ဘဝခရီးသည္ - ၃

ဗူးသီး စားမစားေတာ့ မသိဘူး ေဝ့တိုု ့ငယ္ငယ္တုုန္းက ဘူးသီးညီေနာင္ ခုုနစ္ေဖာ္ ကာတြန္းကားေတာ့ ေခတ္စားတယ္။ ညီအစ္ကိုု ခုုနစ္ေယာက္က တေယာက္တမ်ိဳးစီ အစြမ္းရိွၾကတယ္။ တစ္ေယာက္ကေလ၊ တစ္ေယာက္ကမီး၊ တစ္ေယာက္ကေရ။ အငယ္ဆံုုးေလးကိုု ေၿမြမၾကီးက ေမြးစားၿပီး ညီအစ္ကိုုေတြကိုု ၿပန္တိုုက္ခိုုင္းတယ္။ အငယ္ဆံုုးေလးက ညီအစ္ကိုုမွန္း မသိေတာ့ ခ်ၾကတာေပါ့။ ညီအစ္ကိုုေတြဆံုုမွ ေၿမြမၾကီးကိုု ႏိုုင္မွာမိုု ့ ညီအစ္ကိုုေတြ မဆံုုေအာင္ ေၿမြမၾကီးက လုုပ္တာ။ အဲဒီကာတြန္းကား ဘယ္ေလာက္ေခတ္စားလဲဆိုုရင္ ဟိုုးတေလာတုုန္းက ဘြဲ ့ႏွင္းသဘင္ပြဲမွာ ေကာင္ေလးခုုနစ္ေယာက္ ဘူးသီးညီေနာင္ ခုုနစ္ေဖာ္ဝတ္စံုုဝတ္တဲ့အေၾကာင္း သတင္းထဲ ပါလိုုက္ေသးတယ္။ ဗီယက္နမ္မွာလည္း အေနာက္ဖက္သိုု ့ ခရီးထြက္ၿခင္း (Journey to the West) ၿပၿပီဆိုုလိုု ့ကေတာ့ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေရာက္ၿပီလိုု ့သာ မွတ္လိုုက္ေတာ့။

ဝါရွင္တန္ဒီစီရံုုးမွာ ေန ့လည္ထမင္းစားခ်ိန္ဆိုုရင္ ဗီယက္နမ္ေလး ငုုယင္က အေနာက္ဖက္သိုု ့ခရီးသြားၿခင္းရုုပ္ရွင္ ၾကည့္ေလ့ရိွတယ္။ ဗီယက္နမ္မွာ ငုုယင္ဆိုုတဲ့နာမည္က ေယာက်္ား၊ မိန္းမ မေရြးဘူးေပါ့ေနာ္ ဝိုုင္း ( ဝိုုင္း နာမည္မွာ ငုုယင္ ပါတယ္) ဟုုတ္တယ္။ ကိုုယ္တိုု ့ငယ္ငယ္တုုန္းက အဲဒီရုုပ္ရွင္ သိပ္ေခတ္စားတာ ေမ်ာက္မင္း စြန္းဝူခံုုးကိုု သိပ္ၾကိ ုုက္တယ္။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆိုု ပါက်ဲဝက္လိုု ငွဲ..ငွဲ..ငွဲ ဆိုုၿပီး လုုပ္ရယ္တာ သိပ္ရယ္ရတာပဲ။ အဲဒီတုုန္းက ကိုုရီးယားကား ေခတ္မစားေသးဘူး။ သိုုင္းကားေတြ ေခတ္စားတယ္ ပိုုးမင္းသားရဲ  ့ သိုုင္းဝိညာဥ္၊ နဂါးႏိုုင္ဓား။ တရုုတ္သိုုင္းကားေတြ ၾကည့္တယ္၊ သိုုင္းစာအုုပ္ ဖတ္တယ္။ ၾကာလာေတာ့လည္း ဝီွ..ဝွီ..ဝီွ..ဝွစ္..ဝွစ္..ဝွစ္..ဟူး...ဟူး...ဟူး ေတြ မ်ားလိုု ့ အဓိပၺာယ္မရိွဘူးဆိုုၿပီး မဖတ္ေတာ့ဘူး။ ဝိုုင္းက သိုုင္းဝထၳဳတစ္ပုုဒ္ကိုု ခုုေလးတင္ ရထားေပၚမွာ ဖတ္လာတာ ဘာစာအုုပ္လဲ။

ေကာင္းတဲ့ဂိုုဏ္းနဲ ့ မေကာင္းတဲ့ဂိုုဏ္း အၿဖ ူေရာင္ဂိုုဏ္းသားေတြက ပုုေလြမႈတ္ၾကတယ္ တရုုတ္သိုင္းဝထၳဳနာမည္ၾကီးဆရာနာမည္ကိုု ဗီယက္နမ္ေလသံနဲ ့ ရြတ္ၿပေတာ့ တရုုတ္က နားမလည္။ နာမည္ၾကီးတရုုတ္ သိုုင္းဝထၳဳေရးဆရာနာမည္ေတြကိုု ေဝ့က ရြတ္ၿပတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္သူဆိုုတာ သူတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ သိသြားၾကတယ္။ ကိုု္ယ္တိုု ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက တရုုတ္ကား ေမေမၾကီး၊ ေမေမေလး၊ ပိုုင္ေဟြ ့၊ ဟုုန္ေမဟြမ္တိုု ့ ေခတ္စားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္ကား အိုုးရွင္းရုုပ္ရွင္ဆိုု ကိုုယ္တိုု ့ေတြ သိပ္ၾကိ ုုက္ၾကတာ။ ခုုေတာ့လား ကိုုးရီးယားမွ ကိုုးရီးယား။ ဂ်က္ကီခ်မ္းရုုပ္ရွင္ေတြကိုု ၾကိ ုုက္တယ္ ရယ္ရလိုု ့။ The Myth ဆိုုတဲ့ ရုုပ္ရွင္ထဲက ရုုပ္ရွင္ဇာတ္ဝင္ေတးကိုု ၾကိ ုုက္တယ္။ ေဝ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ကာရာအိုုေကဆိုုင္သြားရင္ အဲဒီသီခ်င္း ဆိုုၾကတယ္ လာ...လာ...လာ...နာ...နာ...နာ..။ ဟာ.. သီခ်င္းလည္း မရဘဲနဲ ့ လာ..လာ..လာ...နာ..နာ..နာ ဆိုုၿပီး ေရာမခ်စမ္းနဲ ့။ ဟား..ဟား..ဟား..အင္း... အႏုုပညာဆိုုတာ လူမ်ိဳး၊ဘာသာ၊ ႏိုုင္ငံ မၿခားေတာ့ပါလား။

 ေဝ့ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ လမ္းေလွ်ာက္တာ ဝါသနာ မပါဘူးလား။ သူတိုု ့လား ဘီယာဆိုုင္ဆိုုရင္ေတာ့ လိုုက္မယ္တဲ့ ၿပတိုုက္၊ ပန္းၿခံ၊ ေတာင္တက္မယ္ ဆိုုရင္ေတာ့ ေဝါင္ေဝါင္ေရွးတဲ့။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေတာင္တက္ဖိုု ့၊ ၿပတိုုက္သြားဖိုု ့ဆိုု ႏိုုးပဲ။ လမ္းလည္းမေလွ်ာက္ႏိုုင္ဘူး၊ တေနကုုန္ အိႏိၵယရုုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္တာ မေညာင္းဘူးလား မသိဘူး။ ဟ...သူတိုု ့ကလည္း အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ႏွပ္မေနဘဲ ဘယ့္ႏွယ့္ ကိုုယ့္ဒုုကၡကိုုယ္ရွာ ေတာင္သြားတက္၊  ၿပတိုုက္သြားပါလိမ့္လိုု ့ ေတြးမွာေပါ့။ ေဝ့ေရ မင္း ေက်ာင္းၿပီးရင္ အစိုုးရအလုုပ္ လုုပ္မွာလား၊ အၿပင္ဝန္ထမ္းလုုပ္မွာလား။ မင္းတိုု ့တရုုတ္ၿပည္ေတာ့ မသိဘူး ကိုုယ္တိုု ့တိုုင္းၿပည္မွာေတာ့ ဗိုုလ္မူး အဲ ဗိုုလ္မႈးအဆင့္ေလာက္နဲ ့ကိုု အေတာ္ဟုုတ္ေနၿပီ။ ခုု တရုုတ္သမၼတသစ္က လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကင္းရွင္းေရး လုုပ္ေနေတာ့ အရင္လိုု စားဖိုု ့ မေခ်ာင္ေတာ့ဘူး။ ဒါဆိုု ေဝ့ ေဘဂ်င္းၿမိ  ုု ့ေတာ္ တက္မွာလား။ ေဘဂ်င္းက လူရႈပ္တယ္ ေလထုုညစ္ညမ္းတယ္ ေဝ့ဇာတိနားက ၿမိ ုု ့ၾကီးေလာက္ပဲ တက္ၿဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ေဝ့ေတာ့ တရုုတ္ၿပည္ေရာက္ရင္ ေဖ့ဘြတ္လည္း သံုုးလည္းမရ၊ ဂ်ီေမးလ္လည္း သံုုးလိုု ့မရေတာ့ ကိုုယ္တိုု ့ေတြ အဆက္အသြယ္ ရိွေတာ့မွာ မဟုုတ္ဘူး။ ဟုုတ္တယ္ ဝိုုင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ တရုုတ္ၿပည္ ၿပန္သြားရင္ အဆက္အသြယ္ကိုု မရိွေတာ့တာ။


ဝိုုင္းတိုု ့ဗီယက္နမ္မွာလည္း တခုုခုုဆိုု အစိုုးရက ဘမ္းတယ္။ ဒီေတာ့ ပေရာက္စီေတြနဲ ့ ေက်ာ္ခြၾကၿပီး ဂ်ီေမးလ္၊ ေဖ့ဘြတ္ ၿပန္သံုုးၾကတာပဲ။ ေဟ...ကိုုယ္တိုု ့တိုုင္းၿပည္မွာလည္း ဘာထူးလဲ အတူတူပဲ တခုုခုုဆိုု အစိုုးရက အင္တာနက္ကိုု ေႏွးပစ္လိုုက္တာ။ သတင္းဆိုုဒ္ေတြကိုု ဖြင့္လိုုမရေအာင္ ဘမ္းပစ္ရင္ ပေရာက္စီေတြနဲ ့ ေက်ာ္ခြရတယ္။ မင္းတိုု ့ဒီမိုုကေရစီမိခင္ အေမစုုသတင္းက ဗီယက္နမ္တီဗြီမွာ အၿမဲပါတယ္။ ဝိုုင္းတိုု ့ဗီယက္နမ္ေတြ အေမစုုကိုု ေလးစားတယ္ကြ။ တရုုတ္ေလး ေဝ့ဆီကေတာ့ အေမစုုကိုု သိတယ္ဆိုုတဲ့စကား ထြက္မလာဘူး။ နီေပါ၊ အိႏိၵယ၊ မေလးရွား၊ ကေမၻာဒီးယား၊ အေမရိကန္ေတြက အေမစုုကိုု သိၾကေပမဲ့ တရုုတ္ေတြ မသိၾကတာ အံ့ၾသစရာ မဟုုတ္ပါဘူး။ အေမစုု သမၼတၿဖစ္ရင္ တရုုတ္လက္ေအာက္ခံအစိုုးရ လုုပ္မွာမဟုုတ္တာ ေသခ်ာလြန္းေတာ့ တရုုတ္အစိုုးရက အေမစုုသတင္း ဘယ္လႊင့္ပါ့မလဲ။ တေလာတုုန္းက အေမစုုအေၾကာင္း တရုုတ္တီဗြီသတင္းမွာ လႊင့္တဲ့အေၾကာင္း ေဖ့ဘြတ္မွာ ဖတ္လိုုက္ရတယ္။ ၿပည္သူ ့ဆက္ဆံေရး၊ ႏိုုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး ဘြဲ ့ရထားေပမဲ့ ေဝ့နဲ ့ဝိုုင္း ႏိုုင္ငံေရး စိတ္မဝင္စားၾကဘူး။

ဘုုရားပုုထိုုးေတြရိွတဲ ့ ပုုဂံကိုု သြားလည္ခ်င္တယ္။ ကိုုယ္လည္း ဗီယက္နမ္က ေဟာင္လန္ေဘကိုု သြားလည္ခ်င္တယ္။ ဗီယက္နမ္ရိုုးရာဝတ္စံုုေလးက လွတယ္ေနာ္ ဝိုုင္း က်က္သေရလည္း ရိွတယ္။ အယ္မေလး အၿမင္သာလွတာ မလြတ္လပ္ဘူး။ အမ္...ဂါဝန္အရွည္ၾကီးေအာက္မွာ ေဘာင္းဘီပြပြ ဝတ္တာေလ လြတ္လပ္တယ္လုုိ ့ ထင္ေနတာ။ ေအာက္ကသာ လြတ္လပ္သာေအ့ အေပၚက က်ပ္ထုုတ္ေနေအာင္ ဝတ္မွလွတာ။ အထက္တန္းေက်ာင္းအထိ ရိုုးရာဝတ္စံုု ဝတ္ရေပမဲ့ ပြပြေခ်ာင္ေခ်ာင္ေလး။ ပြဲေတြဆိုုရင္ လက္ေမာင္းအတိ ၊ ရင္အတိ က်ပ္ထုုပ္ေနေအာင္ ဝတ္ရတာ အသက္ရွဴက်ပ္တယ္။ ဗီယက္နမ္မွာ ေတာင္၊ ေၿမာက္၊ အလယ္ ေလသံကြဲတယ္။ ဝိုုင္းဆိုု စကားေၿပာလိုုက္တာနဲ ့ေၿမာက္ဗီယက္နမ္က လာမွန္းသိတယ္။ အလယ္ပိုုင္းေလသံကေတာ့ အေတာ္ဆိုုးတယ္ ဗီယက္နမ္အခ်င္းခ်င္းေတာင္ နားမလည္ဘူး။ ဗီယက္နမ္စကား သင္ခ်င္ရင္ ေၿမာက္ပိုုင္းမွာ လာသင္ၾကတယ္ ေလယူေလသိမ္း နားေထာင္ေကာင္းလိုု ့။

တရုုတ္မွာေတာ့ ေဘဂ်င္းဟြာ့လိုု ့ေခၚၾကတဲ့ ေဘဂ်င္းေလသံက standard ပဲ။ ဒါေပမဲ့ တရီႊရီႊေတြ မ်ားတယ္။ အင္း ကိုုယ္တိုု ့တိုုင္းၿပည္မွာေတာ့ အလယ္ပိုုင္းေဒသ မႏၲေလးကိုု ညႊန္းၾကမယ္ထင္တယ္။ မန္းသားေတြ စကားေၿပာၾကတာ ယဥ္ေက်းလိုု ့တဲ့။ ေဝ့က ၿပင္သစ္စကားေၿပာ ကေနဒီးယန္းဆီက ၿပင္သစ္စာ သင္ေနတာဆိုုေတာ့ သူ သိသေလာက္ ဝိုုင္းနဲ ့ ၿပင္သစ္လိုု မႈတ္ၾကတယ္။ ေဝ့ကိုု ၿပင္သစ္စကားေၿပာ သင္ေပးတဲ့ေက်ာင္းသားက ကေနဒါႏိုုင္ငံ ေက့ဘတ္ၿပည္နယ္က။ ဝိုုင္းက ေက့ဘတ္ခြာ ေက့ဘတ္ Quebec ေဒသ ၿပင္သစ္စကားေၿပာက အင္မတန္ အသံထြက္ဆိုုးတာ ၿပင္သစ္အခ်င္းခ်င္ေတာင္ နားမလည္ဘူး။ ဝိုုင္း အီတလီမွာ ေနတုုန္းက အိမ္ရွင္က ကေနဒါႏိုုင္ငံ ေက့ဘတ္ Quebec ၿပည္နယ္မွာေနတဲ့ သူ ့တူမ အလည္လာမွာမိုု ့သူ မရိွတဲ့အခ်ိန္ ၾကည့္ရႈေပးပါလိုု ့မွာထားတယ္။ သူ ့တူမက ဝိုုင္းကိုု လာေမးတာ ၿပင္သစ္စကားဆိုုေပမဲ့ ဗီယက္နမ္မွာ တကၠသိုုလ္တက္တုုန္းက ၿပင္သစ္စာသင္၊ ၿပင္သစ္ၿပည္မွာလည္း ေက်ာင္းတက္ဖူးတဲ့ ဝိုုင္း တေယာက္ အေတာ့္ကိုု နားမလည္ႏိုုင္တာတဲ့။ ကိုုယ္ကေတာ့ ၿပင္သစ္စကားဆိုု ရႈ...ရႈ...ရႈ လိုု ့သာ ၾကားေနေတာ့တာပဲ။ ကိုုယ္တိုု ့သံုုးေယာက္ ဘာသာစကားေတြ စိတ္ဝင္စားတာလည္း တူတယ္။

ေဝ့က ၿပတိုုက္ေတြ သြားရတာ ၾကိ ုုက္တယ္။ နယူးေယာက္မွာ ေဝ့ မသြားဖူးတဲ့ ၿပတိုုက္ မရိွသေလာက္ဘဲ။ ကိုု္ယ္တိုု ့ကေတာ့ အုုပ္စုုနဲ ့မွ၊ ေစ်းမၾကီးမွ ၿပတိုုက္ထက္ ပန္းၿခံေတြ၊ ေတာင္ေတြကိုု ပိုုသေဘာက်တယ္။ ေတာင္တက္ၿပီးလိုု ့ နားၾကရင္ ဝိုုင္းနဲ ့ကိုုယ္က ပန္းသီးအၿမဲစားတယ္။ ေဝ့က မင္းတိုု ့ ပန္းသီး အေတာ္ၾကိ ုုက္တယ္ထင္တယ္ေနာ္လိုု ့ ေၿပာရင္ ဝိုုင္းနဲ ့ကိုုယ္ တေယာက္ကိုုတေယာက္ ၾကည့္ရင္း ၿပံ ုုးၾကတယ္။ ပန္းသီးၾကိ ုုက္တာထက္ ပန္းသီးက ေစ်းေပါလိုု ့၊ တာရွည္အထားခံလိုု ့။ ေဝ့ မင္းေရာ အၿမဲတမ္း  ေခါက္မုုန္ ့ ယူလာတယ္ ေခါက္မုုန္ ့ ၾကိ ုုက္လိုု ့လား ။ သူလည္း so..so..so...  ကိုုယ္တို ့လိုု ခ်က္ၿပ ုုတ္ဖိုု ့ပ်င္းတဲ့ ငပ်င္းေလး။ ကိုုယ္လား မီးဖိုုေခ်ာင္ကိုု သူတိုု ့နဲ ့ လားလားမွ မဆိုုင္လိုု  ့ေတြးတဲ့ ေကာင္ေတြကိုု တစက္မွ ၾကည့္မရဘူး။ ကိုုယ္တိုု ့အေဖ၊ အေမ ေခတ္တုုန္းကေတာ့ အေဖတေယာက္ရွာတာ တအိမ္လံုုးထိုုင္စား အေမက အိမ္ေထာင္ရွင္မ။ ခုုေခတ္က်ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုုး အလုုပ္ထြက္လုုပ္တာေတာင္ မေလာက္ငွခ်င္။

(ဆက္ပါဦးမည္)

4 comments:

Anonymous said...

ဟုုတ္ကဲ့..ဆက္ပါအုုန္းရွင္။ း)
မမအိုုင္အိုုရာ

မဒမ္ကိုး said...

သူေျပာမွဘဲ ၀ူခုန္း ပါက်ဲ တို႔သြားသတိရေတာ႔တယ္
ဟုတ္ပ အိုရွင္းၾကည္႔ရ ေနာက္ေတာ႔လဲေဆာင္ဦးရြက္ေၾကြခ်စ္သက္ေသၾက :P

ျမတ္ၾကည္ said...

ဆက္ပါ။ :)

သူႀကီးမင္း (တုုံးဖလား) said...

သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးပါလား။ အားက်လုုိက္တာ။ ဒါနဲ႔ ဆူနမ္တုုိ႔ အုုပ္စုုေကာ ဘယ္ေတြ ေရာက္သြားကုုန္ၾကၿပီလဲ။ း)