2014 Review

ေနရာတိုုင္းမွာ ဟတ္ပီးနယူးယီးယားလိုု ့ ႏႈတ္ဆက္သံေတြ ၾကားေနရေတာ့ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြကိုုလည္း ဟတ္ပီးနယူးယီးယားလိုု ့ ႏႈတ္ဆက္ရင္း၊ အသူ တဂ္ထားတဲ့ ၂၀၁၄ ရီဗ်ဴးတဂ္ပိုု ့စ္ေလး ေရးၿဖစ္သြားပါတယ္။၂၀၁၄ ကိုု ရီဗ်ဴးၾကည့္လိုုက္ရင္ ေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ့ႏွစ္လိုု ့ ဆိုုရမယ္။

အလုုပ္အကိုုင္
မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာမွာ နယူးေယာက္ကိုု ေၿပာင္းလာတာဆိုုေတာ့ ခုုကုုမၺဏီမွာ လုုပ္တာ တစ္ႏွစ္ရိွၿပီ။ အခက္အခဲေတြ မ်ားလြန္းလိုု ့ အရည္အခ်င္းေတြ တိုုးတက္လာတဲ့ အလုုပ္ဆိုုေတာ့ ပင္ပန္းေပမဲ့ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ယံုုၾကည္မႈတိုုးတယ္။ ကြ်န္မ လုုပ္ဖူးသမွ် အလုုပ္ေတြမွာ ခုုကုုမၺဏီအလုုပ္က ခ်ဲလန္ ့အၿဖစ္ဆံုုး၊ စိတ္ဖိစီးမႈ အမ်ားဆံုုး၊ အပင္ပန္းဆံုုး။ Consultant ဆိုုေတာ့ ကလိုုင္းရင့္ရံုုးေတြမွာ သြားလုုပ္ရတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္၊ နည္းပညာအသစ္၊ work flow အသစ္ေတြ ေလ့လာရတယ္။ ကလိုုင္းရင့္ ကြန္းထရပ္ကုုန္သြားလိုု ့ ရံုုးခ်ဳပ္ကိုု ၿပန္ေရာက္ရင္ ပေရာဂ်က္ ၂၊ ၃ ခုုကိုု တၿပိ ုုင္တည္း လုုပ္ရတယ္။ သူေ႒းမက ေအာ္ရင္ တၿခားသူေတြက ဘာမွၿပန္မေၿပာေပမဲ့ ၿပန္ေအာ္ဟစ္တဲ့ ကြ်န္မကိုု အလြယ္တကူ အေၾကာင္းၿပခ်က္ မရိွဘဲ အလုုပ္ၿဖ ုုတ္ႏိုုင္၊ တၿခားေစ်းေပါတဲ့ တရုုတ္လုုပ္သားေတြ ငွားႏိုုင္ေပမဲ့ တစ္ႏွစ္ၿပည့္တဲ့အခါ လစာတိုုးေပးၿပီး ကြ်န္မ အလုုပ္ၾကိ ုုးစားတာကိုု အသိအမွတ္ၿပ ုုေတာ့ ေက်နပ္မိတယ္။ 

အလုုပ္နဲ ့ ပတ္သက္လိုု ့ ေၿပာရဦးမယ္ ကြ်န္မက အလုုပ္ ကံေကာင္းတတ္တယ္။ စကၤာပူအလုုပ္တုုန္းကလည္း လစာလည္းမဆိုုး၊ စိတ္ဖိစီးမႈလည္း သိပ္မရိွ၊ ႏွစ္တိုုင္းလစာတိုုး၊ ေဘာနပ္လည္းေပး၊ ႏိုုင္ငံၿခားခရီးေတြလည္း သြားရေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုုတာ အဲဒီကုုမၺဏီမွာ အလုုပ္ရခ်င္ၾကတယ္။ အလုုပ္အကိုုင္ ေၿပာင္းလြန္းၾကတဲ့ စကၤာပူမွာ ကြ်န္မ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ေတြ ခုုထိ အဲဒီကုုမၺဏီမွာ လုုပ္ေနၾကတုုန္း။ ကန္တက္ကီအလုုပ္ဆိုုရင္လည္း လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုုတ္လုုပ္တဲ့ ကုုမၺဏီ၊ အားလံုုးက Thermal ၊ Pipe ၊ Structural ၊ Chemical ၊ Mechanical အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ အသက္၊ မိန္းမ၊ ေယာက်ာ္း၊ အသားအေရာင္ ခြဲၿခားမႈ မရိွတဲ့ အေမရိကန္မွာ ကိုုယ္ေတာ္ရင္ ေတာ္သလိုု ကိုုယ့္အရည္အခ်င္းကိုု အသိအမွတ္ၿပ ုုေတာ့ စကၤာပူမွာထက္ အေမရိကန္မွာ အလုုပ္လုုပ္ရတာကိုု ပိုုၾကိ ုုက္တယ္။ ဝါရွင္တန္ဒီစီ အလုုပ္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ဘာမွ စိတ္ဖိစီးမႈကိုု မရိွတာ။ ကယ္ပီတယ္ Capitol နဲ ့ ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ ရံုုးေနရာေလးကိုု သိပ္သေဘာက်တာ။ ဝါရွင္တန္ဒီစီအလုုပ္ေၾကာင့္ ေနရွင္နယ္ေမာလ္တေလွ်ာက္က ၿပတိုုက္ေတြ ၿပဲၿပဲစင္ခဲ့တာေပါ့။ 


က်န္းမာေရး
က်န္းမာေရးကေတာ့ ေဒါင္ေဒါင္ၿမည္တယ္လိုု ့ ဆိုုရတယ္။ နယူးေယာက္ေရာက္မွ ပိုုက်န္းမာတယ္ လမ္းေလွ်ာက္ရလြန္းလိုု ့။ အိမ္ကေန ဘူတာရံုုကိုု ငါးမိနစ္၊ ဘူတာေတြမွာ ရထားေၿပာင္းဖိုု ့ ေလွ်ာက္ရတာက ငါးမိနစ္၊ ဘူတာကေန ရံုုးကိုု ငါးမိနစ္၊ တေန ့ကိုု နာရီဝက္မက လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ၂၀၁၃ ဂ်ဴလိႈင္ ၄ နယူးေယာက္ကိုု လာလည္တုုန္းက ဟ...နယူးေယာက္သားေတြက လမ္းေလွ်ာက္တာလား၊ ေၿပးေနတာလားလိုု ့ ေတြးတာ ခုုေတာ့ ကိုုယ္တိုုင္ ေၿပးေနတယ္။ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ ၄ မိုုင္ကေန ၆ မိုုင္အထိ လမ္းေလွ်ာက္၊ ေတာင္ ၈ မိုုင္တက္၊ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့ထဲမွာ ဆိုုရင္လည္း တဘူတာ၊ ႏွစ္ဘူတာေလာက္ဆိုု ရထားမစီးဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ နယူးေယာက္မွာ လမ္းအေတာ္ ေလွ်ာက္ၿဖစ္တယ္။    နယူးေယာက္မွာ ေႏွးတိေႏွးေကြး လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြဆိုုၾကည့္လိုုက္ အဲဒါ အသက္ၾကီးတဲ့သူ၊ ဖုုန္းေၿပာေနတဲ့သူ၊ နယူးေယာက္သားမဟုုတ္သူေတြ။ နယ္ေတြမွာက ဟိုုနားနဲ ့ ဒီနားေတာင္ ကားေမာင္းၿပီး ကားေပၚက မဆင္းရေတာ့ တၿခားၿပည္နယ္ကသူေတြ နယူးေယာက္တက္လာရင္ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုုင္ၾကဘူး။

တေန ့ကိုု ဆယ္ငါးမိနစ္ ေလ့က်င့္ခန္း၊ ပိတ္ရက္ေတြဆိုုလည္း လမ္းသြားေလွ်ာက္ေနလိုု ့ အရမ္းစားေပမဲ့ ဝိတ္တက္မလာဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ခန္ ့က လက္ဆစ္ေတြ ေရာင္ပါတယ္။ ေလးဖက္နာ၊ ေဂါက္၊ ယူရစ္အက္ဆစ္ မ်ားေနတာလိုု ့ ေတြးၾကတယ္။ အမဲသားလိုု အနီေရာင္မ်ားတဲ့အစာ၊ ပင္လယ္စာ၊ ေၿမၾကီးထဲက ထြက္တဲ့ဟာ ဟင္..ေၿမၾကီးထဲက အားလံုုးထြက္တာပဲဟာ.. ေၿမၾကီးထဲက တိုုက္ရိုုက္ထြက္တဲ့ မိႈ၊ မွ်စ္၊ အာလူး၊ မုုန္လာဥေတြ ေရွာင္ရမယ္။ အဲဒီအသီးေတြေတာ့ ေရွာင္ႏုုိင္ေပမဲ့ ပင္လယ္စာေတာ့ မေရွာင္ႏိုုင္ဘူးရယ္။ ဒီေတာ့ လက္ဆစ္ေတြ ေရာင္လိုုက္၊ သက္သာလိုုက္နဲ့ ေသြးသြားစစ္ရဦးမယ္။ ေသြးစစ္တဲ့အေၿဖရမွာ ဘာေတြ မ်ားေနလည္း သိရမယ္။ အသင့္စားေခါက္ဆြဲေၿခာက္ထုုပ္ေတြ မစားေတာ့ဘဲ က်န္းမာေရးနဲ ့ ညီညႊတ္တာေတြ ပိုုစားၿဖစ္တယ္။

ပညာေရး
၄ ႏွစ္ ၾကာၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ မာစတာဘြဲ ့ကိုု ေအာင္ၿမင္စြာ ဆြတ္ခူးႏိုုင္ခဲ့ပါၿပီ။ သူမ်ားေတြက  ၂ ႏွစ္ခြဲ ၊ ၃ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ၾကာတဲ့ဘြဲ ့ကိုု ကြ်န္မက အလုုပ္ဗီဇာ အဆင္မေၿပေသးလိုု ့ Specialization Course ယူ သံုုးဘာသာ ထပ္ယူၿပီး တစ္ႏွစ္ထပ္တိုုးတယ္။ စကၤာပူေက်ာင္းတုုန္းကေတာ့ ကမၻာ့အဆင့္ ၂၄ ရိွတဲ့ စကၤာပူတကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းထြက္ကြလိုု ့ ဟစ္ေၾကြးေပမဲ့ ယူအက္စ္ေက်ာင္းကေတာ့ နာမည္ၾကီးေက်ာင္း မဟုုတ္ပါဘူး။ ေန ့တိုုင္းညဥ့္နက္တဲ့အထိ အဆိုုင္းမင့္၊ ပေရာဂ်က္ေတြ လုုပ္၊ ေနာက္ေန ့အတြက္ စာဖတ္၊ ကမၻာေပၚမွာ အဆိုုးဆံုုး အစားအေသာက္၊ ရာသီဥတုုက ေအး၊ ဗမာဆိုုလိုု ့ တစ္ေယာက္တည္းနဲ ့ ယူအက္စ္ေက်ာင္းမွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြဟာ အင္မတန္ခက္ခဲပင္ပန္းပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ သြားၿပီး အင္တန္းရွစ္အတြက္ အလုုပ္ရွာ၊ အလုုပ္ရတဲ့ၿမိ ုု ့၊ ရံုုး၊ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္မွာ ေနသားက်ဖိုု ့၊ အလုုပ္သစ္မွာ အဆင္ေၿပဖိုု ့၊ အပတ္တိုုင္း အဆိုုင္းမင့္၊ တလတခါ စာေမးပြဲ၊ ၃လတခါ ရီပိုု ့တင္ရ၊ အလုုပ္ပိလိုု ့ စာမၾကည့္ႏိုုင္၊ စာမၾကည့္ႏိုုင္လိုု ့ စိတ္ဖိစီးနဲ ့ အလုုပ္အခ်ိန္ၿပည့္လုုပ္ၿပီး အေဝးသင္တက္ရတာ အင္မတန္ ပင္ပန္းတယ္။ ဒါေတာင္ ကြ်န္မက လူလြတ္မိုု ့ ။ စူပါမိန္းမေတြလိုု ့ ကြ်န္မ ေလးစားအားက်ရတဲ့ အစ္မေတြဆိုု ကေလးတဖက္၊ အခ်ိန္ၿပည့္အလုုပ္တဖက္၊ စာေမးပြဲေတြကိုုလည္း ေအာင္ေအာင္ ေၿဖလိုုက္ေသးတယ္။ ကြ်န္မ သူတိုု ့ေလာက္ မလုုပ္ႏိုုင္ဘူး။

ကြ်န္မက မိုုင္းဖန္လိုု ဘာသာရပ္ေတြအားလံုုး ေအရတဲ့ ေက်ာင္းသားမဟုုတ္ဘူး။ တခ်ိဳ ့ဘာသာရပ္ေတြက ေအ၊ တခ်ိဳ ့က ဘီ၊ တခ်ိဳ ့က စီပလပ္၊ ဘာသာႏွစ္ခုုဆိုု NC Not Credit ရတာ ရိွေသးတယ္။ ဘာသာရပ္အားလုံုုးမွာ GPA 3.0 ၊ 36 credits နဲ ့ ညီမွ်တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာဆိုုင္းရင့္ ဘာသာရပ္ ၉  ခုု၊ 500 level courses ေတြၿဖစ္တဲ့ Advanced Software Developement  (ASD) Advanced Programming Language (APL) ၊ Web Application Architecture (WAA) လိုု ခက္တဲ့ဘာသာေတြ၊ မယူမေနရ Algorithms ဘာသာရပ္ေတြမွာ ဘီရပါမွ ဘြဲ ့ရမွာပါ။ ASD ဘာသာကိုု ေက်ာင္းအုုပ္ၾကီး ေဒါက္တာဂပ္သရီသင္ရင္ အက်မ်ားတယ္ ၇၅ ရာခိုုင္ႏႈန္းက်တာ။ ဒီလိုု ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိ ုုးစားရလိုု ့ ေက်ာင္းကိုု မၾကိ ုုက္ေပမဲ့ လည္း အဲဒီမာစတာဘြဲ ့ကိုု ကြ်န္မ ဂုုဏ္ယူပါတယ္။


မိတ္ေဆြ
မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေကာင္းေတြရိွတာ ကြ်န္မ ကံေကာင္းတယ္။ ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းအားလံုုး ကြ်န္မကိုု ခ်စ္ၾကတယ္။ ေနာက္ေက်ာဓားနဲ ့ထိုုးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳး မေတြ ့ခဲ့ဘူး။ မၾကီးသူငယ္ခ်င္း၊ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းရဲ ့ အစ္မ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ေတြကပါ ကြ်န္မကိုု ခ်စ္ခင္ကူညီေစာင့္ေရွာက္တယ္။ ဘီေအစီမွာ လုုပ္အားေပးရင္း သိခဲ့တဲ့ ဒါရိုုက္တာ မမင္းမင္း၊ ကန္တက္ကီအိမ္ရွင္ အေမရိကန္မ မန္ဒီ၊ ေမရီလန္းက မဂၤလာရာမဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ သိခဲ့တဲ့ မမီးမီး၊ မမီးမီး သူငယ္ခ်င္း မဝိုုင္း၊ ဝါရွင္တန္ဒီစီရံုုးက ကလဲရား၊ နယူးေယာက္က ကြ်န္မေမြးစားအေမ မဂင္ၾက ူတိုု ့ မိသားစုု၊ ဘေလာ့ဂါ မမီးငယ္၊ ဘေလာ့ပရိတ္သတ္ ပင္ဆယ္ေဗးနီးယားက မခိုုင္၊ မခိုုင္ သူငယ္ခ်င္း ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္စီနီယာ မဆာဖီးယား၊ နယူးေယာက္ရံုုးက ပတ္ထရီခ်ာ၊ မၾကီးသူငယ္ခ်င္း မေကသြယ္ သူငယ္ခ်င္း မနန္းစံ၊ မၾကီးသူငယ္ခ်င္း မနီနီေအာင္အစ္မ မမီမီေအာင္၊ အလႈေတြ ဖိတ္တတ္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုုလ္က ကိုုထြန္းထြန္းဝင္း၊ ကြ်န္မနဲ ့ သိကႊ်မ္းတဲ့သူေတြတိုုင္း ကြ်န္မကိုု ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကတာခ်ည္းပဲ။

ဝါသနာ
ဘာသာစကားတစ္ခုု၊ အတီးအမႈတ္တစ္ခုု၊ အားကစားတစ္ခုု တတ္ေၿမာက္ခ်င္တာ ကြ်န္မရဲ ့ dream ပါ။တရုုတ္စာကိုု ရန္ကုုန္ႏိုုင္ငံၿခားဘာသာတကၠသိုုလ္မွာ တစ္ႏွစ္သင္ဖူးလိုု ့ နည္းနည္းသိတယ္။ ဂ်ပန္စာ တလသင္ဖူးလိုု ့ နည္းနည္းေလး သိတယ္။ ကိုုရီးယားကားေတြၾကည့္လိုု  အိုုပါး အညာဟတ္ဆိုုင္ေရာ္ တတ္တယ္။ ဂီတာတီးသင္မယ္ဆိုုၿပီး ဂီတာဝယ္၊ ယူက်ဴ ့ကေန လက္ကြက္ သံုုးခုုသိ၊ ဟတ္ပီးဘတ္ေဒးသီခ်င္းကိုု ဒန္ဒန္လိုု ့ တီးတတ္၊ ေဆာင္းတြင္းမွာ ဂီတာ အၿပတ္သင္မယ္လိုု ့ ၾကံ ုုးဝါးေပမဲ့  ပင္ပန္းလိုု ့၊ မအားလိုု ့ ဘာၿဖစ္လိုု ့ ညာၿဖစ္လိုု ့နဲ ့ ဂီတာတီး မသင္ၿဖစ္ေတာ့တာ ခုုဆိုု ဂီတာက ကုုတင္ေၿခရင္းမွာ အခန္းအလွဆင္ပစၥည္း ၿဖစ္ေနေတာ့တယ္။ အားကစားကေတာ့ သိတဲ့အတိုုင္း လမ္းေလွ်ာက္၊ ေတာင္တက္တာေလာက္ပဲ။ ေမရီလန္းအိမ္နားက မတ္သရူးဟတ္ဆန္ထေရးလမ္း၊ ဆူနမ္တိုု ့အိမ္နားက ေရကန္နားမွာ jogging ေၿပးရတာ ၾကိ ုုက္ေပမဲ့ နယူးေယာက္ ေၿပာင္းလာၿပီးကတည္းက မ jogging ေတာ့တာ။ biking ထြက္ခ်င္ေပမဲ့ စက္ဘီးတင္သြားမဲ့ ကားမရိွ။ ဒီလိုုနဲ ့ ဘာမွၿဖစ္ၿဖစ္ေၿမာက္ေၿမာက္ မလုုပ္ၿဖစ္ဘူး။

ဗီယက္နမ္တကၠသိုုလ္မွာ ကတည္းက ႏိုုင္ငံၿခားဘာသာစကားတစ္ခုု မသင္မေနရဆိုုေတာ့ တကၠသိုုလ္တက္တဲ့ ေလးႏွစ္တာမွာ ၿပင္သစ္စကား သင္ခဲ့ေတာ့ ဝိုုင္းက ၿပင္သစ္စကားကိုု ကႊ်မ္းကႊ်မ္းက်င္က်င္ ေၿပာတတ္တယ္။ အီတလီမွာေနတုုန္း စပိန္စကားကိုု ႏွစ္ႏွစ္သင္ခဲ့ၿပီး ခုုလည္း စပိန္စကား သင္ေနတဲ့ ဝိုုင္းက စပိန္စကား အေၿခခံ ေၿပာတတ္တယ္။ ဝိုုင္းက အားကစားရံုုမွာ ညေနတိုုင္း zomba ၊ ballet ၊ abdomian ၊ yoga ကလပ္ေတြ သြားတက္တယ္။ စႏၵရားကိုု ႏႈတ္စ္ၾကည့္ၿပီး သီခ်င္းငါးပုုဒ္ေလာက္ တီးတတ္ပါသတဲ့။ ဝိုင္းက ကြ်န္မ လုုပ္ခ်င္တာေတြ အကုုန္လုုပ္တယ္။ မသိရင္လည္း မသိဘူး၊ သိရင္လည္း သိတယ္၊ နည္းနည္းေလး သိတယ္ဆိုုတာ မေကာင္းဘူး ၊ half baked ဆိုုတာ စားလိုု ့မေကာင္းဘူးဆိုုၿပီး ဝိုုင္းက ကြ်န္မကိုု တရုုတ္စာ ဆက္သင္ဖိုု ့ အားေပးေနပါတယ္။ သိလား ဦးေႏွာက္ဆိုုတာ သင္ယူေနမွ ေကာင္းတာကြ ဦးေႏွာက္ဆိုုတာ သင္ယူဖိုု ့။ ဘာမွ မသင္ရင္ အယ္ဇိုုင္းမားေရာဂါ  ၿဖစ္လိမ့္မယ္။ Canon 7D ကင္မရာကိုု ေအာ္တိုုနဲ ့သာ ရိုုက္တတ္လိုု ့ ကင္မရာကိုု ဘယ္လိုုအသံုုးခ်ရမယ္ဆိုုတာ ေလ့လာေနပါတယ္။ ISO ၊  shutter speed ၊ aperture ေတြနဲ ့ ဖိုုတိုုဂရပ္ဖီကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းသား။ ရထားစီးတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆိုု ကင္ဒယ္နဲ ့ စာဖတ္ၿဖစ္ပါတယ္။ ကင္ဒယ္နဲ ့ ဖတ္ရတာ စာအုုပ္ကိုုင္ၿပီး ဖတ္ရသလိုုပဲ။ အသက္ၾကီးလာလိုု ့လား မသိဘူး ဆူဆူညံညံေတြထက္ relaxation တီးလံုုးေတြ ပိုုၾကိ ုုက္လာတယ္။


၂၀၁၄ မွာ ခရီးေတြ ပိုုသြားၿဖစ္ပါတယ္။ အကႌ်၊ ဖက္ရွင္၊ အစားအေသာက္ေတြမွာ ပိုုက္ဆံသိပ္မသံုုးေတာ့ဘဲ  ခရီးသြားတာမွာ ပိုုက္ဆံပိုုသံုုးၿဖစ္တယ္။ မႏွစ္က အိုုမားတိုု ့အိမ္မွာ ေဟာ့ေပါ့စားၿပီး နယူးရီးယားကိုု ၾကိ ုုဆိုုေပမဲ့ ဒီႏွစ္ေတာ့ အိုုမားတိုု ့က ၿမန္မာၿပည္ၿပန္ေတာ့ နယူးရီးယားမွာ သြားစားရမဲ့အိမ္မရိွ။ တိုုင္းစကြဲေကာင့္ေဒါင္း သြားရေအာင္လိုု ့ ဝိုုင္းကေၿပာေတာ့ အင္းေပါ့။ ရာသီဥတုုေအးလိုု ့ ဝိုုင္းေရ မသြားေတာ့ဘူးဆိုုေတာ့ ဝိုုင္းက သူ ့ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း သြားမယ္တဲ့။ ည ၁၁ ေလာက္ တိုုင္းစကြဲယားနားသြားၿပီး ေကာင့္ေဒါင္းသြားေအာ္မလိုု ့တဲ့။ တိုုင္းစကြဲနယူးရီးယားေကာင့္ေဒါင္းက နာမည္ၾကီးတယ္ လူတစ္သန္းေလာက္ တက္ေရာက္ၾကတာ။ ေနရာေကာင္းဆိုု ေန ့လည္ကတည္းက သြားရတာ။ ဒီေလာက္ေအးတဲ့ ရာသီဥတုုၾကီးမွာ ၆ နာရီေလာက္ မတ္တပ္ရပ္ေနရမွာ ၿပန္ထြက္ဖိုု ့လည္း မလြယ္။ လူေတြၿပည့္သြားရင္ ရဲေတြက ပိတ္လိုုက္ၿပီး လံုုးဝၿဖတ္ခြင့္ မေပးေတာ့တာ။ ဟတ္ပီးနယူးရီးယား ေအာ္ရဖိုု ့ အဲဒီေလာက္ ဒုုကၡမခံႏိုုင္ပါဘူးေနာ္။ အမွတ္တရၿဖစ္တဲ့ နယူးရီးယားေကာင့္ေဒါင္းကေတာ့ ၂၀၀၈ စကၤာပူက West Coast ကမ္းေၿခမွာ ဝယ္လာတဲ့ ၾကက္ေၾကာ္စား၊ punch ေသာက္၊ ေဘးက ဆိုုၾကတီးၾကတဲ့ သီခ်င္းကိုု နားေထာင္၊ tent လည္းမရိွ ခင္းထားတဲ့ တာလာပတ္ေပၚမွာ ပုုဝါ၊ ေစာင္ပါးေလးၿခံလိုု ့ New Year Eve ၿဖစ္လိုု ့ ေန ့တဝက္ရံုုးဆင္းၿပီး ကတည္းကေန ညေနေစာင္း ကမ္းေၿခကိုု မလာခင္ေလးအထိ ေလ်ာ့ပင္းထြက္ၾကတဲ့ ကြ်န္မတိုု ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုုက္ၾကတာ ေဘးကေန မအိပ္ဘဲ ထိုုင္ေစာင့္တဲ့ မခိုုင္က မနက္ ၅ နာရီေလာက္မွာ ႏိႈးေတာ့မွ ႏိႈးေတာ့တယ္။ 

နယူးရီးယားေန ့မွာ နယူးရီးယားဟိုုက္ကင္းနဲ ့ နယူးရီးယားကိုု ဟိုုက္ကင္းစြာနဲ ့ ၾကိ ုုဆိုုပါ့မယ္။ အားလံုုးပဲ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ႏွစ္သစ္မဂၤလာေလး ၿဖစ္ပါေစ။

Happy New Year !

စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၃၁၊ ၂၀၁၄။

8 comments:

blackroze said...

2015 မွာလည္း ခရီးေတြအမ်ားႀကီးသြားပီး
စာေတြအမ်ားႀကီးေရးပါဦးလို႕....အထြန္းေရ

ခင္တဲ့ပစ္ပစ္

Anonymous said...

၂၀၁၅ အျပင္လာမဲ့ႏွစ္သစ္မ်ားတုုိင္းမွာလည္း
၂၀၁၄ ထက္ပုုိပုုိအဆင္ေျပက်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္အစစအရာရာသာပါေစလိုု ့ဆုုေတာင္းေပးပါတယ္စန္းထြန္းေလးေရ။
ခ်စ္ေသာမမအိုု္င္အိုုရာ

မီးမီးငယ္ said...

Happy new year my dear sis...
I wish you to get what u want to..
And keep blogging :P

Thidar Kyaw said...

happy new year..thank you so much..pls share again all your experience..

TT Win said...

Happy new year sis.. :)

ရင္ၿငိမ္းသူ (Yin Nyein Thu) said...

၂၀၁၄ ရီဗ်ဴ းေလးကို ဖတ္သြားခဲ့တယ္ရွင့္။ ၂၀၁၅ မွာလည္း ၀ါသနာပါတဲ့အလုပ္ေတြနဲ႔ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႔။

Ma Tint said...

2014 Review ဖတ္သြားၿပီ စန္းစန္းေရ...
warmly welcome for 2015 !

Anonymous said...

Happy New Year to you, ST. I invited to you in gtalk. Can you pl accept me . Thank you

J