ဗာမြန္သြား ေတာလား - ၂

မနက္ ၇ နာရီခြဲ ေမာနင္းေကာ ၿမည္တာနဲ ့ အိပ္ယာကထ၊ ေရခ်ိဳး၊ ပစၥည္းေတြသိမ္း၊ ဟိုုတယ္က မနက္စာ မေကႊ်းဘူး။ ငါးက်ပ္ေပးၿပီး မနက္စာစားလိုု ့ ရေပမယ့္ သယ္လာတဲ့မုုန္ ့အိတ္ ေလ်ာ့သြားေအာင္လိုု ့ မနက္စာ သြားမစားၾကဘူး။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ဖိုု ့ ေကာ္ဖီမႈန္ ့၊ သၾကားေတြ ဟိုုတယ္ခန္းထဲမွာ ရိွေပမဲ့ ေဖ်ာ္ရၿပ ုုရ အခ်ိဳးအဆ မသိတဲ့ ကြ်န္မက ေကာ္ဖီထုုပ္ဖာက္ ခြက္ထဲထည့္ ေရေႏြးထည့္ၿပီး ဇြန္းနဲ ့ဂေလာက္ဂေလာက္လိုု ့ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ေမႊလိုက္ရံုုနဲ ့ ေကာ္ဖီတခြက္ရတဲ့ လြယ္ကူသက္သာ Nes cafe Instant ေကာ္ဖီထုုပ္ကိုု ပိုုၾကိ ုုက္တယ္။ ဝိုုင္းက ေကာ္ဖီမၾကိ ုုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္စာအတြက္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ့စက္နဲ ့ ေရေႏြးတည္ေနတာ မုုန္ ့သာစားၿပီးသြားတယ္ ေရေႏြးက ပူတယ္ဆိုုရံုုေလးမိုု ့ ေကာ္ဖီမေသာက္လိုုက္ရဘူး။ ခရီးသြားတယ္ဆိုုတာကလည္း အဆင္ေၿပတဲ့ေနရာမွာ အဆင္ေၿပတဲ့အခ်ိန္မွ စားရတာဆိုုေတာ့  ေန ့လည္စာကိုု တခါတေလ ေန ့လည္ ၂ နာရီ၊ တခါတေလ မနက္ ၁၁ နာရီ စားရတယ္။ ခရီးသြားပါး နပ္လာတယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ မုုန္ ့ေတြအမ်ားၾကီး သယ္တယ္။

ဂတ္စ္စေတရွင္းေတြမွာ ဝယ္လိုု ့ရတယ္ဆိုုေပမဲ့ ကြ်န္မတိုု ့ၾကိ ုုက္တဲ့ တံဆိပ္ေတြ မရိွဘူး။ စကားေၿပာလိုုက္၊ မုုန္ ့စားလိုုက္၊ ၿပတင္းေပါက္က ရႈခင္းေတြ ေငးလိုုက္၊ အိပ္ခ်င္လာရင္ ငိုုက္လိုုက္နဲ ့ ခရီးသြားရတာ ပင္ပန္းေပမဲ့ စိတ္အပန္းေၿပတယ္။ မနက္ ၈ နာရီခြဲ သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္ ခရီးသည္ေတြ ကားေပၚေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ မိုုးက တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ ့ မေန ့ကထက္ ေအးတယ္။ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ ပလက္ဘာ့ခ္ၿမိ ုု ့နဲ ့ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ ဘာလင္တန္ၿမိ ုု  ့ကိုု ခ်န္ပိန္ေရကန္ၾကီးက ၿခားထားၿပီး ေၿမာက္ဖက္ကေနဒါႏိုုင္ငံ ကြိဘတ္ၿပည္နယ္ထဲ ပါဝင္ပါတယ္။ ၁၂၅ မိုုင္ရွည္ၿပီး ၁၃မိုုင္ က်ယ္ကာ ေရခ်ိဳကန္ၾကီးၿဖစ္လိုု ့လူဦးေရ ၂ သိန္းခြဲကိုု ေရခ်ိဳေတြေပးေဝေနတဲ့ ေရကန္ၾကီးပါ။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ေဂဟစနစ္ကိုု ထိန္းသိမ္းတဲ့အေနနဲ ့ ခ်န္ပိန္ေရကန္ကိုု ၿဖတ္သန္းမယ့္ တံတားမွန္သမွ်ကိုု ေဆာက္ခြင့္မၿပ ုုပါဘူးတဲ့။ နယူးေယာက္ၿပည္နယ္ ပလက္ဘာ့ခ္ၿမိ ုု ့ကေန တဖက္ကမ္း ဗာမြန္ၿပည္နယ္ ဘာလင္တန္ၿမိ ုု ့ဆီ ကားေတြသယ္ေဆာင္ေပးတဲ့ ဖယ္ရီ ၂၄ နာရီ ရိွၿပီး ၿဖတ္သန္းခ်ိန္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာပါတယ္။


ကြ်န္မတိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက ပုုသိမ္ကေန ရန္ကုုန္ကားစီးရင္ စေကၠာ့ကေန ေညာင္တုုန္းထိ ဇက္နဲ ့ကူးရတာ ၁ နာရီေလာက္ ၾကာတယ္ထင္တယ္။ ေဒသခံေတြ လာေရာင္းတဲ့ ေၿပာင္းဖူးၿပ ုုတ္၊ ေၿမပဲၿပ ုုတ္၊ ငွက္ေပ်ာသီးေၿခာက္ေက်ာ္ ဝယ္စားၿပီး ဇက္သေဘၤာနဲ ့ ငဝန္ၿမစ္က်ယ္ၾကီးကိုု ၿဖတ္ရတယ္။ အဲဒီေၿပာင္းဖူးေတြက ၿမစ္လယ္ေခါင္ကႊ်န္းက ေသာင္ေတြမွာ စိုုက္ထားတာကိုု ခ်ိဳးၿပီးၿပ  ုုတ္ထားတာမိုု ့ လတ္ဆပ္တယ္ (ေဆးသၾကား ထည့္ရင္လည္း ထည့္ထားမွာေပါ့ေလ)။ ေနာက္ ဗိုုလ္ၿမတ္ထြန္းတံတား ၿပီးသြားေတာ့ ပုုသိမ္၊ ရန္ကုုန္ ေလးနာရီေလာက္ပဲ ေမာင္းရေတာ့တယ္။ ခရီးက်ဳ ံ ့သြားၿမန္သြားေပမဲ့ ဇက္သေဘၤာနဲ ့ ကူးရတာေလာက္ ေအးေအးေဆးေဆး မရိွေတာ့ဘဲ တက္သုုတ္ႏွင္ၾကေတာ့တယ္။ ဒီလိုု ဇက္သေဘာၤနဲ ့ မကူးရတာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေတာင္ ရိွၿပီ။ ကားေပၚကဆင္းလိုု ့ ဇက္သေဘၤာတခြင္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။

ေရကန္ၿပာၿပာ၊ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြနဲ ့ သာယာတယ္။ ေလက အင္မတန္ လက္ဆပ္သန္ ့ရွင္းတယ္။ မိုုင္းဖန္ေၿပာဖူးတဲ့ Lake Champlain Monster ဆိုုတာ ေတြ ့မလားလိုု ့ ရွာၾကည့္ေသးတယ္ မေတြ ့ဘူး။ ၁၆၀၉  မွာ ၿပင္သစ္လူမ်ိဳး စြန္ ့စားရွာေဖြသူ Samuel de Champlain က ေရကန္ကိုု ရွာေဖြေတြ ့ရိွခဲ့လိုု ့ သူ ့နာမည္ကိုု အစြဲၿပ ုုၿပီး ခ်ိန္ပိန္ေရကန္လိုု ့ နာမည္ေပးထားတာပါတဲ့။ ခ်န္ပိန္ေရကန္ၿပီးေတာ့ မိန္းၿပည္နယ္ကိုု စူးစမ္းရွာေဖြရာမွာ အက္ေကဒီးယား အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္၊ ကက္ဒီလက္ေတာင္၊ ေမာက္ဒဲဆက္ကႊ်န္းေတြကိုု ေတြ ့ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဘာလင္တန္ၿမိ ုု ့နားက ပန္းၿခံမွာ ကားရပ္နားၿပီး အေရာင္ေၿပာင္းေနတဲ့သစ္ရြက္ေတြနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ နာရီဝက္အခ်ိန္ေပးပါတယ္။ အစိမ္း၊ အဝါ၊ အနီ ရိွေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုု ့ကိုု မဝႏိုုင္ဘူး ရိုုက္ၿပီးရင္း ရိုုက္ခ်င္ေနေတာ့တာပဲ။ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ရဲ ့ ၉၀ ရာခိုုင္ႏႈန္းက မက္ပယ္သစ္ပင္ေတြနဲ ့ ဖံုုးလႊမ္းေနတာမိုု ့ဗာမြန္ၿပည္နယ္ရဲ ့ ေဆာင္းဦးရာသီဟာ အင္မတန္ လွတယ္လိုု ့ နာမည္ၾကီးပါတယ္ နာမည္ၾကီးေလာက္ပါေပတယ္။


ခ်န္ပိန္ေရၿပင္က်ယ္ၾကီးထဲက ကားလမ္းမကိုု ၿဖတ္သန္းေတာ့ ေတာင္စိမ္းညိႈ ့ညိႈ ့ေတြ အရိပ္ထင္ေနတဲ့ ေဘးတဖက္တခ်က္စီက ခ်န္ပိန္ေရၿပင္က်ယ္ကိုု  ၿမင္ရေတာ့ တကၠသိုုလ္တတိယႏွစ္ ေက်ာင္းခရီးစဥ္အၿဖစ္ ရွမ္းၿပည္ဖက္ကိုု ေလ့လားေရးခရီးထြက္တုုန္းက လည္ပတ္ခဲ့တဲ့ အင္းေလးကန္ရႈခင္းကိုု အမွတ္ရမိတယ္။
ဘာလင္တန္ၿမိ ုု ့ကေန နာရီဝက္ေဝးတဲ့ ရွယ္ဗြန္းၿမိ  ုု ့မွာရိွတဲ့ ဗာမြန္တက္ဒီဘီယာစက္ရံုုကိုု သြားလည္မွာမိုု ့ အဲဒီမွာ လာဆံုုမလားလိုု ့ မိုုင္းကိုု လွမ္းေမးေတာ့ မေတြ ့ရတာ ၾကာၿပီမိုု ့လိုု ့ ေတြ ့ခ်င္ေပမယ့္ တနဂၤေႏြေန ့တိုုင္း သူ ့ေယာကၡမ၊ အမ်ိဳးသားနဲ ့ ဘုုရားေက်ာင္းတက္တာမိုု ့ လာမေတြ ့ႏိုုင္တာကိုု ေဆာရီးပါတဲ့။ မိုုင္းဖန္ေနတဲ့ ဘာလင္တန္ၿမိ ုု ့ကိုု ေရာက္ရဲ ့သားနဲ ့ မိုုင္းဖန္ကိုု အသိမေပးရင္ မေကာင္းတာမိုု ့ အသိေပးေပမယ့္ လာေတြ ့ဖိုု ့ကိုုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ဘူး။ တက္ဒီဝက္ဝံရုုပ္ေလးေတြဟာ ကေလးေတြ ႏွစ္သက္ၾကတဲ့ အရုုပ္ဆိုုေပမဲ့ လူငယ္ေတြလည္း ႏွစ္သက္ၾကပါတယ္။

တက္ဒီဘီယာဆိုုတာ အေမရိကန္သမၼတ သီဟိုုဒိုုရုုစဗဲ့ (Theodore Roosevelt) နာမည္အတိုုေကာက္ တက္ဒီ (Teddy) ကိုု အစြဲၿပ ုုၿပီး ေပးထားတာပါ။ ၁၉၀၂ ႏိုုဝင္ဘာလ မစၥစပီၿပည္နယ္မွာ ဝက္ဝံပစ္ထြက္ၾကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာေကာင္ ပစ္ၿပီးေနၿပီ။ ေတာေကာင္အမိေသးတဲ့ သမၼတ တက္ဒီအတြက္ အပါးေတာ္ၿမဲက အေမရိကန္ဝက္ဝံမည္းတစ္ေကာင္ကိုု ခဲရခက္ဆစ္ ရွာေဖြၿပီး သစ္ပင္မွာခ်ိတ္ သမၼတတက္ဒီကိုု အဲဒီေနရာကိုု ေခၚၿပီး ဝက္ဝံကိုု ပစ္ခိုုင္းေပမယ့္ တက္ဒီက သူကိုုယ္တိုုင္ မပစ္ခဲ့ဘူး။ ဒဏ္ရာေတြနဲ ့ မခ်ိမဆန္ ့ ခံစားေနရတဲ့ ဝက္ဝံကိုု ပစ္သတ္ဖိုု ့ေတာ့ ညႊန္ၾကားခဲ့တယ္။ အဲဒီၿဖစ္ရပ္ဟာ ၁၉၀၂ ႏိုုဝင္ဘာ ၁၆ ရက္ေန ့ထုုတ္ ဝါရွင္တန္ပိုု ့စ္သတင္းစာ ႏိုုင္ငံေရးကာတြန္းေကာ္လံမွာ လူေၿပာအမ်ားဆံုုး ကာတြန္း ၿဖစ္လာခဲ့တယ္။ ကနဦး ကာတြန္းမွာေတာ့ ဝက္ဝံမည္းငယ္တေကာင္ကိုု လူတေယာက္က ၾကိ ုုးနဲ ့ဆြဲလိုု ့ တက္ဒီက လက္တဖက္က ေသနတ္ကိုုေထာက္ လက္တဖက္က ဟိုုးထားဆိုုတဲ့ပံုုစံနဲ ့။ ေနာက္ေတာ့ ကာတြန္းဆရာဘယ္ရီမန္းက ဝက္ဝံအရြယ္အစားကိုု ေသးလိုုက္ၿပီး ခ်စ္ဖိုု ့ေကာင္းတဲ့ ဝက္ဝံေလးေတြ ေရးဆြဲတယ္။

credit to Google

အဲဒီကာတြန္းေတြ ဖတ္ေနရင္း အိုုင္ဒီယာရတဲ့ ေမာရစ္မစ္ခ်္တြန္းက ဝက္ဝံရုုပ္ ဖန္တီးၿပီး ဆိုုင္ၿပတင္းေပါက္မွာ တက္ဒီရဲ ့ ဝက္ဝံ ( Teddy's Bear) လိုု ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ဆြဲလိုုက္တယ္။ သမၼတတက္ဒီဆီ ဝက္ဝံရုုပ္ကိုု လက္ေဆာင္ပိုု ့ေပးၿပီး တက္ဒီနာမည္သံုုးခြင့္ေတာင္းတာကိုု ခြင့္ၿပ ုုလိုုက္တာကစလိုု ့ ခုုခ်ိန္ထိ တက္ဒီဘီယာအရုုပ္ေလးေတြဟာ ကေလးေတြရဲ ့ အသည္းစြဲ ၿဖစ္ေနတာပဲလိုု ့ ဂိုုက္က ရွင္းၿပတယ္။ တက္ဒီဝက္ဝံစက္ရံုုဆိုုေတာ့ ဘာမွဓာတ္ပံုုရိုုက္စရာ ရိွမွာမဟုုတ္ဘူးလိုု ့ ထင္ထားတာ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲတယ္။ စက္ရံုုဆိုုေပမဲ့ ေဆးေရာင္စံုုၿခယ္ထားတာ လွလိုု ့ ဓာတ္ပံုုေတာင္ ရိုုက္ယူရတယ္။ ထိုုင္ခံုုေလးေတြကလည္း ေဆးေရာင္စံုု၊ မ်က္ႏွာထည့္ၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ ဝက္ဝံရုုပ္ေလးေတြ ၊ ေဆးေရာင္စံုု ကုုလားထိုုင္ေလးေတြ။ ကြ်န္မ ရိုုက္ၿပီးလိုု ့ ဝုုိင္းက ထိုုင္မယ္ၿပင္ေနတုုန္း တရုုတ္မၾကီးတစ္ေယာက္က အတင္းဝင္ထိုုင္ၿပီး သူ ့ေယာက္်ားကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခိုုင္းေတာ့ ဘယ္လိုုဟာပါလိမ့္ သူမ်ားရိုုက္ေနတာကိုု အတင္းဝင္ရိုုက္တယ္ဆိုုၿပီး အၿမင္မၾကည္ဘူး။ ထိုုင္ရာမထ ဘာေတြေၿပာေနမွန္းမသိ သူ ့ေယာက္်ားက လက္လာဆြဲၿပီး ထခိုုင္းေတာ့မွ မထႏိုုင္လိုု ့ လာကူထေပးရတာကိုု သေဘာေပါက္သြားတဲ့ ကြ်န္မတိုု ့ေတြမွာ မၿပံ ုုးဘဲ ဝါးလံုုးကြဲ ရယ္ၾကေတာ့တာပဲ။

အဘြားၾကီးက ရွက္ရွက္နဲ ့ တရုုတ္လိုု ေၿပာသြားေသးတယ္ ငါ မထႏိုုင္လိုု ့ေအ့လိုု ့ ေၿပာတာေနမွာ။ ဝက္ဝံရုုပ္ေတြနဲ ့ လွည့္ပတ္ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရင္း ေစ်းႏႈန္းသိရေအာင္ ကဒ္ၿပားကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ လား...လား...ပိစိေကြးေလးေတာင္ ၇၀ ေအာင္မေလး ေစ်းၾကီးလွခ်ည္လား။ ေစ်းသင့္ရင္ တက္ဒီဘီယာတစ္ေကာင္ေလာက္ ဝယ္မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးထားတာ ခုုေတာ့ ေစ်းၾကီးလိုု ့ မဝယ္ေတာ့ပါဘူး ဓာတ္ပံုုပဲ ရိုုက္ေတာ့မယ္။ တက္ဒီဘီယာေတြ ထုုတ္လုုပ္ပံုုအဆင့္ဆင့္ကိုု လိုုက္ၿပတဲ့တိုုးက လြန္ ့ခဲ့တဲ့ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က စႏွင့္ေနတာဆိုုေတာ့ အၿပင္မွာ ဓာတ္ပံုုေတြ အရိုုက္ေကာင္းေနတာနဲ ့ မမွီလိုုက္ေတာ့ဘူး။ ေန ့လည္တိုုးက ေန ့လည္ ၁ နာရီမွဆိုုေတာ့ မမွီေတာ့ဘူး။ တက္ဒီဘီယာေတြ တသက္ဝရမ္ဒီေပးေတာ့ ပ်က္ရင္ၿပန္ပိုု ့လိုုက္ အသစ္တစ္ခုု ထပ္ပိုု ့ေပးတယ္ဆိုုေတာ့ ေစ်းၾကီးေပမဲ့ တန္ပါတယ္္တဲ့။ ကားေပၚက ကေလးႏွစ္ေယာက္၊ ကြ်န္မတိုု ့နဲ ့ ထိုုင္ခံုုေနရာမွားၾကတဲ့ တရုုတ္မေလးေယာက္ ဝယ္ၾကတာကိုု အားက်တဲ့အၾကည့္နဲ ့ ေငးၾကတယ္။


ကြ်န္မတိုု ့ထိုုင္ခံုုေရွ ့က အတြဲကေတာ့ အေတာ္လက္လန္တယ္။ ခရီးေတြ သြားသမွ်ထဲမွာ ဒီေလာက္ဆိုုးရြားတဲ့လူ မေတြ ့ဖူးေသးဘူး။ ဒါ ဘာလဲလိုု ့ ေမးလိုု ့ ကြ်န္မတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္  တိုုးဂိုုက္က ဖယ္ေပးေတာ့ ဝင္ထိုုင္ ၿပီးေတာ့ ထိုုင္ခံုုကိုု အဆံုုးထိ လွဲခ်လိုု ့ ဝိုုင္းနဲ ့ကြ်န္မ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ မဲ့ရြဲ ့ၾကတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး တၿပႊတ္ၿပြတ္ နမ္းေနၾကလိုု ့ သူတိုု ့ကိုုေက်ာ္ၿပီး မစၥတာဘင္း ၾကည့္ေနတဲ့ ကြ်န္မက သူတိုု ့လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရိွပါေစေတာ့ဆိုုၿပီး ၿပတင္းေပါက္ကေန ရႈခင္းကိုု လွမ္းၾကည့္ရတယ္။ အိမ္သာအတြက္၊ ေန ့လည္စာအတြက္ စားေသာက္ဆိုုင္၊ ဂတ္စ္စေတရွင္ေတြမွာ နားရင္လည္း တခ်ိန္လံုုးဖက္လိုု ့။ ကားေပၚမွာ သူတိုု ့ထက္ အပံုုၾကီးငယ္တဲ့စံုုတြဲေတြ ပါေပမဲ့ သူတိုု ့ေလာက္ မကဲၾကဘူးရယ္။ ကြ်န္မတို ခန္ ့မွန္းတာ သူတိုု ့အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ၿပီ။ ထိုုင္ခံုုကိုု ေနာက္ကိုု လွန္ခ်ၿပီးထိုုင္ေတာ့ ကြ်န္မတိုု ့မွာ အထြက္အၿပ ုု အင္မတန္ခက္တယ္။ သူ ့ဒူးေခါင္းကိုု လမ္းဖက္ ေထာင္ထားေတာ့ သူ ့ဒူးကိုု ေရွာင္ဆင္းရတယ္။

ကြ်န္မနဲ ့ ဝိုုင္း အဲဒီလူ မသိတတ္ ရိုုင္းစိုုင္းတဲ့အေၾကာင္း ပြစိပြစိ ေဝဖန္ေတာ့တာပဲ။ uneducated ၊ no manners ၊ nasty လိုု ့ ဆဲေရးၾကတယ္။ ကြ်န္မရဲ ့ ေခါင္းအံုုးေပ်ာက္သြားလိုု ့ခံုုေအာက္ေတြ ရွာတာ မေတြ ့ဘူး။ ေပ်ာက္တာေတာ့ မၿဖစ္ႏိုုင္ဘူး တေယာက္ေယာက္က အေပၚထပ္ကိုု တင္ထားေပးတာ ၿဖစ္လိမ့္မယ္။ လူေတြအားလံုုးဆင္းေတာ့မွ ရွာၾကည့္ေတာ့ လား..လား.. အဲဒီလူရဲ ့ အမ်ိဳးသမီးေၿခေထာက္ရင္းမွာ။ ကြ်န္မတိုု ့ေတြမွာ အံအားသင့္လိုု ့ ေၿခေထာက္နားမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ေခါင္းအံုုးကိုု မၿမင္ဘူးလား။ ၿမင္ရင္ အနီးအနားကလူေတြကိုု ေမးၾကည့္ၿပီး ၿပန္ေပးရတာ လူယဥ္ေက်းေတြ လုုပ္ရမဲ့အလုုပ္ဆိုုတာ မသိဘူးလား။ အယ္မေလး အသြင္တူလိုု ့ အိမ္သူၿဖစ္ေနတာေပါ့။ ဝိုုင္းက ဘယ္ႏိုု္င္ငံကလဲလိုု ့ သိခ်င္လိုု ့တဲ့။ သူတိုု ့အမူအက်င့္ေၾကာင့္ သူတိုု ့ႏိုုင္ငံကိုု အထင္ေသးေနၿပီ။ စပိန္စကား သင္ေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီၿဖစ္တဲ့ ဝုုိုုင္းက သူတိုု ့ စပိန္စကားေၿပာေနတာ လက္တင္အေမရိကႏိုုင္ငံေတြက ၿဖစ္လိမ့္မယ္တဲ့။ ေခါင္းအံုုးၿပ ုုတ္က်တာနဲ ့ေနာက္က ေကာင္မေလးက ခ်က္ခ်င္းေကာက္ေပးတယ္။ လူယဥ္ေက်းေတြနဲ ့ လူလိုုမသိတတ္သူေတြနဲ ့ ကြာပါ့ ကြာပါ့။


ေန ့လည္ ၁၁ နာရီမွာ ေတာင္ဘာလင္တန္ၿမိ ုု ့ မက္ေဒါနယ္ဆီမွာ ေန ့လည္စာ ဝင္စားၾကေတာ့ ဗိုုက္မဆာတဲ့ ဝိုုင္းနဲ ့ကြ်န္မက အနီးအနားတဝိုုက္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ထြက္ၾကတယ္။ မက္ပယ္ပင္မဟုုတ္ေပမဲ့လည္း သစ္ပင္ေတြ အကုုန္လံုုး ဝါေနေတာ့ လွေနတာပါပဲ။ အနီေရာင္အသီးပင္ဆန္းဆန္းေတြပါ မက်န္ေစရ အားလံုုး ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္။ ခ်ိန္းထားတဲ့ ၁၁ နာရီ ၁၀ မိနစ္  မွာ တိုုးဂိုုက္ကအစ ဆိုုင္ကေန မထေသးေတာ့ ဝိုုင္းက ၁၁ နာရီ ၁၀ မိနစ္ဆိုုလိုု ့ ၿပန္လာတာလိုု ့ မ်က္ႏွာတိမ်က္ႏွာထားနဲ ့ တိုုးဂိုုက္ကိုု အၿပစ္တင္တယ္။ တိုုးဂိုုးက ၁၁ နာရီ မိနစ္ ၂၀ လိုု ့ ၿပန္ခ်ိန္းလိုုက္တယ္။ ဝိုုင္းက အခ်ိန္နဲ ့ ပတ္သက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ သည္းမခံဘူး။ ေတာင္ဖက္ကိုု ၁ နာရီေလာက္ ဆက္ေမာင္းရင္ ခရီးစဥ္ေနာက္ဆံုုးၿဖစ္တဲ့ နယူးအဂၤလန္မက္ပယ္ၿပတိုုက္ကိုု ဝင္လည္ပါတယ္။ သံုုးေၿမွာင့္ခႊ်န္း မက္ပယ္ရြက္က ကေနဒါႏိုုင္ငံအလံမွာ ေတြ ့ၿမင္ဖူးမွာပါ။

မက္ပယ္ပင္ကေန သၾကား၊ သကာရည္ ထုုတ္လိုု ့ရတယ္ဆိုုတာ အဲဒီၿပတိုုက္ ေရာက္မွပဲ သိရေတာ့တယ္။ မက္ပယ္ပင္ကိုု သံစူးနဲ ့ထိုုး က်လာတဲ့အရည္ကိုု ပံုုးနဲ ့ခံၿပီး ထင္းနဲ ့ သၾကား၊ သကာရည္ ထုုတ္လုုပ္လာတာ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီ ေနပါၿပီ။ ဂရိတ္ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ နာမည္ေပးထားတဲ့ သကာရည္ေတြကိုု ၿမည္းစမ္းခဲ့ေသးတယ္ အင္မတန္ ခ်ိဳတယ္။ တေယာက္တည္း ခရီးထြက္လာပံုုရတဲ့ ေကာင္မေလးကိုု မိတ္ဆက္ေတာ့ ဂ်ာမန္မေလး နယူးေယာက္မွာ ေက်ာင္းလာတက္ေနတာ။ တတ္ႏိုုင္သမွ် ေရေၿမေဒသသစ္ဆီ ခရီးထြက္ႏိုုင္ဖိုု ့ အားခဲထားပါသတဲ့။ လတ္တေလာမွာ ကမၻာ့ဖလားဗိုုလ္စြဲထားတဲ့ ဂ်ာမနီအသင္းက ကလိုုေဆး၊ မိုုက္ကယ္ေဘာလက္၊ အသင္းေခါင္းေဆာင္ ဖိလစ္လမ္း၊ အနားယူသြားတဲ့ ဂိုုးသမား ( နာမည္ေမ့ေနတယ္) ၊ ဂ်ာမန္ခ်ယ္ဆယ္လာ အိန္ဂ်ယ္လာမာကဲ၊ ဂ်ာမန္ဘီယာ အေၾကာင္းေတြ ေၿပာၾကေသးတယ္။ ေတာင္ဖက္စူးစူး ၂၄၀ မိုုင္၊ ၅ နာရီေလာက္ ေမာင္းရင္ နယူးေယာက္ကိုု ည ၇ နာရီေလာက္ ဝင္မွာပါ။


ကားလမ္းေဘး တဖက္တခ်က္စီက သာယာလွပတဲ့ ဂရင္းေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းထက္က အနီ၊ အဝါ သစ္ပင္ေရာင္စံုု၊ တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနတဲ့ ၿမစ္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ ့ သာယာေအးခ်မ္းတဲ့ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ရဲ ့ ေဆာင္းဦးရာသီဟာ အင္မတန္ လွပပါေပတယ္။ အဲ ေဆာင္းတြင္းေတာ့ အေအးၾကမ္းတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ေတြလည္း ငိုုက္တဲ့အခါငိုုက္၊ ဗိုုက္စာရင္ ပါလာတဲ့ မုုန္ ့ကေလးေတြစား၊ စကားေလးေၿပာလိုုက္။ ည ၇ နာရီ ဖလပ္ရွင္းကိုု ဝင္ေတာ့ မနက္စာကိုု ဘီစကြတ္ေတြနဲ ့သာ ၿပီးခဲ့တာမိုု ့ ဗိုုက္ဆာေနတဲ့ဝိုုင္းက မီနီရွာဘူးရွာဘူး (ေဟာ့ေပါ့) သြားစားရေအာင္တဲ့။ ဗိုုက္ထဲ တက်ဴတ္က်ဴတ္ၿမည္ေနတဲ့ ကြ်န္မက ဂရိတ္လိုု ့ ေအာ္ေတာ့တာပဲ။ ေဟာင္ေကာင္စူပါမားကက္မွာ ေစ်းဝင္ဝယ္၊ ေဟာ့ေပါ့တီး၊ ၇ ရထားစီး ဟင္းေရာင္းတဲ့အိမ္မွာ မွာထားတဲ့ဟင္းေတြသြားယူ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ဆယ္နာရီခြဲေနၿပီ။ ဟင္းေရာင္းတဲ့အိမ္က ကြ်န္မ လာမယူဘူးထင္လိုု ့ ေရခဲေသတၱာထဲေတာင္ ထည့္ထားေနၿပီ။

အစ္မတစ္ေယာက္ သတင္းေပးလိုု ့ ၾကသပေတးေန ့ဟင္းမွာ တနဂၤေႏြေန ့ ဟင္းေတြသြားယူၿပီး အဲဒီအိမ္ဆိုုင္ရဲ ့ ေဖာက္သည္ၿဖစ္ေနတာ တလေလာက္ရိွၿပီ။ ဟင္းေတြက အိမ္ခ်က္လိုုမ်ိဳး စားေကာင္းတယ္။ မက္ဟန္တန္ရံုုးမွာ လုုပ္တုုန္းက ဟင္းေတြ ခ်က္ၿဖစ္ေသးတယ္။ အခုုက နယူးဂ်ာဆီၿပည္နယ္ ႏူေဝါ့ၿမိ ုု ့က Newark ကလိုုင္းရင့္ ပိုု ့အေသာ္ရတီေအာ့ဖ္ နယူးေယာက္၊ နယူးဂ်ာဆီရံုုး Port Authority of New York & New Jersey ကိုု အလုုပ္ဆင္းရတာ။ အိမ္ကေန ၇ ရထားစီးၿပီး ႏွစ္ဘူတာမွာဆင္း ေအာက္ထပ္က အၿမန္ရထား F ရထားစီး ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္ 34 st Hearlad မွာဆင္း (၄၅ မိနစ္) ။ နယူးဂ်ာစီဆီ ေၿပးဆြဲတဲ့ Path ရထားစီး Journal Square မွာဆင္း (အဲဒီရထားက မက္ဟန္တန္ေအာက္ဖက္ WTC (World Trade Center ကိုု သြားတာ) တဖက္ၿခမ္း ပလက္ေဖာင္းကူးၿပီး WTC ကေန Newark ဆီသြားတဲ့ ရထားစီးၿပီး ဂိတ္ဆံုုးမွာဆင္း ( ၄၅ မိနစ္) ။ အိမ္ကေန ရံုုးအထိ ရထား ၄ ဆင့္ ေၿပာင္း ၁ နာရီခြဲ စီးရတာမိုု ့ တေန ့ကိုု ရထားေပၚမွာ အသြားအၿပန္ ၃ နာရီေက်ာ္။ မနက္ ၇ နာရီခြဲက ထြက္သြားလိုုက္တာ ည ၇ နာရီေက်ာ္မွ ၿပန္ေရာက္တယ္။


ပင္ပန္းလိုု ့ ဟင္းမခ်က္ႏိုုင္ဘူး။ ရံုုးနဲ ့နီးနီးနားနား ေၿပာင္းရေအာင္လည္း ကြန္းထရပ္က ၇ လ ထပ္တိုုးဖိုု ့ေတာ့ ရိွပါရဲ ့ ။ ဒီကလိုုင္းရင့္နဲ ့ ကြန္းထရပ္ၿပီးသြားရင္ ဘယ္ကလိုုင္းရင့္ရံုုး ေရာက္မယ္မွန္းမသိ။ ေရွ ့တပတ္က ဖြင့္လိုုက္တဲ့ ေဝါထရိတ္စင္တာကိုု ေၿပာင္းရမယ္ဆိုုလိုု ့ ဝမ္းသာေနတာ။ ကြ်န္မတိုု ့ရဲ ့ အင္ဂ်င္နီယာ႒ာန အက္စတီမိတ္တင္းအုုပ္စုု Estimating က ေဝါထရိတ္စင္တာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ နယူးဂ်ာဆီဖက္ၿခမ္းက 2 Montgomery ေမာင့္ဂိိုုမာရီမွာရိွတဲ့ ပီေအရံုုးခ်ဳပ္ကိုု ေၿပာင္းရမွာတဲ့။ ေဝါထရိတ္စင္တာေၿပာင္းခ်င္တဲ့ ကြ်န္မက ေမာင့္ဂိုုမာရီက်ၿပီး ေမာင့္ဂိုုမာရီက်ခ်င္တဲ့ ပတ္ထရီရွာက ေဝါထရိတ္စင္တာက်တယ္။ ၉၁၁ တုုန္းက ၿပိ ုုက်သြားတဲ့ ေဝါထရိတ္စင္တာကိုု ၁၃ ႏွစ္ၾကာ အခ်ိန္ယူတည္ေဆာက္ၿပီးမွ ခုုတပတ္ကမွ ဖြင့္လွစ္လိုုက္တာပါ။ ပိုုမိုုခိုုင္ခံ့ေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေဆာက္လုုပ္ထားၿပီး လံုုၿခံ ုုေရး အင္မတန္ တင္းက်ပ္ပါတယ္။ အိုုင္ဒီကဒ္ေတြမွာ မိုုင္ခရိုုခ်စ္ေတြပါဝင္ၿပီး သတ္မွတ္ထားတဲ့အထပ္၊ အခန္းကိုုပဲ ဝင္ေရာက္ခြင့္ ရိွပါတယ္။ ေလာ္ဘီခန္းက ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားၿပီး မက္ဟန္တန္ေအာက္၊ စေတတန္းအိုုင္လန္ (Staten Island) ၊ နယူးဂ်ာဆီကိုု အေပၚစီးကေန ၿမင္ရတဲ့ၿမင္ကြင္းက အင္မတန္လွတယ္။

ရံုုးခန္းတြင္း ပန္းအိုုးေတြ ထားခြင့္မေပးသလိုု ေသာၾကာေန ့မွာ ဂ်င္းမဝတ္ရပါတဲ့။ ညည္းက ေဝါထရိတ္စင္တာမွာ လုုပ္ခ်င္တယ္ေလးဘာေလးနဲ ့အၾကမ္းဖက္သမားေတြက အဲဒီေဝါထရိတ္စင္တာကိုုပဲ တားဂက္ထားေနတာေအ့ ေဝါထရိတ္စင္တာမွာ လုုပ္ရတာ ေသမင္းကိုု ဖင္ခုုထိုုင္ထားရသလိုုပဲ ညည္းက်တဲ့ ေမာင့္ဂိုုမာရီကေန ၿမင္ရတဲ့ ေအာက္မက္ဟန္တန္ဗ်ဳးကမွ အင္မတန္လွတာ။ ေန ့လည္ထမင္းစားခ်ိန္ၿပီးရင္ ကမ္းနားတေလွ်ာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ဖိုု ့ အင္မတန္ေကာင္းတယ္ ညည္းနဲ ့က်ဳပ္ ေနရာခ်င္းသာလဲလိုုက္ခ်င္တယ္။ ေမာင့္ဂိုုမာရီရံုုးေၿပာင္းရင္ေတာ့ ရထားသံုုးဆင့္ တနာရီသာသာေလာက္ပဲ စီးရေတာ့မယ္။ ရထားေတြေၿပာင္းရင္ ေၿမေအာက္ထဲမွာဆိုု ေတာ္ေသးတယ္ ဂ်ာနယ္စကြဲယားလိုုမ်ိဳး ေၿမေပၚမွာေၿပာင္းၿပီး ေနာက္ရထားေစာင့္ခ်ိန္ေတြဆိုု ေတာ္ေတာ္ေအးတယ္။ ကြ်န္မလုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္တေယာက္ကေတာ့ ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္ကေန NJ Transit အၿမန္ရထား ႏွစ္ဘူတာစီးၿပီး ရံုုးတက္တယ္။


ကြ်န္မ ၄၅ မိနစ္ ရထားႏွစ္ဆင့္ ေၿပာင္းစီးတဲ့ ခရီးကိုု သူက ရထားႏွစ္ဘူတာပဲ စီးတယ္။ ေစ်းကလည္း အေတာ္ကြာတယ္။ သူ ့ရထားက တေန ့ ၁၀ ကြ်န္မရထားက ၅ က်ပ္။ စီနီယာနီေပါအစ္ကိုုၾကီး ေဖ့ဘြတ္မွာ ရွယ္တဲ့စာသားေလးကိုု သတိရမိတယ္။ သူ ့အေဖ လက္ထက္တုုန္းက ရူပီး ၅ က်ပ္ သက္သာဖိုု ့ မိနစ္ ၂၀ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ သူ ့သားလက္ထက္က်ေတာ့ မိနစ္ ၂၀ သက္သာဖိုု ့ ရူပီး ၅ က်ပ္ေပးၿပီး တကၠစီစီးတယ္။ ကြ်န္မလုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ကလည္း ဘာထူးလဲ မိနစ္သံုုးဆယ္ သက္သာဖိုု ့ ၅ က်ပ္ အကုုန္ခံတယ္။ ပီေအရံုုးမွာ လုုပ္ရတာ အေတာ္ေကာင္းတယ္ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ေတြက အကုုန္ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ပီသတယ္။ အလုုပ္လုုပ္ရတာ မပင္ပန္းဘဲ သြားရလာရတာ ပင္ပန္းတယ္။ အလုုပ္ပင္ပန္းတာကိုု ခရီးေလးထြက္ၿပီး အပန္းေၿဖမွေပါ့ေနာ္ ဟား ဟား ကိုုယ့္ဖက္ကိုုယ္ယက္တဲ့ လိပ္မ်ိဳး။

ႏိုုဝင္ဘာ ၂၇ ၾကသပေတးေန ့က ေက်းဇူးေတာ္ေန ့၊ ဘလက္ဖရိုုင္းေဒး Black Friday ေသာၾကာေန ့၊ စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ ၄ ရက္ရတာမိုု ့ ခရီးသြားၾကတဲ့ ရာသီဆိုုပါေတာ့။ ဘလက္ဖရိုုင္းေဒးေန ့မွာ ေစ်းဝယ္ၾကတာ သတင္းမွာ ၿမင္ဖူးၾကမယ္ထင္တယ္။ ဒစ္စေကာင့္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ခ်လိုု ့ ၾကသပေတးေန ့ကတည္းက တန္းစီ၊ ပစၥည္းလုုရင္း ရန္ၿဖစ္ၾကတာေတြနဲ ့ တကယ့္ကိုု ဘလက္ဖရိုုင္းေဒးပါပဲ။ ဝိုုင္းတိုု ့ယူအန္ရံုုးက ဘလက္ဖရိုုင္းေဒး မပိတ္လိုု ့ စေန၊ တနဂၤေႏြပိတ္ရက္ ၂ ရက္ပဲ ခရီးသြားၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္ကိုုသြားမလဲဆိုုတာေတာ့ မေရြးခ်ယ္ရေသးပါဘူး။ သြားၿဖစ္ခဲ့ရင္ ေတာလားေတြ ေရးတင္ပါဦးမယ္။ ေဆာရီး ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကြ်န္မဓာတ္ပံုုေတြ သိပ္မ်ားသြားတယ္ ေနာက္ေတာလားေတြက်ရင္ ကိုုယ့္ပံုုထက္ ရႈခင္းပံုုေတြ မ်ားမ်ားရိုက္ေအာင္ ၾကိ ုုးစားရမယ္။

စန္းထြန္း
ႏိုုဝင္ဘာ ၈ ၊ ၂၀၁၄။

4 comments:

Anonymous said...

စန္းထြန္းေလး..
သစ္ပင္ေတြလည္းလွစန္းထြန္းကလည္းလွ
တက္ဒီဘဲေလးကလည္းခ်စ္စရာ စန္းထြန္းကလည္းခ်စ္စရာ..
မမအိုုင္အိုုရာဖလန္းဖလန္းမထႏုုိင္တာၾကာလွျပီမုုိ ့စန္းထြန္းကုုိဘဲအားက်ေနရေတာ့တာ။
ဒီအနီးအနားမွာ အဲလိုု အုုပ္လိုုက္၀ါနီစိမ္းမေတြ ့ရလိုု ့မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနတာ။
ဟုုိဘက္ျပည္နယ္ဖက္သြားရင္ေတာ့ေတြ ့မွာပါ။
မသြားႏုုိင္ေသးလိုု ့...
စန္းထြန္းတင္ေပးတာေလးေတြနဲ ့ပဲေက်နပ္ေနရတယ္ကြယ္။
ခ်စ္ေသာမမအိုုင္အိုုရာ

မီးမီးငယ္ said...

ဟင္းဟင္း..
အရမ္းလွလာတာ
စိုးရိမ္တယ္ကြယ္..
အပ်ဳိႀကီးစြန္ေတာ့မယ္
ေနာက္ဆိုဒီလိုတေယာက္ထဲသြားလည္လို႔ရေတာ့ဘူး..
အဲဒါလာေျပာတာ..အဟဲ..
ဓါတ္ပုံေတြလွ လူလည္းလွ..

Ma Tint said...

ဒီကေန႔ ဘေလာ့ရြာထဲလည္တာ ပို႔စ္သစ္တစ္ပုဒ္မွ မတက္လာေပမယ့္ စန္းစန္းပို႔စ္တစ္ပုဒ္နဲ႔ ေက်နပ္သြားၿပီ ... ဗဟုသုတလဲရ ဓာတ္ပံုေတြလဲ အ၀ၾကည့္ရ ...
တံတားေတြမေဆာက္ခင္ကာလက ရန္ကုန္ကေန ေခ်ာင္းသာသြားတဲ့အခါမ်ိဳး ျပည္ေတာ္ျပန္ဘုရား သြားဖူးတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ မၾကာခဏကူးရတဲ့ ဇက္ေတြကို ျပန္ေတြးသတိရမိတယ္။

Thu said...

လိုင္းေကာင္းတဲ့ေနရာမုိ႔ပံုေတြတင္ရတာ..တင္သာတင္ပါမၾကီးရယ္..ဒါနဲ႔စကားမစပ္မၾကီးစန္းထြန္းလွလာတယ္ေနာ္ :P
ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ့ေနရာဝင္လုတဲ့တရုတ္မၾကီးအေၾကာင္းဖတ္မိေတာ့ ဟိုေန႔ကဦးပိန္တံတားမွာေနရာလုခံရတာေတာင္သတိရသြားတယ္။ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ လူေတြကေတာ့ပံုစံမ်ိဳးစံုကိုေတြ႔ေနရတာပါပဲေနာ္။
ခ်စ္တဲ့ Ahthu