ပရင့္စတန္သြား ေတာလား - ၂


ၿခံထဲမွာ ပန္းသီးစားခြင့္ မၿပ ုုဘူးဆိုုေပမဲ့ Security ကင္မရာ၊ လံုုၿခံ ုုေရးအေစာင့္ရိွတာမွ မဟုုတ္တာ  စားလည္း သူတိုု ့မသိႏိုုင္ပါဘူးလိုု ့ ဂိုုက္ကေၿပာေတာ့ အားလံုုးပြဲက်တယ္။ ၿခံထဲေရာက္ေတာ့ ေၿမပံုုတစ္ခုု၊ စကၠဴအိတ္တစ္လံုုး ရတယ္။ ေၿမပံုုက ဟိုုးေနာက္ဖက္ကိုုသြား ဘယ္အတန္း၊ ဘယ္မ်ိဳးေတြလိုု ့ ညႊန္းထားတဲ့ စာရြက္ပါ။ ပန္းသီးအမွည့္ေတြနား မေရာက္ခင္ အစိမ္းေတြနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္တယ္။ ဖူဂ်ီမ်ိဳးအမွည့္ခင္းေရာက္ေတာ့ ပန္းသီးေတာင္ သိပ္မရိွဘူး။ ပန္းသီးကိုု လွည့္လိုုက္လိုု ့ အညွာကေန ကႊ်တ္လာရင္ မွည့္တယ္။ မေနႏိုုင္တဲ့ ကိုုယ္က ဖူဂ်ီတစ္လံုုး ၿမည္းၾကည့္ေတာ့ အားပါးပါး ေကာင္းလိုုက္တာ။ ေအာက္မွာ ေၾကြက်ေနတာေတြက ႏွေၿမာစရာ။ အပင္ေပၚမွာက မမွည့္ေသးတာရယ္၊ ပိုုးထိုုး၊ ငွက္စားထားတဲ့ အသီးေတြ။ ဖူဂ်ီမဟုုတ္တဲ့ တၿခားခင္းက ပန္းသီးေတြ ခူးတယ္။ ပန္းသီးနီနီေတြမ်ားမ်ား ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုု ့ေကာင္းမဲ့ေနရာေတြဆိုုရင္ ဝိုုင္းနဲ ့ကိုုယ္နဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတာ ဆိုုတာမ်ား ပန္းသီးခူးရဖိုု ့ထက္ ပန္းသီးနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရဖိုု ့က အေရးၾကီးတယ္။ ပန္းသီးကိုု ဝိတ္ခ်ိန္၊ ပိုုက္ဆံရွင္းတဲ့ေနရာမွာ ဖူဂ်ီပန္းသီးက ဘာလိုု ့နည္းေနရတာလဲေမးေတာ့ လူတိုုင္း အဲဒီလိုု ေမးၾကတယ္တဲ့ ဖူဂ်ီပန္းသီးရာသီက ေအာက္တိုုဘာလတဲ့။ ေအာက္တိုုဘာမွာ ေနာက္တစ္ေခါက္ ၿပန္လာရမဲ့ပံုုပဲ။ ေပးထားတဲ့ ၁ နာရီ အခ်ိန္ေစ့လိုု ့ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ေနာက္က်တတ္တဲ့ တရုုတ္ကေလးေတြ ဒီတခါေတာ့ အခ်ိန္မွန္သား။

ကိုုယ္က ဆန္းဒြက္စ္၊ ဖရဲသီးေဖ်ာ္ရည္၊ ဘြတ္စကြတ္မုုန္ ့ စားနပ္ရိကၡာအၿပည့္အစံုုနဲ ့ ခ်ီတက္လာေပမဲ့ ေန ့လည္စာကိုု မက္ေဒါနယ္ဆိုုင္မွာ စားမယ္လိုု ့ ဂိုုက္ကေၿပာတာ့ မစားဘဲ အလကားထိုုင္၊ အိမ္သာဝင္ရမွာ အားနာစရာၾကီး ဝိုုင္းတိုု ့တခုုခုုဝယ္ၿပီး  ႏွစ္ေယာက္ရွယ္ရေအာင္တဲ့။ Nugget chickens ၂၀  ဝယ္လိုုက္တယ္။ ဝိုုင္းနဲ ့ကိုုယ္က Coke အေအးေတြ မၾကိ ုုက္တာ တူတယ္။ ကိုုယ္ကေတာင္ Green tea ၊ Starbucks က Vanilla Latte ေသာက္ေသးတယ္။ ဝိုုင္းက ခရီးသြားရင္ ေရေတာင္ သိပ္မေသာက္ဘူး။ သိပ္မေသာက္ေတာ့ သိပ္မေပါက္ဘူးေပါ့ဟ။ အင္း...ဒါလည္း ဟုုတ္တာပဲ။ ကိုုယ္ကေတာ့ အလုုပ္ထဲမွာ Stress မ်ားရင္ ေသာက္လိုုက္၊ ေပါက္လိုုက္၊ နင္းကန္စားလိုုက္နဲ ့။ ကိုုယ္ မက္ေဒါနယ္ဆိုုင္ မထိုုင္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ ေက်ာင္းက အစားအေသာက္ေတြ စားမေကာင္းရင္ ဘူေဖးက်ေတာ့ ေစ်းၾကီးလိုု ့ အပတ္တိုုင္း သြားမစားႏိုုင္။ အၿမဲစားတာ မက္ေဒါနယ္က ၂ က်ပ္တန္ မက္ခ့္ခ်စ္ကင္း ဘာဂါ။ ေက်ာင္းက ထြက္လာၿပီးကတည္းက မက္ေဒါနယ္ မစားေတာ့တာ။ ဟား ...ဟား one year is enough ဆိုုပါေတာ့ exactly ။


ဒီေန ့ခရီးစဥ္ရဲ ့ ေနာက္ဆံုုးၿဖစ္တဲ့ ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားၿပည္နယ္ လန္ကတ္စတာၿမိ ုု  ့ လင္ကြန္းဟိုုင္းေဝးလမ္းေပၚက Amish Farm and House ကိုု မိုုင္ ၁၀၀၊ ၂ နာရီသာသာ ေမာင္းရပါတယ္။ ဝင္ေၾကးက ၂၀ ပါ။ အိမ္အလည္က ထိုုင္ခံုုေတြမွာ ထိုုင္ခိုုင္ၿပီး ဂိုုက္အန္တီၾကီး ရွင္းၿပတာက ဒီလယ္ယာေတာကိုု ပန္ဆယ္ေဗးနီးယား တည္ေထာင္သူ ဝီလီယံပန္က ကိုုလိုုနီယမ္ၿမိ ုု ့ေတာ္ဝန္ ဂႊ်န္အမ္ဗန္ကိုု ၁၇၁၅ မွာ ေပးခဲ့ၿပီး အမ္ဗန္မ်ိဳးဆက္ေတြက ဒီအိမ္ကိုု ၁၈၀၅ ခုုႏွစ္မွာ တည္ေဆာက္ခဲ့ေတာ့ အိမ္ရဲ ့သက္တမ္းက ၂၀၀ ေက်ာ္ပါၿပီ။ မ်ိဳးဆက္ ၇ ဆက္ရဲ ့ အိမ္ၿဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ ေနာက္ပိုုင္းမွာေတာ့ လန္ကက္စတာေကာင္တီရဲ ့ first tourist attraction ၿဖစ္လာၿပီး လန္ကက္စတာေကာင္တီအေၾကာင္း သိေစခဲ့တာပါ။ ၁၉ ၅၅ ကေတာ့ လန္ကက္စတာေကာင္တီရဲ ့ ခရီးသြားႏွစ္လိုု ့ ဆိုုရမယ္။ ၁၉ ၅၄ မွာ အန္းမစ္ခ်္ေတြအေၾကာင္း တင္ဆက္ၿပသတဲ့ Plain and Fancy ၿပဇာတ္ ဘေရာ့ေဝးမွာ ဟစ္ၿဖစ္ေတာ့ လူေတြက အန္းမစ္ခ်္ေတြအေၾကာင္း စိတ္ဝင္စားလို ့ သြားေရာက္လာပတ္ၾကတာ တႏွစ္ကိုု လူႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ လာေရာက္လည္ပတ္တယ္လိုု ့ ဆိုုတယ္။

၁၉ ၅၅ မွာ စားေသာက္ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္တစ္ေယာက္က သူ ့ဆိုုင္နားက ၂၅ ဧက လယ္ေတာအိမ္ကိုု ဝယ္ၿပီး Amish Farm and House ဆိုုၿပီး ဖြင့္လွစ္ကာ အန္းမစ္ခ်္ေတြ ဘယ္လိုုေနထိုုင္စားေသာက္တယ္ဆိုုတာ အမ်ားၿပည္သူကိုု ၿပသခဲ့ပါတယ္။ အန္းမစ္ခ်္ေတြရဲ ့ မူလအစက ဆြဇ္ဂ်ာမန္ဖက္ကပါ။ ဂ်က္ေကာ့အာမန္ေနာက္လိုုက္ေတြကိုု အန္းမစ္ခ်္ေတြလိုု ့ ေခၚပါတယ္။ အန္းမစ္ခ်္ေတြဟာ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္မသံုုး၊ ေခတ္ေပၚပစၥည္းေတြမသံုုး၊ အဝတ္အထည္ဆိုုရင္လည္း ေၿပာင္ေတြဝတ္ၿပီး ရိုုးရိုုးစင္းစင္း ေနထိုုင္ၾကပါတယ္။ ၁၈ရာစုုမွေတာ့ အန္းမစ္ခ်္ေတြဟာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ပင္စန္ေဗးနီးယားကိုု ေၿပာင္းေရႊ ့လာၾကပါတယ္။ သူတိုု ့ဘာသာစကားကေတာ့ ပန္စယ္ေဗးနီးယားဒက္ခ်္လိုု ့ ေခၚၾကတဲ့ ဂ်ာမန္စကားတစ္မ်ိဳးပါ။ အန္းမစ္ခ်္ေတြမွာ ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္းမရိွဘဲ အိမ္ေတြမွာ အလွည့္က် ဝတ္ၿပ ုုၾကပါတယ္။ ကက္ဆက္ဖြင့္ၿပၿပီး အန္းမစ္ခ်္ေတြ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္သံ နားေထာင္ခိုုင္းတယ္။ ဥံ ုုလိုု ့ ရြတ္ေနသလိုုပဲ။ Bible သမၼာက်မ္းစာက ဂ်ာမန္လိုု ေရးထားတာပါ။

ေဆာင္းဦးေပါက္ဆိုုရင္ အိမ္ေရွ ့မွာ ေရႊဖရံုုးသီး၊ ရိုုးၿပတ္၊ ေၿပာင္းဖူးပင္ေတြနဲ ့ အလွဆင္ၿပီး ေဆာင္းဦးကိုု ၾကိ ုုဆိုုေလ့ရိွၾကတယ္

ေႏြရာသီအတြက္ ေလေအးေပးစက္၊ ေဆာင္းရာသီအတြက္ အပူေပးစက္ အန္းမစ္ခ်္အိမ္ေတြမွာ မရိွဘူး။ ဓာတ္ၾကိ ုုးဟာ အၿပင္ေလာကနဲ ့ ဆက္သြယ္ေပးတယ္လိုု ့ ယူဆလိုု ့ အန္းမစ္ခ်္အိမ္ေတြမွာ လွ်ပ္စစ္သြယ္တဲ့ ဓာတ္ၾကိ ုုး၊ တယ္လီဖုုန္းလိုုင္း မရိွဘူး။ ခုုေခတ္အန္းမစ္ခ်္ေလးေတြကေတာ့ ဓာတ္ၾကိ ုုးေတြ သြယ္တန္းမထားတဲ့ မိုုဘိုုင္းဖုုန္း သံုုးၾကတယ္။ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား မရိွေတာ့ ဆိုုလာၿပားနဲ ့ ဖုုန္းအားသြင္းၾကတယ္။ တစ္ႏွစ္သား ကေလးဆိုုရင္ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ မေရြး အဝတ္တစ္မ်ိဳးပဲ ဝတ္တယ္။ ၾကယ္သီးေတြ မပါေစရ။ ေယာက္်ားဆိုုရင္ ရွပ္အကႌ်၊ ၾကိ ုုးသိုုင္းထားတဲ့ ေဘာင္းဘီ၊ ႏွီးဦးထုုပ္၊ မုုတ္ဆိတ္ေမႊး ထားတယ္။ မိန္းကေလးဆိုုရင္ ဂါဝန္ေၿပာင္၊ ဆံပင္ကိုု အၿဖ ူေရာင္ ပုုဝါပါးေလး အုုပ္ထားတယ္။ ေမြးကတည္းက ဆံပင္မညွပ္ေတာ့ဘဲ အရွည္ထားၾကတယ္။ အၿပာေရာင္၊ အနက္ေရာင္ အမ်ားဆံုုး ဝတ္ၾကေပမဲ့ တခါတုုန္းက အဝါေရာင္ ဝတ္ထားတဲ့ အန္းမစ္ခ်္မေလး ေတြ ့ဖူးပါသတဲ့။ ဂါဝန္ေနာက္ဖက္မွာ အတြန္ ့အလိမ္ေလးေတြပါတဲ့့ စတိုုင္ဟာ ခုု ေခတ္အစားဆံုုး စတိုုင္ပါတဲ့။

အန္းမစ္ခ်္ မိန္းကေလးေတြဟာ မိတ္ကပ္္မလိမ္း၊ ရတနာမဝတ္ဘူး။ အန္းမစ္ခ်္ေတြဟာ ဓာတ္ပံုုလည္း မရိုု္က္ဘူးတဲ့။ ဒီေတာ့ အန္းမစ္ခ်္ေတြကိုု ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရင္ သူတိုု ့မ်က္ႏွာမပါေအာင္ သတိထားပါတဲ့။ မီးဖိုုကေတာ့ ပိုုစီကလိမ္းသံုုးတဲ့ မီးဖိုု (ပိုုစီကလိမ္းဆိုုတာ ဘာပါလိမ့္)။ ေရခဲေသတၱာလည္း ရိွတယ္ ပိုုစီကလိမ္းသံုုးတဲ့။ သခြားသီး၊ မုုန္လာဥနီ အခ်ည္တည္ထားတဲ့ ေခ်ာင္ေခ်ာင္လိုု ့ေခၚၾကတဲ့ စားစရာတစ္မ်ိဳးက နာမည္ၾကီးတယ္။ အန္းမစ္ခ်္ေတြက ကေလးေတြလည္း အမ်ားၾကီးေမြးေတာ့ လူငါးေယာက္၊ ေၿခာက္ေယာက္စာအတြက္ မနက္၊ ေန ့လည္၊ ညစာအတြက္ ၿပင္ဆင္ရမွာ မလြယ္ပါလား။ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္လည္း မသံုုးေတာ့ အိမ္သားေတြရဲ ့ အဝတ္ေတြကိုု လက္နဲ ့ေလွ်ာ္ရမွာ တယ္မလြယ္ပါလား။ ေမာင္ေမာင္ဆိုု ငယ္ငယ္တုုန္းက တေန ့အကႌ်သံုုးစံုု လဲရတယ္။ အန္းမစ္ခ်္ေနအိမ္ေလးက တကယ့္ကိုု ရွင္းရွင္းေလး နံရံမွာ တခုုခုု အလွဆင္ထားတာဆိုုရင္ အဲဒါ တခုုခုုသံုုးဖိုု ့ေနမွာတာ။ ခုုလည္း နံရံေပၚက ပန္းပြင့္ေလးက အကႌ်ခ်ဳပ္တဲ့အပ္ေတြ ထားတာ။

အန္းမစ္ခ်္ေတြရဲ ့ အိမ္ေတြတိုုင္းမွာ ဒီလိုု အစိမ္းေရာင္လိုုက္ကာေလး တပ္ထားေလ့ရိွတယ္
ေခ်ာင္ေခ်ာင္ ပုုလင္းေတြ

တခါတေလ ရုုပ္ရွင္ရံုုမွာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၊ တီရွပ္ဝတ္ထားတဲ့ အန္းမစ္ခ်္လူငယ္ေလးေတြ ေတြ ့ရလိမ့္မယ္။ တီရွပ္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ဝတ္ထားေပမဲ့ ဆံပင္ပံုုစံက အန္းမစ္ခ်္လိုု ့ ေၿပာေနတာကိုုး။ ၁၆ ႏွစ္ မၿပည့္ခင္ အၿပင္ဖက္ကိုု သြားလာခြင့္ေပးၿပီး အန္းမစ္ခ်္လုုပ္မလား၊ အဂၤလိပ္လုုပ္မလားလိုု ့ ေရြးခိုုင္းတယ္။ အေမရိကန္ လူၿဖ ူ လူမည္း၊ ဥေရာပ၊ အာရွ၊ အာဖရိက ဘာလူမ်ိဳး၊ ဘာအသားအေရာင္ ၿဖစ္ပေစ အန္းမစ္ခ်္မဟုုတ္ရင္ အဂၤလိပ္လိုု ့ ေခၚပါသတဲ့။ လန္ကက္စတာမွာေတာ့ ၉၇ ရာခိုုင္ႏႈန္း အန္းမစ္ခ်္ ၿပန္လုုပ္ၾကတယ္။ ဝိုုင္းရဲ ့ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ အမ္းထရူးက အန္းမစ္ခ်္တဲ့။ သူက အဂၤလိပ္လုုပ္ဖိုု ့ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ။ အမ္းထရူး ဘား၊ ကလပ္ေတြ ၾကိ ုုက္ေတာ့ အန္းမစ္ခ်္ မလုုပ္ႏိုုင္ဘူးတဲ့။ အန္းမစ္ခ်္ေတြဟာ အားလံုုးရွစ္တန္းအထိပဲ ေက်ာင္းတက္ၾကတယ္။ ၿပီးရင္ လယ္ယာလုုပ္ၾကတယ္။ ေၿပာင္းဖူး၊ ပဲတစ္မ်ိဳး ၊ ေဆးရြက္ၾကီး၊ soy bean စိုုက္ၾကတယ္။ ၾကက္၊ ငွက္၊ ဝက္၊ ၿမင္းပုု၊ ေဒါင္း၊ ဆိတ္၊ သိုုးေတြ ေမြးထားတာ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လန္ကက္စတာတခြင္ ကားပတ္ေမာင္းၿပီး ဂိုုက္အန္တီၾကီးက ၿမင္သမွ် ရွင္းၿပတယ္။

၁၇၉၁ မွာ ေဆာက္လုုပ္ၿပီးစီးခဲ့တဲ့ လန္ကက္စတာ - ဖီလာဒဲဖီးယား turnpike ခုု လင္ကြန္းဟိုုင္းေဝး route ၃၀    က အေမရိကန္ရဲ ့ ပထမဆံုုး paved ယာဥ္ေတြေမာင္းလိုု ့ရတဲ့လမ္းပါ။  ပန္ဆယ္ေဗးနီးယားမွာ ယဥ္ေၾကာအရႈပ္ဆံုုးလမ္း ၃ နာရီေလာက္ အေရွ ့ဖက္ကိုု ဆက္ေမာင္းရင္ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ အိုုးရွင္းစီးတီး၊ အေနာက္ဖက္ကိုု ေလးရက္ေလာက္ ဆက္ေမာင္းရင္ အိုုရင္ဂန္ၿပည္နယ္ကိုု ေရာက္တယ္။ ယဥ္ေၾကာရႈပ္လိုု ့ အန္းမစ္ခ်္ေတြ ဒီလမ္းကိုု ေရွာင္ၾကတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္က အဂၤလိပ္၊ အန္းမစ္ခ်္အိမ္ေတြ ညႊန္ၿပရင္း မိသားစုုအေၾကာင္း၊ လုုပ္ငန္းေတြအၾကာင္း ရွင္းၿပတာ စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ေကာင္းလုုိ ့ ကိုုယ္ေတြက ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္။ အဂၤလိပ္စကား နားမလည္တဲ့ တရုုတ္ေတြက တေခါေခါ အိပ္လိုု ့။ ဒီေန ့ အန္းမစ္ခ်္ေတြ အၿပင္ထြက္လည္ၾကတဲ့ေနမိုု ့ တူပါရဲ ့ ဘက္ဂီၿမင္းလွည္း buggy ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ ့တယ္။ ဘက္ဂီေတြ ၿဖတ္သြားတိုုင္းလည္း ၿမင္းလွည္းေပၚမွာ ပါတာ လက္ထပ္ထားတဲ့စံုုတြဲ၊ အပ်ိဳမေလးနဲ ့ ဘယ္လိုုလုုပ္ သိပါလိမ့္။ စက္ဘီးနဲ ့တူေပမဲ့ စကူတာလိုု ဖိနင္းရတဲ့ဟာကိုု အန္းမစ္ေတြက Push and Go လိုု ့ ေခၚၾကတယ္။


မၾကာေသးခင္ ႏွစ္ေတြတုုန္းက အန္းမစ္ခ်္ေက်ာင္းမွာ ေသနတ္ပစ္မႈ ၿဖစ္သြားလိုု ့ ကေလးေတြ ေသသြားတယ္။ အဲဒါၿဖစ္ၿပီးကတည္းက ေက်ာင္းေတြမွာ တယ္လီဖုုန္းေတြ တပ္လိုုက္တယ္။ ဘက္ဂီေတြနဲ ့ ေနာက္မွာ ေရာင္ၿပန္ၿပားေတြ အစိုုးရက မတပ္မေနရ တပ္ခိုုင္းတယ္။ အန္းမစ္ခ်္ေတြက ကားမရိွေတာ့ ကားေမာင္လိုုင္စင္၊ ကားမွတ္ပံုုတင္ မလိုုဘူး။ အစိုုးရရဲ  ့ Socail Security ပင္စင္ ၊ Medicare က်န္းမာေရးစရိတ္ေတြကိုုလည္း မယံုုေတာ့ ထည့္စရာ မလိုုဘူး။ အန္းမစ္ခ်္ေတြက သူတိုု ့ဘာသာ ေစာင့္ေရွာက္ရမယ္လိုု ့ ယံုုၾကည္တယ္။ လယ္ယာေတြကိုု အငယ္ဆံုုးကိုု ေပးအပ္ၿပီး အငယ္ဆံုုးက မိဘေတြကိုု ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ရတယ္။ အန္းမစ္ခ်္ေတြရဲ  ့ ဘဝက ရိုုးစင္းတယ္။ JOY ေဂ် က Jesus အိုု က မိသားစုု၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း ဝိုုင္ကိုု မရွင္းၿပလိုုက္ႏိုုင္ဘူး ဂိုုက္အန္တီက ကားလမ္းညႊန္ေနရလိုု ့။ အဲဒီအန္းမစ္ခ်္အိမ္က အဘြားဆိုု အသက္ ၈၉  ႏွစ္မွာ ဆံုုးသြားတာ ေၿမး ၂၄ ေယာက္ သားသမီးေၿမးၿမစ္ ၂၀၀ ေက်ာ္ က်န္ခဲ့တယ္ အိုုးမိုုင္ဂါ့ခ်္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အန္းမစ္ခ်္ေတြက လူဦးေရေတြ မ်ားလာတာ။

အန္းမစ္ခ်္ေတြက ပန္ဆယ္ေဗးနီးယား၊ ဒယ္လာဝဲယား၊ အိုုဟိုုင္းရိုုး၊ အင္ဒီယားနား၊ နယူးေယာက္ ၿပည္နယ္ေတြမွာ ေနထိုုင္ၾကတယ္။ အန္းမစ္ခ်္ေက်ာင္းေတြအတြက္ လိုုအပ္တဲ့စာအုုပ္ကိုု ဒီမွာပံုုႏွိပ္ၿပီး တႏိုုင္ငံလံုုးက အန္းမစ္ခ်္ေက်ာင္းေတြဆီ ပိုု ့တယ္။ ကေနဒါႏိုုင္ငံ Ontario ဖက္မွာလည္း အန္းမစ္ခ်္ေတြ ရိွတယ္။ အန္းမစ္ခ်္ေတြဟာ ၿပင္ပကမၻာနဲ ့ ဆက္ဆံမႈနည္းေတာ့ သူတိုု ့မ်က္ႏွာေလးေတြမွာ ရိုုးသားမႈကိုု အထင္းသား ၿမင္ေနရတယ္။ အန္းမစ္ခ်္ေတြလည္း ကိုုယ္တိုု ့လိုုပဲ မက္ေဒါနယ္စားတယ္၊ ရုုပ္ရွင္ၾကည့္ၾကတယ္။ ကယ္လီဖိုုးနီးယားသူေလးက အီတလီရံုုးမွာ ဝိုုင္းနဲ ့အတူတူ လုုပ္ခဲ့တာ။ ခုု သူက ဝါရွင္တန္ဒီစီမွာ တာဝန္က်တယ္။ နယူးေယာက္က ယူအန္ရံုုးကိုု လာရင္ ဝိုုင္းနဲ ့ဆံုုၾကတယ္။ ဝိုုင္းက အန္းမစ္ခ်္ေတြအေၾကာင္း ေၿပာၿပေတာ့ သူက အေမရိကားမွာ ဒီလိုုေခတ္ေနာက္ၿပန္ဆြဲတဲ့သူေတြ ရိွေသးတယ္လိုု ့ မွတ္ခ်က္ေပးတယ္။ ကိုုယ္နဲ ့ဝိုုင္းကေတာ့ သူ ့ေရြးခ်ယ္မႈနဲ ့ သူပဲေလ ကိုုယ္တိုု ့ကေတာ့ အန္းမစ္ခ်္မလုုပ္ႏိုုင္တာ အေသအခ်ာပဲ။

ခုုလက္တေလာ အန္းမစ္ခ်္ မိန္းကေလးေတြ ၾကားထဲမွာ ဟစ္ၿဖစ္ေနတဲ့ ဖက္ရွင္ဒီဇိုုင္း

ကိုု္ယ္တိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက မီးေသြးကိုု ထင္းရႈးေခ်ာင္းေတြနဲ ့ မီးေမႊးရတာ မီးေသြးက စိုုေနရင္ မီးခိုုးသာအူၿပီး မီးမစြဲ၊ အိုုးမည္းမည္းၾကီးေတြနဲ ့ ခ်က္ၿပ ုုတ္ရတာ သိပ္စိတ္ညစ္တာပဲ။ ၿမိ ုု ့လည္းေရာက္ေရာ လွ်ပ္စစ္၊ ဂတ္စ္နဲ ့ ခ်က္ရတာကိုု သေဘာက်လိုုက္တာ။ ငယ္ငယ္တုုန္းကဆိုု အဝတ္ေတြကိုု လက္နဲ ့ေလွ်ာ္ရတာမ်ား လက္ကိုုေညာင္း။ ေဟာ ခုုေတာ့ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္နဲ ့ ေလွ်ာ္ရတာ ဘယ္ေလာက္သက္သာလည္း။ ငယ္ငယ္တုုန္းကဆိုု တံၿမက္စည္းလွည္း၊ ၾကမ္းၿပင္ကိုု ေၿပာင္ေအာင္ အုုန္းသီးခြံနဲ ့ တိုုက္ရတယ္။ ေဟာ ခုုေတာ့ ဖုုန္စုုပ္စက္နဲ ့ဆိုု ဘယ္ေလာက္သက္သာလိုုက္သလဲ။ ကားမစီးေတာ့ အန္းမစ္ခ်္ေတြ ခရီးထြက္ၾကမယ္ မထင္ဘူး။ အင္းေနာ္ ဘက္ဂီၿမင္းလွည္းနဲ ့ဆိုု ဘယ္ခရီးတြင္ပါ့မလဲ။ အန္းမစ္ခ်္ေတြက ေနေတာ့သာ ရိုုးရိုုးစင္းစင္းၾကီး အစားအေသာက္ၾကေတာ့ ထိပ္တန္းဗ်ား။ ကိုုယ္ေတာ့ ဖီလာဒဲဖီးယား ေတာလားတုုန္းက အန္းမစ္ခ်္စာ စားခဲ့ဖူးတာ လွ်ာလည္သြားေတာ့တာပဲ။

အဲဒီက အမဲသားနဲ ့ အသီးအရြက္စြပ္ၿပ ုုတ္က ကိုုယ္စားဖူးသမွ်ထဲမွာ အရသာအရိွဆံုုးပဲ။ peach jam ၊ pickled ေတြလည္း တကယ့္ authentic ပဲ။ ဒါေပမဲ့ အန္းမစ္ခ်္ေတြက ပိုုးသတ္ေဆးသံုုးတယ္ ေအာ္ဂင္းနစ္ မဟုုတ္ဘူး။ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေလးေတြနဲ ့ လန္ကက္စတာေကာင္တီက တကယ္သာယာတယ္။ ရွမ္းၿပည္ကေလာအတိုုင္းပဲ။ တိုုးဂိုုက္အန္တီၾကီးကိုုေတာ့ တကယ္ခ်ီးက်ဴးတယ္။ နယူးေယာက္ကိုု ၿပန္တဲ့လမ္းမွာ ကိုုယ္က အိပ္ငိုုက္တယ္ မနက္အေစာၾကီး ငါးနာရီခြဲ ထရတာကိုုး။ ႏိုုးရင္ ကိုုယ္သြားခ်င္တဲ့ ၿပင္သစ္၊ အီတလီ၊ ဂရိအေၾကာင္းေတြ ဝိုုင္းကိုု ေမးတယ္။ ဝိုုင္း သြားလည္ဖူးတဲ့ ႏိုုင္ငံေတြအေၾကာင္းကိုု သားေရတၿမားၿမားနဲ ့ နားေထာင္တယ္။ အိမ္ကိုုၿပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၉  နာရီ ေက်ာ္ေနၿပီ။ ကိုုယ္စားဖူးတဲ့ ပန္းသီးေတြထဲမွာ ၿခံထဲကေန ကိုုယ္တိုုင္ခူးလာတဲ့ အဲဒီပန္းသီးေတြက အရသာအရိွဆံုုးပဲ။ စေတာ္ဘယ္ရီ၊ ရက္စ္ဘယ္ရီလိုု ဗိုုက္ထဲမ်ားမ်ား ထည့္သယ္မလာႏိုုင္တာ နာသကြာ။

နံရံမွာ တခုုခုု အလွဆင္ထားရင္ တခုုခုု အေၾကာင္းရိွလိုု ့တဲ့ အဲဒီအလွဆင္ပန္းက အပ္ေတြ ထားဖိုု ့

ဝုုိင္းရဲ ့ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္တစ္ေယာက္ဆိုု သူ ့ၿခံထဲမွာ ပန္းသီးေတြရိွတာ ဝိုုင္းက ပန္းသီးသြားခူးတဲ့ခရီးဆိုုလိုု ့ အံ့ၾသလိုု ့တဲ့။ မက္သရူးေရ မင္းက ၿခံထဲဆင္းခူးရင္ရတဲ့ အရာတစ္ခုုကိုု ဝိုုင္းက ၄၀ အကုုန္ခံၿပီး တကူးတက သြားရတာ သိလား။ မက္သရူး ကံေကာင္းတာကိုု မက္သရူး မသိပါဘူးတဲ့။ တရက္ခရီးဆိုုေပမဲ့ ပရင့္စတန္တကၠသိုုလ္၊ ပန္းသီးၿခံ၊ အန္းမစ္အိမ္ေတြ ေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႏွံ ့တယ္လိုု ့ ဆိုုရမယ္။ ေဆာင္းဦးရာသီမိုု ့ ရြက္ဝါေလးေတြ ေၾကြၿပီး ရာသီဥတုုကလည္း သိသိသာသာ ေအးၿမလာပါၿပီ။ နယူးေယာက္အက္ဖ္စတိတ္၊ နယူးအဂၤလန္၊ မိန္း၊ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ေတြရဲ ့ ေဆာင္းဦးရာသီက အင္မတန္လွတယ္လိုု ့ ဆိုုပါတယ္။ ေအာက္တိုုဘာကုုန္ေလာက္မွာ အဝါ၊ အနီ ရြက္ေရာင္စံုုေတြနဲ ့ အရမ္းလွတဲ့၊ မိုုင္းေနထိုုင္တဲ့ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ဖက္ကိုုသြားဖိုု ့ စီစဥ္ေနပါတယ္။ မိုုင္း ဖိတ္ေခၚလိုု ့ မဟုုတ္ပါဘူး တိုုးနဲ ့ သြားမွာပါ။

မိုုင္းက မဖိတ္လိုု ့ စိတ္ပုုပ္တယ္လိုု ့ မထင္လိုုက္ပါနဲ ့မိုုင္း၊ ဆူနမ္၊ ရာမား တိုု ့ဆိုုတာ ကိုုယ့္ကိုု အၿမဲကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကတဲ့သူေတြ။ ကိုုယ္ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ အိုုးဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီနားက သူ ့ဆီလာဖိုု ့ ကားလက္မွတ္ဝယ္ပိုု ့ေပး၊ သူ ့ဆီမွာ ေနထိုုင္တဲ့ တလအတြင္း ကိုုယ္ စားစရိတ္ကိုု  အကုုန္ခံ၊ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္ကိုု အင္တာဗ်ဴးသြားေတာ့ ပိုုက္ဆံေတြလက္ထဲ အတင္းထည့္ေပး၊ ကန္တက္ကီမွာ အလုုပ္ရေတာ့ မင္းအိမ္က မေတာင္းနဲ ့ဆိုုၿပီး ပိုု္က္ဆံၾကိ ုုထုုတ္ေပး၊ ပိတ္ရက္ေတြဆိုု သူတိုု ့ဆီလာဖိုု ့ ဖိတ္ေခၚေတာ့ ကားမရိွဘူးကြ ဘယ္လိုုလာရပါ့လိုု ့ ကိုုယ္ညည္းရင္ ဘတ္စ္ကားနဲ ့ လာေပါ့ကြ လာခ်င္ရင္ အနီးေလးလိုု ့ ဖိတ္ေခၚတတ္တဲ့ မိုုင္းတစ္ေယာက္ က်ဴဟိုုင္း (မိုုင္းက သူ ့ရည္းစားကိုု က်ဴဟိုုင္းလိုု ့ ေခၚတယ္ ဗီယက္နမ္လိုု အန္ကယ္လိုု ့ အဓိပၺာယ္ရပါသတဲ့) နဲ ့ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုေတာ့ ဗာမြန္ၿပည္နယ္ ဗာလင္တန္ကိုု ေၿပာင္းသြားတယ္။ ထူးဆန္းတဲ့ သတၱဝါရိွတယ္လိုု ့ သတင္းၾကီးတဲ့ ခ်န္ပိန္ေရကန္ၾကီးေဘးနားက ဗာလင္တန္ၿမိ ုု ့ေလးက အင္မတန္ သာယာတယ္လိုု ့ မိုုင္းက ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ေၿပာၿပေလ့ရိွတယ္။

ေဆးရြက္ၾကီး နံလိုု ့ ရိုုက္ၿပီးတာနဲ ့ ထြက္ေၿပးရတယ္ ေဆးရြက္ၾကီးစိုုက္တာ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းတယ္လိုု ့ ဆိုုပါတယ္
ေဆးရြက္ၾကီး စိုုက္တဲ့ထြန္စက္
သာယာလွပတဲ့ လန္ကက္စတာ 

က်ဴဟိုုင္းက ပါရဂူဘြဲ ့ရ၊ သူ ့မိဘေတြက ယူအက္စ္မွာ ေနတာလည္းၾကာ၊ အေမရိကန္ႏိုုင္ငံသား၊ အိမ္လည္း ဝယ္ထားေတာ့ မိုုင္းက ကိုုယ္တိုု ့အုုပ္စုုထဲမွာ အခ်မ္းသာဆံုုး ။ My money is my money and my husband's money is aslo my money. လို ့လက္ခေမာင္း ခတ္တတ္ေပမဲ့ က်ဴဟိုုင္းက ႏိုုးဆိုုရင္ လံုုးဝႏိုုးရတယ္တဲ့။ အမ္မေလး my husband's money is my money လိုုက္စမ္းပါ ႏိုုးဆိုုလိုု ့ကေတာ့ လံုုးဝ လံုုးဝ ႏိုုးေစရမယ္လိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြက ေနာက္တတ္တယ္။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းက ဂဂၤါနဲ ့ ဟြားလဲ့ကိုု အိုုးပါးလိုု ့ေခၚ ၊ ခီးနား ခီးနား တမီးမိုုင္လိုုင္ မန္ပါခ်ာလိုု ့ ဆူနမ္တိုု ့က ကိုုယ့္ကိုုသင္ၿပီး အာဘီဆစ္ကိုု ေၿပာခိုုင္း (ခီးနား ခီးနား တမီးမိုုင္လိုုင္ မန္ပါခ်ာဆိုုတာ နီပါလီလိုု ဘာေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္ ငါ မင္းကိုု ခ်စ္တာလဲလိုု ့ အဓိပၺာယ္ရပါသတဲ့) ၊ အမ္းထရူးကိုု သူယူ၊ ငါယူလိုု ့ ပစ္ေပးၾကတဲ့ ဆူနမ္၊ ရာမားနဲ ့ ကိုုယ္တိုု ့အေၾကာင္း သိလိုု ့နဲ ့ တူပါရဲ ့။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းကလည္း မိုုင္း ဖုုန္းေၿပာၿပီးရင္ က်ဴဟိုုင္း ဘိုုင့္ဘိုုင္လိုု ့ ဆူနမ္နဲ ့ကိုုယ္က အတင္းဝင္ႏႈတ္ဆက္တတ္တယ္။ အင္း ကိုုယ္တိုု ့ကိုုယ္တိုုင္ကမွ အလည္ေခၚခ်င္စရာ မေကာင္းတာ။ ဗာမြန္ကိုု သြားၿဖစ္ခဲ့ရင္ ဗာမြန္သြားေတာလား ေရးတင္ပါဦးမယ္။

စန္းထြန္း
ေအာက္တိုုဘာ ၅၊ ၂၀၁၄။

ဖီလာဒဲဖီးယားနဲ ့ အန္းမစ္ေကာင္တီ အေၾကာင္းကေတာ့ ဒီေနရာမွာ ဖတ္ႏိုုင္ပါတယ္။

Reference
1-Day Apple Picking, South Korean Farmers' Market and Princeton University Tour from New York

5 comments:

Anonymous said...

ဟင္..ေရးထားခဲ့တဲ့ကြန္မန္ ့လည္းမေတြ ့ေတာ့ပါလား။
မမအိုု္င္အိုုရာ

Ma Tint said...

ဒီဘေလာ့ေလးကို ေရာက္လာရင္ ဗဟုသုတေတြ တစ္ေထြးတစ္ပိုက္ႀကီးယူၿပီး ျပန္သြားရေလ့ရွိတယ္။
ဒီကေန႔ေတာ့ အခ်ိန္ပိုေလးေတြရွိလို႔ စန္းစန္းပို႔စ္ အေတာ္မ်ားမ်ား လိုက္ေမႊျဖစ္တယ္။ ေက်းဇူးေတြလဲ ထပ္တင္သြားၿပီေနာ္ .... ♥♥♥

San Htun said...

မမအိုုင္အိုုရာ...ရွည္လိုု ့ ၂ ပုုိင္း ခြဲလိုုက္တာ မမအိုုင္အိုုရာ ေပးထားတဲ့ ကြန္ ့မန္ ့က အပိုုင္း ၁ မွာ ...ကြန္ ့မန္ ့ေတြဆိုုတာ ဗိုုက္တာမင္ အားေဆးေတြေလ..ဘယ္ဖ်က္ပစ္ပါ့မလဲ
တီတင့္...မအားတဲ့ၾကားထဲက မေကာင္းတဲ့ ကြန္နက္ရွင္းကိုု အံတုုလိုု ့ ဘေလာ့ဂင္းႏိုုင္တာ ခ်ီးက်ဴးသဗ်ား..အေမရိကန္ေလသံနဲ ့ေၿပာရရင္ You are most welcome. :D

blackroze said...

အထြန္းေရ
ပန္းသီးေတြ ေၾကြေနတာာကိုေတြ႕ေတာ့ ပစ္နွေျမာလိုက္တာေလ..
အန္းမစ္ခ်္ ေတြကေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲျပီးေနထိုင္ၾကတယ္ဆိုေပမဲ့
အခုလိုအစစ တိုးတက္ေနတဲ့ ေခတ္မွာ အန္းမစ္ခ်္ ေတြရဲ႕
ေနထိုင္မႈ႕ ပံုစံကလည္း စိတ္ဝင္စားဖို႕ေကာင္းတဲ့
ေနထိုင္မႈ႕လို႕ပစ္ေတာ့ ျမင္မိတယ္..
သူတို႕ေတြအဲလိုေနေတာ့ ေလ့လာစရာ လူမ်ိဳး တခုတိုးတာေပါ့ေလ..
အထြန္းေရ ပစ္ေတာ့ ပံုထဲကအရာမွန္သမွ်ကို သေဘာက်ေနမိေတာ့တာဘဲ
အပ္ခ်ဳပ္စက္လည္းသေဘာက်တယ္..
အက်ီေတြလည္းသေဘာက်တယ္..
အန္းမစ္ခ်္ ေကာင္မေလးတေယာက္ေလာက္ကို ဓါတ္ပံုေလး ရိုက္ခဲ့တာ
မဟုတ္ဘူး ကြယ္..

ခင္မင္လွ်က္ ပစ္ပစ္

သူႀကီးမင္း (တုုံးဖလား) said...

အလြန္စိတ္၀င္စားဖုုိ႔ေကာင္းတဲ့ အန္းမစ္ရွ္ အေၾကာင္း သိခြင့္ရလုုိက္လုုိ႔ ေက်းဇူးပါ စန္းထြန္းေရ။ ေခတ္ေနာက္ဆြဲတယ္ဘဲ ေျပာေျပာ သူတုုိ႔ဘ၀က စိတ္ခ်မ္းသာဖုုိ႔ ေကာင္းေလာက္တယ္။
ရိုုးရုုိးက်င့္ ျမင့္ျမင့္ႀကံေပါ့။

ပန္းသီးေတြကလဲ စားခ်င့္စရာ။ စန္းထြန္းႀကီးလဲ ခန္႔မွခန္႔။ း)