ေၿပးရလႊားရ ကြ်န္မဘဝ - ၁

ကြ်န္မ ငယ္ငယ္တုုန္းက ဖတ္တဲ့ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ မေဟသီမဂၢဇင္းကိုု အၾကိ ုုက္ဆံုုး။ ဆရာမၾကီး ပတၱၿမားခင္ရဲ ့ အတိတ္လမ္းကိုု ၿပန္ေလွ်ာက္ၿခင္း၊ ကင္မရာကိုုင္ခဲ့ရေသာ ကြ်န္မ အခန္းဆက္ေဆာင္းပါးေတြကိုု ၾကိ ုုက္လြန္းလိုု ့ လစဥ္ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဆရာမၾကီးလိုု ကင္မရာ မကိုုင္ခဲ့ရေပမဲ့ ေၿပးရလႊားရလြန္းလိုု ့ ေၿပးရလႊားရ ကြ်န္မဘဝလိုု ့ ပိုု္ ့စ္နာမည္ေပးထားပါတယ္။ မေန ့က  ကြ်န္္မတိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက အေၾကာင္းေတြကိုု မၾကီး ေၿပာၿပေတာ့ ဇာတိေၿမကိုု သတိရမိရင္း ေရးစရာတစ္ခုုေတာ့ ရၿပီလိုု ့ ေတြးမိတယ္။ စာေရးတယ္ ဆိုုတာကလည္း ေရးခ်င္တဲ့ အိုုင္ဒီယာ၊ ေရးခ်င္တဲ့ အခ်ိန္၊ ေရးခ်င္တဲ့စိတ္ ရိွပါဦးမွ။ ဟိုုင္းၾကီးကႊ်န္းမွာ အေၿခခ်ေနၿပီ ၿဖစ္ေပမဲ့ ရခိုုင္ၿပည္နယ္ ေက်ာက္ၿဖ ူခရိုုင္ စနဲမင္းၿပင္ရြာ အေမ့ဇာတိေၿမကိုု ၿပန္ေနတဲ့ႏွစ္မွာ ကြ်န္မကိုု ေမြးခဲ့ပါတယ္။ ေၿခာက္လသမီးအရြယ္နဲ ့ ဟိုုင္းၾကီးကိုု ၿပန္ခဲ့ၿပီး အဘြားဆံုုးလိုု ့ ကြ်န္မ ၇၊ ၈ ႏွစ္အရြယ္မွာ အေမ့ဇာတိေၿမကိုု တစ္ေခါက္ေရာက္ၿပီးကတည္းက မေရာက္ေတာ့တာ အခုုထက္ထိပါပဲ။ မၾကီးကေတာ့ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးစမွာ ေဘးေခ် (ဦးေလး) နဲ ့ အေဖ၊ အေမတိုု ့ဇာတိေၿမကိုု ေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္။

အေမ့ဇာတိေၿမကိုု သြားရတဲ့ ခရီးက အေဝးၾကီး။ ဟိုုင္းၾကီးကေန ပုုသိမ္ထိ သေဘၤာတေန ့စီး၊ ပုုသိမ္ကေန ရန္ကုုန္ကိုု သေဘၤာစီး။ ရန္ကုုန္ကေန ၿပည္၊ ေတာင္ကုုတ္ထိ ကားစီး၊ ေတာင္ကုုတ္ကေန စနဲအထိ သေဘၤာစီး၊ စနဲကေန အေမ့ရြာအထိ လမ္းေလွ်ာက္။ ရိုုးေတာင္ (ရိုုးမေတာင္) က အင္မတန္ မက္တယ္၊ ကားလမ္းက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး တဖက္မွာ ေတာင္၊ တဖက္မွာ ေခ်ာက္။ အရိုုးခိုုက္ခိုုက္တုုန္ေအာင္ ေအးတယ္။ ေတာင္ေပၚမွာ အိပ္ေနတုုန္း သတင္းၾကားတာက ကားတစီး ေခ်ာက္ထဲက်သြားလိုု ့တဲ့။ မနက္ဖက္ ေကာက္ညွင္းပူပူကိုု ပဲၿပ ုုတ္၊ ထန္းညက္ရည္နဲ ့ ဆမ္းစားတာ တကယ္ေကာင္းတယ္။ မုုန္လာခ်ည္ဖတ္ နီနီ အၾကီးၾကီးေတြ။ အေမ့တိုု ့ ရြာနားက ခ်င္းရြာတစ္ရြာကိုု ၿဖတ္ေတာ့ လူေတြ ရုုတ္စုုရုုတ္စုုနဲ ့ ဘာလုုပ္ေနတာလဲဟင္လိုု ့ အေမ့ကိုု ေမးေတာ့ သြားၾကည့္ေခ်တဲ့။ ေမာင္ေမာင္က ေၿပးလာၿပီး အေမ့ေရ ေခြးကေလးကိုု ဖင္ကေန တုုတ္နဲ ့ထိုုးၿပီး ကင္စားေနတာလိုု ့ သတင္းပိုု ့တယ္။

ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ႏြားေတြေတြ ့တိုုင္း ႏြားတစ္ေကာင္ ေပးပါလိုု ့ ေတာင္းတတ္တယ္။ အေမ့ေရးေခ် (အေဒၚ) အိမ္မွာ တည္းေပမဲ့ တရြာလံုုးက ထမင္းစားဖိတ္လိုု ့ အဲဒီအိမ္မွာေတာင္ စားလိုုက္ရတယ္ မရိွဘူး။ အေဖ၊ အေမတိုု ့ရဲ ့ လယ္ယာေခ်ာင္းဖ်ားေတြကိုု သြားလည္ၾကတယ္။ လယ္သမားဆိုုတာ ေနထြက္ကေန ေနဝင္တဲ့အထိ လယ္ကြင္းထဲမွာ ႏြားႏွစ္ေကာင္နဲ ့ ရုုန္းရေပမဲ့ ေၿပာင္ေရာင္ဖိုု ့ထား စားဖိုု ့ေသာက္ဖိုု ့ေတာင္ အႏိုုင္ႏိုုင္။ သူရိွတဲ့ ဗမာၿပည္ကိုု လိုုက္လာလိုု ့ ႏိုု ့မိုု ့ အခုုေလာက္ဆိုု ေပါက္စမ (ကြ်န္မကိုု ေပါက္စလိုု ့ အမ်ိဳးေတြက ေခၚတယ္) တိုု ့ေတာ့  လယ္ထဲ ထမင္းေတာင္း ပိုု ့ေနရၿပီလိုု ့ ဘိုုးဘိုုးက ေၿပာတတ္တယ္။ ဟုုတ္ေတာ့ ဟုုတ္ပါတယ္ အေဖသာ သူတိုု ့ဇာတိေၿမမွာပဲ ေနမယ္၊ မၾကီးက ပုုသိမ္တကၠသိုုလ္မွာ ေပ်ာ္ေနခဲ့ရင္ ကြ်န္မတိုု ့ေတြ ရန္ကုုန္ေရာက္ၿဖစ္မယ္ မထင္ဘူး။ အေဖ၊ အေမတိုု ့ဇာတိေၿမမွာ သူငယ္တန္းတက္တဲ့အထိ ေနခဲ့တဲ့ မၾကီးက ေၿမးဦးဆိုုေတာ့ ႏွစ္ဖက္အမ်ိဳးေတြက ခ်စ္ၾကတယ္။

ကြ်န္မကေတာ့ အေမ့ဇာတိေၿမမွာ ေမြးတယ္ဆိုုေပမဲ့ ေၿခာက္လသမီးအရြယ္ကတည္းက ဟိုုင္းၾကီးမွာပဲ ၾကီးၿပင္းခဲ့ေတာ့ ဟိုုင္းၾကီးက ကြ်န္မဇာတိေၿမ။ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ဟိုုင္းၾကီးသားစစ္စစ္။ ၿခေသၤ့ကႊ်န္းကိုု သြားတုုန္းက စီးတဲ့ေလယာဥ္က ကြ်န္မဘဝရဲ ့ ပထမဆံုုးေလယာဥ္လိုု ့ ေၿပာေတာ့ အေမက ဟင့္အင္း ေၿခာက္လသမီးနဲ ့ ဟိုုင္းၾကီးကိုုၿပန္ေတာ့ ေက်ာက္ၿဖ ူကေန ရန္ကုုန္ကိုု စီးခဲ့တဲ့ေလယာဥ္ကမွ ပထမဆံုုးေလယာဥ္တဲ့။ စာသင္ေက်ာင္းနားက ကုုန္းေပၚအိမ္လိုု ့ ကြ်န္မတိုု ့ ေခၚၾကတဲ့အိမ္၊ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဘိုုးဘိုုးေနတဲ့ မရမ္းကြင္း၊ ငါးေၿပမ အထက္နားက ဖိုုးေရႊပုုလိုု ့အမည္တြင္တဲ့ရြာေလးကိုု သြားလည္၊ ကမ္းနားအိမ္လိုု ့ ေခၚၾကတဲ့ သီတာလမ္းအိမ္ကိုု ေၿပာင္းတဲ့အထိ ကြ်န္မ မမွတ္မိေသးဘူး။ ေႏြရာသီပိတ္ရက္ေတြဆိုု ဖိုုးေရႊပုုကိုု သြားလည္ၾကတယ္။ အဲဒီရြာမွာ စမ္းရိွတယ္ မိုုးရာသီဆိုု စမ္းေခ်ာင္းက ေရၿပည့္ေနေပမဲ့ ေႏြရာသီဆိုု ေရရွားတယ္။ ဟိုုးအထက္ပိုုင္းမွာ ေရသြားခပ္၊ အဝတ္ေလွ်ာ္၊ ေရခ်ိဳးရတယ္။


စမ္းေဘးနားက သဲေသာင္ခံုုမွာ လက္ယက္တြင္းေလးေတြ တူးၾကတယ္။ ေန ့ခင္းဖက္ ဆင္ေအာ္သံေတြ ၾကားရတယ္။ တခ်ိဳ ့ရြာေတြကိုု ဆင္အုုပ္ဝင္လိုု ့ မီးတုုတ္ကိုုင္ၿပီး ဆင္ေၿခာက္ရတဲ့အေၾကာင္း၊ ဆင္နင္းလိုု ့ ေခါင္းၿပားသြားတဲ့သူ အေၾကာင္းေတြကေတာ့ အဲဒီေဒသတဝိုုက္မွာ အၿမဲၾကားရတဲ့ သတင္းေတြပါပဲ။ လူေတြက သစ္ပင္ေတြခုုတ္လိုု ့ သစ္ေတာေတြၿပ ုုန္းေတာ့ စားစရာရွားပါးလာလိုု ့ ဆင္ေတြလည္း ရြာအနီးက အပင္ေတြ လာစားတယ္ ထင္ပါရဲ ့။ စမ္းဆီသြားရင္ ဆင္ေခ်းတုုန္း၊ ဆင္ေၿခရာေတြ ေတြ ့ရတတ္တယ္။ ေတာအုုပ္၊ ေတာေခါင္းေတြ ဆိုုတာလည္း သစ္ေတာအုုပ္ ထိန္းသိမ္းဖိုု ့ထက္ သစ္သမားေတြနဲ ့ ေပါင္းစားေနတာမ်ိဳး။ မရမ္းကြင္းနားက ဆားဖိုုဆိုုတဲ့ ရြာေလးက ဆားေတြ ထုုတ္လုုပ္တဲ့ရြာ။ ကန္ေအာက္ေၿခကိုု ကတၱရာခင္းလိုု မာေနေအာင္ တံုုးေတြနဲ ့ အထပ္ထပ္လိမ့္၊ ဆားငန္ေရသြင္း၊ ေနနဲ ့အေၿခာက္လွန္း၊ အေပၚမွာ တင္ေနတဲ့ ဆားေတြကိုု သန္ ့စင္ၿပီး ဆားထုုတ္ၾကတယ္။ ဆားလုုပ္တဲ့သူေတြေတာ့ မသိဘူး ဆားကြင္းနားက ၿဖတ္တာေတာင္ ပူလြန္းလိုု ့ ခုုန္ဆြခုုန္ဆြနဲ ့ ဖေနာင့္နဲ ့တင္ပါး တထပ္တည္းက်ေအာင္ ေၿပးေတာ့တာပဲ။

ဖိုုးေရႊပုုမွာ လႊေထာင္၊ မီးေသြးဖုုတ္၊ ဆားကြင္းေတြ အေၾကာင္းကိုု အေဖ့ကိုု ၿပန္ေမးရဦးမယ္။ မရမ္းကြင္းက တံၿမက္စည္းက အင္မတန္ခိုုင္တယ္။ ကြ်န္မတိုု ့အိမ္မွာဆိုု မရမ္းကြင္းတံၿမက္စည္းပဲ သံုုးတယ္။ ကြ်န္မတိုု ့ေဒသဖက္မွာ ပစၥည္းမွာပံုုမွာနည္းက ဘေဘာၤစာေရးကိုု သြပ္ဆယ္ခ်ပ္၊ ဘာအမ်ိဳးအစား၊ ဆိုုင္သိရင္ ဘယ္ဆိုုင္ကလိုု ့ မွာလိုုက္၊ ေနာက္တစ္ေခါက္က သေဘၤာဆင္းလာရင္ အထမ္းသမားက ပစၥည္းလာပိုု ့ရင္း ေဘာက္ခ်ာ၊ တန္ဆာခ ( သေဘၤာသယ္ပိုု ့ခ)၊ ကုုန္ထမ္းခေတြပါတဲ့ ေၿပစာေပး။ အဲဒီေၿပစာမွာ က်တဲ့အတိုုင္း စာေရးကိုု ေငြေပးလိုုက္တာ။ ကြ်န္မ မွတ္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္္မက မၾကီးနဲ ့ အတူတူ အိပ္ရၿပီး အေဖ၊ အေမၾကားထဲမွာ အိပ္ခါနီးရင္ လက္သီးတရမ္းရမ္း၊ ေၿခေထာက္ေတြနဲ ့ ကန္ေက်ာက္ သိုုင္းခ်တတ္တဲ့ အရမ္းကဲတဲ့ ေမာင္ေမာင္ ဆိုုတဲ့ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရိွေနၿပီ။ ကြ်န္မတိုု ့ငယ္ငယ္တုုန္းက မၾကီးေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လိုုက္ၾကတယ္။ မၾကီးသူငယ္ခ်င္းေတြက ေဆာ့ဖိုု ့လာရင္ နင့္ေမာင္နဲ ့ညီမကိုု ထားခဲ့လိုု ့ ေၿပာၾကတယ္။ ေသာင္ဖက္က ၿခံေတြမွာ ဆီးသီးေကာက္ဖိုု ့သြားၾကေတာ့ ဒီေရအတက္အက်ရိွတဲ့ ေခ်ာင္းကိုု ၿဖတ္ကူးရတယ္။

အသြားတုုန္းက ေၿခက်င္းဝက္သာသာ ေရရိွတဲ့ေခ်ာင္းက အၿပန္က်ေတာ့ ဒီေရတက္ခ်ိန္မိုု ့ ၉ ၊ ၁၀ ႏွစ္အရြယ္ကေလးေတြရဲ ့ ရင္ေခါင္းေလာက္ ေရာက္ေနၿပီ။ အရပ္ရွည္တဲ့ မၾကီးသူငယ္ခ်င္း မမာမာမင္းက ကြ်န္မကိုု ပခံုုးမွာတင္ၿပီး ေခ်ာင္းကိုု ကူးရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမက ကေလးႏွစ္ေယာက္ေပ်ာက္လိုု ့ ေခါင္းေတာက္ေနခ်ိန္ေပါ့။ သမီးေတြ ၿပန္ေတြ ့ေတာ့ အၾကီးၿဖစ္တဲ့ မၾကီးကိုု အေမက ဆူပူေနခ်ိန္မွာ ကေလးၿဖစ္တဲ့ ကြ်န္မကေတာ့ မၾကီးစကပ္ကိုုင္ဆြဲလိုု ့ ခုုန္ေပါက္ေနသတဲ့။ အိရွန္သား အစိမ္းေရာင္ ဂါဝန္ဆင္တူေလး ဝတ္ထားတဲ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္။ ကြ်န္မတိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက အေမက အကႌ်ဆင္တူ ဆင္တယ္။ သၾကၤန္ဆိုု သေဘၤာသားအကႌ်၊ ေဆာင္းရာသီဆိုု ေမာင္ေမာင္နဲ ့ကြ်န္မက ဂ်က္ကက္နဲ ့ေဘာင္းဘီဆင္တူ၊ သီတင္းကႊ်တ္၊ တေပါင္းလဘုုရားပြဲဆိုုရင္ ေၿပာင္ေၿပာင္ အိရွန္လိုု ့ေခၚသလား၊ အိတုုန္လိုု ့ ေခၚသလား မသိဘူး ဖဲေၿပာင္ေၿပာင္ ခရမ္းေရာင္၊ လည္ပင္းေထာင္ေထာင္၊ ရင္ဘတ္မွာ အတြန္ ့၊ ဖဲၿပား၊ လက္ေဖာင္း ဂါဝန္ဆင္တူ။ အကႌ်၊ ဂါဝန္ကိုု နည္းနည္းၾကီးၾကီး ခ်ဳပ္ထားေတာ့ ေနာက္သံုုးေလးႏွစ္အထိ ေတာ္ေနေသးတယ္။

ၿမိ ုု ့ေက်ာင္းတက္ၿပီမိုု ့ အဝတ္အစားလိုုတယ္ အေမ့ေရလိုု ့ မွာလိုုက္တာ စကပ္ကားကား ႏွစ္ထည္ပိုု ့လိုုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ဟ နင့္စကပ္က ၾကီးလွခ်ည္လား တကၠသိုုလ္တက္တဲ့အထိ ဝတ္လိုု ့ရေအာင္ အေမက စီမံကိန္းနဲ ့ ခ်ဳပ္ေပးလိုုက္တာ။ တကယ္လည္း တကၠသိုုလ္တက္တဲ့အထိ ေတာ္ေနေသးတယ္။ ၉  တန္းေရာက္ေတာ့ ဂါဝန္လွလွ ႏွစ္ထည္ပိုု ့ေပးတယ္။ ထံုုးစံအတိုုင္း ပြပြၾကီးၾကီး ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး လွည္တန္းက ဦးၿမၾကိ ုုင္ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းေက်ာင္း တက္တဲ့အထိ ဝတ္ေနေသးတယ္။ ကြ်န္မငယ္ငယ္က မၾကီးအက်ေတြ ဝတ္ရေတာ့ ဦးေလးေတြက ေမြးစားသမီးလိုု ့ စတယ္။  ဆတ္ဆတ္ထိမခံတဲ့ ကြ်န္မက ၿပန္ေအာ္။ ေနမေကာင္းတဲ့ ေမာင္ေမာင္ကိုု ေကာက္ညွင္းေပါင္း မေကႊ်းရဘူးလိုု ့ အေမက တားၿမစ္ထားေပမဲ့ လာေမွ်ာ္တဲ့ ေမာင္ေမာင္ကိုု အေမ့ကိုု ၿပန္မေၿပာရင္ ေကႊ်းမယ္ဆိုုၿပီး ေကႊ်း။ ေမာင္ေမာင္က အေမ့ကိုု ၿပန္မေၿပာေပမဲ့ အီးအီးပါတဲ့အခါ ေကာက္ညွင္းငခ်ိပ္ပါေတာ့ ကြ်န္မတိုု ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ေမာင္ေမာင့္ကိုု ေကႊ်းတယ္ဆိုုတာ အေမသိသြားေရာ။

(ဆက္ပါဦးမည္)

အသူ ေခၚထားတဲ့ BPP Challenge အတြက္
(၁) မမအိုုင္အိုုရာ
(၂) မမီးငယ္
(၃) ၿမတ္ၾကည္
(၄) ဘုုန္းေတာက္
(၅) တီတင့္
(၆) သူၾကီးမင္း
(၇) ပစ္ပစ္
(၈) ေရႊအိမ္စည္ေမ
(၉ ) အိန္ဂ်ယ္လိႈင္
(၁၀)ကန္ဒီ

7 comments:

Ma Tint said...

ေရွးလူႀကီးေတြက ဘာလုပ္လုပ္ စီမံကိန္းနဲ႔လုပ္တတ္ၾကတယ္ စန္းစန္းရဲ႕ .....
ေပါက္စအေၾကာင္း ဖတ္သြားတယ္ ... ♥♥♥

မဒမ္ကိုး said...

ဖတ္လို႔ေကာင္းလိုက္တာဟယ္

သူႀကီးမင္း (တုုံးဖလား) said...

ေရးတတ္တဲ့သူ ေရးနုုိင္တဲ့သူမ်ား ေရးသြားလုုိက္တာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလး။ စိတ္၀င္စားစရာလဲေကာင္း။
ေတာရပ္ဌာေနအေၾကာင္းေလးေတြ။ ဂြတ္မွဂြတ္။
ဒါနဲ႔
အဲဒီေမာင္ေမာင္ကုုိ ဘယ္နားသြားအီးအီးပါတာတုုန္း။ အေမျမင္သြားတယ္ဆုုိေတာ့ း)

မီးမီးငယ္ said...

Just yesterday, I can sign into my account,but the font has problem.
Now you BPP Challenge me!!!!
:P let see .. ;))))

ဆုျမတ္ မိုး said...

အမလည္းရခိုင္ပဲကို......။ နာမည္ကိုၾကည္႔ေတာ႔ထင္ေတာ႔ထင္သား ။
အကြ်န္က ပုဏားကြ်န္းကပါ :P

Anonymous said...

အယ္..
ေတပါဘီေတာ္။
မခ်စ္ေတာ့ေသာမမအိုုင္အိုုရာ

Thu said...

ဟယ္ အမ်ိဳးေတြေတြ႔ျပီ..
ေတြ႔ရတာဝမ္းသာပါေရ
အကၽြန္တုိ႔က စစ္ေတြကပါ :P
by the way BPP Challenge ေရးေပးတဲ့အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါေရ.. :D