ေရွ ့မွာထိုုင္တဲ့ အဘြားၾကီးႏွစ္ေယာက္က ပန္းေရာင္သားေမႊးအကၤ ီ်နဲ ့ မိတ္ကပ္လိမ္းၿပီး ေက်ာ့ေမာ့ေနတာမ်ား ကိုုယ္ေတြ သူ ့အရႊယ္ေလာက္ဆိုု ေက်ာ့ေမာ့ဖိုု ့ေနေနသာသာ တုုတ္ေကာက္နဲ ့ အိပ္ယာထဲ လဲေနရမလားမသိ။ ပါလာတဲ့မုုန္ ့ကေလးေတြ ထုုတ္စား ေရေသာက္ အနားယူ။

Capitol Reflection Pool
Tidal Basin ေဘးနားက ဂ်ပန္ၿပည္ရဲ ့ ခ်စ္ၾကည္ေရးလက္ေဆာင္
Yoshino ခ်ယ္ရီပင္ေတြ
ဂ်က္ဖာတန္ မန္မိုုရီယမ္
ၿမ ူးၾကြတဲ့ အိုုင္းရစ္ရိုုးရာ ဂီတနဲ ့အက
ဆက္ပါဦးမယ္ ...