ဘဝခရီးသည္ - ၄

အလုုပ္ထြက္လုုပ္တာခ်ည္း အတူတူ အလုုပ္က ၿပန္လာရင္ ေယာက်ာ္းက ဧည့္ခန္းမွာထိုုင္ သတင္းစာဖတ္၊ တီဗြီၾကည့္၊ မိန္းမက မီးဖိုုေခ်ာင္မွာ ခ်က္ၿပ ုုတ္။ ဟင္းမခ်က္ေတာင္ အိမ္မႈကိစၥေတြ ကူမလုုပ္ေပးတဲ့ ေယာက်္ားေလးဆိုု သိပ္အၿမင္ကပ္တယ္။ ကိုုယ့္အေဖက ကိုုယ္တိုု ့ကိုု ဟင္းခ်က္နည္း  သင္ေပးခဲ့တာ။ အၿမင္မေတာ္ရင္ တံၿမက္စည္းယူၿပီး လွည္းပစ္လိုုက္တာပဲ ေယာက်ာ္းအလုုပ္၊ မိန္းမအလုုပ္ရယ္လိုု ့ ခြဲၿခားမေနဘူး။ ကိုုယ့္အေဖလိုု ေယာက္်ားမ်ိဳး ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ ၿမင္ဖူးတယ္။ ဒါဆိုု မင္းေတာ့ အီတလီသားေတြကိုု သေဘာက်လိမ့္မယ္ အီတလီသားေတြက ဟင္းခ်က္ဝါသနာပါတယ္။ ဟင္...မင္းတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ ဟင္းမခ်က္တတ္ဘူး။ အဟဲ.. ကိုုယ္စားဖိုု ့ေတာ့ ခ်က္တတ္ပါတယ္ သူမ်ားကိုု ခ်က္ေကႊ်းရေလာက္ေအာင္ေတာ့ confident မရိွဘူး။ ေဝ့လည္း ယူအက္စ္ေရာက္မွ ဟင္းခ်က္ၿဖစ္တယ္။ အမ္မေလး... ဟင္းခ်က္တာမ်ား လြယ္လြယ္ေလး ဟိုုဟာပစ္ထည့္ ဒီဟာပစ္ထည့္ ဒီလိုုနဲ ့ ဟင္းၿဖစ္သြားေရာ။ အေၿပာၾကီးတဲ့ ကိုုယ့္ကိုုၾကည့္ၿပီး ေဝ့နဲ ့ဝိုုင္းက ၿပံ ုုးေနၾကေလရဲ ့။

ေဝ့ က သူ ငါးမိနစ္ ေနာက္က်မယ္လိုု ့ မက္ေဆ့ပိုု ့လာတယ္။ ကိုုယ္ေတာ့ ေဝ ့လာမယ္လိုု ့ မထင္ထားတာ။ မနက္အေစာၾကီးထဖိုု ့ဆိုုတာ မလြယ္ဘူး။ ပိတ္ရက္ဆိုု ေနၿမင့္တဲ့အထိ အိပ္တတ္ၾကတာ။ အင္း... အၿပင္သြားဖိုု ့ဆိုုတာ သတၱိလိုုတယ္၊ မပ်င္းပါမွ။ ေဝ့သာ နယူးေယာက္မွာ အလုုပ္ရရင္ ကိုု္ယ္တိုု ့သံုုးေယာက္ ဖလမ္းဖလမ္း ထေနမလားဘဲ။ အရင္တုုန္းက ပိတ္ရက္ႏွစ္ရက္မွာ တစ္ရက္ကိုု လမ္းေလွ်ာက္ တစ္ရက္ကိုု ေစ်းဝယ္၊ ခ်က္ၿပ ုုတ္၊ သန္ ့ရွင္းေရး၊ အနားယူလိုု ့ သတ္မွတ္ထားတာ ဝိုုင္းနဲ ့ သိၿပီးကတည္းက ကိုု္ယ္ေတာ့ ပိတ္ရက္ႏွစ္ရက္လံုုး အၿပင္ထြက္ လည္ေနေတာ့တာပဲ။ အိမ္မွာေနရင္ တေနကုုန္ ကြန္ပ်ဴတာ၊ အိုုင္ပတ္၊ ဖုုန္းေတြနဲ ့ မ်က္ႏွာ ခြာေတာ့တာ မဟုုတ္ဘူး။ အဲဒါ မေကာင္းဘူး ပိတ္ရက္ေတြမွာ ကြန္ပ်ဴတာ၊ ဖုုန္း အီလက္ထေရာနစ္ ပစၥည္းေတြနဲ ့ ေဝးေဝးေနသင့္တယ္။ ေဝ့က ရည္းစားမရေသးလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့နဲ ့ လာေပါင္းေနတာကြ။ သူ ရည္းစားရသြားရင္ ေတာင္တက္၊ ၿပတိုုက္သြား၊ လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့မယ္ မထင္။ အင္း ေဝ့ရည္းစားက ေဝ့လိုုမ်ိဳး ေတာင္တက္၊ ၿပတိုုက္သြားတာ ဝါသနာပါရင္ ေကာင္းမယ္ေနာ္။ အဲဒါဆိုု ကိုုယ္တိုု ့ေလးေယာက္ အတူတူ ေတာင္တက္လိုု ့ရမွာ။

ဟို နယူးဂ်ာဆီဖက္ကိုု ဆက္ထားတဲ့ တံတားက ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္တံတား ထင္တယ္။ ဟုုတ္ပါ့မလား ဒီနားမွာ တံတားႏွစ္ခုုရိွတယ္ နယူးဂ်ာဆီကိုု ဆက္တဲ့ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္တံတားရယ္၊ ဘေရာင္းဖက္ကိုု ဆက္ထားတဲ့ တံတားရယ္။ နယူးေယာ့ကာ မၿဖစ္ေသးတဲ့ ဝိုုင္းက ဝင္မၿငင္းဘူး။ မ်က္မွန္ေကာက္တပ္ၾကည့္တဲ့ ေဝ့က ေဆာရီး အဲဒါ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္တံတား။ ေဝ့ မင္းဟာေလ မ်က္မွန္မတပ္ မၿမင္မစမ္းဘဲ မၿငင္းစမ္းနဲ ့။ ဆဲလ္ဖီေတြ ေခတ္စားေတာ့ ေဝ့က ဆဲလ္ဖီေတြ ရိုုက္တယ္ ရိုုက္တုုိင္းလည္း တပံုုမွ မလွဘူး။ ဆဲလ္ဖီရိုုက္တယ္ဆိုုတာ နည္းရိွတယ္  မ်က္ႏွာသြယ္သြယ္ မ်က္ႏွာက်လွလွဆိုုရင္ ဘယ္ဖက္ကပဲရိုုက္ရိုုက္။ ကိုုယ္တိုု ့မ်က္ႏွာက ၾကီးေတာ့ တည့္တည့္ရိုုက္ရင္ မ်က္ႏွာက ပိုုၾကီးသြားတယ္။ ဒီေတာ့ နည္းနည္းၿမင့္ၿမင့္ေလးက ရိုုက္ရတယ္။ ဒီေတာ့ ေမးႏွစ္ထပ္ ၿဖစ္တာေတြလည္း မၿမင္ရေတာ့ဘူး။

ဟုုတ္တယ္ ဆဲလ္ဖီပံုုေတြၾကည့္ၿပီး ေဝ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ေဝ့ကိုု ဝလာတယ္လိုု ့ ေၿပာၾကတယ္။ အမွန္က မ်က္ႏွာက ၾကီးေနတာ။ ေအး အထက္ကေန နည္းနည္းေလး ပင့္ရိုုက္ ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကိုု မရိုုက္ေလနဲ  ့ဟုုတ္ၿပီ မ်က္ႏွာကိုု နည္းနည္းေစာင္းေစာင္းေလး ထားၿပီးရိုုက္။ အဲ ခလုုတ္ေလး ႏွိပ္ေပးပါဟာ ေဝ့ လက္မမွီလိုု ့ ဟား ဟုုတ္ၿပီ ဒီတစ္ခါပဲ ဆဲလ္ဖီပံုုေလး ေကာင္းေကာင္းရဖူးတယ္ ေဖ့ဘြတ္ပရိုုဖိုုင္ လုုပ္လိုု ့ရၿပီ။ လာေဟ့ အုုပ္စုုလိုုက္ပံုု ရိုုက္ၿပီး ဆဲလ္ဖီေလး ေလ့က်င့္လိုုက္ရေအာင္။ ဓာတ္ပံုုေတြ ၿပန္ၾကည့္ေတာ့ ေဝ့မ်က္လံုုးက တၿခားကိုု ၾကည့္ေနတယ္။ ဟာ ေဝ့ မ်က္လံုုးက ကင္မရာကိုု ၾကည့္ရမွာကြ ဘယ့္ႏွယ့္ ခလုုတ္ကိုု ၾကည့္ေနတာတုုန္း ၿပန္ရိုုက္မယ္။ ၾကိ ုုက္တဲ့အေနအထားေလးရၿပီဆိုုရင္ ကင္မရာကိုုၾကည့္လိုု ့ ေအာ္ၿပီး သတိေပးရတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ေဝ့က ခလုုတ္ႏွိပ္တဲ့သူဆိုုေတာ့ ေယာင္ၿပီး ခလုုတ္ကိုုၾကည့္မိလိုု ့ ဓာတ္ပံုုထဲမွာ သူ ့ မ်က္လံုုးက တၿခားကိုု ၾကည့္ေနသလိုု ၿဖစ္ေနတယ္။ ဒီလိုုနဲ ့ ဓာတ္ပံုု ၃၀ ေလာက္ရိုုက္မွ ၁ ပံုု ေကာင္းေကာင္းရတယ္။


ဝိုုင္းက သူ ့ကင္မရာေလးနဲ ့ ဆဲလ္ဖီရိုုက္က်င့္။ ေဝ့က သူ ့ဖုုန္းနဲ ့ ဆဲလ္ဖီရိုုက္က်င့္။ ကိုုယ္က သူတိုု ့နွစ္ေယာက္ ဆဲလ္ဖီေတြကိုု ေဝဖန္ေပး၊ ကင္မရာခလုုတ္ႏွိပ္ေပး၊ ဖုုန္းအေနအထားၿပင္ေပးနဲ  ့။ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ ဆဲလ္ဖီေလ့က်င့္ၾကတာ တဟားဟားနဲ ့အေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းသား။ ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့ ဆဲလ္ဖီတခါမွ မရိုုက္ဖူးဘူး။ ေဝ့၊ ဝိုုင္း၊ ကိုုယ္တိုု ့ဆံုုၾကရင္ ဆဲလ္ဖီရုုိက္ၾကၿပီး ဘယ္သူက တိုုးတက္လာတယ္၊ ဘယ္သူက ဘယ္ေနရာမွာ လိုုေနတယ္လိုု ့ ေဝဖန္ၾကေတာ့တာပဲ။ ၉၁၁ ေန ့က ေဝ့ ႏႈတ္ဆက္ပြဲ က်င္းပတယ္။ အဲဒီေန ့မွာပဲ ကိုုယ့္အလုုပ္ဗီဇာ အဆင္ေၿပသြားလိုု ့ကိုုယ္က ပါးစပ္နားရြက္ခ်ိတ္မတတ္ ေပ်ာ္ေနေတာ့တာပဲ။ မ်က္ႏွာကလည္း တၿပံ ုုးၿပံ ုုးနဲ ့။ ကိုုယ္တိုု ့ရံုုးမွာ ၆ ေယာက္ေလွ်ာက္တာ ၃ ေယာက္က ရီဂ်က္၊ တေယာက္က ရသြားၿပီး ၊ ၂ ေယာက္က မသိရေသး (အဲဒီ ၂ ေယာက္ထဲမွာ ကိုုယ္ပါတယ္)။ ရီဂ်က္ထိတဲ့ တရုုတ္ေလးက ပီအိတ္ခ်္ဒီ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ လကမွ  သမီးေလးေမြးလိုု ့ ကေလးအေဖ ရာထူးတိုုးတဲ့သူ၊ ယူအက္စ္မွာေနတာ ၆ နွစ္ေလာက္ရိွၿပီ။ အဲဒီလိုုလူက ရီဂ်က္ဆိုုေတာ့ သတင္းၾကားစတုုန္းက ကိုုယ္ဆိုု စားမဝင္၊ အိပ္မေပ်ာ္။

ကိုုယ့္အပူေတြကိုု မိုုင္းဆီ အီးေမးလ္နဲ ့ ေဝမွ်တယ္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုုတာ ေကာင္းေမြ၊ ဆိုုးေမြ အတူတူ ခံစားရတာမ်ိဳးကိုုး။ ေပ်ာ္ေနတုုန္းကေတာ့ သတိမရဘူး စိတ္ညစ္တယ္ဆိုုရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု သတိရတယ္။ ဆူနမ္က ဘာေတြၿဖစ္ေနတာတုုန္း ဘယ္ေက်ာင္းေတာ့ရိွတယ္ ဘယ္လိုုေလွ်ာက္ရမယ္ ေစ်းနည္းနည္းၾကီးတယ္လိုု ့ သတင္းေပးတယ္။ ဆူနမ္က အေပါင္းအသင္း မ်ားသလိုု္ သတင္းအေတာ္မ်ားမ်ားလည္း သိတယ္။ သူတိုု ့က ကိုုယ့္ကိုု မီနီဂူဂယ္လိုု ့ ေခၚတာ ဆူနမ္ကမွ တကယ့္မီနီဂူဂယ္။ ကိုုယ့္ ေက်ာင္းသားဗီဇာက ဘာၿဖစ္လိုု ့ သူ ့ထက္ ေစာေနရတာလဲ ေက်ာင္းကိုုၿပန္ေမးခိုုင္းလိုု ့ ေမးေတာ့မွ ဒီဇင္ဘာအထိ တိုုးေပးလိုုက္တယ္။ ၾကည့္ မေမးလိုု ့ကေတာ့ စက္တင္ဘာဆိုု ေက်ာင္းသားဗီဇာကုုန္ၿပီ တရားဝင္အလုုပ္လုုပ္လိုု ့ မရေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းသားဗီဇာ သက္တမ္းတိုုး၊ ဆူနမ္ဆီကေန ေက်ာင္းေတြသတင္း သိရေတာ့မွ နည္းနည္း စိတ္ေအးသြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြရိွတာ မဂၤလာတစ္ပါးပါပဲ။

အလုုပ္ဗီဇာ မရခဲ့ရင္ ေက်ာင္းေလွ်ာက္ရမယ္၊ ေက်ာင္းတက္ရမယ္၊ ပိုုက္ဆံကုုန္မယ္။ နည္းလမ္းေတြ ရိွေပမဲ့ စိတ္ဒုုန္းဒုုန္း မခ်ႏိုုင္ေသးပါဘူး။ အဲဒီေန ့မနက္က ကိုုယ့္ဗီဇာ အတည္ၿပ ုုသြားၿပီလိုု ့ ေက်ာင္းက အီးေမးလ္ပိုု ့လာေတာ့မွ ေရွ ့ေနဆီ ဖုုန္းဆက္ၿပီး အတည္ၿပ ုုခိုုင္း။ ေသခ်ာေတာ့မွ သတင္းေကာင္းကိုု သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေတြဆီ အီးေမးလ္၊ မက္ေဆ့ပိုု ့၊ ဖုုန္းဆက္ ထခုုန္မတတ္ ေပ်ာ္ေနေတာ့တာပဲ။ အစကေတာ့ ေဝ့ကိုု ေစ်းေပါတဲ့ ဂ်ပန္ကုုန္စံုုဆိုုင္ေလးမွာ ႏႈတ္ဆက္ပြဲေကႊ်းမလိုု ့ ေနာက္ေတာ့ ကြန္ကရက္က်ဴေလးရွင္းပါတီအေနနဲ ့ ဖလပ္ရွင္းမွာ ေဟာ့ေပါ့ သြားစားၾကတယ္။ ကိုု္ယ္တိုု ့သံုုးေယာက္ ေဟာ့ေပါ့ ၾကိ ုုက္ၾကတယ္။ အိႏိၵယစာပဲၾက ိုု္က္တဲ့ ရာမားေၾကာင့္ အိႏိၵယဆိုုင္မွာ သြားစားရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ဘက္မပဲ့ခ်င္လိုု ့ လိုုက္စားေပမဲ့ ကိုုယ္ သိပ္မၾကိ ုုက္ဘူး။ ေဟာ့ေပါ့ဆိုုင္မွာ ဆဲလ္ဖီရိုုက္ၾကေသးတယ္ မီးကလင္းလြန္းေနလိုု ့ ဆဲလ္ဖီပံုုေတြ မေကာင္းဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့သံုုးေယာက္ ေၿပာလိုုက္ၾကတာ ဘာေတြေၿပာမွန္း မသိဘူး။ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ အမ္းထရူးနဲ ့ဆိုု ကိုုယ္က ပါးစပ္ပိတ္ေနရတာ မ်ားတယ္။ ေဝ ့၊ ဝိုုင္းနဲ ့ဆိုုရင္ ေၿပာစရာေတြ မကုုန္ႏိုုင္ဘူး။ အဲဒီေန ့က ဆူနမ္၊ ရာမား၊ အမ္းထရူးတိုု ့ကိုု သတိရတယ္။ သူတိုု ့သာ နယူးေယာက္မွာဆိုုရင္ ဝိုုင္ပါတီ ႏႊဲၾကမလားဘဲ။ ခုုေတာ့ မိုုင္ ၂၄၀ ၊ ၄ နာရီအေဝးမွာ။

ကိုုလံဘီယာတကၠသိုုလ္မွာ မာစတာလာတက္တာလိုု ့ ထင္ေနတဲ့ ေဝ့က ပီအိတ္ခ်္ဒီ လာတက္တာလိုု ့ သိလိုုက္ရေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့မွာ အံ့ေတြၾသလိုု ့။ ေဝ့ကိုု ကိုု္ယ္တိုု ့က ခ်ာတိတ္သာသာလိုု ့ ထင္ေနတာကိုုး။ အိမ္မွာလည္း အငယ္ဆံုုး၊ သားေယာ္က်ာ္းေလးမိုု ့ အလိုုလုုိက္ခံရ၊ လုုပ္ငန္းခြင္ မဝင္ရေသးတဲ့ ေဝ့ဟာ ကိုုယ္တိုု ့မ်က္စိထဲမွာေတာ့ အပူအပင္မရိွတဲ့ ကေလးလိုုပါပဲ။ ေဝ့က ၈၈ ေမြးတာတဲ့ သူ ့ေဖ့ဘြတ္ပရိုုင္ဖိုုင္မွာ ေတြ ့တာ။ ဟာ...ေတာ္ေတာ္ ငယ္တာပဲ ကိုုယ္တိုု ့ထက္ ၆ ႏွစ္၊ ၇ ႏွစ္ ငယ္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့က ႏုုတာလား ေဝ့ကပဲ ရင့္တာလား မသိဘူး ဓာတ္ပံုုထဲမွာေတာ့ ရြယ္တူလိုု ့ ထင္ရတယ္ေနာ္ ဟိ..ဟိ။ မူလတန္း တက္မဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကိုုယ့္အသက္က ၄ ႏွစ္ခြဲ။ ၅ ႏွစ္မွ ေက်ာင္းအပ္လက္ခံတာဆိုုေတာ့ အေဖက ေမြးစာရင္းမွာ အသက္တစ္ႏွစ္ တိုုးလိုုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မွတ္ပံုုတင္မွာ ကိုုယ့္အသက္ တစ္ႏွစ္ပိုုၾကီးတယ္။ ဝိုုင္းအစ္မလတ္လည္း အဲဒီလိုု တစ္ႏွစ္တိုုးထားတယ္။ အစ္မၾကီးက ၇၅ ခုုႏွစ္ ၾသဂုုတ္လမွာ ေမြးတာ အစ္မလတ္နဲ ့ တစ္ႏွစ္ခြဲ ကြာတယ္။

ဒါေပမဲ့ အသက္တစ္ႏွစ္တိုုးထားလိုု ့ အစ္မလတ္က မွတ္ပံုုတင္မွာ ၇၆ ခုုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ။ ခုု ယူအက္စ္ကိုု လာဖိုု ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ေတာ့ ကူညီေပးတဲ့ ဝိုုင္းသူငယ္ခ်င္းက ဝိုုင္းအစ္မႏွစ္ေယာက္ ဘယ့္ႏွယ့္ ၄ လပဲ ကြာေနရတာလဲတဲ့။ အဲဒီၿပသနာကိုု ဝိုုင္းအစ္မၾကီးက အလတ္မက ေမြးစားသမီးလိုု ့ ေၿဖရွင္းလိုုက္တယ္။ တရုုတ္ၿပည္ကိုု ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္တဲ့အေၾကာင္း၊ နယူးေယာက္မွာ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္နဲ ့ သိကႊ်မ္းခဲ့ရတာကိုု ဝမ္းေၿမာက္တဲ့အေၾကာင္း၊ ကိုုယ္တိုု ့သြားခ်င္တဲ့ ခရီးစဥ္ေတြ အထေၿမာက္ပါေစဖိုု ့ ဆုုမြန္ေကာင္း ေတာင္းတဲ့အေၾကာင္း၊ ပါရဂူစာတမ္းကိုု တည္းၿဖတ္ေပးေစခ်င္တဲ့အေၾကာင္း၊ တရုုတ္အစိုုးရကိုု ဟက္ခ္လုုပ္တယ္ထင္လိုု ့ ဘမ္းထားတဲ့ ဂ်ီေမးလ္ကိုု ပေရာက္စီေတြသံုုးၿပီး ေက်ာ္ခြတတ္ေနၿပီဆိုုတဲ့ အေၾကာင္း အီးေမးလ္ေတြ ကိုုယ္တိုု ့ရပါတယ္။ ဒီလိုုအီးေမးလ္ေတြ အလာက်ဲသြားမွာ၊ လံုုးဝမလာေတာ့မွာ ကိုုယ္တိုု ့ အေသအခ်ာ သိေနၾကတယ္။

ေဝ ့နဲ ့ ဆံုုရတဲ့ အခ်ိန္က ခဏေလးေပမဲ့ ဝါသနာတူလိုု ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ထပ္ဆံုုဖိုု ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ဆိုုတဲ့ စကား ကိုုယ္တိုု ့ မေၿပာၾကဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုုေတာ့ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုုေတာ့ဘူးဆိုုတာ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ အေသအခ်ာ သိေနခဲ့ၾကလိုု ့ပါပဲ။ တစ္ႏွစ္ကြန္းထရပ္ကုုန္ရင္ ၿပင္သစ္စကားေၿပာႏိုုင္ငံ (အာဖရိက) ေတြမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရဖိုု ့ရိွတဲ့ ဝိုုင္းဟာလည္း မၾကာခင္ ခြဲခြာရေတာ့မွာပါ။ ဘဝၿမိ ုု ့မွာ ၿဖတ္သန္းေၿပးဆြဲေနတဲ့ ရထားလိုုင္းေတြ အမ်ားၾကီးထဲမွ ကိုုယ္စီးတဲ့အခ်ိန္၊ ကိုုယ္စီးတဲ့ရထား၊ ကိုုယ္စီးတဲ့ရထားတြဲကိုု ဆိုုက္ဆိုုက္ၿမိ ုုက္ၿမိ ုုက္ တက္လာၿပီးေတာ့ သိကႊ်မ္းခင္မင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ  ၿဖစ္သြားၾကေပမဲ့ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ခြဲခြာၾကရတာပဲ။ ေတာင္သြားတက္တဲ့အခါ၊ ၿပတိုုက္သြားတဲ့အခါ၊ ပန္းၿခံမွာ လမ္းလွ်ာက္တဲ့အခါ ေဝ့နဲ ့ ဝိုုင္းကိုု သတိရမိေလမလား။ တေန ့ေန ့ တခ်ိန္ခ်ိန္ တေနရာရာမွာ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ ၿပန္ဆံုုေတြ ့ၾကဦးမလား။ တကယ္ေတာ့လည္း ကိုုယ္တိုု ့ဟာ ေတြ ့ဆံုုၾကံ ုုကြဲၾကတဲ့ ဘဝခရီးသည္မွ်သာ...

စန္းထြန္း
ေအာက္တိုုဘာ ၁၊ ၂၀၁၄။

ဝါသနာမတူ၊ စရိုုက္မတူေပမဲ့ အတန္းတူလိုု ့ ဘဝခရီးသည္ ၿဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပန္ဒါသံုုးေကာင္အေၾကာင္းကေတာ့
ဒီေနရာ ေလးမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။

5 comments:

မဒမ္ကိုး said...

စန္းထြန္းရဲ႕ေဘာ္ဒါေတြအေၾကာင္းကေတာ႔ခုထိစိတ္၀င္စားစရာသိပ္ေကာင္းတုန္းဘဲ
ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းလိုက္တဲ႔ေဘာ္ဒါေတြ

ညီလင္းသစ္ said...

ညီမစန္းထြန္းရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို မ်က္စိထဲ ျမင္လာေအာင္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ေရးႏိုင္တယ္...၊ ေနာက္ဆံုးစာပိုဒ္ေလးကေတာ့ တကယ့္ကို လြမ္းစရာ...။

Ma Tint said...

စန္းစန္းေရးသမွ် ပို႔စ္ေလးေတြ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတယ္ အထူးသျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚ ခ်စ္ခင္တြယ္တာမႈေလးေတြ ပီပီျပင္ျပင္ေပၚလြင္ေနတယ္ ....

Thu said...

ေနရာေဒသမတူတဲ့ေနရာကလာၾကေပမယ့္ ႏွလံုးသားခ်င္းနီးၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းဖတ္ရတာစိတ္ထဲေပ်ာ္လုိက္တာ.ခုမွမ်က္စိေကာင္းလုိ႔ ၂၊၃၊၄ကိုဆက္တုိက္ျပန္ဖတ္ရတယ္။Selfieရိုက္ျပီး နာ့မၾကီးကို ေဝဖန္ခုိင္းအုန္းမွပါ :D

Anonymous said...

ကုုိယ္ေတာ့စန္းထြန္းတုုိ ့တေန ့ေန ့ျပန္ဆံုုၾကအုုန္းမယ္လုုိ ့ထင္ေနမိတယ္။
အားလံုုးအလုုပ္ကုုိယ္စီနဲ ့ပိုု္က္ဆံနဲ ့အခ်ိန္ရွိရင္တေနရာမွာဆံုုျဖစ္ၾကအုုန္းမွာပါ။
မမအိုု္င္အိုုရာ