ယူအက္စ္သြား ေတာလား - ၁

ဇြန္ ၁၅ ညသန္းေခါင္ ရန္ကုုန္ႏိုုင္ငံတကာ ေလဆိပ္ကေန ထြက္ခြာလာတဲ့ ေလယာဥ္ဟာ ၃ နာရီ ၾကာၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ေဟာင္ေကာင္ေလဆိပ္ကိုု ဆိုုက္ပါတယ္။ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုုင္လိုု ့ မဟုုတ္ဘဲ တာမင္နယ္ေတြမွာ ဂိတ္ေၿပာင္းရတဲ့အခါ အခက္အခဲၿဖစ္မွာစိုုးလိုု ့ ဝွီးခ်ဲဆားဗစ္ ယူထားတာ ဝွီးခ်ဲသမားက ေရာက္မလာေသးဘူး။ ေလယာဥ္ေပၚက ၿမန္မာေတြကိုု ဘယ္သြားမွာလဲလိုု ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ နယူးေယာက္ဆိုုတာနဲ ့ သူတိုု ့ေနာက္ လိုုက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ နယူးေယာက္ကိုုသြားမယ့္ သေဘၤာသားအန္ကယ္ၾကီးနဲ ့ အသိမိတ္ေဆြၿဖစ္ သူကပဲ ဝိုုင္ဖိုုင္ခ်ိတ္ေပးေတာ့ ဗိုုင္ဘာကေနတဆင့္ စကားေၿပာၿပီးမွပဲ စိတ္ေအးသြားေတာ့တယ္။ အေဖက ႏိုုင္ငံၿခားတိုုင္းၿပည္ေတြကိုု သြားေနတာပဲ သမီးရယ္ စိတ္မပူပါနဲ ့တဲ့။ အေရွ ့ေတာင္အာရွဖက္က ႏိုုင္ငံေတြကိုု အေဖတိုု ့က ကြ်န္မထက္ေတာင္ ေရာက္ဖူးေသးတယ္။ ကြ်န္မက ေဟာင္ေကာင္၊ မကာအိုု၊ အင္ဒိုုနီးရွား ဘာတန္ပဲ ေရာက္ဖူးတယ္။ အေဖတိုု ့က စကၤာပူ၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုုနီးရွား၊ ထိုုင္း၊ အိႏိၵယ၊ နီေပါ၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ဗီယက္နမ္ ေရာက္ဖူးတယ္။ စိတ္မပူနဲ ့ ေၿပာေပမယ့္ စိတ္ပူရတာပါပဲ။ ထမင္းနဲ ့ ၾကက္သားေပးပါ၊ ေက်းဇူးၿပ ုု၍ ဝိုုင္ဖိုုင္ခ်ိတ္ေပးပါ၊ ေရတစ္ခြက္ ေပးပါ၊ ေဖာင္ၿဖည့္ေပးပါ အဂၤလိပ္လိုုတေၾကာင္း၊ ၿမန္မာလိုုတေၾကာင္း ေရးေပးထားတဲ့ စာရြက္ေလးက ေတာ္ေတာ္အသံုုးဝင္တယ္။

ေဟာင္ေကာင္ေလဆိပ္မွာ နယူးေယာက္ေလယာဥ္ ေစာင့္ဆိုုင္းေနစဥ္

ေဟာင္ေကာင္ကေန နယူးေယာက္ကိုု ၁၉  နာရီနီးပါးေလာက္ စီးရပါတယ္။ ကြ်န္မ ယူအက္စ္ကိုု လာတုုန္းက အိပ္လိုုက္၊ သယ္လာတဲ့ စာအုုပ္ေတြဖတ္လိုုက္၊ ဟိုုဖက္လွည့္အိပ္လိုုက္၊ ဒီဖက္လွည့္အိပ္လိုုက္နဲ ့ တင္ပါးတစ္ၿခမ္းေတာင္ ပိန္သြားသလား မွတ္ရတယ္။ အေဖတိုု ့ ဘယ္လိုုေနလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒီလိုုပဲ လမ္းေလွ်ာက္လိုုက္၊ အိပ္လိုုက္၊ ႏိုုးလိုုက္ေပါ့တဲ့။ ေဘးနားက အာဖရိကန္အေမရိကန္ (ဘလက္ဆိုုတဲ့ စကားလံုုးကိုု တခါတေလ သံုုးႏႈန္းေပမဲ့ နီးဂရိုုးလိုု ့ေတာ့ လံုုးဝမေၿပာရပါဘူး။ discrimination အဆင့္အတန္း ခြဲၿခားရာေရာက္လိုု ့ အာဖရိကန္အေမရိကန္လိုု ့ ေခၚေဝၚရပါတယ္) တစ္ေယာက္ကိုု ေဖာင္ၿဖည့္ခိုုင္းေတာ့ တေနရာမွာ မၿဖည့္တတ္လိုု ့ သေဘာၤသားအစ္ကိုုၾကီးကိုု သြားၿဖည့္ခိုုင္းရတယ္။ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာဝင္ေတာ့ ကြ်န္မေရးေပးလိုုက္တဲ့ စာရြက္ေလးကိုု ေပးလိုုက္တယ္။ သမီး ဘြဲ ့ႏွင္းသဘင္တက္ဖိုု ့ လာတာပါ သံုုးလေလာက္ေနခ်င္ပါတယ္ဆိုုတဲ့ စာေၾကာင္းကိုု ေတြ ့လိုု ့နဲ ့ တူပါရဲ ့ဘာမွမမးဘူး ဒုုန္းဆိုုၿပီး ၆ လ ဗီဇာ ထုုေပးလိုုက္တယ္။ ကြ်န္မအသိမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္မွာေတာ့ သူ ့မဂၤလာပြဲတက္ဖိုု ့ သူ ့မိဘေတြ ရန္ကုုန္ကေန နယူးေယာက္ကိုုလာတာ  ကာတာမွာလား၊ ဒိုုဟာမွာလား မသိ POE ဗီဇာထုုေပးတာ အေမရိကန္ဗီဇာထဲကအတိုုင္း ထုုေပးလိုုက္လိုု ့ ၁ လပဲ ရတယ္။ အေမရိကန္ေၿမေပၚမွာ မဟုုတ္ဘဲ အေမရိကန္ဗီဇာ ထုုတ္ေပးတဲ့ေနရာ ၆ ေနရာေလာက္ ရိွပါတယ္တဲ့။ POE ဗီဇာထုုတ္ေပးၿပီးၿပီဆိုုေတာ့ အေမရိကန္ေၿမေပၚေရာက္တဲ့အခါ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာ ၿဖတ္စရာမလိုုေတာ့ဘူးတဲ့။

အဆင္ေၿပေၿပ ေခ်ာေခ်ာေမြ ့ေမြ ့ နယူးေယာက္ JFK ေလဆိပ္ကိုု ေရာက္လာခ်ိန္

ပံုုမွန္ဆိုု အလည္ဗီဇာကိုု ၆ လ ထုုေပးရမွာ အဲဒီလူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရး အရာရိွက ဂဂ်ိဳးဂေၾကာင္လုုပ္လိုု ့ တလပဲ ထုုေပးလိုုက္တယ္။ ဗီဇာရတာက ၁ လ၊ ေနမွာက ၁ လခြဲဆိုုေတာ့ အိုုဗာစေတးၿဖစ္မွာ စိတ္ပူၿပီး အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးနဲ ့ဗီဇာဆားဗစ္ရံုုးကိုု ဖုုန္းေတြဆက္၊ အီးေမးလ္ေတြပိုု ့ေတာ့ အေမရိကန္ေၿမေပၚမွာ ဗီဇာကုုန္သြားလိုု ့ ထက္တိုုးထားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆက္ေနလိုု ့ရပါတယ္ စိတ္မပူပါနဲ ့တဲ့။ စကၤာပူမွာေနခဲ့သူဆိုုေတာ့ ၾကိမ္ဒဏ္ေပးတဲ့ အိုုဗာစေတးေတာ့ ေၾကာက္တယ္။ သူ ဝယ္တဲ့ေလေၾကာင္းလိုုင္းက Etihad တဲ့။ အဲဒီေလေၾကာင္းလိုုင္းကိုု မဝယ္နဲ ့တဲ့ ရီကြန္မန္း ေပးရွာတယ္။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္း ေၿပာၿပေတာ့မွပဲ POE ဆိုုတာ ၾကားဖူးသြားေတာ့တယ္။ အြန္လိုုင္းကေနရွာေတာ့ ကိုုရီးယန္းအဲလ္ Korean Air ၊ ကေသးပစိဖိတ္ Cathay Pacific ေတြက ထရန္စစ္တစ္ခုုတည္း ၂၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ ေပးရတယ္။ Sun Far ကုုမၺဏီကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ ေဟာင္ေကာင္ထရန္စစ္ ကေသးပစိဖိတ္ ၁၁၂၂  တဲ့။ ကြ်န္မတိုု ့ရွာသမွ်ထဲမွာ အဲဒါအသက္သာဆံုုးပဲ ဇြန္ ၁၅ ရက္ ေနာက္ပိုုင္းဆိုု ေလယာဥ္လက္မွတ္ သက္သာတယ္ဆိုုလိုု ့ ဇြန္ ၁၅ ရက္ကိုု ဘြတ္ထားလိုု ့ ဇြန္ ၁၆ ရက္ကိုု ၿပန္ေၿပာင္းရတယ္။ ဇြန္ ၁၅ ရက္ တနလၤာေန ့က အိမ္ရွင္ေတြ နားရက္ဆိုုေတာ့ အေႏွာင့္အယွက္ မၿဖစ္ေစခ်င္လိုု ့။ ကြ်န္မ လာတုုန္းကဆိုု ယူႏိုုက္တက္အဲယားလိုုင္း ၁၅၀၀ ေတာင္ ေပးရတယ္ ေက်ာင္းေတြဖြင့္ခ်ိန္မိုု ့ ေစ်းၾကီးတယ္။

ေရာ္ခါဖယ္လာစင္တာ
ေရာ္ခါဖယ္လာ ေအာ့ဖ္စာေဗးရွင္းဒက္ခ္က ၾကည့္ရင္ အဲဒါေတြ ၿမင္ရတယ္

မေတြ ့တာ ငါးႏွစ္ေတာင္ရိွၿပီဆိုုေတာ့ ဝမ္းသာအားရ မ်က္ရည္ဝဲမိတယ္ ဝမ္းသာလိုု ့က်တဲ့ မ်က္ရည္ဆိုုပါေတာ့။ ပတ္စ္ပိုု ့ကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ဗီဇာ ၆ လ ရတယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ ့ ေန ့လည္စာစား၊ ဧည့္ခန္းထဲမွာ အိပ္ယာၿပင္၊ အေဖတိုု ့က အနားယူ ကြ်န္မက ေဆးခန္းေၿပးရတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးခါစ ပုုဝါနဲ ့ အတိုုက္ၾကမ္းသြားရင္ ပြန္းပဲ့သြားသလိုုမ်ိဳး အနီကြက္ေတြ လက္မွာေပၚလာ၊ ညာဖက္မ်က္ခံုုးေမႊးမွာ အနာၿဖစ္၊ ညဖက္နဖူးေထာင့္နားမွာ အသားအေရေတြေၿခာက္ၿပီး အဖတ္ဖတ္ကြာလိုု ့ လူးပက္စ္ဆရာဝန္နဲ ့ သြားၿပတာ လူးပက္စ္နဲ ့ မဆိုုင္ဘူးတဲ့ အေရၿပားဆရာဝန္နဲ ့ သြားၿပတဲ့။ အေရၿပားဆရာဝန္မက လူးပက္စ္ေၾကာင့္ ၿဖစ္တာတဲ့ လိမ္းေဆးေပးလိုုက္တယ္။ ေပါင္မွာ အေရၾကည္ဖုုေလးေတြက chicken pox တဲ့ ဗိုုင္းရပ္စ္ေၾကာင့္ ၿဖစ္တာတဲ့။ ေနာက္ေန ့က်ေတာ့ မီးေလာင္ဖုုလိုုမ်ိဳး ဒူးနားမွာ ပ်ံ ့လာတယ္။ အရည္ၾကည္ဖုုေတြေပါက္ရင္ အေတာ္နာမွာ။ ပိန္သြားတဲ့ ကြ်န္မကိုုၾကည့္ၿပီး အေဖတိုု ့က စိတ္မေကာင္းၿဖစ္တယ္။ အရင္တုုန္းက ဝဝတုုတ္တုုတ္ေလး၊ သြက္လိုုက္တာမွ ပ်ံေနသလားေတာင္ ထင္ရတယ္၊ လုုပ္မယ္ကိုုင္မယ္ ဆိုုတာခ်ည္းပဲ၊ အကုုန္စားတယ္၊ ေစ်းသြားရင္ ဆြဲၿခင္းေတာင္း၊ အေလးအပင္မွန္သမွ် ကြ်န္မ အကုုန္သယ္တယ္။ ခုုေတာ့ တၿခားစီ ၿဖစ္သြားၿပီး လူကလည္း ပိန္ေညာင္ေနတာပဲ အရင္တုုန္းကထက္ တၿခမ္းသာသာ၊ လမ္းေလွ်ာက္တာေႏွးေႏွး၊ အေလးအပင္ မ,မႏိုုင္၊ ဟိုုဟာမစားခ်င္၊ ဒီဟာမစားခ်င္နဲ ့။

တိုုင္းစကြဲယား...
တိုုင္းစကြဲယား...အဲဒီတိုုင္ခံုုေအာက္က ဘုုေလးမွာ ဘေရာ့ေဝးလက္မွတ္ေတြ ေရာင္းပါတယ္

အစကေတာ့ ေခါက္လိုု ့ရတဲ့ေမြ ့ယာ၊ ေလေမြ ့ယာ ဝယ္မလားမွတ္တယ္။ အေဖတိုု ့က ဖ်ာနဲ ့ပဲ အိပ္ေနက်လူေတြဆိုုေတာ့ ေမြ ့ယာနဲ ့ အိပ္ပါ့မလား၊ ေမြ ့ယာမဝယ္နဲ ့၊ comforter နဲ ့ အရင္အိပ္ၾကည့္ဦး၊ ေက်ာနာတယ္ဆိုုမွ ေမြ ့ယာဝယ္ဆိုုတဲ့ မၾကီးေၿပာတာ မွန္တယ္။ comforter နဲ ့တင္ လံုုေလာက္ပါသတဲ့ ပထမဆံုုးစေရာက္တဲ့ေန ့က အေဖ၊ အေမတိုု ့ၾကားမွာ ဝင္အိပ္ၿပီး စကားေတြေၿပာ၊ အတူတူအိပ္မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးထားတာ ေက်ာကနာလာတာနဲ ့ ကြ်န္မအခန္းထဲက ကုုတင္ကိုု ၿပန္ေၿပးရတယ္။ ေနာက္ေန ့မွာ အေဖတိုု ့ကိုု ေရာ္ခါဖယ္လာစင္တာကိုု ေခၚသြားတယ္။ ခရစ္စမတ္ခ်ိန္ဆိုု ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ၾကီးရိွၿပီး အၿမဲၾကိတ္ၾကိတ္ တိုုးေနတတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုုေပါ့။ အခုုလည္း ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုးေနတာပါပဲ။ ၃၄ လမ္းက Skechers မွာ အေဖ့အတြက္ ဖိနပ္ဝယ္၊ အင္ပါယာစတိတ္အေဆာက္အဦးနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္။ ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္ဆိုုေတာ့ လူေတြမ်ားလြန္းလိုု ့ လူမကြဲေအာင္ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ကပ္ထားလိုု ့ မွာထားရတယ္။ စတားဘာ့ခ္ေကာ္ဖီဆိုုင္ကိုုေတြ ့ေတာ့ အေဖက စကၤာပူက အဲဒီဆိုုင္မွာ ေသာက္တဲ့ဘာဘယ္တီးက သိပ္ေကာင္းတာပဲဆိုုလိုု ့ စတားဘာ့ခ္မွာ ဘာဘယ္တီး မရိွပါဘူး။ ကြ်န္မမ်ား မသိတာလားဆိုုၿပီး ရွာၾကည့္ၿပီး အိုုက္စ္ေကာ္ဖီနဲ ့ လီမြန္နိတ္ မွာလိုုက္တယ္။ လီမြန္နိတ္က မဆိုုးေပမဲ့ အိုုက္စ္ေကာ္ဖီက ခါးလြန္းလိုု ့ ဝဲပစ္လိုုက္ရတယ္။ ကြ်န္မက ခါးလြန္းတဲ့ေကာ္ဖီကိုု မၾကိ ုုက္ဘူး အက္စ္ဖရက္ဆိုုေသာက္ၿပီးရင္ ရင္တုုန္တတ္လိုု ့ ေကာ္ဖီခါးခါးဆိုု ေဝးေဝးကေရွာင္ရတယ္။

တိုုင္းစကြဲယား

စတားဘာ့ခ္မွာ ကြ်န္မေသာက္ႏိုုင္တာက ဗီနီလာလက္ေတးနဲ ့ မိုုကာ။ မၾကီးကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ စကၤာပူမွာ Share Tea ဆိုုတာ ရိွတယ္ အေဖ သိပ္ၾကိ ုုက္တာပဲတဲ့။ တိုုင္းစကြဲမွာ အရုုပ္ေတြ ဝတ္ထားတဲ့သူေတြကိုု သြားမၾကည့္နဲ ့ေနာ္၊ သူတိုု ့က အတင္းလာၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရင္ ပိုုက္ဆံေပးရတယ္။ အေပၚဗလာက်င္းထားၿပီး အေမရိကန္အလံ ၿခယ္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးေတြေတြ ့ေတာ့ အေဖ သူတိုု ့နဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္မလားေမးေတာ့ မရိုုက္ပါဘူးတဲ့။ အေဖတိုု ့မွာ အံ့ေတြၾသလိုု ့ ဒီလိုုမ်ိဳးနဲ ့ ပိုုက္ဆံရွာလိုု ့ရပါလားေပါ့။ တိုုင္းစကြဲယားမွာ စုုစုုရံုုးရံုုး ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုးေနတဲ့ တေနရာရိွတယ္။ တီဗြီမွန္သားၿပင္ၾကီးေရွ ့မွာ ရပ္ေနတဲ့လူေတြကိုု တီဗြီမွာ ၿမင္ရတယ္ အားလံုုးက လက္ၿပႏႈတ္ဆက္ၾကၿပီး တီဗြီဖန္သားၿပင္မွာ ကိုုယ့္ပံုုကိုုယ္ရွာၾကတယ္။ ရယ္ဒီဆိုုရင္ ကစ္ေပးၾက အဲဒီပံုုေတြကိုု တီဗြီဖန္သားၿပင္မွာ ၿမင္ရေတာ့ တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ ့ေပါ့။ ကြ်န္မတိုု ့ေတာင္ ဝင္ၿပီး တဝါးဝါး တဟားဟားၾကေသးတယ္။ ဘေရာ့ေဝးစ္လက္မွတ္ေတြေရာင္းတဲ့ ခံုုအၿမင့္မွာ အနားယူၿပီး တိုုင္းစကြဲယားကိုု ေငးၾကတယ္။ လူေတြတန္းစီေနၾကတာ ဘာအတြက္လဲလိုု ့ေမးေတာ့ ဘေရာ့ေဝးၿပဇာတ္အေၾကာင္း ရွင္းၿပရေသးတယ္။ ဘေရာ့ေဝးၿပဇာတ္ဆိုုတာ တကယ္ဆိုုတီး အင္မတန္ ၾကည့္လိုု ့ေကာင္း၊ နာမည္ၾကီး၊ နယူးေယာက္မွာပဲရိွတဲ့ အရာတစ္ခုုေပါ့။ ဝိုုင္းတိုု ့ရံုုးက ဒစ္စေကာင့္နဲ ့ The longest running broadway show in history လိုု ့ တင္စားခံရတဲ့ The Phamton of the Opera ဘေရာ့ေဝးၿပဇာတ္ ၾကည့္ဖူးတယ္။

အင္ပါယာစတိတ္အေဆာက္အဦး

ေနရာကေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့ အေပၚဆံုုးထပ္ ေနာက္ဆံုုးနားမွာ။ ဝိုုင္းေရ မွန္ေၿပာင္းတိုု ့၊ မွန္ဘီလူးတိုု ့ ယူလာရမယ္ထင္တာ ၿမင္ရသားပဲ။ ဘေရာ့ေဝးၿပဇာတ္ ေကာင္းလြန္းလိုု ့ ဒစ္စေကာင့္ရရင္ ဘေရာ့ေဝးၿပဇာတ္ ၾကည့္ခ်င္တယ္ ၿဖစ္သြားေရာ။ The lion king ဆိုုတာ အင္မတန္ နာမည္ၾကီးတယ္ ဘယ္ေတာ့မွ ဒစ္စေကာင့္ မခ်ဘူး။ မိုုးေမွ်ာ္တိုုက္ေတြကိုု ေမာ္ၾကည့္လိုုက္၊ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုုက္၊ လူေတြၾကားထဲ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုးလိုုက္နဲ ့ နယူးေယာက္ ပထမဆံုုး အေတြ ့အၾကံ ုုက မိုုးေမွ်ာ္တိုုက္ေတြမ်ားတယ္၊ လူေတြမ်ားတယ္၊ ရထားေတြမ်ားတယ္၊ အဲ လမ္းလည္းအေတာ္ ေလွ်ာက္ရတယ္။ လူးပက္စ္ေၾကာင့္ ေၿခေထာက္နာေနလိုု ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ စိတ္မပါ၊ ကြ်န္မက ကင္မရာမန္းဆိုုေတာ့ ကြ်န္မပံုုေတြ သိပ္မရိွဘူး။ မၾကီးက ဆဲလ္ဖီစတစ္ ဝယ္ၿပီးရိုုက္ခိုုင္းေပမဲ့ ဝယ္လာတဲ့ ဆဲလ္ဖီစတစ္က မေကာင္း၊ ကြ်န္မကလည္း ဆဲလ္ဖီသိပ္မၾကိ ုုက္ေတာ့ မရိုုက္ၿဖစ္ဘူး။ အေဖက ခုုမွအိုုင္ပတ္နဲ ့ ရိုုက္တတ္ခါစဆိုုေတာ့ ဓာတ္ပံုုေတြက သိပ္မေကာင္း။ ရႈခင္းပံုုေတြရိုုက္တာ နည္းသြားလိုု ့ အေဖ၊ အေမတိုု ့ပါတဲ့ ဓာတ္ပံုုေတြပဲ တင္လိုုက္ပါတယ္။ ကြ်န္မမိဘေတြပံုုကိုုေဖ်ာက္ၿပီး ေနာက္ကရႈခင္းကိုု ၾကည့္ပါေနာ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြတုုန္းက ဝါရွင္တန္ဒီစီ၊ ဖီလာဒဲပီးယား၊ ႏိုုင္အာဂရာသြားေတာလားေတြကိုု ေရးတင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကြ်န္မမိဘေတြနဲ ့ ဝါရွင္တန္ဒီစီ၊ ဖီလာဒဲပီးယား၊ ႏိုုင္အာဂရာေရတံခြန္ဆီ သြားလည္တဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ အပိုုင္း ၂ အေနနဲ ့ ေရးတင္ပါဦးမယ္။

စန္းထြန္း
ဇူလိႈင္ ၂၉ ၊ ၂၀၁၅။

3 comments:

Anonymous said...

မိဘေတြပံုုတဲြျမင္ရတာၾကည္ႏူးစရာပါစန္းထြန္းေလးေရ။
အတူတူပဲၾကည့္ပါတယ္။
ခုုေတာ့ေပ်ာ္ေနမွာေပါ့။
ျပန္သြားခါစဆုုိေနတတ္မွာမဟုုတ္ဘူး။ လြမ္းေနမွာေနာ္။
မမအုုိင္အိုုရာ

mabaydar said...

ဒီဘေလာ့ကို ခုမွ ပထမဆံုးေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ယူအက္စ္သြား ေတာလား ပိုစ့္ကိုေတြ႔ျပီး စိတ္၀င္တစား လာဖတ္သြားပါတယ္။ POE Visa အေၾကာင္း ခုမွ တေစ့တေစာင္းသိရလို႔ ဗဟုသုတရပါတယ္။ သိပ္နားမရွင္းတာက တကယ္လို႔ ဗီဇာကုန္ စေတးေက်ာ္ရင္ ဘာမွ မျဖစ္ဖူးဆိုတာ စကၤာပူလို ၾကိမ္ဒဏ္မေပးဘူးဆိုေပမဲ့ ျပန္အထြက္က်ရင္ ဘာေတြလုပ္ ဘယ္လို စီစဥ္ဖို႔ လိုလဲဆိုတာ မေတြးတတ္ျဖစ္မိတယ္။ မဟုတ္ရင္ ဗီဇာသက္တမ္းဆိုတာၾကီးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာအဓိပၸါယ္မွ မရွိျဖစ္သြားမွာလို႔ ထင္မိတယ္။

စကၤာပူက စတားဘာခ့္မွာလဲ ဘာဘယ္တီး မေရာင္းပါဘူး။ တစ္ဆိုင္ဆိုင္နဲ႔ မွားတာျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ မေဗဒါလဲ စတားဘာခ့္မွာ မိုကာ၊ လက္ေတးနဲ႔ ခ်ိဳတဲ့ ဖရက္ပက္ခ်ီနိုပဲ ေသာက္ႏုိင္တယ္။ တူတူပဲ။ ဒါနဲ႔ အဲ့က စတားဘာခ့္မွာက်ေတာ့ tips ေပးရလား? US မွာက Tips မေပးမေနရ culture ရွိတယ္ၾကားဖူးလို႔။

အေပၚဗလာက်င္းထားၿပီး အေမရိကန္အလံ ၿခယ္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ေတာ့ ဓာတ္ပံုတြဲရုိက္ခ်င္သား။ ပိုက္ဆံက ေစတနာရွိသလေလာက္လား။ ဘယ္ေလာက္အနည္းဆံုးေပးရလဲ မသိဘူးေနာ္။

အေဖနဲ႔ အေမပံုေတြေရာ ရွဳခင္းပံုေတြေရာ အကုန္ တူတူေရာၾကည့္သြားပါတယ္။

San Htun said...

အလည္ဗီဇာ ကုုန္သြားၿပီး ထပ္တိုုးထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အိုုဗာစေတး ၿဖစ္မယ္မထင္ဘူး...ယူအက္စ္က စတားဘာ့ခ္ေတြမွာ တစ္ဖ္မေပးရဘူး...take out လိုု ့ေခၚတဲ့ အၿပင္ကိုု ယူသြားမယ္ဆိုုရင္လည္း တစ္ဖ္မေပးရဘူး...ယူအက္စ္မွာေတာ့ တကၠစီစီးတာ၊ စားေသာက္ဆိုုင္၊ အလွၿပင္ဆိုုင္၊ အစားအေသာက္ေတြ လာပိုု ့တဲ့အခါ တစ္ဖ္ မေပးမေန ေပးရပါတယ္...တစ္ဖ္ဆိုုတာ သူတိုု ့ဆားဗစ္ကိုု ဆုုခ်တာတဲ့...ဝိတ္တာ ဆိုုပါေတာ့ minimum wages အေၿခခံလစာနည္းေတာ့ ကာစတာမာဆီက တစ္ဖ္ကသာ သူတိုု ့အပိုုဝင္ေငြ...တစ္ဖ္ကလည္း ၿပည္နယ္ေပၚ မူတည္ပါတယ္...ကန္တက္ကီ၊ အိုုင္အိုုဝါ အလယ္ပိုုင္းေဒသေတြဆိုုရင္ က်သင့္ေငြရဲ ့ ၁၀ ရာခိုုင္ႏႈန္းေပးရင္ ရတယ္...နယူးေယာက္၊ ေဘာ့စတြန္ဖက္မွာေတာ့ ၁၅ ရာခိုုင္ႏႈန္း ေပးရတယ္..တိုုင္းစကြဲယားက body paint girl ေတြနဲ ့ တိုုက္ရိုုက္ရင္ အနည္းဆံုုး ၂ က်ပ္ေလာက္ေတာ့ ေပးသင့္တယ္ထင္တယ္...ပထမဆံုုးအၾကိမ္ လာဖတ္တာ ေက်းဇူးေနာ္ မေဗဒါ...