မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၉

အေမရိကန္မွာ တစ္ေကာင္ၾကြက္ ၿဖစ္ေနတဲ့ကိုုယ့္ကိုု အေဖက အိမ္ေထာင္ၿပ ုုေစခ်င္တယ္။ အေဖကသာ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုေစခ်င္တာ သမီးၿဖစ္သူက ရည္းစားေတာင္မရိွ။ သူမ်ားေတြမ်ား ႏိုုင္ငံၿခားေရာက္တာနဲ ့ အထီးက်န္လိုု ့ အမက်န္လိုု ့နဲ ့ အြန္လိုုင္းကေန ရည္းစားရ။ ကိုုယ့္မွာေတာ့ ေက်ာင္းတက္တုုန္းက မနက္ ၁ နာရီထိ စာလုုပ္ရလိုု ့၊ အလုုပ္လုုပ္ေတာ့လည္း အလုုပ္ေတြပိ၊ အပတ္စဥ္ အဆိုုင္းမန္ ့၊ တလခြဲတခါ စာေမးပြဲေတြပိ၊ ၿမန္မာသူငယ္ခ်င္းမရိွ၊ အြန္လိုုင္းကေနလည္း မဒိတ္ခ်င္နဲ ့အရြယ္ေတာ္တစိတ္ဟိုုင္းလိုု ့ အပ်ိဳၾကီးစာရင္း ဝင္လာၿပီ။ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့ ေႏြရာသီရံုုးပိတ္ရက္ မနက္စာစားၿပီးေတာ့ သတင္းနားေထာင္ေနတဲ့  သမီးၿဖစ္သူကိုု အေဖလုုပ္သူက "လွလွပပ ၿပင္ၿပင္ဆင္ဆင္ေနမွ ေယာက်္ားေတြက ၾကိ ုုက္မွာေပါ့"။ လွလွပပ ၿပင္ၿပင္ဆင္ဆင္ ေနတာပဲ ဘီဘီကရမ္လိမ္း၊ မ်က္ခံုုးေမႊးဆြဲ၊ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုုး ဒီထက္အၿပင္ ဘာမ်ားအလွၿပင္ရဦးမွာလဲ။ ရံုုးမသြားခင္ ဆိုုးထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီက မနက္မုုန္ ့စားၿပီးတာနဲ ့ ပ်က္ကုုန္ေရာ။ အိုုင္လိုုင္နာဆိုုးရင္ မ်က္ခြံမိုု ့လိုု ့ေပ မက္စ္ကာရာဆိုုးရင္ မ်က္လံုုးယားလိုု ့။ စက္ဆီၿဖစ္ေတာင္ အတိုုဝတ္ဖိုု ့ကလည္း ကိုုယ့္ေၿခသလံုုးေတြက ကရင္မေၿခသလံုုးလိုု တုုတ္တုုတ္ခဲခဲ။ ငယ္ငယ္တုုန္းက ေမ်ာက္ရံႈးေအာင္ေဆာ့၊ စက္ဘီးစီး၊ စကူတာစီးလိုု ့ လဲက်တဲ့ဒဏ္ရာေတြ၊ ၿခင္ကိုုက္လိုု ့ကုုတ္တဲ့ ဒဏ္ရာေတြက ေၿခသလံုုးမွာ။ ေမာင္ေမာင္ကဆိုု စကပ္တိုု မဝတ္ပါနဲ ့စန္းထြန္းရာတဲ့။ ခုုလူးပက္စ္ၿဖစ္ေတာ့ အကႌ်လက္ရွည္၊ ေဘာင္းဘီရွည္ပဲ ဝတ္ရေတာ့တယ္။ သမီးလူးပက္စ္က ဒီေလာက္ကိုုက္ခဲေနတာ ဘယ္လုုိလုုပ္ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုမွာတုုန္း။ "ေယာက်္ားယူၿပီး ကေလးေမြးလိုုက္ရင္ ေသြးသားေၿပာင္းၿပီး ေပ်ာက္ခ်င္ေပ်ာက္သြားမွာေပါ့" ။

ဒီေရာဂါက ေပ်ာက္သြားမဲ့ေရာဂါမွ မဟုုတ္တာ။ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုရင္ ေယာက္်ားကိုု ၿပ ုုစုုရမွာ ခုုေတာင္ ပင္ပန္းလိုု ့ အမ်ားၾကီး အနားယူရတာ သမီး ေယာက်္ားကိုု မၿပ ုုစုုႏိုုင္ဘူး အေဖ။ "အိုုး ... ေယာက်္ားက ၿပ ုုစုုမွာေပါ့"။ ေယာက်ာ္းဆိုုတာမ်ိဳးက အိမ္ေထာင္က်ရင္ မိန္းမခ်က္ေကႊ်းတာစားမယ္၊ မိန္းမဆင္ေပးတာ ဝတ္မယ္၊ မိန္းမၿပ ုုစုုတာခံမယ္လိုု ့ပဲ ၾကားဖူးတယ္။ သမီးတသက္ မိန္းမကိုု ၿပ ုုစုုဖိုု ့ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုတဲ့ေယာက်္ားလိုု ့ မၾကားဖူးဘူး။ ဒီေရာဂါနဲ ့ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုလိုု ့ မၿဖစ္ပါဘူး အေဖရာ။ လက္ထပ္ရမဲ့သူမရိွေတာ့ လူးပက္စ္ကိုု အေၾကာင္းၿပၿပီး ၿငင္းေနတယ္။ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုခ်င္လာရင္ အေဖ မတားနဲ ့ေတာ့ သိၾကားမင္း ဆင္းတားေတာင္ မရေတာ့ဘူးလိုု ့ ေၿပာေနမလားဘဲ။ ကိုုယ့္မွာၿဖစ္ေနတဲ့ လူးပက္စ္ Lupus ေရာဂါဆိုုတာ autoimmune disorder ကိုုယ္ခံအားစနစ္က ဘတ္တီးရီးယားေတြ၊ မေကာင္းတဲ့ဆဲလ္ေတြ တိုုက္ထုုတ္ရမဲ့အစား ေကာင္းတဲ့ဆဲလ္ေတြကိုု ၿပန္တိုုက္တဲ့ေရာဂါ။ မ်ိဳးရိုုးဗီဇ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ ၿဖစ္ႏိုုင္တယ္လိုု ့ ယူဆၾကေပမဲ့ ဘာေၾကာင့္ၿဖစ္မွန္း မသိသလိုု ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုုသႏိုုင္တဲ့ေဆးဝါး မရိွေသးဘူး။ ေဆးနဲ ့ သက္သာေအာင္ထိန္းၿပီး သာမန္လူေတြလိုု အိမ္ေထာင္သားေမြးၿပ ုု သက္တမ္းေစ့ ေနသြားႏိုုင္တယ္။ အဆစ္အၿမစ္ေတြကိုုက္၊ အေရၿပားအကြက္ထ၊ မ်က္ႏွာမွာ butterfly rash ထ၊ ေက်ာက္ကပ္၊ ႏွလံုုးကိုု တိုုက္ခိုုက္တတ္တယ္။ အယ္မေလး အေဖက မိန္းမကိုုၿပ ုုစုုမဲ့ ေယာက်ာ္းတဲ့။ ဟဲ့
 ...  အေမ  ေနမေကာင္းရင္ အေဖၿပ ုုစုုတယ္ေလ။ ေနမေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ေတာ့ ၿပ ုုစုုမွာေပါ့ တခ်ိန္လံုုးေနမေကာင္းၿဖစ္ေနရင္ ဘယ္ေယာက်ာ္းက ၿပ ုုစုုမွာလဲ။

ေဗာဓိရိပ္ၿငိမ္ ဆရာေတာ္၊ ေမွာ္ဘီ ဝါးနက္ေခ်ာင္း

မႏွစ္က ႏိုုဝင္ဘာ ကိုုယ့္ေမြးေန ့အလႈလုုပ္မယ္ ဘာမွာလႈရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားၾကတယ္။ အရင္တုုန္းကေတာ့ ေမွာ္ဘီဝါးနက္ေခ်ာင္းက ေဗာဓိရိပ္ၿငိမ္ဆရာေတာ္ကိုု လႈေနၾက။ ဆရာေတာ့္မွာ သူေ႒းဒါကာ၊ ဒကာမေတြ အမ်ားၾကီး တကယ္လိုုအပ္တဲ့ေနရာမွာ လႈမယ္လိုု  ့ စိတ္ကူးထားတယ္။ ကန္ဒီ့ဘေလာ့မွာ ဖတ္လိုုက္ရတယ္ မ်က္မၿမင္ေက်ာင္းမွာ မနက္စာလႈမဲ့အေၾကာင္း။ ခဝဲၿခံနဲ ့ ၾကည့္ၿမင္တိုုင္ မ်က္မၿမင္ေက်ာင္း ဘယ္ေက်ာင္းကိုု လႈရင္ေကာင္းမလဲ ဝိုုင္းစဥ္းစားေပးၾကပါဦး။ ေနာက္ေန ့က်ေတာ့ အေဖက သမီးေရ အေဖ့မွာ အိုုင္ဒီယာတစ္ခုုရိွတယ္ မ်က္မၿမင္ေက်ာင္းကိုု လႈမဲ့အစား အေဖ့ဘုုရားကိုု လႈပါလား။ အေဖ့ဘုုရားကိုု ေခါင္းေလာင္းလႈဖိုု ့ရိွတယ္ သမီးတိုု ့နာမည္ေတြလည္း ပါတာေပါ့။ အြမ္ ... သမီးက အေဖ့ဘုုရားကိုု မလႈခ်င္ေသးဘူး တကယ္လိုုအပ္တဲ့ ေနရာေတြကိုု လႈခ်င္တာ။ အေဖ့ဘုုရားကေနာက္ မ်က္မၿမင္ေက်ာင္းကိုု အရင္လႈလိုုက္ဦးမယ္ အေဖ ေခါင္းေလာင္းလႈတဲ့အခါလည္း သမီးအလႈေငြ ထည့္ပါ့မယ္။ အယ္မေလး မၾကီးေရ အေဖကေလ စကားဆယ္ခြန္းမွာ အေဖ့ဘုုရား အေဖ့ဘုုရားဆိုုတာက ၃ ခြန္းေလာက္ပါတယ္ သူ ့ဘုုရားကိုု သိပ္စြဲေနတာပဲ။ အဲဒါ အေဖတင္မဟုုတ္ဘူးေအ့ အသိသူေ႒းတစ္ေယာက္ဆိုုရင္လည္း သူ ့ဇာတိၿမိ ုု ့မွ သူဇာတိၿမိ ုု ့။ ေသရင္ေတာင္ သူ ့ဇာတိၿမိ ုု ့မွာ ၿမွပ္ပါတဲ့။ သူ ့မိန္းမကေတာ့ ရွင္းတယ္ ဘယ္ေနရာမွာၿမွပ္ၿမွပ္။ ၾကည့္ရတာ ေယာက်ာ္းေတြကမ်ား အတၱပိုုၾကီးသလား မသိဘူးေနာ္။

၂၀၁၀ ေလာက္က အေဖ့ဇာတိရြာမွာ ဘုုရားၿပိ ုုပ်က္ကိုုၿပင္ဖိုု ့ အမ်ိဳးေတြထဲမွာ အလႈရွင္ရွာေတာ့ အေဖက လႈမယ္တဲ့။ အဲဒီဘုုရားအတြက္ လိုုအပ္တာေတြ ဝယ္ပိုု ့ ဘုုရားထီးတင္ပြဲလုုပ္ေတာ့မွ အေဖလည္း ဇာတိရြာကိုု တစ္ေခါက္ၿပန္ေရာက္ေတာ့တယ္။ ကိုုယ့္ကိုုေမြးၿပီး ဗမာၿပည္တက္လာကတည္းက ရခိုုင္ၿပည္ကိုု မၿပန္ေတာ့တာ  ကိုုယ့္တသက္ပဲဆိုုပါေတာ့။ ဆရာမၾကီးေဒၚခင္ႏွင္းယုုဝထၳဳထဲမွာ ဖတ္လိုုက္ရတယ္ အဘြားၾကီးက ေသခါနီးဆဲဆဲ လက္ကိုုပဲ ဝိုုင္းၿပေနေတာ့ ညီမၿဖစ္သူက သူ ့အစ္မေတာ့ တခုုခုုကိုု စြဲေနတာေနမွာ။ ဂ်ာမန္ေဆးလား၊ ဘာလား အသက္ကယ္ေဆးလိုုဟာမ်ိဳးထိုုးၿပီး ေမးၾကည့္ေတာ့ စိန္ထုုပ္တဲ့။ သူ ့စိန္ထုုပ္ကိုု က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုုပ္ထားတာမ်ား မနည္းၿဖည္ရတယ္။ စိန္ထုုပ္ကိုု ထုုခြဲေရာင္းခ်ၿပီး ဘယ္ေတြမွာ လႈလိုုက္ပါလိုု ့ မမွာသြားဘူး။ အေဖလည္း သူ ့ဘုုရားကိုု စြဲေနရင္ ဒုုကၡပါပဲ တရားထိုုင္ဖိုု ့၊ တရားစခန္းဝင္ဖိုု ့ ေၿပာရဦးမယ္။ မ်က္မၿမင္ေက်ာင္းေတြက ဘယ္မွာမွန္းမသိ။ ကန္ဒီဘေလာ့မွာ တင္ထားတဲ့ ခဝဲၿခံမ်က္မၿမင္ေက်ာင္း ဖုုန္းနံပါတ္ကိုု အေဖ့ကိုုေပး ဆက္ခိုုင္းေတာ့ ဖုုန္းတခုုပဲ ဆက္လိုု ့ရတယ္ ဒါေပမဲ့ မကိုုင္ဘူး။ အြန္လိုုင္းကေန ေက်ာင္းလိပ္စာ၊ ဖုုန္းနံပါတ္ရွာၿပီး ေပးလိုုက္တယ္။ သမီးေရ ခဝဲၿခံမ်က္မၿမင္ေက်ာင္းကိုု ေရာက္ခဲ့ၿပီ ဇန္နဝါရီ ၁ ရက္ေန ့မွာ ဆရာေတြနဲ ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုု ေန ့လည္စာ ၾကက္သားဟင္းနဲ ့ေကႊ်းမယ္။ ဟင္ အေဖဘယ္လိုုမ်ား မ်က္မၿမင္ေက်ာင္းကိုု ရွာေတြ ့သြားတာလဲ။ ခဝဲၿခံကိုုသြားၿပီး မ်က္မၿမင္ေက်ာင္း ဘယ္မွလဲလိုု ့ ေမးလိုုက္တာ သိတဲ့လူက ညႊန္လိုုက္ေတာ့ ဆိုုက္ဆိုုက္ၿမိ ုုက္ၿမိ ုုက္ ေရာက္သြားတာေပါ့။ ေၾသာ္ ေကာင္းလိုုက္တာ ဂူဂယ္မတ္နဲ ့ ရွာစရာမလိုုဘူး။

ခဝဲၿခံ မ်က္မၿမင္ေက်ာင္း

ကေလးေတြက ေန ့လည္စာမစားခင္ အလႈရွင္ေတြကိုု ဆုုေတာင္းေမတၱာပိုု ့တဲ့ ဓမၼေတးသံကိုု ၾကားရေတာ့ အေဖက မ်က္ရည္က်တယ္တဲ့။ မ်က္မၿမင္ေတြ စက္ဘီးစီးေနတာကိုု အေမက အံ့ၾသလိုု ့။ စားၿပီးရင္ လက္ေလးေတြတြဲၿပီး ေက်ာင္းေဆာင္ဆီကိုု သြားၾကတယ္။ စားေကာင္းလားလိုု ့ေမးေတာ့ ဒီေန ့ပိုုစားေကာင္းတယ္တဲ့။ တကယ္လႈသင့္တဲ့ေနရာပဲ သမီးေရ မၾကီးတိုု ့ကိုုလည္း လႈခိုုင္းမယ္။ အေဖ အေဖ့ေခါင္းေလာင္း လႈတာထက္ ပိုုသဒါၶေၿမာက္တယ္မလား။ အရင္တုုန္းကဆိုု အေမက မ်က္ရည္လြယ္တယ္။ သူ ့ရြာကလူေတြေရာက္လာရင္ ခဏေလး တခ်က္ေလာက္ေတာ့ ငိုုတယ္။  JFK ေလဆိပ္မွာ ကိုုယ့္ကိုုေတြ ့ေတာ့ အေဖက မ်က္ရည္က်တယ္။ ကိုုယ္လူးပက္စ္ Active ၿဖစ္ေနလိုု ့ လည္ေခ်ာင္းေတြနာ၊ မစားႏိုုင္တာကိုု အေဖက မ်က္ရည္က်တယ္။ နာက်င္ကိုုက္ခဲေနလိုု ့ လမ္းေကာင္းေကာင္း မေလွ်ာက္ႏိုုင္၊ အထိုုင္အထ ခက္တာကိုုေတြ ့ေတာ့ အေဖက မ်က္ရည္က်တယ္။ အသက္ၾကီးလာေတာ့မွ အေဖက မ်က္ရည္လြယ္ေနသလားမသိ။ မတ္လ ၁ ရက္ေန ့က ကိုုယ့္တူေတာ္ေမာင္ ၁ ႏွစ္ၿပည့္တယ္။ မၾကီး ၿမန္မာၿပည္ၿပန္တာနဲ ့ၾကံ ုုလိုု ့ ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ေတြ ထည့္ေပးလိုုက္တယ္။ ၾကီးေဒၚၾကီးက သူ ့တူကိုု ခ်စ္လိုုက္တာ ဖုုန္းသန္ ့ေခါင္ေလးေရ အားဝါးေပး ဟိုုကေလးကလည္း ဟိုုဖက္ဒီဖက္ အာဝါးေပး။ အဲဒါကိုု ၾကီးေဒၚငယ္က ဟဲ့ ကေလးက အားဝါးမေပးခ်င္တာကိုု အတင္းမေပးခိုုင္နဲ ့။

ေခြးေခၚဖိုု ့ လက္ေဖ်ာက္တီးတတ္တယ္ သီခ်င္းကိုု တဝါးဝါး ေအာ္ဆိုုတတ္တယ္ မတ္တပ္ရင္ခ်င္ေနခ်င္ၿပီ။ မိန္းကေလးလားလိုု ့ ေမးၾကတယ္ ဖိုုးၿပံ ုုးခ်ိဳေလးေရ အၿမဲၿပံ ုုးေနတာပဲ။ အဲဒါ ၿပံ ုုးတာမွမဟုုတ္တာ သူ ့ပါးစပ္က ၿပံ ုုးတဲ့ပံုုေလး ၿဖစ္ေနတာ။ ခ်စ္စရာေလးဟဲ့ ေအး ခုုေတာ့ ခ်စ္စရာေလး ေနာက္ဆိုု ၿခစ္စရာၾကီး ၾကီးေလခ်ဥ္ေလ သံပုုရာသီးမ်ိဳး ၿဖစ္လာေတာ့မွာ။ ၾကီးေဒၚၾကီး (မၾကီး) ေၿပာသမွ်ကိုု ၾကီးေဒၚငယ္ (ကိုုယ္) က ဂြတိုုက္ေနတာမ်ား အေဖ့အေဖ ကိုုယ္တိုု ့အဘိုုး လူ ့ဂြစာၾကီးနဲ ့ တူလိုုက္တာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ လေလာက္က အေမ့ညီမ အငယ္ဆံုုး ေခ်ေခ်မဟန္ (ရခိုုင္လိုု ေခ်ေခ်ဆိုုတာ အေဒၚလိုု ့ေခၚတာ) ေဆးရံုုတက္ရတယ္။ အေမ့ညီအငယ္ ေခ်ေခ်ၾကီးတိုု ့ အိမ္နားက ေဆးခန္းမွာ ၿပေနတာ မသက္သာလိုု ့ ရန္ကုုန္ေဆးရံုုၾကီး တက္တယ္။ လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာတဲ့ အဲဒါဆိုုရိွတဲ့ေရႊေတြေရာင္းၿပီး ဘန္ေကာက္က ဘာမင္ဂရပ္ေဆးရံုုမွာ သြားကုုမလား စဥ္းစားၾကတယ္။ ေနပါဦး ေဆးစစ္ခ်က္အေၿဖ ၾကည့္ပါဦး ခြဲစိတ္ကုုသလိုု ့ရရင္ ဘယ္ေလာက္ကုုန္မွာပဲ ခြဲစိတ္ကုုသလိုု ့မရဘူးဆိုုင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ခံမွာလဲ ေစာင့္ၾကည့္ပါဦး။ ကင္ဆာဆိုုတာမ်ိဳးက ႏွစ္စဥ္ေဆးစစ္ခ်က္မွာ ရွာေတြ ့လိုု ့ ေစာေစာစီးစီး ကုုသရင္ အသက္ရွင္တယ္။ မ်ားေသာအားၿဖင့္ကေတာ့ ေရာဂါကႊ်မ္းမွ သိၾကတာကိုုး။

ကိုုယ့္တူေတာ္ေမာင္

ခြဲစိတ္ဖိုု ့ အားနည္းေနလိုု ့ အိမ္ကိုု ၂ ပတ္နားခိုုင္းလိုုက္တယ္။ နာက်င္လြန္းလိုု ့နဲ ့ တူပါရဲ ့ ေခါင္းကိုုမလႈပ္နဲ ့ဆိုုတာကိုု ေခါင္းကိုုတအားလႈပ္တယ္။ ေခ်ေခ်မဟန္က ၿပန္မေၿပာနားမေထာင္ အေတာ္ဆိုုးတယ္။ အသံုုးအစြဲကလည္း ၾကီးပါဘိ ဘယ္ေတာ့မွ မေလာက္ဘူး။ ပိုုက္ဆံလာေတာင္းေတာ့ အေဖက ဟိုုတပတ္ကပဲ ထုုတ္ေပးထားေသးတယ္ ကုုန္ၿပီလားလိုု ့ ေမးတာကိုု ကက္ကက္လန္ေအာင္ ရန္ေတြ ့တယ္ေလ။ နင္ေနတဲ့အိမ္ကိုု ငါ ေဆာက္ေပးတာဆိုုေတာ့ အဲဒီအိမ္က မီးေလာင္သြားၿပီး ငါ့ေယာက္်ားက ငါ့သေဘာ။ အေဖ့ကိုု ၿပန္ေၿပာလိုု ့ အေမကပါ စိတ္ဆိုုးၿပီး အဆက္အစပ္ မလုုပ္ေတာ့တာ။ အေမ့အေမ အဘြားဆံုုးေတာ့ အဘိုုးက ေနာက္မိန္းမယူတယ္။ အေမ့အသက္ ၁၉  ႏွစ္ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုေတာ့ ေခ်ေခ်ၾကီးက ၁၅ ႏွစ္ေလာက္၊ အေမ့ေမာင္ မင္းေခ် (ရခိုုင္လိုု ဦးေလးကိုု ေဘးေခ်လိုု ့ ေခၚရမွာ သူ ့ညီမၿဖစ္သူေတြက ေမာင္းေခ် အစ္ကိုုလိုု ့ေခၚတာကိုု ကိုုယ္ေတြက လိုုက္ေခၚရင္း မင္းေခ် ၿဖစ္သြားတယ္) က ၁၂ ႏွစ္ေလာက္၊ ေခ်ေခ်မဟန္က ၈ ႏွစ္သမီးေလာက္။ အေဖက မိန္းမတစ္ေယာက္ယူတာ ကေလး ၃ ေယာက္ ပါလာတယ္လိုု ့ ေၿပာဖူးတယ္။ ေခ်ေခ်တိုု ့ေတြ နားေပါက္ေဟာင္းေလာင္း ၿဖစ္ေနလိုု ့ အေဖကပဲ နားကပ္ဝယ္ဆင္ေပးခဲ့ရတာတဲ့။ အေဖက သူတိုု ့အတြက္ အကုုိၾကီး အဖရာပါပဲ။ ၂ ပတ္အိမ္မွာနားၿပီး ေဆးရံုုၿပန္တက္ေတာ့ ခြဲလိုု ့မရေတာ့ဘူး ကင္ဆာက ဦးေႏွာက္အထိ ၿပန္ ့ေနၿပီတဲ့။ ပုုသိမ္အထိ ေအာက္ဆီဂ်င္ပါတဲ့ လူနာတင္ယာဥ္လိုုမ်ိဳးငွား၊ ပုုသိမ္ကေန ဟိုုင္းၾကီးအထိ ပဲ့ေထာင္ငွားၿပီးသယ္။ အိမ္ေရာက္ၿပီး ၁ ပတ္ေလာက္အၾကာမွာ ဆံုုးတယ္။

ကေယာင္ကတမ္းေၿပာ ေသခါနီးက်ေတာ့ ေဝဒနာတအားမခံစားရဘဲ အသက္ထြက္သြားတယ္တဲ့။ တရားေခြေတြ ဖြင့္ေပးထားဖိုု ့ မွာရေသးတယ္။ ေခ်ေခ်မဟန္ဆံုုးတယ္ဆိုုေတာ့ မၾကီးက မ်က္ရည္ဝဲမိတယ္တဲ့။ ကိုုယ္ကေတာ့ မေတြ ့တာလည္း ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီ အရင္ကတည္းကလည္း ခ်စ္တဲ့အေဒၚမဟုုတ္ေတာ့ ဘာမွမခံစားမိဘူး။ မိခင္မဲ့သြားတဲ့ ညီမဝမ္းကြဲႏွစ္ေယာက္ကိုုေတာ့ သနားမိတယ္။ ေခ်ေခ်မဟန္သာ အေမရိကန္မွာဆိုုရင္ ေကာင္းမြန္တဲ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ ေနာက္ဆံုုးေပၚ ကင္ဆာကုုထံုုးေတြနဲ ့ဆိုုေတာ့ ခုုလိုု အသက္ ၄၇ ႏွစ္ေလာက္နဲ ့ ေသမယ္မထင္ဘူး။ အၾကီးမက သူ ့အေမလိုု ၿပန္မေၿပာနားမေထာင္ လူ ့ကိုုၾကည့္ရင္ ေခါင္းေစာင္းၿပီး ၾကည့္တတ္တယ္။ ဖုုန္းကဂိမ္းကိုု ေဆာ့ေနတာ ေခၚမၾကားေအာ္မၾကား ၿဖစ္ေနလိုု ့သူ ့အေမက တုုတ္နဲ ့ေပါက္တာခံရတဲ့သူ။ အငယ္မ လူလည္ ကိုုယ္ေနာက္ေဖးမွာ အရြက္သင္ေနတုုန္း ထမင္းအိုုးဆူရင္ မမေရ ထမင္းအိုုးဆူေနၿပီလိုု ့ လာအသိေပးတယ္။ အၾကီးမက ထမင္းအိုုးဆူတာကိုု ငုုတ္တုုတ္ထိုုင္ၾကည့္ေနတယ္။ စကားလည္းတတ္ေတာ့ အငယ္ကိုု ပိုုခ်စ္တတ္တယ္။ သူ စိတ္ေကာင္းဝင္ရင္ အေဖ့ကိုု တက္နင္းေပးေပမဲ့ တခါတေလ သမီးအေဖမွ မဟုုတ္တာ ဘာလိုု ့နင္းေပးရမလဲလိုု ့ ဂ်စ္တိုုက္ေသးတယ္။ ေခ်ေခ်မဟန္က အေမ့ညီမအငယ္ဆံုုး၊ သူ ့အမ်ိဳးသားက အေဖ့ညီတဝမ္းကြဲဆိုုေတာ့ အဲဒီကေလးေတြက ကိုုယ္တိုု ့နဲ ့ အမ်ိဳးတအားေတာ္တယ္ ဆိုုပါေတာ့။ အေမတိုု ့ေမာင္ႏွမငါးေယာက္ထဲမွာ ေခ်ေခ်မဟန္က အရပ္အရွည္ဆံုုး၊ ၿပန္မေၿပာ နားမေထာင္၊ ေခါင္းအမာဆံုုး။


ရန္ကုုန္မွာ ေခ်ေခ်ၾကီးနဲ ့ေနၿပီး စက္ခ်ဳပ္သင္ေနတာ ေနာက္ေတာ့ ဘာၿဖစ္လိုု ့လဲမသိ ဟိုုင္းၾကီးကိုုလိုုက္ဖိုု ့ ၿဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီတုုန္းက ေရႊတိဂံုုဘုုရားမွာ ရိုုက္ထားတဲ့ဓာတ္ပံုုကိုု ကိုုယ္မွတ္မိေနေသးတယ္ အေဖ၊ မၾကီး၊ ကိုုယ္၊ ေခ်ေခ်မဟန္၊ အေဖ့ညီတဝမ္းကြဲ။ ကိုုယ္တိုု ့ထိုုင္ေစာင့္ေနေပမဲ့ ေခ်ေခ်မဟန္ကေတာ့ ေပၚမလာခဲ့ဘူး။ ဟိုုင္းၾကီးကိုု မလိုုက္ခ်င္လည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေၿပာေပါ့ ခုုေတာ့ လူၾကီးေတြကိုု ထိုုင္ေစာင့္ခိုုင္းတယ္။ ဟိုုင္းၾကီးေရာက္ေတာ့ အေဖ့ညီတဝမ္းကြဲနဲ ့အိမ္ေထာင္က်။ ေခ်ေခ်မဟန္က ေယာက်ာ္းရ အေတာ္ကံေကာင္းတယ္ ေဘးေခ်က ဘာမွမေၿပာဘူး ကေလးေတြကိုုလည္း အကုုန္လုုပ္ေပးတယ္။ ဝက္သားထုုတ္ထိုုးကိုု ငါးေထာင္ဖိုုး ထိုုင္စားတယ္။ သူမ်ားေခါင္းေဆာင္မိန္းမေတြဆိုု သူတိုု ့သားသမီးကိုု ၿမိ ုု ့ကဘယ္ေက်ာင္းမွာ ထားမယ္၊ ဘယ္က်ဴရွင္မွာထားမယ္ အၿပိုုင္အဆိုုင္။ ေခ်ေခ်မဟန္က အၾကီးမ ဆယ္တန္းက်လိုု ့ကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ထပ္မထားဘူး ထုုတ္ပစ္မယ္တဲ့ ပညာေရးကိုု အားေပးပံုုမ်ား။ ရပ္ကြက္ထဲမွာလည္း ဘယ္သူနဲ့မွ အဆင္မေၿပ ကေတာက္ကဆ ၿဖစ္ထားတဲ့သူခ်ည္း။ သာေရးနာေရး သြားတယ္လိုု ့လည္းမရိွ။ ကေလးေတြကိုုလည္း ေၿပာလိုု ့မရရင္ ေဆာ္ပေလာ္တီးတယ္။ ကေလးေတြက အေဖကိုုပဲ ကပ္တယ္။ ရန္ကုုန္ကိုုလာတုုန္းက အၾကီးမက ႏွစ္ႏွစ္သမီး မနက္မိုုးလင္းရင္ အိပ္ယာမွာ ေသးေပါက္လိုု ့ ကေလးကိုုရိုုက္တယ္။ အဲဒါကေလးကိုု အေမၿဖစ္သူက က်င့္ေပးရာမွာ တေရးႏိုုးရင္ ကေလးကိုုေသးတည္ ငါ့ကေလးေတြဆိုုရင္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ဆိုု အိပ္ယာေပၚမွာ ေသးေပါက္တာ မရိွေတာ့ဘူးလိုု ့ အေမကေၿပာတယ္။ ေသၿပီးသြားသူရဲ ့ ေကာင္းေၾကာင္းကိုုပဲ ေၿပာရမွာ ကိုုယ္တိုု ့ကေတာ့ေၿပာင္းၿပန္။

ေခ်ေခ်ဆံုုးၿပီး အိမ္ကိုုသြားရွင္းေတာ့ အေမ အေတာ္စိတ္မခ်မ္းမသာ ၿဖစ္သြားတယ္။ ဒန္အိုုးေတြဆိုုတာလည္း အေပါက္ေတြခ်ည္းပဲ တခုုမွအေကာင္းမရိွဘူး။ ခြက္ေတြကလည္း တရုုတ္ထုုတ္ ေစ်းေပါတဲ့ဟာေတြ၊ ေၾကာင္အီးအတြက္ လုုပ္ထားတာလည္း အက်ယ္ၾကီး၊ ေခါင္းအံုုး၊ ေစာင္၊ ဖ်ာ အပိုုမရိွ။ ေခါင္းေဆာင္မိန္းမဆိုုေတာ့ လစာကလည္း မနည္းပါဘူး။ အေမနဲ ့ ေခ်ေခ်ၾကီးက သိပ္စစ္စီတာ အပိုုကုုန္မွာကိုု ႏွေမ်ာလိုု ့။ ဒီလိုုအစ္မေတြနဲ ့ေနၿပီး အက်င့္ေကာင္းေတြ သင္ယူခဲ့ပံုုမရဘူး။ ရန္ကုုန္တက္လာေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းက မင္းေခ်တိုု ့အိမ္မွာ တည္းတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေယာက္မၿဖစ္သူက သိပ္မၾကည္ခ်င္ေတာ့ ကိုုယ့္တိုု ့အိမ္ေရာက္လာတယ္။ စမ္းေခ်ာင္းအိမ္မွာတည္းေတာ့ ေရႊထုုပ္ကိုု မင္းေခ်ဆီမွာ အပ္ထားတယ္။ အေၿခအေနမေကာင္းေတာ့ဘူး ဟိုုင္းၾကီးကိုုသယ္မွ အေဖ့ကိုု ေရႊထုုပ္အပ္တယ္။ ဟိုုင္းၾကီးေရာက္လိုု ့ ေရႊထုုပ္ကိုုဖြင့္ေတာ့ အေဖက သိပ္မသကၤာဘူး ဆြဲၾကိ ုုး၁ကံုုးက ယိုုးဒယားေရႊမ်ားလားေပါ့။ ဟိုုဖက္ကမ္းေက်ာက္ေခ်ာင္းက ေရႊဆိုုင္မွာ စစ္ေတာ့ ယိုုးဒယားေရႊတဲ့။ မင္းေခ်တိုု ့ကမ်ား လဲထားသလား အေမကေတာ့ မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး မင္းေခ်တိုု ့က သူေ႒းေတြ လုုပ္မွာမဟုုတ္ဘူး  ေခ်ေခ်လဲထားမွာေနမွာ။ ေခ်ေခ်သူငယ္ခ်င္းက ေခ်ေခ် ယိုုးဒယားေရႊ ဝယ္တယ္လိုု ့ၾကားတယ္။ ဗီရိုုမွာညွပ္ထားတဲ့ ေဘာက္ခ်ာတစ္ခုုေတြ ့တယ္ ေရႊေပါင္ထားတာ။ ေခ်ေခ် ခ်ဲထိုုးတယ္လိုု ့လည္း မၾကားမိဘူး အိမ္မွာလည္း အိမ္ေထာင္ပရိေဘာကအသစ္၊ ကေလးေတြမွာလည္း အကၤ ီ်ေကာင္းေကာင္း ဝယ္ဝတ္တာလည္း မေတြ ့ဘူး။


အေမက ကေလးေတြဆီမွာ ေတာ္ၾကာ နားကပ္အသစ္တစ္မ်ိဳး၊ ေတာ္ၾကာ ေနာက္တစ္မ်ိဳး ေတြ ့ၿပန္ၿပီ။ နားကပ္ကိုု ၿပင္ေတာ့ ေလ်ာ့တြက္ကလည္းဆံုုး အသံုုးအစြဲမတတ္တာ။ ေဘးေခ်က ငါမသိ ငါမသိဆိုုၿပီး မ်က္ႏွာကိုု လက္နဲ ့ကာထားေလရဲ ့။ သူ ့မိန္းမလုုပ္သြားတာကိုု ရွက္မွာေပါ့ေလ။ အေဖ အၿမဲေနာက္ေနတဲ့ ပံုုၿပင္ေလးရိွတယ္  ေသခါနီးေတာ့ အဘြားၾကီးက ေရႊထုုပ္ပိုုက္ထားတယ္။ တူ၊ တူမ၊ ေၿမးေတြက ေရႊထုုပ္လိုုခ်င္ေတာ့ ၿပ ုုစုုၾကတာေပါ့။ အဘြားၾကီ ေသၿပီးေတာ့ ေရႊထုုပ္ကိုု ဖြင့္လိုုက္တဲ့အခါ တကယ့္ေရႊအစစ္ မဟုုတ္ေတာ့ တူ၊ တူမေတြ ပက္လက္လန္ၾကကုုန္တယ္။ အခုုလည္း ေခ်ေခ်လုုပ္ပံုုေၾကာင့္ အားလံုုးပက္လက္ လန္ၾကတယ္။ အေမက သူ ့ညီမလိုု ့ ေၿပာရမွာကိုု ရွက္လိုု ့တဲ့။ အဲဒါကိုု သမီးအလိမၼာတံုုးေလးက ဘေလာ့ကေန ေၾကၿငာေမာင္းခတ္ေနေလရဲ ့။

စန္းထြန္း
မတ္ ၂၆၊ ၂၀၁၆။

ေရးခဲ့ၿပီးတာေတြက
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၁
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၂
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၃
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၄
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၅
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၆
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၇
မ်ိဳးရိုုးထဲမွ ဆိုုးေပၾကီးမ်ား - ၈

Living with Lupus - 3

ညဖက္ ထမင္းစားၿပီးရင္ ညာဖက္ရင္ေအာက္ဖက္က ေအာင့္လာတတ္တယ္။ ခဏၾကာရင္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဆရာဝန္ကိုုေၿပာေတာ့ muscle cramps ၾကြက္သားေတြ ညွစ္မိတာ ေနမွာပါတဲ့။ ကိုုယ့္ေမြးစားအစ္မ သမီးအငယ္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ သူမခံစားဖူးဘူး muscle cramps မ်ားလားတဲ့။ ဒီလိုုနဲ ့ ညာဖက္ကိုု ေစာင္းအိပ္လိုု ့မရ၊ ဘယ္ဖက္ကိုု ေစာင္းအိပ္လိုု ့မရ၊ တည့္တည့္အိပ္မွပဲ အိပ္လိုု ့ရေတာ့တယ္။ ထိုုင္ေနရင္၊ မက္တပ္ရပ္ေနရင္၊ တည့္တည့္အိပ္ရင္ အေကာင္း။ ကိုုယ္ကလည္း အိပ္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ တည့္တည့္ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး မအိပ္ဘူး။ ညာဖက္ေစာင္း၊ ဘယ္ဖက္ေစာင္း၊ တခါတေလ ၾကမ္းၿပင္မွာ ဆင္းအိပ္ေသးတယ္။ တေရးႏိုုးေတာ့ ေက်ာနာတယ္ဆိုုၿပီး ကုုတင္ေပၚကိုု တက္အိပ္တယ္။ ၾကသပေတးေန ့ကတည္းက ေအာင့္ေနတာ။ ေသာၾကာေန ့က ရာသီဥတုုကလည္းေအး အထဲကလည္းေအာင့္ေတာ့ အိပ္လိုု ့မရ။ ရံုုးကလူေတြ တရုုတ္ႏွစ္သစ္ကူး ဂ်ပန္ဆိုုင္မွာ သြားစားၾကတာ မလိုုက္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ Bento box ပဲ မွာလိုုက္ေတာ့တယ္။ စေနေန ့ လူးပက္ဆရာဝန္ သြားၿပေတာ့ ေနလိုု ့မေကာင္းဘူး ေအာင့္တယ္လိုု ့ေၿပာေတာ့ ေက်ာကုုန္း၊ ရင္ဘတ္ေတြကိုု နားၾကပ္ၾကီးနဲ ့ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္တယ္။ ထံုုးစံအတိုုင္း muscle cramps ေနမွာပါတဲ့။ ေသြးေဖာက္၊ အရင္ ၆ လံုုး ေသာက္ေနတဲ့ေဆးကိုု ၈ လံုုး တိုုးေသာက္ခိုုင္းတယ္။ ၁ လခြဲေနရင္ ၿပန္လာခဲ့တဲ့။

ေဒါက္တာခ်န္ဆီက ၿပန္လာၿပီးကတည္းက အိပ္ယာထဲ လဲေတာ့တာပဲ။ အထဲကေအာင့္လိုု ့ အိပ္လိုု ့မရတာ ၃ ရက္ေတာင္ ရိွေနၿပီဆိုုေတာ့ လူက ေနလိုု ့ထိုုင္လိုု ့မေကာင္း။ မနက္ ၃ နာရီေလာက္မွာ ေခါင္းထိုုးကိုုက္လိုု ့ ႏိုုးလာၿပီးအန္၊ ေရေသာက္၊ ထိုုင္လ်က္အိပ္။ အစားေသာက္ပ်က္၊ စားစရာလည္း မရိွေတာ့ အိမ္ရွင့္ ႏြားႏိုု ့၊ ေပါင္မုုန္ ့ေတြယူစား၊ နာလိုု ့ငိုုနဲ ့ အေတာ္ခံလိုုက္ရတယ္။ ခြင့္ ၄ ရက္ယူနား၊ ကိုုယ့္အစ္မသူငယ္ခ်င္းရဲ ့ သူငယ္ခ်င္း၊ ေမြးစားအစ္မေတြက အစားအစာေတြလာေပး။ ေဒါက္တာထြန္းလင္းဆီ သြားၿပေတာ့ တစ္ႏွစ္ေတာင္ရိွၿပီဆိုုေတာ့ ေဆးမွတ္တမ္းေတြ ၿပန္ဖတ္။ ေပါင္ခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ၉၆ ေပါင္၊ မႏွစ္တုုန္းက ၁၁၆ ေပါင္ဆိုုေတာ့ ေပါင္ ၂၀ ေတာင္ က်သြားတယ္။ ေဒါက္တာက ညည္းေတာ္ေတာ္ပိန္သြားတာပဲတဲ့။ ပလပ္ကြင္းေဆးကိုုေသာက္ရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဝလာၾကတယ္ ညည္းက်ေတာ့ ေၿပာင္းၿပန္။ ေဟမိုုကလိုုဘင္ေတြ တက္လာေပမဲ ့ ေသြးအားက ဘာလိုု ့နည္းေနပါလိမ့္။ ဧရာဝတီတိုုင္းမွာ ဆန္ေတြရိွေနေပမဲ့ ရွမ္းၿပည္နယ္ကိုု မေရာက္ႏိုုင္ေသးသလိုု ေသြးအားက ပံုုမွန္ေပမဲ့ ၾကြက္သားေတြဆီ မေရာက္ဘူး ၿဖစ္ေနတယ္။ အထဲက ဘယ္ေနရာကမွန္းမသိ ေအာင့္တာကေတာ့ အထဲမွာ ေယာင္ယမ္းေနတာၿဖစ္တယ္။ အင္ဒိုုမက္ဒီေကးေဆးကိုု တေန ့ ၃ ၾကိမ္ ၁၀ ရက္ ေသာက္ခိုုင္းတယ္ ေသြးေဖာက္တယ္။ ညည္းကိုု လူးပက္စ္ေဒါက္တာက ကိုုလက္စထေရာ စစ္လား။ မစစ္ဘူး လူကဒီေလာက္ပိန္ေနတာ ကိုုလက္စထေရာ ဘယ္ရိွပါ့မလဲ။

ပိန္တာနဲ ့မဆိုုင္ဘူး။ ေဒါက္တာခ်န္က ေတာ္တယ္ေနာ္ ေတာ္ပါတယ္ ေဆးေပးနည္းတာကလြဲရင္။ ဘာမွမစားမေသာက္ဘဲ ေသြးေဖာက္ခ်င္တယ္ တရက္ေလာက္ ေသြးလာေဖာက္ပါလား။ ေဒါက္တာခ်န္က ဖုုန္းဆက္လာတယ္ ကိုုယ့္ေသြးထဲမွာ ဆားဓာတ္နည္းေနလိုု ့ ဆားငန္တဲ့အစားအစာေတြ စားေပးပါတဲ့။ တလခြဲခ်ိန္းထားတာကိုု ႏွစ္ပတ္ၾကာရင္ ၿပန္လာေတြ ့ဖိုု ့ ခ်ိန္းတယ္။ ေသြးေဖာက္ဖိုု ့ စေနေန ့မနက္ ၈ နာရီ ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ ကိုုယ့္ေရွ ့မွာ ၈ ေယာက္ေလာက္ တန္းစီေနတယ္။ ေဒါက္တာလင္းဆီမွာ ေသြးေဖာက္ၿပီး ေဒါက္တာခ်န္ဆီေရာက္ေတာ့ ေသြးေဖာက္မလိုု ့တဲ့။ မနက္ကပဲ ေဖာက္ၿပီးၿပီ ေနာက္ထပ္ေဖာက္လိုု ့မရေတာ့ဘူးလိုု ့ေၿပာလိုုက္ေတာ့ မေဖာက္ေတာ့ဘူး။ သူ ့ေၿပာတဲ့ ေဆးအသစ္အေၾကာင္း ဖတ္ၿပီးၿပီလား။ ဖတ္ၿပီးၿပီ ဆိုုးက်ိဳးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ မေသာက္ခ်င္ဘူး။ ဒီလိုုပါပဲ ရီပိုုုု ့ေတြကေတာ့ ဆိုုးတာေတြေၿပာတာေပါ့။ သူ ့လူနာေတြ ေသာက္ၿပီးၿပီ သက္သာလာတယ္။ side effect က infusion ၿဖစ္မွာပဲ စိုုးရိမ္ရတယ္။ တခုုပဲ ေစ်းၾကီးလိုု ့ အာမခံက ကာဗာမၿဖစ္မွာဘဲ စိုုးတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေစ်းၾကီးလိုု ့လဲ တႏွစ္လံုုးစာ ေဒၚလာႏွစ္ေသာင္း ဘုုရားေရ။ ေဆးအသစ္ေသာက္ဖိုု ့ စဥ္းစားသင့္တယ္။ ကိုုယ့္အစ္မသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေဆးအသစ္ကိုု မေသာက္ေစခ်င္ဘူး။ ကိုုယ္လည္း ေနမေကာင္းၿဖစ္ေတာ့မွ တစ္ေယာက္တည္း ေနလိုု ့မၿဖစ္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ ့ နီးနီးနားနား ေနမွၿဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုုၿပီး အိမ္ရွာတာ ကိုုယ့္အစ္မသူငယ္ခ်င္း၊ ေမြးစားအစ္မတိုု ့ရဲ ့ တိုုက္က ၿမန္မာအိမ္မွာ အခန္းရတယ္။

ဂ်ပန္အိမ္ကိုု ႏိုု ့တစ္ေပးၿပီး ေၿပာင္းဖိုု ့ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းေတာ့မွ ပစၥည္းေတြ မရိွဘူးမရိွဘူးနဲ ့ ထြက္လာလိုုက္တာ။ လက္ေက့အိတ္ ၂ အိတ္၊ အိတ္ၾကီး ၅ အိတ္။ ဒါေတာင္ ကိုုယ့္မွာ ေမြ ့ယာ၊ မိုုက္ခရိုုေဝ့စ္၊ ဖုုန္စုုပ္စက္ေတြ မရိွဘူး။ မီးဖိုုေခ်ာင္သံုုးပစၥည္းဆိုုလိုု ့ ထမင္းေပါင္းအိုုး ေသးေသးေလးရယ္၊ အိုုးတစ္လံုုး၊ ထမင္းဘူးထည့္တဲ့ ဖန္ခြက္ေတြ ဒီေလာက္ပဲ။ လႊင့္ပစ္သင့္တာေတြကိုု လႊင့္ပစ္။ အိမ္ေၿပာင္းရမယ္ဆိုုေတာ့ အိမ္အသစ္မွာ အဆင္ေၿပပါ့မလား၊ ပစၥည္းေတြလည္း သိမ္းရဆည္းရဆိုုေတာ့ stress ေတာ့ ရိွမွာပါပဲ။ နည္းနည္းေအာင့္လိုု ့ အိပ္မေပ်ာ္ မနက္ ၃ နာရီေလာက္ ႏိုုးၿပီးအန္၊ အိပ္ေရးမဝေတာ့ လူကမၾကည္လင္၊ ခြင့္ယူၿပီး နားမလား အဲလိုုဆိုုရင္လည္း အိပ္ၿပီးရင္ အိပ္ေနေတာ့မွာ။ ဒါဆိုု ညဖက္အိပ္ေတာ့မွာ မဟုုတ္ဘူး။ အယ္မေလး ဒုုကၡ ... ဒုုကၡ ရံုုးသြားမွ ၿဖစ္မွာပါေလဆိုုၿပီး ရံုုးသြား။ ရံုုးေရာက္ေတာ့ မနက္စာ ပန္းသီးကရိုုဆြမ္ တကိုုက္ကိုုက္တာနဲ ့ ၿပန္အန္ထြက္တယ္။ မနက္ ၁၁ နာရီေလာက္ ငွက္ေပ်ာသီးတကိုုက္ကိုုက္ေတာ့လည္း ၿပန္အန္ထြက္တယ္။ အထက္လွန္ၿဖစ္ေနတာ ေအာက္မေလွ်ာတာဘဲ ကံေကာင္း။ က်ားတံဆိပ္ မဟာေၿဖေဆးစား ညေန ၃ နာရီေလာက္က်ေတာ့ ေနလိုု  ့နည္းနည္း ေကာင္းလာတာေရာ၊ ဗိုုက္ဆာလာတာေရာေၾကာင့္ ပန္းသီးကရိုုဆြမ္၊ ငွက္ေပ်ာသီးတစ္လံုုးေတာ့ စားဝင္သြားတယ္။ ၾကာသပေတးေန ့မွာ မီးဖိုုေခ်ာင္သံုုးပစၥည္းေတြ သိမ္းမယ္ဆိုုေပမဲ့ ေနမေကာင္းေတာ့ မသိမ္းႏိုုင္ဘူး။ စေနေန ့ေၿပာင္းမွာကိုု ေသာၾကာေန ့က်မွ မီးဖိုုေခ်ာင္သံုုးပစၥည္းေတြ သိမ္းရတယ္။ က်န္တာေတြက သိမ္းၿပီးသားဆိုုေတာ့ ၉  နာရီေလာက္ဆိုု ၿပီးသြားၿပီ။

မနက္ ၆ နာရီခြဲ ႏိုုးေနက်ဆိုုေတာ့ မနက္စာစား၊ ၿပင္ဆင္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ၇ နာရီခြဲပဲ ရိွေသးတယ္။ mover က မနက္ ၈ နာရီ လာမယ္ဆိုုေတာ့ ေၿပာင္းရတာလည္းၿမန္ေအာင္ အထုုပ္ေတြကိုု ေအာက္ထပ္က Lobby ခ်။ ေမြးစားအစ္မက ဆူေနတယ္ ဘာလိုု ့အထုုပ္အေလးၾကီးေတြကိုု သယ္ေနတာလည္း mover က လုုပ္မွာေပါ့ ကိုုယ္က ေနသိပ္ေကာင္းတာလဲမဟုုတ္ဘဲနဲ ့။ mover ဦးေလးၾကီးက ကိုုယ့္အိမ္ရွင္အသစ္ရဲ ့ ဦးေလး အခန္းကိစၥ သူနဲ ့ဖုုန္းေၿပာဆက္သြယ္ရတာ။ အခန္းခ ေစ်းေလ်ာ့ခိုုင္းတာကိုု သူ ့အခန္းက ၿပတင္းေပါက္ႏွစ္ေပါက္ပါတယ္ေလး  ဘာေလးနဲ ့ အခန္းတိုုင္းမွာ ၿပတင္းေပါက္ႏွစ္ေပါက္ ပါတာပဲဟာကိုု။ စိတ္ရင္းေကာင္းတယ္ ကူညီတတ္တယ္ စကားဖြတတ္တယ္။ စကားေၿပာၾကည့္လိုုက္တာနဲ ့တင္ ေတာ္ေတာ္အၿမင္ကပ္စရာ ေကာင္းတယ္။ ကိုုယ္က လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ အိမ္ေၿပာင္းတုုန္းက mover အစ္ကိုုၾကီးကိုု ေခၚမလိုု ့။ အိမ္ရွင္ဦးေလးနဲ ့ အဲဒီ mover အစ္ကိုုၾကီးတိုု ့ ဓာတ္ေလွကားမွာ ထိုုးၾကၾကိတ္ၾကတာ ဟိုုးေလးတေက်ာ္ ၿဖစ္သြားတယ္ဆိုုပဲ။ အိမ္ရွင္ဦးေလးကိုုပဲ mover ေခၚလိုုက္ပါလိုု ့ ေမြးစားအစ္မက အၾကံေပးလိုု ့ ေခၚလိုုက္တာ အဆင္ေၿပေပမဲ့ ၁၀၀ ေတာင္ ေတာင္းလိုု ့ နင္သြားတာပဲ ၆၀၊ ၇၀ ေလာက္ပဲ ေတာင္းမယ္ထင္ထားတာ။ ေတာ္ေတာ္ရိတ္တဲ့ ဦးေလးၾကီး ေနာက္တေခါက္ေၿပာင္းရင္ တၿခား mover ပဲ ေခၚေတာ့မယ္။ အိမ္ေၿပာင္းသမွ်ထဲမွာ ဒီတေခါက္ အိမ္ေၿပာင္းတာ အပင္ပန္းဆံုုးပဲ ကိုုယ္ကလည္း ေနသိပ္မေကာင္းေတာ့ေလ။

ေမြးစားအစ္မအိမ္မွာ မနက္စာ၊ ေန ့လည္စာ၊ ညစာစား၊ ေခါင္းအံုုး၊ ေစာင္ေလာက္ပဲ ထုုတ္ၿပီး အနားယူရတယ္။ လက္ဆစ္ေတြေယာင္၊ ခႏၶာကိုုယ္က လႈပ္လိုုက္ရင္ အထဲက ႏွလံုုး၊ အသည္း၊ အဆုုတ္ေတြက လိုုက္လႈပ္သလိုုပဲ နာတယ္။ ႏွလံုုးခုုန္ၿမန္ေနၿပီး အသက္ကိုု ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွဴရတယ္။ စကားကိုု ေလစပ္ေအာင္ မေၿပာႏိုုင္ဘူး။ အသက္ရွင္ရတာ ပင္ပန္းလိုုက္တာ။ နာလြန္းလိုု ့ငိုု ဘုုရားမွာ သစၥာဆိုု။ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုုရားရဲ ့ ပရိတ္ၾကီး ၁၁ သုုတ္၊ ေတာင္တန္းသာသနာၿပ ုုဆရာေတာ္ဘုုရားရဲ ့ ေရဆူပရိတ္ကိုု အၿမဲဖြင့္ထားရတယ္။ လမ္းကိုု ေၿဖးေၿဖးေလးေလွ်ာက္ရတယ္ ေရဘူးအၿမဲေဆာင္ရတယ္။ insomia ၿဖစ္လိုု ့ တညလံုုး အိပ္မေပ်ာ္ဘူးလိုု ့ ထင္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ၃ ၊ ၄ နာရီေလာက္ေတာ့ အိပ္ၿဖစ္တယ္ထင္တယ္။ ခုု somia ၿဖစ္ေနၿပန္ၿပီ ည ၈ နာရီခြဲ၊ ၉  နာရီေလာက္ကတည္းက အိပ္ခ်င္ေနတယ္။ ခုုေတာ့  ေနေတာ္ေတာ္ ေကာင္းလာပါၿပီ ေရဘူးမပါဘဲ ရံုုးတက္လိုု ့ရၿပီ။ အိမ္ေၿပာင္းတာ ၃ ေပါင္က်သြားလိုု ့ ဝိတ္တက္ေအာင္ လုုပ္ေနရတယ္။ ၉၃ ေပါင္ဆိုုေတာ့ အားမရိွဘူး တခုုခုုလုုပ္ၿပီးရင္ အနားယူရတယ္။ ကိုုယ္က ဘယ္ေတာ့မွဝိတ္မက်၊ ဝိတ္က်ဖိုု ့ကိုုလည္း တခါမွမၾကိ ုုးစားခဲ့တဲ့သူ။ ပိန္ေညာင္ေနတဲ့ ကိုုယ္ခႏၶာကိုုယ္ကိုုၾကည့္ၿပီး စိတ္တိုုင္းမက်ဘူး။ ကိုုယ္က အရင္လိုု ၿပည့္ၿပည့္ၿဖိ ုုးၿဖိ ုုးေလး ၿဖစ္ခ်င္တာ။ ကိုုယ္ကတစ္ခန္း၊ အိမ္ရွင္ေတြက တစ္ခန္း။ အိမ္ရွင္ေတြက ကိုုယ့္အေဖအေမအရြယ္နီးပါး လင္မယားနဲ ့ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ သမီး ၂ ေယာက္။ အိမ္ရွင္အမနဲ ့ သမီးႏွစ္ေယာက္က မနက္ ၄ နာရီထ၊ ၅ နာရီဆိုု အလုုပ္သြားၿပီ ဆူရီွဆိုုင္မွာ လုုပ္တယ္။ အိမ္ရွင္ဦးေလးက ေက်ာက္ကပ္မေကာင္းလိုု ့ တပတ္မွာ ၆ ရက္ေလာက္ ေဆးရံုုးမွာသြားၿပီး ေက်ာက္ကပ္ေဆးရတယ္။

မနက္မိုုးလင္းတာနဲ ့ ဧည့္ခန္းထဲက ဆိုုဖာေပၚမွာထိုုင္ၿပီး တရုုတ္ကားေတြကိုု ထိုုင္ၾကည့္တယ္။ ညေန အိမ္ၿပန္ေရာက္တာနဲ ့ တီဗြီဖြင့္ၿပီး တရုုတ္ကားၾကည့္တာ ညအိပ္တဲ့အထိ။ ကိုုယ့္အိပ္ခန္းေရွ ့က ဧည့္ခန္းဆိုုေတာ့ ကိုုယ္အသံမၾကားရေအာင္ တီဗြီကိုု တိုုးတိုုးေလးဖြင့္တယ္။ အင္း ကိုုယ္လည္း အဲဒီအသက္အရြယ္ေရာက္ရင္ တီဗြီေရွ ့မွာထိုုင္ၿပီး ဗီြဒီယိုုကားေတြ ၾကည့္ေနမလား။ ဝိုုင္းကိုု ေၿပာၿပေတာ့ ဝိုုင္းက တကယ့္ကိုု misearable life တဲ့။ အၿပင္ထြက္လည္ဖိုု ့ က်န္းမာေရးကမေကာင္း၊ က်န္းမာေရးေကာင္းရင္ေတာင္ အဂၤလိပ္စကားမေၿပာတတ္၊ ပိုုက္ဆံကလည္း မရိွဆိုုေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာထိုုင္ၿပီး တီဗြီၾကည့္ရံုုမွတပါး အၿခားမရိွ။ ကိုုယ့္တိုုင္းၿပည္မွာဆိုုရင္ေတာ့ အသိမိတ္ေဆြ၊ အမ်ိဳးေတြဆီသြားလည္း၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြား နည္းနည္းေတာ့ လုုပ္စရာရိွေနမွာပဲ။ အေမရိကန္ေတြကေတာ့ အၿငိမ္းစားယူရင္ ကိုုယ့္ဝါသနာပါတာေလးလုုပ္၊ ပင္စင္လစာနဲ ့လည္း ေနဖုုိ ့စားဖိုု ့အဆင္ေၿပ၊ က်န္းမာေရးမေကာင္းရင္ အစိုုးရက ကုုေပးဆိုုေတာ့ စုုေဆာင္းထားရင္ ၿခိ ုုးၿခံေခႊ်တာစြာနဲ ့ အၿငိမ္းစားယူၿပီးမွ ခရီးေတြထြက္ႏိုုင္ေသးတယ္။ မႏွစ္က ပိတ္ရက္ေတြဆိုုရင္ meet up အဖြဲ ့ေတြနဲ ့နယူးေယာက္တခြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ မန္ဘာေတြက မ်ားေသာအားၿဖင့္ အၿငိမ္းစားေတြ မ်ားတယ္။ ကိုုယ္ေနဖူးသမွ်အိမ္ထဲမွာ ဒီအိမ္ပစၥည္းေတြ အရႈပ္ဆံုုးပဲ။ အရင္ေနခဲ့တာက ဂ်ပန္အိမ္ဆိုုေတာ့ ရွင္းလင္းေနတယ္။ နတ္ဆုုနဲ ့ မိုုခ်ီေလးကိုု သတိရမိတယ္။ သူတိုု ့လည္း ကိုုယ့္ကိုု လြမ္းေနမလား။ အိမ္အသစ္က အဆင္ေၿပေပမဲ့ လူမ်ားေတာ့ အိမ္သာၿပသနာ နည္းနည္းရိွတယ္။ ရံုုးမဆင္းခင္ တခါအိမ္သာသြားထားေပမဲ့ ရထား ၁ နာရီစီးၿပီးလိုု ့ အိမ္ေရာက္တဲ့အခါ ရွဴးေပါက္ခ်င္တယ္။

ည ၇ နာရီခြဲေလာက္ကေန ၈ နာရီခြဲေလာက္အထိ အိမ္ရွင္မိသားစုု ၄ ေယာက္က တန္းစီေရခ်ိဳးၾကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ ရွဴးေပါက္ခ်င္ရင္ ေအာင့္ထားရတယ္။ မေအာင့္ႏိုုင္ရင္ အခန္းထဲက ဗန္းေလးမွာ ကိစၥရွင္းရတယ္။ ေၾသာ္ ဂ်ပန္အိမ္ကိုု လြမ္းမိပါဘိ။ ဂ်ပန္အိမ္လိုု အရာအားလံုုး အဆင္ေၿပတဲ့အိမ္ကေတာ့ ရွားပါဘိ။ ကိုုယ့္အတြက္ က်န္းမာေရးက အေရးၾကီးေတာ့ က်န္တာေတြ သည္းခံရတာ့မွာေပါ့။ လူးပက္စ္က ႏွလံုုးနဲ ့ေက်ာက္ကပ္ကိုု တိုုက္တတ္တယ္ အရင္တပတ္တုုန္းက ညည္းႏွလံုုးက ဖလပ္ဖလပ္ၿဖစ္ေနေတာ့ ခုုေတာ့အေကာင္း။ အဲဒီတုုန္းက အားနည္းေနလိုု ့ၿဖစ္မယ္။ ေဒါက္တာထြန္းလင္းညႊန္လိုု ့ ႏွလံုုးအထူးကုု ေဒါက္တာေဒၚခင္စီ သြားၿပေတာ့ ႏွလံုုးခုုန္တာ ၿမန္ေနတယ္ Echo ရိုုက္ရမယ္တဲ့။ ေနမေကာင္း ၂ ခါၿဖစ္ေတာ့မွ ေဆးအသစ္ေသာက္ဖိုု ့ ဆံုုးၿဖတ္လိုုက္တယ္။ လူးပက္စ္က All about medication သင့္ေတာ္တဲ့ေဆးေတြ ့ရင္ သာမန္လူလိုုပဲ ေနထိုုင္သြားႏိုုင္တယ္။ ကိုုယ္လူးပက္စ္ၿဖစ္တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ ကိုုယ့္လူးပက္စ္ကပဲ ၿပင္းတာလား (ဆရာဝန္ကေတာ့ mild လိုု ့ေၿပာတာပဲ)၊ ဆရာဝန္ကပဲ မစြမ္းတာလာေတာ့မသိ ပိုုပိုုဆိုုးလာသလိုုပဲ။ ၂၃ ေပါင္ က်သြားတာ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာေတာ့ မဟုုတ္ဘူး။ ဧၿပီလမွာ ေမြးစားအစ္မရဲ ့ သမီးၿပတဲ့ ဆရာဝန္နဲ ့ၿပဖိုု ့ စီစဥ္ထားတယ္။ ၿပၾကည့္တာေပါ့ေလ ၃ လေလာက္ဆိုုရင္ပဲ ဆရာဝန္ စြမ္းမစြမ္း သိႏိုု္င္ပါတယ္။ တိုုက္ေအာက္က Laundary Room မွာ အဝတ္သြားေလွ်ာ္ေတာ့ အစ္ကိုုၾကီးတစ္ေယာက္နဲ ့ဆံုုတယ္။ အရင္တိုုက္မွာတုုန္းက အေၾကြေစ ့သံုုးၿပီး ခုုတိုုက္က ကဒ္သံုုးေတာ့ မလုုပ္တတ္တာကိုု အဲဒီအစ္ကိုုကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ရွင္းၿပတယ္။ အစကေတာ့ အဂၤလိပ္လိုုေၿပာေနတာ ေနာက္ေတာ့ ၿမန္မာလားဆိုုေတာ့ အင္း။

အကိုု ့ကိုု ေမြးစားအကိုုရဲ ့အေဖ ၁ လၿပည့္အလႈလုုပ္ေတာ့ ဆံုုဖူးပါတယ္ အကိုု ့မိန္းမမွာ လူးပက္စ္ရိွတယ္။ အဲဒီတုုန္းက ေမြးစားအကိုုက သူ ့သမီးနဲ ့ကိုုယ့္ကိုု လူးပက္စ္ေတြလိုု ့ မိတ္ဆက္ေပးဖူးတာကိုုး။ မွတ္မိၿပီ အကိုု ့မိန္းမ ေနေကာင္းလား ကီမိုုသြင္းလိုုက္တာ သက္သာလာတယ္ ဘယ္ဆရာဝန္နဲ ့ ၿပေနလဲ။ အကိုု ့မိန္းမ ဒီတိုုက္ကိုု စေရာက္တုုန္းက ဒီမွာ အဝတ္တခါေလွ်ာ္တာ flare up ၿဖစ္သြားတယ္။ flare up ဆိုုတာ လူးပက္စ္ active ၿဖစ္တာကုုိ ဆိုုလိုုပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာဝန္က သူ ့ေက်ာကုုန္းမွာ ဇကာေပါက္ကပ္ တပတ္ၾကာလိုု ့ ၿပန္ခြာေတာ့ အဲဒီဇကာမွာ chemical ေတြေတြ ့တယ္။ အဲဒီ chemical ေတြက လူးပက္စ္ကိုု ပိုုဆိုုးေစတယ္ အဲဒါေၾကာင့္ အကိုု အဝတ္ေလွ်ာ္ဖိုု ့တာဝန္ယူရတယ္။ ပန္းကန္ေဆးရင္လည္း လက္အိတ္နဲ ့ေဆး၊ ဒါမွမဟုုတ္ ပန္းကန္းေဆးစက္နဲ ့ေဆး။ အခုုအိမ္မွာ ပန္းကန္ေဆးစက္ မရိွဘူး။ ဂ်ပန္အိမ္မွာတုုန္းက ပန္းကန္ေဆးစက္ ရိွတာေတာင္ ကိုုယ္က မသံုုးဘူး။ အကိုု ့မိန္းမကေတာ့ ေက်ာက္ကပ္ကိုု ထိတယ္ ဆီးထဲမွာ ပရိုုတင္းေတြမ်ားလိုု ့ သြားၿပရေသးတယ္။ butterfly rash ၿဖစ္တယ္။ ကိုုယ့္ butterfly rash က ေတာ္ေတာ္ဆိုုးတယ္ ခုုထိ မ်က္ႏွာမွာ မည္းမည္းေတြ က်န္ေနတုုန္း ခုုထိ ေဆးလိမ္းေနရတုုန္း။ အလုုပ္လုုပ္ေနတုုန္းလား အကိုု ့မိန္းမကေတာ့ အလုုပ္ကေန ထြက္လိုုက္ရတယ္။ အင္း လုုပ္ေနတယ္ အိမ္မွာေနရင္ ပိုုကိုုက္ခဲတယ္။ အေတာ္ၾကီးေနမေကာင္းေတာ့မွ ခြင့္ယူတယ္။ ကိုုယ့္အလုုပ္ကလည္း ခႏၶာကိုုယ္အားကိုု သိပ္သံုုးစရာမလိုုဘဲ ကြန္ပ်ဴတာေရွ ့ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုုင္ စဥ္းစားရတဲ့အလုုပ္မိုု ့သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ဒီလိုုပဲ လႈပ္တုုပ္လႈပ္တုုပ္ ေႏွးစိေႏွးစိနဲ ့ေတာ့ သြားေနတာပဲ။

အကိုု ့မိန္းမက တရားထိုုင္တယ္။ ကိုုယ္လည္း အရင္က မနက္ ၅ နာရီခြဲကေန ၆ နာရီခြဲအထိ တရားထိုုင္တယ္။ စထိုုင္ခါစက မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ဆိုု ေၿခေထာက္ေတြ နာလာတယ္။ ခုုေတာ့ ၁ နာရီလံုုးလံုုး မနာမက်င္ဘဲ ထိုုင္ႏိုုင္ၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ႏွာသီးဝကေလကိုု မွတ္ႏိုုင္တာ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ တရားထိုုင္ရင္ ဦးေႏွာက္ကေန နာက်င္တာေတြ သက္သာေစတဲ့ဓာတ္တမ်ိဳး ထုုတ္ေပးတယ္တဲ့ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကစာအုုပ္မွာ ဖတ္လိုုက္ရတာ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တရားထိုုင္တာ ေကာင္းတဲ့အလုုပ္ပါပဲ။ ခုုေတာ့ မထိုုင္ၿဖစ္ဘူး။ ညဖက္အိပ္မေပ်ာ္ရင္ လက္ကိုုခ်လိုုက္၊ ရင္ဘတ္ေပၚတင္လိုုက္၊ ေၿခေထာက္ကိုုေကြးလိုုက္၊ ဆန္ ့လိုုက္နဲ ့ တရားမွတ္ဖိုု ့ေနေနသာသာ နာတာကိုုပဲ စိတ္ေရာက္ေနေတာ့ေလ။ အသက္ထြက္ခါနီးခ်ိန္ဆိုု အင္မတန္နာက်င္မွာ ဘယ္လိုုလုုပ္ၿပီးမ်ား တရားမွတ္ႏိုုင္ပါ့မလဲေနာ္။ တရားအေလ့အက်င့္ရိွတဲ့သူမွပဲ နာက်င္တဲ့ေဝဒနာကိုု ခံစားခ်ိန္မွာ တရားမွတ္ႏိုုင္ပါ။ လူးပက္စ္ active ၿဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ တေယာက္တည္းေနရတာမွာ ခက္ခဲမွပဲ။ ဟုုတ္တယ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီ မီးက မပိတ္ရေသးဘူး။ စားဖိုု ့ေသာက္ဖိုု ့လည္း တေယာက္တည္း လုုပ္ရတယ္။ ပင္ပန္းေနေပမဲ့လည္း စားစရာမရိွၿဖစ္မွာစိုုးလိုု ့ ေစ်းဝယ္ရတယ္။ လူးပက္စ္သမားေတြက မိသားစုု၊ မိတ္ေဆြ အကူအညီမယူလိုု ့ မရဘူး အဲဒါေၾကာင့္ ေၿပာင္းလာတာ။ ေဆးခန္းမွာ လူးပက္စ္သမားေတြမွ အမ်ားၾကီး ရြယ္စံုုဆိုုဒ္စံုု။ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္ ကေလးမေလး မ်က္ႏွာကေလးကလည္း ခ်စ္စရာေလး အေဖၚလိုုက္လာေပးတယ္ ထင္ေနတာ လူးပက္စ္ၿဖစ္ေနတာတဲ့။

ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္း ဗီယက္နမ္မေလး မိုုင္းဖန္ လူးပက္စ္ရိွတယ္။ ခုု ကိုုယ္ဝန္ ၂ လ ကိုုယ္ဝန္က သူ ့ကိုု ပိုုၿပီး strong ၿဖစ္ေစတယ္ဆိုုပဲ မိခင္စိတ္ေၾကာင့္ေနမွာ။ စတိတ္မွာမိုု ့ ေတာ္ေသးတယ္ေနာ္ medicare ေဆးအလကားကုုခြင့္ရလိုု ့ ၿမန္မာၿပည္မွာဆိုု ကုုႏိုုင္မွာမဟုုတ္ဘူး။ စတိတ္မွာက ဂရင္းကဒ္သမား၊ low income family ဝင္ေငြနည္းတဲ့ မိသားစုုဆိုုရင္ medicare ေလွ်ာက္လိုု ့ရပါတယ္။ အဲဒီ ဂရင္းကဒ္ရဲ ့ မိဘေတြဟာလည္း ေဆးအလကားကုုခြင့္ ရိွပါတယ္။ စင္တီးဇင္ၿဖစ္သြားရင္ ေမာင္ႏွမေတြကိုု ေခၚလိုု ့ရတယ္ ၈ ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာပါသတဲ့။ ကိုုယ္ကေတာ့ ဂရင္းကဒ္လည္းမဟုုတ္ေတာ့ medicare ေလွ်ာက္လိုု ့မရဘူး။ အလုုပ္ထြက္ၿပီး နားဖိုု ့ေၿပာၾကေပမဲ့ အလုုပ္ထြက္ရင္ ကိုုယ့္ေနစားက်န္းမာေရးစရိတ္ ဘယ္သူေပးမလဲ။ ဂရင္းကဒ္ေလွ်ာက္ေနတုုန္းဆိုုေတာ့ အလုုပ္ထြက္လိုု ့ မၿဖစ္ၿပန္ဘူး။ အလုုပ္လုုပ္ေနမွ ကိုုယ္စားခ်င္တာ၊ ကိုုယ္ဝတ္ခ်င္တာ၊ လႈခ်င္တာေလး လႈႏိုုင္မွာကိုုး။ ကိုုယ္နဲ ့ကိုုက္တဲ့ေဆး၊ ဆရာဝန္ေတြ ့ၿပီး က်န္းမာလာဖိုု ့ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပဲေလ။

စန္းထြန္း
မတ္ ၂၀၊ ၂၀၁၆။

ေရးခဲ့ၿပီးတာက
Living with Lupus - 1
Living with Lupus - 2