Merry Christmas !


အလုုပ္အသစ္၊ အိမ္အသစ္၊ ၿမိ  ုု ့အသစ္၊ လူအသစ္ေတြနဲ ့ ဘီးစီးေနလိုုက္တာ ဘေလာ့ကိုုေတာင္ ပစ္ထားတာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ မနက္ ၈ နာရီ အိမ္က ထြက္သြားလိုုက္တာ ည ၈ နာရီေလာက္မွ အိမ္ၿပန္ေရာက္တယ္။ အလုုပ္ထဲမွာလည္း ဘီးစီးတာမ်ား ဂ်ီးေမးလ္ဖြင့္ထားတယ္ ဆိုုရံုုပဲ။ ေဖ့ဘြတ္၊ ရာဟူး၊ သတင္းေတြ ဖတ္ဖိုု ့ အခ်ိန္မရိွ။ ထမင္းခ်က္ဖိုု ့ အခ်ိန္မရိွ။ မနက္စာ၊ ညစာ အၿပင္မွာ ဝယ္စားရတယ္။ အိမ္ေဘးနားက ကားလမ္းမၾကီးက ဆူညံေနလိုု ့ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ အေပၚထပ္က ဒုုန္းဒုုန္း ေခါင္းၾကိမ္းတယ္။ ညဖက္ဆိုု ဆိုုဒ္မွာေၾကၿငာထားတဲ့ အခန္းေတြၾကည့္ အီးေမးလ္ပိုု ့။ ပိတ္ရက္ေတြမွာ အခန္းလိုုက္ၾကည့္။ ကန္တက္ကီနဲ ့ ေမရီလန္း Town House အိမ္ေတြက ကိုုယ္ပိုင္ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာပါတဲ့ အခန္းက်ယ္က်ယ္မွာ  ေနခဲ့ေတာ့ တိုုက္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္း၊ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ ရွယ္သံုုး၊ အေပၚထပ္၊ ေအာက္ထပ္၊ ေဘးထပ္ အထပ္ေပါင္းစံုုက အသံေတြ ၾကားရ၊ ကားသံေတြ ဆူညံေနတဲ့ ၿမိ ုု  ့ၿပဘဝကိုု အသားက်ဖိုု ့ အခ်ိန္ယူေနရတယ္။

ေစ်းၾကီးလိုု ့ ယူရင္ေကာင္းမလား၊ မေကာင္းဘူးလား လားေတြမ်ားေနတုန္း သူမ်ားကယူသြားႏွင့္ၿပီ၊ ေစ်းသက္သာတဲ့ အခန္းေတြကိုု မၾကိ ုုက္၊ အခန္းၾကိ ုုက္ေပမဲ့ လူကိုုမၾကိ ုုက္။ အလုုပ္ထဲမွာ ပင္ပန္းေတာ့ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ စိတ္ခ်မ္းသာသာနဲ ့ အနားယူလိိုု ့ရမယ့္ အိမ္ေလး လိုုခ်င္မိတယ္။ ေတာသားၿမိ  ုု ့တက္ ပန္းသီးၿမိ  ုု ့ၾကီးမွာ ၾကံ ုရဆံုုရသမွ်  ဘေလာ့မွာ ေရးခ်င္ေပမဲ့ အခ်ိန္မေပးႏိုုင္။ ရံုုးနဲ ့တစ္ဘေလာ့အေဝးက အင္ပါယာစတိတ္အေဆာက္အဦး၊ တိုုင္းစကြဲယား၊ ဂရမ္းစင္ထရယ္၊ ခ်ိဳင္စန္လာအေဆာက္အဦး၊ ဘရိုုင္ရန္ပန္းၿခံတိုု ့ကိုု ေန ့စဥ္ၿဖတ္ေနေပမဲ့ ဓာတ္ပံုုမရိုုက္ၿဖစ္။ Fifth Ave ( စကၤာပူက ေအာ့ခ်က္လမ္းမလိုု) တေလွ်ာက္က ဘရန္းဆိုုင္ေတြေရွ ့ ၿဖတ္ေနေပမဲ့ ေလွ်ာ့ပင္းမထြက္ၿဖစ္။ စိတ္ၾကိ ုုက္အိမ္ေတြ ့လိုု ့ ေနသားတက်ၿဖစ္သြားရင္ေတာ့ ပန္းသီးၿမိ  ုု ့က အေတြ ့အၾကံ ုုေတြကိုု  ေရးခ်င္ပါေသးတယ္။ All About NYC စီးရီးပိုု ့စ္ေတြ ဖတ္ခ်င္ေနၾကတဲ့သူေတြကိုု အားနာပါတယ္။ လာေတာ့လာမယ္ ၾကာမယ္လိုု ့ း) ။

ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ခရစ္စမတ္ ၿဖစ္ပါေစ။
Merry Christmas ! Happy Holidays !

စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၃။

ေႏြဦးတြင္ ခ်ယ္ရီေဝေသာၿမိ ုု ့...

ခရစ္စမတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးကာလတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ေငါင္ေနရမည္မွာ စိတ္မေကာင္းစရာၾကီး သူတိုု ့ဆီလာလည္ရန္ ဆူနမ္တိုု ့က ဖိတ္ေခၚေသာအခါ ခြင့္ ၃ ရက္ ယူရံုုမွ်ႏွင့္ အားလပ္ရက္ ၁၁ ရက္ ရေသာေၾကာင့္ ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာတြင္ ဆူနမ္တိုု ့ဆီ လာေရာက္လည္ပတ္ခဲ့သည္။ ေအးလွ်င္ ေၿခေထာက္တြင္ အနီကြက္ထ၊ ယားေသာ အေအးအလာဂ်ီရိွသည့္ ရာမားေၾကာင့္ ဘယ္မွမသြား အိမ္တြင္သာေနမည္ဟုု စကားပလႅင္ခံထားသည္။ ၂၀၁၂ ဂ်ဴလိႈင္ ရာမားရိွရာ ေဘာ့စတြန္သိုု ့ သြားေရာက္လည္ပတ္စဥ္ ဟိုုသြားခ်င္သည္၊ ဒီသြားခ်င္သည္ဟုု နားပူနားဆာ ဂ်ီက်သူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း သူတိုု ့ေကာင္းေကာင္း သိၾကသည္။

ေန ့လည္ အိမ္အနီးရိွ ဘူတာရံုုတြင္ ကားထားခဲ့ၿပီး ရထားလက္မွတ္ဝယ္ေသာအခါ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ကိုု သြားခ်င္လိုု ့ ဘယ္ဘူတာတြင္ ဆင္းရမလဲဟုု ေမးေသာအခါ မတ္ထရိုုဘူတာ။ ဘယ္ဖက္ကိုုသြားတဲ့ ရထားစီးရမလဲဟုု ေမးေသာအခါ ဒီဘူတာက ဂိတ္ဆံုုး။ ဘယ္ရထားစီးစီး အားလံုုး ဒီစီၿမိ  ုု ့ထဲကိုုသြားတာ။ မတ္ထရိုုစင္တာဘူတာမွ တက္လိုုက္သည္ႏွင့္ အေအးဓာတ္က က်င္တက္လာေသာေၾကာင့္ ဦးထုုပ္၊ လက္အိတ္ ထုုတ္ဝတ္ရသည္။ ဘူတာရံုုဝန္ထမ္း ညႊန္လိုုက္သည့္အတိုုင္း တည့္တည့္ေလွ်ာက္ အဆံုုးမွာဘယ္ေကြ ့။ ရာမားေၾကာင့္ ခဏနားရၿပန္သည္။ လူေတြတရုုန္းရုုန္း ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနၾကသည့္ ရုုပ္တုုကိုုေက်ာ္ၿဖတ္ေသာအခါ ကြင္းၿပင္က်ယ္ဆီသိုု ့ ေရာက္သည္။

US Capitol

ဟိုုၿခံစည္းရိုုးနားမွာ လူေတြတရုုန္းရုုန္း ဘာလုုပ္ေနတာလဲ။ အဲဒါ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ဟုု ဆိုုေသာအခါ ကာရံထားသည့္ တံတိုုင္းမ်ားေၾကာင့္ တပတ္ၾကီးၿပန္ေလွ်ာက္ ရဲကားတစ္စီး အၿမဲရပ္ထားကာ လံုုၿခံ ုုေရးေစာင့္ၾကပ္ေနသည့္ ၿခံစည္းရိုုးေရွ  ့တြင္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေနၾကသူမ်ား၊ ၿခံစည္းရိုုးတိုုင္ၾကား ကင္မရာထည့္ အနီးကပ္ဆြဲကာ ရိုုက္ေနသူမ်ား အုုန္းအုုန္းထေနသည့္ၾကား မရရေအာင္ ဝင္အုုန္းခဲ့သည္။ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ အမ်ားၾကီးရိွသည့္ ပြဲေတာ္ကိုုေတာ့ ဝင္မတိုုးေတာ့။ ထိုု ့ေနာက္ မိုုးႏႈးမတ္ေက်ာက္တိုုင္ကိုု ေက်ာ္ၿဖတ္ကာ အိမ္ၿဖ ူေတာ္လည္း မၾကိ ုုက္ဘူး၊ ကယ္ပီတယ္လည္း မၾကိ ုုက္ဘူး ဒီစီတြင္ သူ အၾကိ ုုက္ဆံုုးေနရာၿဖစ္သည့္ ေရပန္းကေလးမ်ားၿဖင့္ သာယာလွပသည့္ ဒုုတိယကမၻာစစ္ အထိမ္းအမွတ္ေနရာသိုု ့ ဆူနမ္က ေခၚေဆာင္ခဲ့သည္။

ေရာင္စံုုထြန္းလင္းေနသည့္ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ရိွသည့္ ကယ္ပီတယ္သိုု ့ သြားခ်င္ေသာေၾကာင့္ နင္တိုု ့ဒီမွာေစာင့္ ငါ ဓာတ္ပံုုသြားရိုုက္ၿပီး ၿပန္လာခဲ့မည္ဆိုုသည္ကိုု ဆူနမ္တိုု ့က စိတ္မခ်။ ရာမားက လမ္းတြင္ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ နားရၿပီး ခရစ္စမတ္သစ္ပင္အား ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေသာ္လည္း ေမွာင္မည္းေနသည္။ ကိုုင္း နင္ ေရာက္ခ်င္တာေရာက္ၿပီ ဘူတာရံုုရွာဟုု ဆိုုေသာအခါ ေမွာင္ေနၿပီမိုု ့ မၿမင္ရ။ ၿဖတ္သြားၿဖတ္လာမ်ားကိုု ေမးၾကည့္ေသာအခါ ဟိုုဖက္မွာဟုု ဆိုုေသာ္ၿငား မေတြ ့ရ။ လာလမ္းအတိုုင္း ၿပန္ေလွ်ာက္ေသာအခါ မီးေရာင္စံုုထြန္းညိွထားသည္မွာ လွပေသာေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့မွသိသည္ ၎သည္ ယူႏိုုက္တက္စတိတ္ ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းၿဖစ္သည္။ ၿဖတ္သြားသည့္ တရုုတ္အုုပ္စုုကိုု ေမးၿမန္းသည့္အခါ အနီးဆံုုးဘူတာရံုုကိုု ေနာက္ထပ္ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေလွ်ာက္ဖိုု ့လိုုေသးတယ္ဟုု အားတက္ဖြယ္ရာ ၾကားလိုုက္ရေလသည္။

Library of Congress

ရာသီဥတုုက ေအးစိမ့္ကာ ေညာင္းညာလြန္းသည္မိုု ့ ဘတ္စ္ကားဂိတ္၊ တကၠစီဂိတ္ မည္သည့္အရာမွန္းမသိ ဆိုုင္းဘုုတ္ေထာင္ထားသည့္ မွတ္တိုုင္တြင္ ေစာင့္ေနတုုန္း ဘတ္စ္ကားတစ္စီး လာရပ္ေသာေၾကာင့္ ဝမ္းသာအားရ ခုုန္တက္ၾကသည္။ အနီးဆံုုး ဘူတာရံုုကိုုသာ ခ်ေပးပါ၊ ဘယ္ေလာက္က်သလဲဟုု ေမးေသာအခါ မေပးပါႏွင့္ဟုု ဆိုုသည္။ ဘတ္စ္ကားတစ္စီးလံုုး ကိုုယ္တိုု ့သံုုးေယာက္တည္း။ ဓားေထာက္ၿပီး ပိုုက္ဆံေတာင္းလွ်င္ ေပးဖိုု ့ပိုုက္ဆံအေၾကြ ေဆာင္ထားရသည္ဟုု ၾကားဖူးေသာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္လိုုက္ ဘယ္ေနရာမွန္းမသိသည့္ ေနရာမ်ားကို ၾကည့္လိုုက္ ေၾကာက္စိတ္ၿဖင့္ ၿငိမ္သက္ေနၾကသည္။ အဲဒီမွာ မတ္ထရိုုဘူတာ လမ္းကူးလိုုက္ရင္ ေရာက္ၿပီဟုု အေသအခ်ာ လမ္းညႊန္သြားကာ ဘတ္စ္ကားခမယူသည့္  အႏွီဒရိုုင္ဘာကိုု ေက်းဇူးတင္မဆံုုး။

ေၿခကုုန္လက္ပန္း က်ေနသည့္ ဆူနမ္တိုု ့ကိုု စတားဘာ့ခ္ေကာ္ဖီတိုုက္ၿပီး ေခ်ာ့ဖိုု ့စိတ္ကူးေသာအခါ ဆယ္မိနစ္အတြင္း ဆိုုင္ပိတ္ေတာ့မည္။ ေကာ္ဖီပူပူေလး တက်ိဳက္ေသာက္၊ ကိတ္မုုန္ ့ေလး တဖဲ့ကိုုက္ကာ ပင္ပန္းလိုုက္တာဟုု ညည္းညူၾကသည္။ မတ္ထရိုုစင္တာဘူတာတြင္ လူရွင္းသည့္ ရထားတံခါးေပါက္ဆီ ေၿပးၾကရင္း ဝင္ေတာ့မည္ဟန္ ၿပင္ေတာ့မွ Step Back. Door is closing. ဆိုုကာ ေမာင္းထြက္သြားေလအခါ  ရွက္ရယ္ ရယ္လိုုက္ၾကသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္မရပ္။ ဂိတ္ဆံုုးအထိ စီးရမည္ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ငိုုက္ၾကသည္။ ပင္ပန္းလိုုက္သည္မွာ ဆိုုဖြယ္ရာမရိွ။ တကိုုယ္လံုုးကိုုက္ခဲ ပင္ပန္းၾကေသာ္ၿငား ဆူနမ္တိုု ့က ကြန္ပလိမ္းမတက္။ ထိုုသိုု ့ၿဖင့္ ၂၀၁၂ ခရစ္စမတ္အၾကိ ုုေန ့တြင္ ထိုုၿမိ ုု  ့ေလးသိုု ့ စတင္ေရာက္ဖူးခဲ့သည္။


အိမ္မွ ဘူတာရံုုအထိ ဘတ္စ္ကားစီး၊ ရထားက ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္ဆီေရာက္ၿပီး၊ လည္ပတ္စရာ အားလံုုးနီးပါးကလည္း ၿမိ ုု ့လယ္ေခါင္တြင္ ရိွေသာေၾကာင့္ ႏွင္းမက်သည့္ေန ့မ်ားတြင္ တစ္ေယာက္တည္း တိုုးရစ္မည္ကိုု ဆူနမ္က ခြင့္ၿပ ုုသည္။ သိုု ့ေသာ္ ညမေမွာင္ခင္ အိမ္အေရာက္ ၿပန္လာရမည္။ ဒူးပိြဳင့္စာကယ္ ဘူတာတြင္ဆင္းၿပီး ဘတ္စ္ကားစီးကာ ကမၻာေပၚတြင္ ဆ႒မေၿမာက္အၾကီးဆံုုး၊ အေမရိကန္တြင္ ဒုုတိယအၾကီးဆံုုးၿဖစ္ေသာ ဝါရွင္တန္ေနရွင္နယ္ ကသီဒရယ္ဆီ သြားေရာက္လည္ပတ္သည္။ ထုုထည္ၾကီးမား ခန္ ့ညားလွသလိုု အတြင္းဖက္ရိွ အႏုုပညာလက္ရာမ်ားမွာ အံ့မခန္းၿဖစ္သည္။ အထူးၿခားဆံုုးမွာ အေမရိကန္သမိုုင္း၊ ခရစ္ယာန္သမိုုင္းကိုု ေဖာ္က်ဴးထားသည့္ ေရာင္စံုၿပိ ုုးပ်က္ လက္ရာေၿမာက္လွသည့္ ၿပတင္းေပါက္မ်ားၿဖစ္သည္။

ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္တြင္ ဝါရွင္တန္ကိုု သြားလည္မည္ဟုု ဆိုုေသာအခါ အေရွ ့ဖက္ၿခမ္းက ဝါရွင္တန္ၿမိ ုု ့ေတာ္လား၊ အေနာက္ဖက္ၿခမ္းက ဝါရွင္တန္ၿပည္နယ္ကိုုလားဟုု ေမးၾကသည္။ District of Columbia ၿပည္နယ္တြင္ရိွေသာ ဝါရွင္တန္ၿမိ ုု ့ေတာ္ကိုု ကြဲၿပားေအာင္ ဝါရွင္တန္ဒီစီဟုု ေခၚၾကသည္ဟုု ဆုိသည္။ အမိုုးခံုုးခံုုးၿဖ ူၿဖ ူ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ကိုု သြားလည္မည္ဟုု ဆိုုေသာအခါ ရုုရွားတြင္ေနထိုုင္ဖူးၿပီး ရုုရွားမကိုု လက္ထပ္ထားသည့္ ဆူပါဗုုိက္ဆာဂ်ရတ္က ႏိုုင္ငံၿခားသားမ်ား အိမ္ၿဖ ူေတာ္ႏွင့္ ကယ္ပီတယ္ မကြဲသည္ကိုု သိေနသည့္အလား အမိုုးခံုုးၿဖ ူၿဖ ူဆိုုတာ ဆီးနိတ္ႏွင့္ေဟာက္စ္ လြႊတ္ေတာ္မ်ားရိွၿပီး အမတ္မ်ား ၿငင္းခုုန္ေဆြးေႏြး ဥပေဒမ်ားၿပ႒ာန္းသည့္ ကယ္ပီတယ္၊ လက္ရိွသမၼတေနထိုုင္သည့္ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ကိုု ကြဲၿပားေအာင္ ဂူဂယ္ဓာတ္ပံုုမ်ားၿဖင့္ ရွင္းၿပရွာသည္။


ကယ္ပီတယ္သည္ လံုုၿခံ  ုုေရး အေတာ္တင္းက်ပ္သည္။ နာရီဝက္ခန္ ့ တန္းစီးေစာင့္ဆိုုင္းရၿပီး ေရဘူး၊ အစားအေသာက္ အကုုန္လႊင့္ပစ္သည္။ အထဲေရာက္ေသာအခါလည္း နာရီဝက္ခန္ ့ တန္းစီရၿပန္သည္။ ကယ္ပီတယ္တိုုုးဂိုုက္မွ ဦးေဆာင္လမ္းညႊန္ၿပီး ၿပည္နယ္တခုုၿခင္းစီမွ ထင္ရွားသူမ်ား၏ ရုုပ္တုုမ်ား၊ ေရာင္တန္နာမွ ထူးၿခားသည့္ ပန္းခ်ီလက္ရာမ်ား၊ လြတ္လပ္ေရးသမိုုင္း ေဖာ္က်ဴးထားေသာ ၾကီးမားသည့္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္မ်ားေၾကာင့္ ထိုုမွ်ေစာင့္ဆိုုင္း တန္းစီရေသာ္လည္း တန္ေပသည္။

လိုုင္ဘရီေအာ့ဖ္ကြန္ကရက္ စာၾကည့္တိုုက္သည္ ရွားပါးစာအုုပ္မ်ိဳးစံုု သန္းခ်ီစုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းထားသည့္ ႏိုုင္ငံ၏အဖိုုးတန္ ရတနာတစ္ပါးၿဖစ္သည္။ ရွားပါးပစၥည္းၿပခန္း၊ ၿပည္တြင္းစစ္ၿပခန္း၊ မာယာလူမ်ိဳးစုု ယဥ္ေက်းမႈၿပခန္းတြင္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ခြင့္မၿပ ုု။ သုုေတသနၿပ ုုသူမ်ားအတြက္သာ စာဖတ္ခြင့္ၿပ ုုသည္။ မေဟာ္ဂနီေရာင္ ေတာက္ေနေသာ စာအုုပ္စင္တြင္ အနက္ေရာင္၊ အနီေရာင္ ကထၳဴဖံုုးထားေသာ စာအုုပ္မ်ားကိုု အစီအရီ တင္ထားသည္မွာ ခန္ ့ညားလွသည္။ ထိုကဲ့သိုု ့ၾကီးက်ယ္ခမ္းနား လွပေသာ စာၾကည့္တိုုက္တြင္ တစ္ေခါက္ေလာက္ စာထိုုင္ဖတ္ခ်င္စမ္းပါဘိ။


ခရစ္စမတ္အၾကိ ုုေန ့ ပထမဆံုုးလာေရာက္စဥ္တုုန္းက တဝဲလည္လည္ၿဖစ္ေနစဥ္ မီးမ်ားထြန္းညိွထားသည္မွာ လွပေသာေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကသည့္ေနရာမွာ ယူႏိုုက္တက္စ္စတိတ္ ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းၿဖစ္သည္။ တန္းစီေနသည့္လူတန္းၾကီးမွာ အရွည္ၾကီး ယမန္ႏွစ္က မိနစ္ေလးဆယ္ခန္ ့တန္းစီခဲ့ရသည္ဟုု ေနာက္တြင္တန္းစီေနသည့္ မိသားစုုမွ အားတက္ဖြယ္စကားဆိုုသည္။ သိုု ့ေသာ္ ယခုု သိပ္မၾကာ။ ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းတြင္ တကမၻာလံုုးမွ အပင္မ်ားကိုု စုုေဆာင္းစိုုက္ပ်ိဳးထားသည္။ သစ္ခြဥယ်ာဥ္သည္ အေတာ္စံုုလင္လွသည္။ ယူအက္စ္ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းသည္ အခမဲ့ၿဖစ္ၿပီး စကၤာပူေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းသည္ အခမဲ့မဟုုတ္။ အမ်ိဳးသားအာကာသၿပတိုုက္သည္ လကမၻာသိုု ့ လူသားတိုု ့ စတင္ေၿခခ်ႏိုုင္သည္မွစ၍ အဂၤါၿဂိ ုုလ္သိုု ့ စူးစမ္းေလ့လာေနမႈမ်ား၊ ေလယာဥ္ပ်ံ၏သမိုုင္းမ်ားၿဖင့္ အထက္ေကာင္းကင္ အာကာယံမွ မသိေသးသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ စၾကာဝ႒ာတြင္ အသစ္ေလ့လာေတြ ့ရိွမႈမ်ားၿဖင့္ ၾကယ္တာရာကိုု စိတ္ဝင္စားသူမ်ားၿဖင့္ စည္ကားလွသည္။

အာလင္တန္ စစ္သခ်ၤဳ ိင္းတြင္ ခေရာ့စ္အုုတ္ဂူၿဖ ူၿဖ ူမ်ားကိုု ၿမင္ရသည္မွာ ေၾကကြဲစရာ။ တစ္နာရီလွ်င္ တစ္ၾကိမ္ အမည္မသိက်ဆံုုးေလသူမ်ားေနရာတြင္ အေစာင့္လဲသည္မွာ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းသည္ဟုု ဆူပါဗိုုက္ဆာဂ်ရတ္က ဆိုုေသာေၾကာင့္ အမွီသုုတ္ေၿခတင္သည္။ လမ္းေလွ်ာက္လိုုက္၊ ေသနတ္တေၿဖာင္းေၿဖာင္းလွည့္လိုုက္ၿဖင့္ စနစ္တက် တာဝန္လြဲေၿပာင္းယူသည္။ ထိုုအခ်ိန္ အားလံုုးၿငိမ္သက္ မတ္တပ္ရပ္ေပးရသည္။ သမၼတဂႊ်န္အက္ဖ္ကေနဒီ အုုတ္ဂူရိွသည္။ ေတာင္ကုုန္းေပၚမွၾကည့္လွ်င္ ရစ္ေခြစီးဆင္းေနေသာ ပတ္တိုုးမတ္ၿမစ္၊ မိုုးႏႈးမတ္ေက်ာက္တိုုင္၊ ကယ္ပီတယ္ႏွင့္ ဝါရွင္တန္ဒီစီၿမိ ုု ့ေတာ္ကိုု စီးမိုုးၿမင္ရသည္။


စမစ္ဆိုုးနီးယန္းၿပတိုုက္တြင္ ရွားပါးပစၥည္းမ်ား၊ သမၼတကေတာ္ ဂ်က္ကလင္းကေနဒီ၏ ပုုလဲဆြဲၾကိ ုုး ေတြ ့ရသည္။ စမစ္ဆိုုးနီးယန္းၿပတိုုက္သည္ အနီေရာင္ရဲတိုုက္ၾကီးအလား ခန္ ့ညားလွပသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္မွ အမ်ိဳးသားသဘာဝၿပတိုုက္တြင္ လူစည္ကားလွသည္။ ကမၻာတလႊားမွ တိရစၦာန္မ်ားကိုု ပံုုစံုုတူရုုပ္တုုမ်ားကိုု ေနထိုုင္က်က္စားတတ္သည့္ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ပါ ၿပသထားသည္မွာ ေတာနက္ထဲ က်က္စားေနထိုုင္ၾကပံုုမ်ားကိုု တထိုုင္တည္းႏွင့္ သိလိုုက္ရသည္။ National Geographic ဓာတ္ပံုုၿပိ ုုင္ပြဲမွ ဆုုရဓာတ္ပံုုမ်ားကိုု ၿပသထားသည္။ ေက်ာက္မ်က္ရတနာၿပခန္းတြင္ ၿမန္မာၿပည္ထြက္ ပတၱၿမား၊ နီလာကိုု ေတြ ့ခဲ့သည္။ လိပ္ၿပာၿပခန္းတြင္ မေၾကာက္မလန္ ့ ေအးခ်မ္းစြာ ပ်ံသန္းေနၾကသည့္ ေရာင္စံုုလိပ္ၿပာေလးမ်ားကိုု ၿမင္ရသည္မွာ ဝင္ေၾကးေပးရေသာ္လည္း တန္သည္။

ခရစ္စမတ္သစ္ပင္၊ ဂ်င္ဂဲဘဲလ္ မရိွေသာ္ၿငား ထိုုခရစ္စမတ္သည္ ကမၻာသစ္ကိုု ရွာေဖြေတြ ့ရိွသည့္အလား တကယ့္ကိုု ထူးၿခားတက္ၾကြ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့သည္။ ပထမဆံုုး တစ္ေယာက္တည္း တိုုးရစ္ၿခင္းၿဖစ္သလိုု ေတာ္ေတာ္လည္း တိုုးရစ္ႏိုုင္သည္ဟုု သေဘာေပါက္သြားခဲ့သည္။ ဆူနမ္တိုု ့သာပါလွ်င္ ၿပတိုုက္တခြင္ ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ တိုုးရစ္ႏိုု္င္မည္မထင္။ ဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ အိမ္ၿပန္လာသင့္ၿပီဟုု ဆူနမ္ ဖုုန္းလွမ္းဆက္ သတိေပးတတ္သည့္ ေနဝင္ခ်ိန္တြင္ ေညာင္းညာကိုုက္ခဲၿခင္း၊ ေမာပန္းၿခင္းမ်ားၿဖင့္ ဘတ္စ္ကားေပၚတြင္ ေၿခပစ္လက္ပစ္ အိပ္ငိုုက္အနားယူေနတတ္သည္။ တိုုးရစ္ေကာင္းသည္မွာ တခါတရံ ေန ့လည္စာကိုု အေတာ္ေနာက္က်ၿပီးမွ စားရေသာ္လည္း ပင္ပန္းသည္မထင္။ ထိုုၿမိ  ုု ့ေလး၏ ရတနာမ်ားကိုု ရွာေဖြေနခဲ့သည္။ အဲဒီတုုန္းက ထိုုၿမိ  ုု  ့ေလးတြင္ အလုုပ္ရလိမ့္မည္ဟုု စိတ္ကူးေတာင္ မယဥ္ခဲ့။ အားလပ္ရပ္မ်ားတြင္ လာေရာက္လည္ပတ္သင့္ေသာ ၿမိ  ုု ့ေလးတစ္ၿမိ  ုု ့ဟုုသာ ေတြးခဲ ့သည္။


ကန္တက္ကီတြင္ ေလးေအာ့ဖ္ၿဖစ္ၿပီး ဆူနမ္တိုု ့ရိွရာ ေမရီလန္းသိုု ့ ေၿပာင္းလာသည့္ တစ္လခြဲအတြင္း ေဖ့တူေဖ့အင္တာဗ်ဴး သံုုးခုုရသည္။ ကိုုလံဘီယာ၊ ဖရက္ဒရစ္ႏွင့္ ထိုုၿမိ ုု  ့ေလး။ အင္တာဗ်ဴး လာေၿဖသည့္အခ်ိန္ကတည္းက  အမိုုးခံုုးၿဖ ူၿဖ ူ ကယ္ပီတယ္ေဘးနားက ထိုုရံုုးေလးကိုု သေဘာက်ေနခဲ့သည္။ ။ အင္တာဗ်ဴးသူကလည္း မ်က္လံုုးအလြန္လွသူတစ္ေယာက္။ အစိုုးရရံုုးမ်ား အမ်ားၾကီး ရိွေသာေၾကာင့္ ရံုုးဝတ္စံုုအၿပည့္ ဝတ္ဆင္ထားသူမ်ား ၿမင္ရသည္ကိုုပင္ သေဘာက်ႏွစ္သက္ေနမိသည္။ ႏိုုင္ငံသားမဟုုတ္ေသာေၾကာင့္ အင္တာဗ်ဴးေၿဖႏိုုင္သည္ဟုု ထင္ေသာ္လည္း ရလိမ့္မည္ဟုု မထင္ခဲ့။

မတ္လအကုုန္ ဧပရယ္လဆန္းတြင္ တိုုင္တန္ေဘဇင္တြင္ က်င္းပေသာ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္သိုု ့ သြားေရာက္ၾကသည္။ ကယ္ပီတယ္မွ မိုုးႏူးမတ္ေက်ာက္တိုုင္၊ လင္ကြန္းမန္မိုုရီယမ္အထိ ေနရွင္နယ္ေမာလ္တေလွ်ာက္ လူမ်ားၾကိတ္ၾကိတ္တိုုးေနၾကၿပီး အလြန္စည္ကားသည္။ ဂ်ပန္၊ အေမရိကန္ ႏွစ္ႏိုုင္ငံခ်စ္ၾကည္ေရးအေနၿဖင့္ ဂ်ပန္ႏိုုင္ငံမွ ေပးအပ္ေသာ ခ်ယ္ရီႏွစ္ပင္ကိုု တိုုင္တန္ေဘဇင္တြင္ စတင္စိုုက္ပ်ိဳးခဲ့သည္။ ယေန ့အခါတြင္ တိုုင္တန္ေဘဇင္ ကန္တေလွ်ာက္၊ အနီးအနားတဝိုုက္ ခ်ယ္ရီပင္မ်ားစြာ ရိွသည္။ သမၼတကေတာ္မွ ခ်ယ္ရီပင္စိုုက္ပ်ိဳး၊ ေက်ာက္မီးပံုုးတြင္ ဆီမီးထြန္းညိွကာ ခ်ယ္ရီပြဲေတာ္ကိုု ဖြင့္လွစ္သည္။ ဂ်ပန္ရိုုးရာယဥ္ေက်းမႈ အတီးအမႈတ္အကအခုုန္၊ ကေလးမ်ားကလည္း ပန္းခ်ီလက္စြမ္းၿပႏိုုင္သည္။ တိုုင္တန္ေဘဇင္ကန္တေလွ်ာက္ အစြမ္းကုုန္ဖူးပြင့္ေနသည့္ ခ်ယ္ရီပင္အလွကိုု ၾကည့္ရႈခံစားဖိ ုု ့ သန္းခ်ီေသာသူမ်ား လာေရာက္လည္ပတ္ၾကသည္။

US Botanic Garden

ရာသီဥတုု ေအးေသာေၾကာင့္ ခ်ယ္ရီပြင့္ ေနာက္က်သည္။ အနီေရာင္ အဖူးေလးမ်ားသာ ၿမင္ရသည္။ နီပါလီနွစ္သစ္ကူး Dishan ပြဲေတာ္တြင္ စြန္လႊတ္သည့္ဓေလ့ရိွသည့္ ဆူနမ္တိုု ့က စြန္လႊတ္ခ်င္ၾကေသာ္လည္း စြန္ဝယ္ရန္ တန္းစီေနၾကသည့္ လူတန္းရွည္ၾကီးကိုု ၿမင္လိုုက္ရသည္ႏွင့္ လက္ေလွ်ာ့လိုုက္ၾကသည္။ စြန္လႊတ္ၿပိ ုုင္ပြဲရိွသည္။ ကေလးမ်ားက  စြန္ကိုေလထဲ ပ်ံဝဲေနေစဖိုု ့ ေၿပးလႊားေဆာ့ကစားၾကသည္။ အင္တာဗ်ဴးမွအၿပန္ ခ်ယ္ရီမ်ား ပြင့္ၿပီလားဟုု သြားေခ်ာင္းေသာ္လည္း အႏွီခ်ယ္ရီကား မပြင့္ေသး။ ခ်ယ္ရီမ်ား အစြမ္းကုုန္ပြင့္ခ်ိန္ ေက်ာင္းတြင္ Seminar Course သြားတက္ေနရေသာေၾကာင့္ ခ်ယ္ရီအလွကိုု မေတြ ့လိုုက္ရ။

ဒီစီအလုုပ္ေအာ္ဖာ ေပးလာေသာအခါ ေပ်ာ္လိုုက္သည္မွာ ဆိုုဖြယ္ရာမရိွ။ အင္တာဗ်ဴးသြားကတည္းက ႏွစ္သက္သေဘာက်ေနသည့္ ေနရာေလး။ ရံုုးသည္ ကယ္ပီတယ္ႏွင့္ ဒီအိုုအယ္ (Department Of Labor) ၾကားတြင္ ရိွသည္။ ကလိုုင္းရင့္ ဒီအိုုအယ္အတြက္ ေဆာ့ဝဲပေရာဂ်က္ ေရးေပးရသည္။ မ်က္လံုုးလွသည့္ အင္တာဗ်ဴးသူမွာ တက္ဒ္ဟုု ေခၚၾကသည့္ သီဟိုုဒိုုဝိန္းရိုုက္ၿဖစ္သည္။ Hazel မ်က္လံုုးပိုုင္ရွင္ တက္ဒ္၏မ်က္လံုုးသည္ အစိမ္းေရာင္အကၤ ီ်ဝတ္သည့္ေန ့တြင္ အစိမ္းေရာင္၊ အၿပာေရာင္ဝတ္သည့္ေန ့တြင္ အၿပာေရာင္၊ အညိုေရာင္ဝတ္သည့္ေန ့တြင္ အညိုုေရာင္ ေၿပာင္းေနတတ္သည္။ ေတြ ့ဖူးသမွ် မ်က္လံုုးအေရာင္မ်ားထဲတြင္ ထိုုအေရာင္သည္ အလွဆံုုးၿဖစ္သည္။ တက္ဒ္တြင္ ပိုုလန္အလာဂ်ီရိွေသာေၾကာင့္ ပန္းဝတ္မႈန္မ်ားသည့္ေန ့တြင္ ႏွာရည္တရြဲရြဲၿဖစ္ကာ ႏွာေခ်ေနတတ္သည္။


ဘရန္ဒန္ ဟန္နာမန္းတြင္ ေၿမပဲအလာဂ်ီရိွသည္။ မန္ေနဂ်ာကင္တြင္ ပိုုလန္အလာဂ်ီရိွၿပီး မ်က္လံုုးတစ္ခုုလံုုး နီရဲေနတတ္သည္။ စက္ဘီးစီး ဦးထုုပ္ေဆာင္း၊ အားကစားဝတ္စံုုဝတ္ ရံုုးသိုု ့စက္ဘီးစီးလာတတ္သည့္ လီဆာ။ မတ္ထရူးသည္ Business Analyst ပီသကာ သူရိွလွ်င္ တရံုုးလံုုး သူ ့အသံမ်ားႏွင့္ ဆူညံေနတတ္သည္။ တန္ပါေသာမတ္သည္ အမ်ိဳးသမီး System Administrator ၿဖစ္ၿပီး ဆံပင္ပံုုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ေၿပာင္းေလ့ရိွသည္။ Office Manager ဘာဘရာသည္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေကာင္းၿပီး တရံုုးလံုုးက အားထားရသူၿဖစ္သည္။ ရံုုး၏ သက္ေတာ္ရွည္မွာ Customer Service Desk မွ ဗီယက္နမ္ သက္ငုုယင္ၿဖစ္သည္။ ဒီအိုုအယ္ရံုုးထိုုင္ၿပီး ရံုုးသိုု ့ကိစၥရိွမွလာတတ္သည့္ ေတာင္အာဖရိကတိုုက္ Guinea ႏိုုင္ငံမွ အာဘူး၊ အီဂ်စ္မွ အာမက္၊ အလီ။ တစ္ႏွစ္တြင္ တစ္ေခါက္ေလာက္သာ ေတြ ့ရတတ္သည့္ စီအီးအိုု စတိဗ္။

စတိတ္ေရာက္ေနသည္မွာ ႏွစ္သံုုးဆယ္နီးပါး ရိွေနသည့္ တရုုတ္မကလဲယားႏွင့္ ေသာၾကာေန ့ဆိုုလွ်င္ တရုုတ္တန္း စားေသာက္ဆိုုင္မ်ားဆီသိုု ့ ေၿခဆန္ ့ၾကသည္။ ယူနီယမ္စေတးရွင္းတြင္ ေလွ်ာ့ပင္းၾကသည္။ တခါတရံ နာမည္ၾကီး ဗီယက္နမ္ ေဖာ္ဆိုုင္ၿဖစ္သည့္ ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္ အာလင္တန္ၿမိ ုု ့ ေဖာ္ ၇၅ ဆိုုင္သိုု ့ သြားၾကသည္။ တခါတရံ ပတ္တိုုးမတ္ၿမစ္ေဘးတေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကၿပီး ေဂ်ာ့ေတာင္းတကၠသိုုလ္ဆီ သြားေရာက္လည္ပတ္သည္။ ပတ္တိုုးမတ္စ္ၿမစ္ကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ရုုိစလင္ထိ  ၄ နာရီနီးပါး လမ္းေလွ်ာက္ၾကသည္။  ကလဲယားက ဒီစီသိုု ့ ေနာက္ထပ္ ၂ နာရီ လမ္းေလွ်ာက္ၿပန္ႏိုုင္ေသးေသာ္လည္း ကလဲယားထက္ အႏွစ္၂၀ မွ် ငယ္သည့္သူက လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုုင္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ ရထားစီးၿပန္ခဲ့ရဖူးသည္။


ကလဲယား၏ ေခါက္၍ရသည့္စက္ဘီးကိုု ကယ္ပီတယ္ေနာက္တြင္ စီးခဲ့ဖူးသည္။ ေသာၾကာေန ့ညေနေစာင္းတြင္ ကယ္ပီတယ္မွ ေနရွင္နယ္ေမာလ္တေလွ်ာက္ ေတြ ့ၿမင္သမွ် ဓာတ္ပံုုရိုုက္ေလ့ရိွသည္။ တိုုင္တန္ေဘစင္ကန္ တပတ္ေလွ်ာက္သည္။ ေနရွင္နယ္အာခိုုက္ၿပတိုုက္တြင္ လြတ္လပ္ေရးေၾကၿငာ မူရင္းစာတမ္းရိွသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ခန္ ့က စာေရးမူမ်ားကိုု ေတြ ့ၿမင္ရေသာအခါ ထိန္းသိမ္းထားႏိုုင္စြမ္းကိုု မခ်ီးမြမ္းဘဲ မေနႏိုုင္။ ထိုုၿပတိုုက္သည္ ကင္မရာရိုုက္ခြင့္မၿပ ုုသလိုု ေရွးလက္ေရးမူမ်ား တာရွည္ခံေစရန္ အခန္းတိုုင္းသည္ အနည္းငယ္ေမွာင္ၿပီး အနည္းငယ္ေအးၿမသည္။ အမ်ိဳးသားဂယ္လာရီၿပတိုုက္တြင္ ပန္းပုု၊ ပန္းခ်ီ၊ ဗီရိုုမ်ားကိုု ေတြ ့ႏိုုင္သည္။ အလင္း၊ အေမွာင္ ပိုုင္ႏိုုင္လြန္း၊ ရုုပ္လံုုးၾကြေၿပာင္ေၿမာက္သည့္ ပန္းခ်ီကားမ်ားကိုု မွင္တက္မိသြားဖူးသည္။

ကက္သလစ္ယူနီဗာစတီေအာ့ဖ္ အေမရိကားေဘးတြင္ရိွေသာ ဘက္စီလီကာအမ်ိဳးသား ဘုုရားရိွခိုုးေက်ာင္း အေဆာက္အဦးသည္ လက္ေရာက္ေၿပာင္ေၿမာက္လြန္းသည္။ လူၿဖ ူလူမည္း ခြဲၿခားၿခင္း၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ား မဲေပးခြင့္ရေအာင္ လမ္းပြင့္ေစခဲ့သည့္ မာတင္လူသာကင္း၏ သမိုုင္းဝင္ I have a dream မိန္ ့ခြန္းေၿပာၾကားသည့္ ဝါရွင္တန္ခ်ီတက္ပြဲကိုု အစဥ္အလာမပ်က္ က်င္းပသည္။ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ေနာက္ဖက္တြင္ ဆိုုင္းပုုဒ္ကိုုင္ဆႏၵၿပသူမ်ားကိုု အၿမဲလိုုလိုုေတြ ့ႏိုုင္သည္။ ပန္းေရာင္စံုုမ်ား၊ ေရပန္းမ်ားၿဖင့္ တင့္တယ္လွပ သန္ ့ရွင္းသည္။ ထိုုၿမိ ုု  ့ေလးတြင္ ဝါသနာတူသူမ်ား စုုေပါင္းလုုပ္ေဆာင္ၾကသည့္ အသင္းအဖြဲ ့မ်ားရိွသည္။ ကယ္ပီတယ္ဟိုုက္ကင္းကလပ္ၿဖင့္ ရွယ္နယ္ဒိုုးဝါးေတာင္ တက္ဖူးသည္။ မတူကြဲၿပားသည့္ အစားအေသာက္မ်ိဳးစံုုကိုု ၿမည္းစမ္းႏိုုင္သည္။

National Museum of Natural History

အစိုုးရဘတ္ဂ်က္ ၿဖတ္ေသာေၾကာင့္ ၿပတိုုက္ေစာေစာပိတ္သည္။ လိုုင္ဘရီေအာ့ဖ္ ကြန္ဂရက္၊ ေဘာ္တနစ္ဂါးဒင္းသိုု ့ ထပ္မံသြားေရာက္ လည္ပတ္သည္။ ေႏြဦးႏွင့္ေႏြရာသီတြင္ သစ္ပင္မ်ား စိမ္းလန္းေဝဆာၿပီး ေဆာင္းဦးရာသီတြင္ သစ္ရြက္မ်ား အဝါေရာင္၊ အနီေရာင္ေၿပာင္းကာ အလြန္လွပသည္။ ဖယ္ဒရယ္အစိုုးရ ရွပ္ေဒါင္းခ်ိန္ ကယ္ပီတယ္တြင္ သတင္းေထာက္မ်ား ဝိုုင္းအံုုေနသည္။ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္တိုုင္ေအင္ ရီဘာပလင္ကန္ႏွင့္ ဒီမိုုဂရက္ အၾကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးၿငင္းခုုန္ေနေသာေၾကာင့္ ကယ္ပီတယ္သည္ မီးထိန္ထိန္လင္းေနသည္။

ဖယ္ဒရယ္အစိုုးရ ရွပ္ေဒါင္းစဥ္ ရွပ္ေဒါင္းလိုုက္ေသာရံုုးသည္ ဖယ္ဒရယ္အစိုုးရ ၿပန္ဖြင့္ေသာ္လည္း ၿပန္ဖြင့္မလာေတာ့။ ဒီအိုုအယ္ႏွင့္ ကြန္းထရပ္ မတိုုးမွန္း သိႏွင့္ေနေသာေၾကာင့္ ေလးေအာ့ဖ္ၿဖစ္သည့္အခါ ထူးထူးေထြေထြ မခံစားမိ။ ေစာင့္ေရွာက္ကူညီ သြန္သင္ဆံုုးမတတ္ရံုုမက ၿပည္နယ္သံုုးခုု၊ ၿမစ္ႏွစ္ခုုဆံုုသည့္ ဟာပါးဖယ္ရီေရာက္ဖူးေအာင္ ပိုု ့ေဆာင္ေပးသည့္ ကလဲရားလိုု မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ကိုု ထိုုရံုုးေလးမွ ရရိွခဲ့သည္။

World War II Memorial

အလုုပ္သစ္ရွာေဖြခ်ိန္ ထိုုၿမိ  ုု ့ေလးသိုု ့ မေရာက္ၿဖစ္။ သိုု ့ေသာ္ တီဗြီဖန္သားၿပင္တြင္ ထိုုၿမိ ုု  ့ေလးအေၾကာင္း အၿမဲလိုုလိုု ေတြ ့ေနရတတ္သည္။ ထိိုု ့ၿမိ ုု  ့ေလးကိုု ႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ ေမရီလန္းတြင္ အလုုပ္ရခ်င္ေသာ္လည္း အလုုပ္ေအာ္ဖာ ေပးလာေသာၿမိ  ုု ့သိုု ့ ေၿပာင္းေရႊ  ့ရဖိုု ့ ဖန္လာၿပန္သည္။ ဘုုရင္ေနေသာၿမိ ုု ့သိုု ့ ေၿပာင္းေရႊ  ့စဥ္ ေၾကာက္စိတ္လံုုးဝမရိွသလိုု ဆူနမ္တိုု ့ဆီ ေၿပာင္းေရႊ   ့လာခ်ိန္တြင္လည္း စိတ္ခ်က္လက္ခ် ေအးေအးေဆးေဆး ရိွေနခဲ့သည္။ သိုု ့ေသာ္ ယခုုေၿပာင္းေရႊ ့ရမည့္ၿမိ ုု ့သည္ တၿခားၿမိ ူ ့မ်ားႏွင့္ ကြာၿခားလြန္းေသာေၾကာင့္ စိတ္ေအးလက္ေအး ရိွမေနခဲ့။ ေနာက္ဆံုုးအၾကိမ္ ထိုုၿမိ  ုု  ့ေလးသိုု ့ သြားေရာက္လည္ပတ္ေသာအခါ ေဆာင္းရာသီၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ သစ္ပင္မ်ား မည္းမည္းေၿခာက္ေၿခာက္ ၿဖစ္ေနေသာ္လည္း ထိုုၿမိ  ုု  ့ေလးအလွ နည္းနည္းေလးမွ မယြင္းခဲ့။

အစိုုးရရံုုးစိုုက္ရာၿမိ  ုု ့ၿဖစ္ေသာ ထိုုၿမိ ုု  ့ေလးတြင္ မိုုးေမွ်ာ္တိုုက္မ်ားမရိွ။ ေရွးေဟာင္းလက္ရာ အေဆာက္အဦးမ်ားၿဖင့္ လွပခန္ ့ညားသည္။ ထိုုၿမိ  ုု ့ေလးေတြင္ သမၼတေနထိုုင္သည့္ အိမ္ၿဖ ူေတာ္ရိွသည္။ အေရးၾကီးသည့္ ဥေပဒမ်ား တင္သြင္းၿငင္းခုုန္ အတည္ၿပ ုုၾကသည့္ ဆီးနိတ္ႏွင့္ေဟာက္စ္ရိွရာ အမိုုးခံုုးၿဖ ူၿဖ ူ လွပခန္ ့ညားသည့္ ကယ္ပီတယ္ရိွသည္။ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားလွပသည့္ ဘုုရားေက်ာင္းမ်ား ရိွသည္။ ၿမိ  ုု ့ေတာ္ကိုု ၿဖတ္သန္းေၿပးဆြဲသည့္ သန္ ့ရွင္းစနစ္က်သည့္ မီးရထားစနစ္ရိွသည္။ ၿပတိုုက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ အခမဲ့ၿဖစ္သည္။  ဝင္ေၾကးေပးရသည့္ စပိုင္ၿပတိုုက္၊ ေမာ့က္ဗာႏြန္တိုု ့ကိုု သြားမလည္ၿဖစ္ခဲ့။ ထိုၿမိ  ုု ့ေလးတြင္ လည္ပတ္စရာမ်ား မကုုန္ခန္းႏုုိင္ေအာင္ ရိွသည္။

Washington Monument

ၿခေသၤ့ကႊ်န္းကိုု လာစဥ္တုုန္းက မ်က္ရည္တစက္မွ မက်ခဲ့။ သိုု ့ေသာ္ ယူအက္စ္ကိုုလာစဥ္  ၿခေသၤ့ကႊ်န္းမွ ေဟာင္ေကာင္အထိ ငိုုေၾကြးေနခဲ့ဖူးသည္။ ေဟာင္ေကာင္မွ ခ်ီကာဂိုုခရီးစဥ္တြင္ မ်က္ရည္တိတ္သြားသည္မွာ ၾကီးမားသည့္ဘိုုးအင္း ၇၄၇ ေလယာဥ္ကိုု စူးစမ္းခ်င္စိတ္၊ လူေတြအမ်ားၾကီးရိွေနေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္လိမ့္မည္။ ဒုုတိယအၾကိမ္ ငိုုေၾကြးရသည္ကေတာ့ ဆူနမ္၊ ရာမား၊ မိုုင္းတိုု ့ ေက်ာင္းကထြက္ခြာသြားစဥ္တုုန္းက။ ခ်စ္သူရဲ  ့ၿမိ  ုု ့က ထြက္ခြာလာခဲ့စဥ္ မငိုုေၾကြးခဲ့။ တတိယအၾကိမ္ ငိုုရသည္ကေတာ့ ယူအက္စ္တြင္ ပထမဆံုုးအလုုပ္ၿဖစ္သည့္ ကန္တက္ကီရံုုး ေနာက္ဆံုုးေန ့။ ဘုုရင္ေနေသာၿမိ  ုု ့မွ ထြက္ခြာလာခဲ့စဥ္ မငိုုေၾကြးခဲ့။ ရင္နာနာၿဖင့္ ငိုုေၾကြးရလြန္း၍ မ်က္ရည္မ်ား ကုုန္ခမ္းသြားၿပီလား၊ ဘတ္စ္ကားခ သက္သာၿပီး ၄ နာရီ ခြဲ ကားစီးရံုုမွ်ၿဖင့္ အခ်ိန္မေရြး ေရာက္ႏိုုင္သည္ၿဖစ္ေသာၾကာင့္ ထိုုၿမိ ုု ့ေလးမွ ထြက္ခြာစဥ္ ငိုုေၾကြးလိမ့္မည္ဟုု မထင္မိ။

ရံုုးကိုုလည္း မတြယ္တာ၊ ေနထိုုင္သည့္ၿမိ  ုု ့ကိုုလည္း မတြယ္တာဘဲ ေႏြဦးတြင္ ခ်ယ္ရီေဝေသာၿမိ  ုု ့ကေလးကိုု တြယ္တာသည္ကေတာ့ ထူးဆန္းလွသည္။ ထိုုၿမိ ုု ့ေလးတြင္ ဝင္ေၾကးအခမဲ့ ၿပတိုုက္မ်ားစြာ ရိွသည္။ ၿမိ ုု  ့ေလးတခြင္ စက္ဘီးႏွင့္ လွည့္လည္ႏိုုင္သည္။ ပတ္တိုုးမတ္ၿမစ္ကမ္းေဘးတေလွ်ာက္ စက္ဘီးစီး၊ အေၿပးေလ့က်င့္၊ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုုင္သည္။ ပတ္တိုုးၿမစ္တေလွ်ာက္ သေဘၤာစီးကာ ၿမိ  ုု ့အလွကိုု ခံစားႏိုုင္သည္။ ၿမစ္ထဲတြင္ ကႏူးေလွေလွာ္၊ Rafting လုုပ္ႏိုုင္သည္။ အနီးအနားရိွ ဗာဂ်ီးနီးယားၿပည္နယ္၊ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ဖက္ရိွ ေတာင္မ်ားကိုု တက္ႏိုုင္သည္။ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္မ်ားစြာ ရိွသည္။ အစားအေသာက္မ်ိဳးစံုု ၿမည္းစမ္းႏိုုင္သည္။ အႏုုပညာ၊ ၿပဇာတ္ပြဲမ်ား ရိွသည္။ ေလွ်ာ့ပင္းေမာလ္မ်ားစြာ ရိွသည္။ ထိုုၿမိ  ုု ့ေလးတြင္ ေလ့လာစူးစမ္းခ်င္စိတ္၊ အံ့ၾသမူမ်ား၊ ဆြဲငင္မႈမ်ားႏွင့္ ဖမ္းစားလြန္းလွသည္။

White House

မိုုးေမွ်ာ္တိုုက္ၾကီးမ်ား၊ ရထားမ်ား၊ လူမ်ား အလြန္ရႈပ္၊ တက္သုုတ္ႏွင္၊ ခံစားခ်က္မဲ့ မ်က္ႏွာေသမ်ား၊ ႏႈတ္ခြန္းမဆက္ ညမအိပ္သည့္ ကြန္ကရစ္ဂ်မ္းဂဲၿမိ ုု ့တြင္ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္၊ စိတ္ႏွလံုုး ညစ္ႏြမ္းလာခဲ့လွ်င္ ပတ္တိုုးၿမစ္ေပၚ ၿဖတ္သန္းတိုုက္ခတ္လာသည့္ လတ္ဆတ္ေသာ ေလၿပည္ေလညင္းကိုု ရႈရိႈက္ဖိုု ့၊ ေႏြဦးတြင္ ခ်ယ္ရီေဝေသာတစ္ေန ့ ခ်ယ္ရီၿမိ ုု  ့ေလး၏ရင္ခြင္ဆီ ေမွးစက္အနားယူဖိုု ့ ၿပန္ခဲ့ဦးမည္ ထင္ပါသည္။

စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၆ ၊ ၂၀၁၃။

သတင္းတြင္ အၿမဲပါသည့္ ခ်ယ္ရီၿမိ  ုု ့ေလးမွ ထြက္ခြာေသာေန ့ အမွတ္တရ

ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ၿမိ ုု  ့ေတြ
ခ်စ္သူရဲ ့ၿမိ  ုု ့
ဘုုရင္ေနေသာၿမိ ုု ့

P.S ဒီစီသြားေတာလား၊ All About DC စီးရီးပိုု ့စ္ကေန ဒီစီရဲ  ့အထင္ကရ ေနရာေတြကိုု ၿမင္ဖူးၾကမွာပါ။ ေဆာင္းရာသီ သစ္ပင္မွာ သစ္ရြက္ေတြ မရိွေတာ့တဲ့အခ်ိန္မိုု ့ ၿမင္ကြင္းရွင္းေနတယ္။ သြားလည္ခဲ့သမွ်ထဲမွာ ဒီတေခါက္က လူအရွင္းဆံုုး။ ကိုုယ့္ေနာက္ဆံုုးအေခါက္ေပမဲ့ ဇာရာ ့ရဲ  ့ ပထမဆံုုးအေခါက္။ တေယာက္တည္း တိုုးရစ္တာမ်ားတာမိုု ့ ဒီတေခါက္မွ ဇာရာ့ေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၿဖစ္ေတာ့တယ္။ ဒီေန ့ စတိတ္ရိႈးေတြနဲ ့ ကယ္ပီတယ္ေရွ ့က ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ကို မီးစထြန္းညိွတယ္လိုု ့ သတင္းမွာ ေတြ ့လိုုက္တယ္။ ဒီစီရဲ ့ခရစ္စမတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ ညအလွေတြကိုု ဓာတ္ပံုုမရိုုက္ဖူးေသးဘူး။ တစ္ေန ့ေန ့ေပါ့။

နယူးေယာက္သြား ေတာလား - ၂

လြန္ခဲ့တဲ့အပတ္ ႏိုုဝင္ဘာ ၂၁ ၾကသပေတးေန ့က ေဖ့တူေဖ့ အင္တာဗ်ဴးဖိုု ့ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့ကိုု ေရာက္ခဲ့ေတာ့ ဒီေတာလားေလး ေရးၿဖစ္ပါတယ္။ တနလၤာေန ့ ဖုုန္းအင္တာဗ်ဴးေအာင္လိုု ့ ေဖ့တူေဖ့အင္တာဗ်ဴး ဘယ္ေတာ့လာႏိုုင္မလဲဆိုုေတာ့ ၾကသပေတးေန ့လာမယ္လိုု ့။ ဇူလိႈင္တုုန္းက တစ္ေခါက္ေရာက္ဖူးၿပီးသားမိုု ့၊ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကေန ရံုုးကိုု ရထားထပ္စီးစရာမလိုုဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ရံုုနဲ ့ ရတာမိုု ့ စိတ္မပူဘူး။ ဝါရွင္တန္ဒီစီကေန ဂေရးေဟာင္းဘတ္စ္ကားနဲ ့ မနက္သြားၿပီး ညေနၿပန္လာ ဘတ္စ္ကားခက ပံုုမွန္ကိုု ၇၀ ေက်ာ္ေပမဲ့ တစ္ရက္ေစာဘြတ္လိုု ့ ၃၈ က်ပ္။ အခန္းေဖာ္ ဇာရာကိုု လိုုက္မလားေခၚေတာ့ နယူးေယာက္မေရာက္ဖူးလိုု ့ လိုုက္ခ်င္တယ္တဲ့။

ကိုုယ္က အင္ပါယာစတိတ္အေဆာက္အဦးေပၚတက္ၿပီး အထပ္အၿမင့္ ၈၀ ကေန နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့ၾကီးကိုု အေပၚစီးက ၾကည့္ခ်င္တာ။ လက္မွတ္က ၂၇ က်ပ္ မနက္ ၈ နာရီ ေန ့လည္ ၂ အထိပဲ ဖြင့္တယ္။ ဒီစီကေန မနက္ ၇ နာရီ ထြက္မွာ နယူးေယာက္ကိုု ေန ့လည္ ၁၁ နာရီခြဲ ေရာက္မွာ ၄ နာရီခြဲ ေမာင္းရတယ္။ ဒါေတာင္ ကားလမ္းမက်ပ္မွ။ ေန ့လည္စာ စားၿပီးရင္ ေန ့လည္ ၁၂ ေက်ာ္ေနၿပီ လမ္းေလွ်ာက္မွာနဲ ့ ဘာနဲ ့။ အင္ပါယာအေဆာက္အဦးကိုု ေနာက္ဆံုုးတက္တဲ့ ဓာတ္ေလွကားက ေန ့လည္ ၁ နာရီ  ၁၅။


ေၿခြတာရတဲ့ေက်ာင္းသူ ဇာရာက အင္ပါယာအေဆာက္အဦးကိုု မတက္ခ်င္ဘူး။ ဖရီးၿဖစ္တဲ့ ေဝါထရိတ္စင္တာကိုု သြားရေအာင္တဲ့။ တိုုင္းစကြဲယားကေန ေဝါထရိတ္စင္တာအထိကိုု ေၿမေအာက္ရထားစီးရမွာ။ ၾကာခ်ိန္က မိနစ္ ၂၀ ဆိုုေပမဲ့ လက္မွတ္ဝယ္မွာနဲ ့၊ ဘယ္ရထားကိုု စီးရမွန္းမသိနဲ ့  မိနစ္ ၂၀ ခရီးဟာ ၁ နာရီေလာက္ ၾကာမယ္။ ေရာက္ရင္ တန္းစီရမွာနဲ ့ လည္ပတ္မွာနဲ ့ ေန ့လည္ ၂ နာရီ အင္တာဗ်ဴးမွီေအာင္ ၿပန္ရမွာနဲ ့ ကိုုယ္က မသြားခ်င္ဘူး။ ဇာရာက ကိုုယ္အင္တာဗ်ဴးေနတုုန္း သူ သြားခ်င္တယ္တဲ့။ နယူးေယာက္ကိုု မေရာက္ဘူး၊ နယူးေယာက္ရထား ဘယ္ေလာက္ရႈပ္တယ္ဆိုုတာ သူ မသိေသးလိုု ့။ ကိုုယ္က စိတ္မခ်ဘူး လမ္းေပ်ာက္သြားရင္၊ တခုုခုုၿဖစ္ရင္ အိမ္ရွင္ရွယ္ရြန္ကိုု ဘယ္လိုုေၿပာရပါ့။ ဇာရာက ရွယ္ရြန္ ့တူမ ကိုုယ့္ေနာက္လိုုက္တာဆိုုေတာ့ ကိုုယ့္မွာ တာဝန္ရိွတယ္ေလ။

မသြားပါနဲ ့ မမေလးရယ္ ကိုုယ္ အင္တာဗ်ဴးေနတုုန္း တိုုင္းစကြဲယားမွာပဲ ပတ္ေနပါဆိုုေတာ့ အင္းတဲ့။ စမတ္ဖုုန္းမကိုုင္တဲ့ သူ ့အတြက္ ေၿမပံုု၊ ကိုုယ့္အင္တာဗ်ဴးရံုုးရဲ  ့လိပ္စာ၊ ဘတ္စ္ကားဂိတ္လိပ္စာတိုု ့ကိုု ပရင့္ထုုတ္ေပးရတယ္။ လူကြဲသြားရင္၊ လမ္းေပ်ာက္သြားရင္ တကၠစီငွားၿပီး လာလိုု ့ရေအာင္။ ကိုုယ္ကသာ ပူတာ သူကေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ မနက္ ၅ နာရီခြဲ ထ၊ ကားကိုု ပါကင္းမွာထားခဲ့၊ မနက္ ၆ နာရီ ရထားစီး ယူေနယမ္ဘူတာမွာဆင္း၊ ကားဂိတ္က ဘယ္မွာမွန္းမသိလိုု ့ သြားေမးေတာ့ အေပၚထပ္မွာတဲ့။ ဟုုတ္ပါ့ အေပၚထပ္မွာ Greyhound ၊ Mega ၊ Bolt ကားဂိတ္ေတြ ရိွတယ္။ ရွယ္ရြန္က ဂေရးေဟာင္းဘတ္စ္ကိုု လူေတြမစီးၾကေတာ့ဘူးတဲ့ သူက ဟိုုးအရင္တုုန္းက ဘတ္စ္ကား။ ခုု Bolt ဆိုုတာ စီးၾကတယ္တဲ့။


ကိုုယ္ကေတာ့ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္ကေန အင္ဒီးယားနားၿပည္နယ္ ဖိုု ့ဝိန္း၊ အိုုဟိုုင္းရိုုးၿပည္နယ္ စင္စင္နာတီ၊ ကန္တက္ကီၿပည္နယ္ လူဝီဗီလ္၊ ေမရီလန္း ဖရက္ဒရစ္ေတြကိုု ဂေရးေဟာင္းဘတ္စ္နဲ ့ သြားတာ။ ကိုုယ္ေက်ာင္းတက္တဲ့ အိုုင္အိုုဝါၿပည္နယ္က ဖဲဖီးလ္ဆိုုရင္ ၿမိ  ုု ့ေသးေသးေလးမိုု ့ ဂေရးေဟာင္းဘတ္စ္ပဲ ေရာက္တယ္။ နယူးဂ်ာစီၿပည္နယ္ဖက္ၿခမ္းကေန မိုုးေမွ်ာ္တိုုက္ေတြ ၿမင္ရတယ္။ ကားေပၚမွာ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္္ပဲ ဓာတ္ပံုုေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ရိုုက္ၾကတယ္ နယူးေယာက္ကိုု မေရာက္ဖူးမွန္း သိသာလိုုက္တာ း) ။

ဇူလိုင္ ၄ လြတ္လပ္ေရးေန ့ နယူးေယာက္ကိုု လာတုုန္းက နယူးဂ်ာစီၿပည္နယ္ Newark Penn Station ပန္စေတရွင္း ဘူတာနားမွာ ကားကိုုပါကင္းခဲ့ၿပီး အဲဒီဘူတာကေန New York Penn Station အထိ ရထားစီးတာ။ ခုုဘတ္စ္က Lincoln Tunnel လင္ကြန္းေၿမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္းကေန ၿဖတ္လိုုက္ရင္ပဲ မက္ဟန္တန္ၿမိ  ုု ့လယ္ေခါင္ေရာက္တယ္။ လိႈဏ္ေခါင္းအဝမွာ ကားေတြေဆာင့္တတ္လိုု ့ ေၿဖးေၿဖးသတိထားေမာင္းဖိုု ့ သတိေပးဆိုုင္းဘုုတ္ေတြ ေတြ ့တယ္။ လိႈဏ္ေခါင္းက ေတာ္ေတာ္က်ဥ္းတယ္။ ေဟာင္ေကာင္ကႊ်န္းမၾကီးကေန Kowloon ကုုန္လံုုဖက္ၿခမ္းကိုု Cross - Harbour Tunnel ကေန ၿဖတ္ေတာ့ တကၠစီသမားက ခု တိုု ့ေတြ ပင္လယ္ေရေအာက္ထဲက ၿဖတ္ေနတာ၊ ဒီလိႈက္ေခါင္းက ၁၉၇၂ မွာ ၿဗိတိသွ်ေတြ ေဆာက္လုုပ္ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာ။ ကမၻာနဲ ့ ေဟာင္ေကာင္မွာ အၿမဲက်ပ္တဲ့လမ္းေတြထဲက တစ္ခုုလိုု ့ေၿပာတာ သတိရသြားတယ္။


လင္ကြန္းလိႈဏ္ေခါင္းကိုု ဘယ္တုုန္းက ေဆာက္ခဲ့လည္းဆိုုတာ ဂူဂယ္မွာရွာၾကည့္ေတာ့ ၁၉၃၄ မွာ စေဆာက္ၿပီး ၁၉၃၇ မွာ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာဆိုုေတာ့ ေဟာင္ေကာင္က Cross - Harbour Tunnel ထက္ ပိုုေစာတာေပါ့။ Hudson ဟူဆတန္ၿမစ္ကိုု ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီး နယူးဂ်ာဆီကေန စီးပြားေရးအခ်က္အခ်ာက်တဲ့ မက္ဟန္တန္ကုုိ ဆက္သြယ္ထားတဲ့ ေၿမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္းႏွစ္ခုုက လင္ကြန္းနဲ ့ ေဟာ္လန္။ သမၼတေအဘရာဟမ္လင္ကြန္းကိုု အစြဲၿပ ုုအမည္ေပးထားတာၿဖစ္ၿပီး တစ္ေန ့ကိုု ကားအစီးေပါင္း တစ္သိန္းေက်ာ္ ၿဖတ္တယ္လိုု ့ ဆိုုပါတယ္။

ဘတ္စ္ကားဂိတ္က တက္ရင္ပဲ နာမည္ေက်ာ္ၾကားတဲ့သူေတြရဲ  ့ ပံုုတူဖေယာင္းၿပတိုုက္ရိွတဲ့ Madame Tussauds ေဘးက မက္ေဒါနယ္မွာ ေန ့လည္စာစားတယ္။ ပထမတစ္ေခါက္လာတုုန္းကလည္း အဲဒီမွာ ေန ့လည္စာစားတာ။ ၿပီးေတာ့ တိုုင္းစကြဲယား သြားတယ္။ ရုုံးတက္ရက္ ေန ့လည္ခ်ိန္မိုု ့ တူပါရဲ  ့ လူရွင္းေနတယ္။ မစ္ကီေမာက္အရုုပ္ေတြက ေဘးမွာလာဓာတ္ပံုုရိုုက္ခံတယ္ ၿပီးေတာ့ တဖ္စ္ေတာင္းတယ္ ပိုုက္ဆံအေၾကြမပါဘူးလိုု ့ ၿငင္းရတယ္။ ေနာက္ အရုုပ္ေတြေတြ ့တိုုင္း ဓာတ္ပံုုရိုုက္ရမွာ ခပ္လန္ ့လန္ ့ရယ္ ေတာ္ၾကာ တစ္ဖ္လာေတာင္းေနမွ ။ နယူးေယာက္ရဲ  ့ အမွတ္အသားေတြၿဖစ္တဲ့ နယူးေယာက္တိုုင္းမ္သတင္းစာနဲ ့ အဝါေရာင္တကၠစီ။


ကိုုယ္တိုု ့အသည္းခိုုက္တဲ့ ကာတြန္းဇာတ္လိုုက္ေလးေတြ ဖန္တီးတဲ့ ဒစ္စေနဆိုုင္ကိုု ဝင္ၾကတယ္။ ကေလးေတြ မေၿပာနဲ ့ လူၾကီးၿဖစ္တဲ့ ကိုုယ္ေတြေတာင္ လိုုခ်င္တယ္။ တစ္ခုုဝယ္ရင္ ေနာက္တစ္ခုုကိုု တစ္က်ပ္ပဲ ေပးရမယ္၊ ႏွစ္ခုုဝယ္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္ရွယ္ရင္ သက္သာတယ္ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ဝယ္ရေအာင္တဲ့ ဇာရာက။ ခုုေန ဝယ္ထားရင္ လမ္းတေလွ်ာက္ သယ္ေနရမွာ အၿပန္က်မွ ဝယ္မယ္ေလ။ ေလွကားအဆင္းမွာ မီးလံုုးေလးေတြ ဆင္ထားတာ အေတာ္လွတယ္။

ဆိုုင္ခန္းေသးေသးေလးေတြမွာ စည္ကားေနတာေတြ ့ေတာ့ ဝင္ၾကည့္ၾကတယ္။ အေရွ ့အလယ္ပိုုင္းေဒသက ဖန္ေတြ၊ ေက်ာက္ေတြနဲ ့ လုုပ္ထားတဲ့ မီးဆိုုင္း၊ အိုုးေလးေတြ အေတာ္လွတယ္။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္လိုု ့ရလားဆိုုေတာ့ ဘယ္လုုပ္မလိုု ့လဲတဲ့။ ဘာမွမဟုုတ္ပါဘူး ဟိုုရိုုက္ဒီရိုုက္ လွလိုု ့ရိုုက္တာဆိုုေတာ့ စီးပြားေရးလုုပ္ငန္းအတြက္ မဟုုတ္ရင္ရတယ္တဲ့။ စကိတ္စီးေနၾကတာ သြားေငးတယ္။ ကေလးကိုု စကိတ္စီးသင္ေပးေနတဲ့  အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ကိုုယ့္မ်က္လံုုးထဲ လာခ်ိတ္လိုု ့ သူ ့ပံုုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရိုုက္ၿဖစ္တယ္။ ကိုုယ့္ဆႏၵတစ္ခုုက အဲဒီလိုု စကိတ္စီးဖူးခ်င္တာ။ ခုုေတာ့ စီးလိုု ့မၿဖစ္ေသးဘူး အင္တာဗ်ဴးသြားေၿဖရဦးမယ္။ အန္ကယ္တစ္ေယာက္ လဲက်လိုု ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ ေပးတဲ့သူေတြ ကူညီေနတာ ေတြ ့တယ္။


၁ နာရီေက်ာ္ေနၿပီမိုု ့ အင္ပါယာအေဆာက္အဦးဆီ မသြားေတာ့ဘဲ အင္တာဗ်ဴးသြားဖိုု ့ ေဝါကင္းရွဴးဖိနပ္ကိုု အိတ္ထဲထည့္ ေလဒီရႈးထုုတ္စီး။ ဇာရာက ကိုုယ့္အင္တာဗ်ဴးရံုုး ဘယ္နားမွာလဲဆိုုတာ သိခ်င္လိုု ့လိုုက္တယ္။ Concrete Jungle ထဲက အိုုေအစစ္သစ္ပင္ေလးေတြ ေတြ ့တယ္။ အင္တာဗ်ဴးၿပီးေတာ့ အဲဒီစကိတ္ကြင္းမွာ ၿပန္ဆံုုဖိုု ့ ခ်ိန္းထားတယ္။ အဲဒီစကိတ္ကြင္းက ဖရီး ဖိနပ္ငွားလိုု ့လည္း ရတယ္တဲ့။ ကိုုယ္ အင္တာဗ်ဴးေၿဖေနခ်ိန္မွာ ဇာရာက စာၾကည့္တိုုက္မွာ စာသြားဖတ္ေနတယ္တဲ့။ အင္ပါယာအေဆာက္အဦးေရွ ့သြားၿပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ၾကတယ္။ ေဆာင္းဦးရာသီဆိုု အိမ္ေရွ ့ေတြမွာ အလွဆင္ထားတတ္တဲ့ ေရႊဖရံုုသီး၊ ေၿပာင္းဖူး၊ ရိုုးၿပတ္ေတြကိုု လမ္းေဘးသစ္ပင္ေအာက္မွာ ခ်ထားၿပီး အလွဆင္ထားတာေတြ ့ေတာ့ ရိုုက္တယ္။ အဲဒီ 5th Ave လမ္းတေလွ်ာက္ ဘရန္းေတြခ်ည္းပဲ။ ကိုုယ္တိုု ့လား ေလွ်ာ့ပင္းဖိုု ့ ေနေနသာသာ ဝင္းဒိုုးေလွ်ာ့ပင္းေတာင္ မလုုပ္ဘူး။

Zara ဆိုုင္ကိုု ေနရာတိုုင္းနီးပါးေတြ ့လိုု ့ ဇာရာတစ္ေယာက္ ဇာရာဆုုိင္ကိုု အားေပးသင့္တယ္ေနာ္ဆိုုေတာ့ ပိုုက္ပိုုက္မရိွတဲ့။ Chrysler Building ကိုု သြားမယ္ဆိုုေတာ့ ကိုုယ္က ဖုုန္းမွာ ရိုုက္ထည့္တယ္။ ဇာရာက လူေတြကိုု သြားေမးတယ္ ႏွစ္ဘေလာက္ေလွ်ာက္ ညာေကြ ့တဲ့။ ကိုုယ္က ညာေကြ ့ဖိုု ့ၿပင္ေတာ့ ေနာက္က လမ္းညႊန္တဲ့အတြဲက ေနာက္တစ္ဘေလာက္ ထပ္ေလွ်ာက္တဲ့။ ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု ့ၿပင္၊ လမ္းကူးဖိုု ့ၿပင္ေတာ့ သူတိုု ့ကိုု ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း လွမ္းေၿပာဖိုု ့ရွာေတာ့ You got it ဆိုုၿပီး လက္မေထာင္ၿပသြားတယ္။ ဒီလိုုကူညီတတ္တဲ့ နယူးေယာက္သားေတြလည္း ရိွပါေသးလား။ ကိုုယ့္ကေတာ့ Chrysler အေဆာက္အဦးက ပိုုလွတယ္လိုု ့ ၿမင္တယ္။ အဲဒီအေဆာက္အဦးနား ေလွ်ာက္သြားေတာ့ ေရွးေဟာင္းလက္ရာအေဆာက္အဦးနဲ ့ တံတားတစ္ခုုေတြ ့တယ္။ လွလိုုက္တာ Grand Central Terminal တဲ့။


မီးေရာင္စံုုၿပိ ုုးပ်ပ္ေနတဲ့ တိုုင္းစကြဲယားနဲ ့ ဒစ္စေနဆိုုင္ကိုု မဝင္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ ၄ နာရီခြဲေနၿပီ ကားက ၅ နာရီခြဲ ဆိုုေပမဲ့ ၅ နာရီ ေရာက္ေနရမွာ။ စတားဘာ့ခ္ဆိုုင္မွာ ေကာ္ဖီနဲ ့ ကိတ္ဝယ္ၿပီး ကားဂိတ္ကိုုေၿပး။ ႏွစ္ထပ္၊ သံုုးထပ္ဆင္းတာလည္း မေတြ ့ေသးလိုု ့ ထိုုင္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ကိုု ဘတ္စ္ကားဂိတ္ ဘယ္မွာလည္းလိုု ့ သြားေမးတာ လမ္းေတာ့ညႊန္ပါရဲ ့ ကားလက္မွတ္ၿပဆိုုလိုု ့ ၿမန္ၿမန္လစ္ရတယ္။ ရဲကိုုသြားေမးေတာ့ အေသအခ်ာ လမ္းညႊန္တယ္။ ၅ နာရီခြဲ အခ်ိန္အတိအက်ထြက္တယ္ လက္မွတ္နဲ ့ ကားေမာင္းလိုုင္စင္ ၊ အိုုင္ဒီမရိွတဲ့သူေတြက ပတ္စ္ပိုု ့ၿပရတယ္။ ေၾသာ္ နယူးေယာက္ကိုုး စစ္က်ဴရတီ တင္းက်ပ္ပါဘိ။ ညေမွာင္ေမွာင္ ဘာမွမၿမင္ရ တလမ္းလံုုး စကားေတြေၿပာလာတာဆိုုလိုု ့ တစ္ကားလံုုးမွာ ကိုုယ္တိုု ့ႏွစ္ေယာက္တည္း သူမ်ားေတြကေတာ့ အိပ္လိုု ့။ ေၾသာ္ ဒီကေလးမေတြႏွယ္ ေၿပာ ေၿပာႏိုုင္လြန္းပါဘိ ပါးစပ္မ်ား မေညာင္းေလေရာ့သလား အိမ္မွာလည္း မေတြ ့ရရွာဘူးကိုုး ။

Empire State Building

ဓာတ္ပံုုေတြကိုု ေဖ့ဘြတ္မွာတင္ေတာ့ ၾဆာဟန္က "ပဲေလးဘာေလး ညွစ္စမ္းပါ စန္းထြန္းရယ္...တကတည္း စစ္ေရးၿပပံုုေတြ က်ေနတာပဲ...သည္လိုုသာလုုပ္ေနရင္ စြံဦးမွာ မဟုုတ္ေသးပါးဘူး..." တဲ့။ ဟုုတ္ပါ့ ေအးလိုု ့ လက္ကိုု အကၤ ီ်အိတ္ထဲ ထည့္ထားေတာ့ ကုုတ္အကၤ ီ်ကလည္း စစ္ကုုတ္အကၤ ီ်စတိုုင္ဆိုုေတာ့ စစ္ေရးၿပေနတဲ့အတိုုင္း။ ေႏြရာသီေရာက္မွ ပဲေလးဘာေလး အတင္းညွစ္ထုုတ္ၿပီး ေမာ္ဒယ္ေတြလိုု ပိုု ့စ္ေပးရမယ္ း) ။ ေသာၾကာေန ့မွာေတာ့ ေအာဖာေပးခ်င္ပါတယ္၊ ဘတ္စ္ကားခကိုုလည္း ခ်က္နဲ ့ေပးမယ္လိုု ့ ဖုုန္းဆက္လာပါတယ္။ နယူးေယာက္ေအာ္ဖာရတယ္ဆိုုေတာ့ ဇာရာက ေတာ္ေတာ္ဝမ္းသာတယ္ နယူးေယာက္ကိုု လာလည္မယ္တဲ့။ ကန္ႏြမ္ဘာ့ခ္သြားေတာလား အတူတူသြားခဲ့ၾကတဲ့ အစ္မေတြကလည္း အလုုပ္ရသြားလိုု ့၊ နယူးေယာက္ကိုု လာလည္မွာမိုု ့ ဝမ္းသာတယ္ ဝမ္းနည္းတာကေတာ့ ခြဲရမွာမိုု ့တဲ့။ ကိုုယ္ကေတာ့ နယူးေယာက္ၿမိ ုု ့ၾကီးကိုု လူေတြရႈပ္လိုု ့ မၾကိ ုုက္ဘူး။ ကန္တက္ကီ၊ ေမရီလန္းကိုု ေၿပာင္းတုုန္းက တစက္ကေလးမွ ေၾကာက္စိတ္မရိွခဲ့ဘူး။ အဲ နယူးေယာက္ကိုုေတာ့ နည္းနည္းေၾကာက္မိတယ္။ နယူးေယာက္သားေတြကေတာ့ နယူးေယာက္မွ နယူးေယာက္ နယူးေယာက္ကေန မခြာခ်င္ဘူးတဲ့။

Chrysler Building
Grand Central Terminal

ကိုုယ္က သစ္ပင္ေတြ၊ ေတာင္ေတြ၊ လူေတြ သိပ္မရႈပ္တဲ့ ေနရာေတြကိုု သေဘာက်တယ္။ ေကာ္လိုုရာဒိုုစတိတ္ယူနီဗာစတီက ေအာ္ဖာေပးမလားလိုု ့ ေစာင့္ေနတာ။ ရွယ္ရြန္က ေကာ္လိုုရာဒိုုက ေအးတယ္ စကိတ္စီးဖိုု ့ ေကာ္လိုုရာဒိုုကိုု သြားၾကတာ။ ဆူနမ္တိုု ့က ေကာ္လိုုရာဒိုု ေတာင္ေတြၾကီးပဲ ေတာင္တက္ခ်င္တဲ့ နင့္အတြက္ေတာ့ အေတာ္ပဲ ငါတိုု ့လာလည္မယ္။ ဝါရွင္တန္ဒီစီ ေဂ်ာ့ေတာင္းက အေမရိကန္ရီဆာ့အင္စတီက်ဴမွာ ဖုုန္းအင္တာဗ်ဴးတာ မေၿဖႏိုုင္ဘူး။ ေပ်ာ္ရာမွာ မေနရ ေတာ္ရမွာေနရ။ ဒီစီမွာပဲ အလုုပ္လုုပ္ခ်င္တယ္လိုု ့ ေနရာေရြးေနရင္ အလုုပ္ရဖိုု ့ၾကာတယ္ ဒီလိုုေရြးခ်ယ္ခြင့္ ကိုုယ့္မွာမရိွဘူး။ နယူးေယာက္မွာ မေပ်ာ္ရင္ ေနာက္တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္မွ ၿပန္ေၿပာင္းေပါ့။ ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ အလုုပ္သစ္လိုုခ်င္တဲ့ ကိုုယ့္ဆုုေတာင္း ၿပည့္တယ္ထင္ပါ့။

Union Station, Washington, DC

ဆူနမ္တိုု ့နဲ ့ ေတာလားခရီးေတြ အတူတူ မသြားရေတာ့မွာကိုုေတာ့ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္။ ကိုုယ့္ေမြးေန ့ကိုုေမ့တဲ့၊ ကိုုယ္ကိုုဖယ္ခြာေနတယ္ဆိုုေပမဲ့ ေက်ာင္းတက္ကတည္းေန အခုုထိ ကူညီေစာင့္ေရွာက္၊ ခရစ္စမတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္မေကာင္းစရာၾကီး သူတိုု ့ဆီလာလည္လိုု ့ ဖိတ္ေခၚတတ္တဲ့၊ ခရီးေတြသြားဖိုု ့ဆိုုရင္ လွမ္းေခၚတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းညီအစ္မေတြနဲ ့ဘယ္အခ်ိန္ေတာ့မ်ားမွ ၿပန္ဆံုုမွာပါလိမ့္။ ေရစက္ရိွရင္ေတာ့ ေတြ ့ဦးမွာေပါ့ေလ။ ဒီစီရဲ  ့ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုု လည္ပတ္ၿပီးၿပီမိုု ့ နယူးေယာက္က ကိုုယ့္ရဲ  ့ Explore တစ္ခုု ၿဖစ္လာမယ္ထင္တယ္။ All About DC စီးရီးေတြအစား All About NYC စီးရီးေတြ ေရးၿဖစ္မလားဘဲ။

Sweet December !
စာလာဖတ္သူေတြ ဆြိဒီဇင္ဘာေလး ၿဖစ္ပါေစ။

စန္းထြန္း
ဒီဇင္ဘာ ၁၊ ၂၀၁၃။

ေရးခဲ့ဖူးတာ
နယူးေယာက္သြား ေတာလား

အဆင္မေၿပၿခင္း...

ေအာက္တိုုဘာလကုုန္မွာ ေလးေအာ့ဖ္ေတာ့ အိမ္ရွင္ကိုု တစ္လႏိုု ့တစ္ေပးၿပီး  အိမ္လခသက္သာေအာင္ ဒီဇင္ဘာလ ၁ မွာ ဆူနမ္တိုု ့ဆီ ေၿပာင္းမယ္လိုု ့ စိတ္ကူးထားတယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၁၂ မွာ တိုုက္ခန္း ကြန္းထရပ္ကုုန္မွာမိုု ့ သူတိုု ့လည္း အဲဒီမွာ ဆက္ေနရမလား၊ ဘယ္ကိုုေၿပာင္းရမွန္း မသိ။ ဒီဇင္ဘာ ၁၅  ေၿပာင္းလာရင္ အေကာင္းဆံုုးတဲ့။ အိမ္ရွင္ကုုိ ေၿပာေတာ့ အိုုေက သူလည္း အလုုပ္သစ္မွာ ဘီးစီးေနလိုု ့ အခန္းကိုု မေၾကၿငာရေသး၊ မငွားရေသးဘူးတဲ့။ ဆူနမ္က တစ္ခုုေလာက္ ေမးပါရေစ နင္ ငါတိုု ့အုုပ္စုုထဲမွာ လစာအေကာင္းဆံုုး၊ အိမ္ကိုု ေထာက္ပံ့စရာလည္း မလိုု၊ ပိုုက္ဆံေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲတဲ့။

အမ္းထရူး တန္နက္စီၿပည္နယ္မွာ အလုုပ္ရၿပီး မၾကာမွီ ကိုုယ္လည္း ကန္တက္ကီၿပည္နယ္မွာ အလုုပ္ရတယ္။ ဇန္နဝါရီ ကိုုယ္ ေလးေအာ့ဖ္ထိေတာ့ မေရွးမေႏွာင္း ေနာက္တစ္ပတ္ အမ္းထရူးလည္း ကြန္းထရပ္ကုုန္လိုု ့ ဆူနမ္တိုု ့ဆီ ေရာက္လာတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ တစ္လေလာက္ၾကာမွ ဆူနမ္တိုု ့ဆီ ေရာက္လာတယ္။ ရာမားတိုု ့ရံုုးမွာ အမ္းထရူး အလုုပ္ရၿပီး မၾကာမွီ ကိုုယ္လည္း ဒီစီမွာ အလုုပ္ရတယ္။ အမ္းထရူးနဲ ့ကိုုယ္က အေၿခအေနတူတာေတာင္ လစာနည္းတဲ့ အမ္းထရူးက အလုုပ္ရွာေနခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းလခေတြ ေပးႏိုုင္တယ္။ လစာအမ်ားဆံုုးဆိုုတဲ့ ကိုုယ္ကေတာ့ မေပးႏိုုင္ဘူး။ 


ဆူနမ္ အမ္းထရူးနဲ ့ ငါ့ကိုု လာမယွဥ္နဲ ့။ သူက တန္နက္စီမွာ ကားမရိွဘူး။ ငါ့ကား ပိုုက္ဆံဘယ္ေလာက္စားလဲ နင္အသိ။ ဝင္ေငြေကာင္းသလိုု ထြက္ေငြလည္း ေကာင္းတယ္။ နင့္အေဖ ႏွလံုုးေသြးေၾကာက်ဥ္းလိုု ့ ဘန္ေကာက္မွာ ေသြးေၾကာထဲပိုုက္ထည့္ ခြဲစိတ္တုုန္းကတစ္ခါ အိမ္ပိုု ့တယ္လိုု ့ပဲ ၾကားလိုုက္တယ္။ နင္ အဝတ္အစားလည္း သိပ္မဝယ္ဘူး။ အစားအေသာက္လည္း အၿပင္မွာ စားတယ္ဆိုုေပမဲ ့ နင္ ဘယ္ေလာက္စားႏိုုင္မွာလဲ။ အဲ...ဒီစီကိုု သြားလည္တာေတာ့ ကုုန္မယ္ ဒါေပမဲ့လည္း အဲဒီေလာက္ မကုုန္ပါဘူး။ ခုုလိုု အလုုပ္ၿပတ္ရင္ ကပ္ေနမဲ့ ငါတိုု ့ရိွလိုု ့ ေတာ္ေသးတယ္။ ငါတိုု ့မရိွရင္ နင္ ဘယ္လိုုလုုပ္မလဲ။ နင့္အစ္မဆီက ေတာင္းသံုုးမွာလား။ အလုုပ္ၿပ ုုတ္တိုုင္း အစ္မဆီက ေတာင္းသံုုးေနရင္ နင္ ဘယ္ေတာ့ရင့္က်က္သူ ၿဖစ္မွာလဲ။

ငါ့စကားေတြ လြန္သြားေကာင္း လြန္သြားလိမ့္မယ္ (ေတာ္ေတာ္လြန္တာ)။ ဒါေပမဲ့ မသိတဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုု သိအာင္၊ သေဘာေပါက္ေအာင္ ေၿပာဖိုု ့တာဝန္ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္တဲ့ငါ့မွာ ရိွတယ္။ ေနာင္ကိုု ပိုုက္ဆံမသံုုးဘဲ စုုသင့္တယ္လိုု ့ သိေအာင္ ေၿပာခ်င္တာ။ နင္ မၾကိ ုုက္ရင္ ငါ ဘယ္ေတာ့မွ မေၿပာေတာ့ဘူး။ တကၠသိုုလ္တက္တုုန္းက အေဆာင္တူ၊ သူထြက္တဲ့ အလုုပ္ကိုု ငါတိုု ့ကိုု သြင္းေပး၊ သူ ယူအက္စ္ကိုု ေက်ာင္းလာတက္ေတာ့လည္း သူ ့ေနာက္ ငါတိုု ့လိုုက္လာ၊ ေသြးမေတာ္သားမစပ္ေပမဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္လိုု ငါ့အေပၚ အရမ္းေကာင္းတဲ့ အက္စ္စမီတာမန္ေခ်း၊ တကၠသိုုလ္အတူတူတက္၊ ကုုမၺဏီတစ္ခုုတည္း အလုုပ္လုုပ္၊ ယူအက္စ္မွာ ေက်ာင္းလာတက္ေတာ့လည္း အတူတူ၊ ခုုလည္း အတူတူ ငါ့ေဘးနားရိွတဲ့ ရာမားတိုု ့ ရိွတာေတာင္ ငါ ပိုုက္ဆံစုုတယ္။ နင့္သိတဲ့အတိုုင္း ဖိလစ္ပိုုင္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းကိုု ေထာက္ပံ့တယ္၊ အိမ္ကိုုလည္း ေထာက္ပံ့တယ္။ ငါတိုု ့အုုပ္စုုထဲမွာ ငါ လစာအနည္းဆံုုးေနာ္။


ခုုလည္း အိတ္ခ်္ဝမ္းဘီက ဘာသံမွမၾကားရလိုု ့ ႏွစ္ဘာသာထပ္ယူၿပီး စီပီတီတစ္ႏွစ္ ထပ္တိုုးရတယ္။ ေက်ာင္းက ႏွစ္ဘာသာကုုိ တၿပိ ုုင္တည္း တက္ခိုုင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ဘာသာ ၁၆၀၀ နဲ ့ ႏွစ္ဘာသာဖိုုး ၃၂၀၀ ကိုု တစ္ခါတည္း ေပးရတယ္။ နင့္တုုန္းက အလုုပ္ၿပ ုုတ္ထားေတာ့ ခ်က္ခ်င္းမေပးရဘဲ ခြဲေပးရတာ။ ဇြန္လ ငါ ေနမေကာင္း တစ္ပတ္ၿဖစ္တာ ဆရာဝန္က ေက်ာက္ကပ္မေကာင္းဘူးထင္လိုု ့ ေသြးစစ္ရတုုန္းက နင္တိုု ့ေတြ အၿပင္မွာ ထိုုင္ေစာင့္ေနတာ မွတ္မိလား။ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ ကုုန္တာကိုု က်န္းမာေရးအာမခံက ကာဗာမၿဖစ္လိုု ့ ငါ ခုုေပးရတယ္။ ဒီလမွာ  ၅၀၀၀ ေက်ာ္ ေပးရတယ္။ ငါ့လိုု အေၿခအေနမ်ိဳးဆိုု နင္ ဘယ္လိုုေပးမလဲ။ ၾကိ ုုတင္မေတြးထားတဲ့ ပိုုက္ဆံကုုန္ေပါက္ေတြ ရိွတယ္။ 

စီနီယာ ဗီယက္နမ္မေလး Nga ဆိုုရင္ အိတ္ခ်္ဝမ္းဘီရတာ မေၿပာင္းလိုု ့ ခုု ေရွ ့ေနေတြေခၚၿပီး ေၿဖရွင္းရတာ ပိုုက္ဆံအေတာ္ကုုန္သြားတယ္။ ေက်ာင္းလခအေၾကြးေတြ အၿပီးဆပ္၊ ဘာသာရပ္ေတြ အကုုန္သင္ၿပီးလိုု ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ဂရိတ္ ရေနမွ အက္ဖ္ဝမ္း (ေက်ာင္းသား) ဗီဇာကေန အိတ္ခ်္ဝမ္းဘီ (အလုုပ္) ဗီဇာ ေၿပာင္းလိုု ့ရတယ္။ သူ ့အေၿခအေနမ်ိဳး  ၾကံ ုုလာရင္ နင္ ဘယ္လိုုလုုပ္မလဲ။ ပိုုက္ဆံစုု မသံုုးနဲ ့။


သူေၿပာတာေတြ အမွန္ဆိုုေတာ့ အိုုေကကလြဲလိုု ့ကိုုယ္ဘာမွ ၿပန္မေၿပာႏိုုင္ဘူး။ ကိုုယ့္ကိုု ေကာင္းေစခ်င္လိုု ့ ေၿပာေပမဲ့ ကိုုယ့္မာနကုုိ ထိတယ္နဲ ့ တူပါရဲ ့။ နားရြက္ေတြ ပူလာတယ္ ခႏၶကိုုယ္လည္း အပူေငြ ့ေတြ တရိွန္းရိွန္း ခံစားရတယ္။ ကိုုယ္ဟာ ေမ့ေပ်ာက္လြယ္သူ အမွတ္ၾကီးသူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီစကားေတြကိုုေတာ့ ေမ့မယ္မထင္ဘူး။ ကိုုယ္ဟာ ပိုုက္ဆံေတြ သံုုးၿဖ ုုန္းေနသူမဟုုတ္ေပမဲ့ ပိုုက္ဆံေတြ ဘယ္လိုုကုုန္သြားမွန္း မသိဘူး။ မိဘက ပံ့ပိုုးၿဖည့္ဆည္းေပးႏိုုင္လိုု ့ လိုုခ်င္တာေတြ အလြယ္တကူ ရခဲ့တာဆိုုေတာ့ တအားေတာ့ မေၿခြတာဘူး။

ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆိုုရင္ အေတာ္ေၿခႊတာတယ္။ အန္ယူအက္စ္ NUS မွာ ေက်ာင္းတက္ဖိုု ့ သူ ့မိဘေတြက တိုုက္ခန္းကိုု သိန္းတစ္ရာေက်ာ္နဲ ့ ေရာင္းလိုုက္တယ္။ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့အခ်ိန္ အဲဒီတိုုက္ခန္း သိန္းသံုုးရာေက်ာ္သြားတယ္။ သူ ့ရည္မွန္းခ်က္အတိုုင္း တိုုက္ခန္းတန္ဖိုုး သိန္းသံုုးရာကိုု သံုုးႏွစ္အတြင္း ၿပန္ပိုု ့ႏိုုင္တယ္။ ေတာ္ေပစြ ကိုုယ္နဲ ့မ်ား ကြာတယ္။ အင္း သိပ္မသံုုးေတာ့ဘူး လိုုခ်င္တာေတြ၊ စားခ်င္တာေတြ၊ သြားခ်င္တာေတြ ေလွ်ာ့ၿပီး ပိုုက္ဆံစုုဦးမွ။


အန္ယူအက္စ္ NUS က စကၤာပူရဲ  ့အေကာင္းဆံုုးတကၠသိုုလ္တစ္ခုုမွာ ပါသလိုု ကမၻာ့အဆင့္ ၂၆ ။ ဝင္ခြင့္ခက္သလိုု စာသင္တာလည္း တကယ္ေကာင္းတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးရင္ အလုုပ္ရဖိုု ့ ေသခ်ာတယ္။ အစိုုးရေက်ာင္းၿဖစ္လိုု ့ ဘြဲ ့အရင္ယူ ေက်ာင္းအေၾကြးကိုု အတိုုးႏႈန္း သက္သက္သာသာနဲ ့ ေအးေအးေဆးေဆး ဆပ္။ ေက်ာင္းေတာင္မၿပီးေသးဘူး အစိုုးရက ပီအာေအာ္ဖာလက္တာ PR Offer Letter ေပးတယ္။ ေက်ာင္းသားဗီဇာကုုန္သြားလိုု ့မွ အလုုပ္မရေသးရင္ အလည္အပတ္ဗီဇာ ထုုတ္ေပးတယ္။ ၂ ၊ ၃ လ အတြင္းမွ အလုုပ္မရေသးရင္ အီးပီအီးစီ EPEC လိုု ့ေခၚတဲ့ long term ေနထိုုင္ခြင့္ေလွ်ာက္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး အလုုပ္ေလွ်ာက္လိုု ့ရတယ္။

ကိုုယ္ တစက္ကေလးမွ မၾကိ ုုက္တဲ့ အမ္ယူအမ္ MUM က Private School ။ ဘာသာရပ္ေတြ အကုုန္သင္ၿပီးလိုု ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ဂရိတ္ရ၊ ေက်ာင္းအေၾကြးေတြ ဆပ္ၿပီးမွ ဘြဲ ့ယူလိုု ့ရတယ္။ ယူအက္စ္ေက်ာင္းေတြ ထံုုးစံအတိုုင္း ေက်ာင္းလခမ်ားသလိုု အတိုုးႏႈန္းက ၉  ရာခိုုင္ႏႈန္း အရမ္းမ်ားတယ္။ အလုုပ္ကံေကာင္းသူေတြက္ေတာ့ တစ္ခါတည္း အိတ္ခ်္ဝမ္းဘီရေပမဲ့ ကိုုယ္တိုု ့လိုု ကံမေကာင္းတဲ့သူေတြကေတာ့ စီပီတီတစ္ႏွစ္ထပ္တိုုး၊ ေက်ာင္းအေၾကြးေတြထပ္တိုုး၊ ေက်ာင္းေတြဆက္တက္။ ယူအက္စ္ကိုုလာတာ ေက်ာင္းကိုုလုုပ္ေကႊ်းဖိုု ့ လာသလိုုပဲ။ တကယ္လိုု ့မ်ား ပါရဂူဆက္တက္မယ္ဆိုုရင္ ဒီေက်ာင္းက မာစတာကိုု အသိအမွတ္ မၿပ ုုဘူး ကြာလတီနိမ့္တယ္။ အလုုပ္အေတြ ့အၾကံ ုုရိွတဲ့ အင္တာေနရွင္နယ္ေက်ာင္းသားေတြေခၚ ေက်ာင္းမွာတစ္ႏွစ္တက္ခိုုင္း။ ၿပီးရင္ အလုုပ္လုုပ္၊ အေဝးသင္တက္၊ ေက်ာင္းလခေတြဆပ္ခိုုင္းတဲ့ ရိုုက္စားေက်ာင္း။


ေက်ာင္းလခေတြ အမ်ားၾကီးကုုန္၊ ၃ ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးၿပီးမွ ဒီဘြဲ ့ၾကီးက သံုုးစားလိုု ့မရဘူးဆိုုရင္ အေတာ္စိတ္မေကာင္းစရာဘဲ။ ဘြဲ ့ကိုု ဂရုုမစိုုက္ဘူး ယူအက္စ္မွာ အေတြ ့အၾကံ ုုရရင္ေတာ္ၿပီ ဆိုုရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳး။ ဒီေက်ာင္းက ဘာသာေရးေက်ာင္းဆန္တယ္။ သက္သက္လႊတ္ ေအာ္ဂင္းနစ္အစားအစာ ေကႊ်းတယ္ ။ ကိုုယ္စားဖူးသမွ်ထဲမွာ အဆိုုးရြားဆံုုးအစားအစာ။ ဘာစားစား စားေကာင္း၊ ဘယ္ေတာ့မွ မပိန္တဲ့ကိုုယ္ ဒီေက်ာင္းေရာက္မွ ေလးေပါင္က်တယ္။ တစ္ေန ့ႏွစ္ၾကိမ္ မၿဖစ္မေန တရားထိုုင္ရတယ္။ ေက်ာင္းတည္ေထာင္သူ မဟာရီခ်ီေယာဂီကိုု ဘုုရားလိုု ကိုုးကြယ္တယ္။ သူတီထြင္တဲ့ တီအမ္လိုု ့ေခၚတဲ့ တရားထိုုင္နည္းကိုု မၾကိ ုုက္ပံုုၿပရင္ မၾကိ ုုက္ဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြက Close your eyes. Do you feel quietness and see how the thoughts come simutaneously. Simple and easy. It is how we mediate. လိုု ့ ေၿပာင္ၾကတယ္။ ဟန္မေဆာင္တတ္တဲ့ကိုုယ္ သူတိုု ့ေရွ  ့မွာ တီအမ္ကိုု ၾကိ ုုက္ဟန္ေဆာင္တတ္သြားတယ္။

ေန ့လည္ဖက္ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ထဲ အဝတ္ထည့္ၿပီး ညေနေစာင္း ၿပန္လာေတာ့ ေတြ ့လိုုက္ရတာက လား...လား အဝတ္ေတြ ေရစိမ္ထားသလိုု။ အိမ္ရွင္ကိုုေခၚၿပေတာ့ ေရထပ္ထည့္ ညွစ္ခိုုင္းေတာ့လည္း မညွစ္။ Comforter က ေလးလိုု ့နဲ ့တူပါရဲ ့ ဆြဲထုုတ္ ထပ္ေလွ်ာ္။ နာရီဝက္ေလာက္အၾကာ ဆင္းၾကည့္ေတာ့လည္း ေရကေလွ်ာ့မသြား။ အိမ္ရွင္က သူလည္း မသိေတာ့ဘူး တတ္သိနားလည္တဲ့သူကိုု ေခၚရမယ္တဲ့။ အဝတ္ေတြကိုု ေရစိမ္ထားသလိုုၿဖစ္လိုု ့ မၿဖစ္ေခ်ဘူးဆိုုၿပီး လက္နဲ ့ညွစ္ အေၿခာက္ခံစက္ထဲထည့္။ ၁ နာရီ အပူေပးေပမဲ့လည္း မေၿခာက္ေတာ့ ခ်ိတ္မွာလွန္း။ Comforter ကိုု ေရခ်ိဳးေၾကြဇလံုုထဲထည့္ ကိုုရီးယားကားထဲကလိုု ေၿခေထာက္နဲ ့နင္းေလွ်ာ္။ အေၿခာက္ခံစက္ထဲထည့္ ၁ နာရီ အပူေပး ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ၿဖန္ ့လွန္း။ ေအာက္ထပ္ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ထဲက ေရေတြကိုု ပလတ္စတစ္ ေစာက္နက္နက္ခြက္ကေလးနဲ ့ခပ္။ ပလတ္စတစ္ဇလံုုၾကီးထဲထည့္ အေပၚထပ္က မ်က္ႏွာသစ္ခြက္ထဲေလာင္းထည့္။ ေအာင္မေလး ပင္ပန္းလိုုက္တာ။


အဝတ္ေလွ်ာက္စက္ ငါ့ေၾကာင့္ ပ်က္သြားရင္ေတာ့ ကုုန္ေပါက္။ အလုုပ္ၿပ ုုတ္လိုု ့ ပိုုက္ဆံမရိွပါဘူးဆိုုမွ။ အရင္ႏွစ္ပတ္ ေလွ်ာ္တုုန္းက အေကာင္း။ ေနာက္ေန ့ ညေနေစာင္း အိမ္ရွင္ကိုု ေမးၾကည့္ေတာ့ အိုုေကသြားၿပီ သူ ဂူဂယ္မွာ ရွာၾကည့္တာတဲ့။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုုေတာ့ အဖံုုးက ေသခ်ာမဖံုုးေတာ့ ေရေတြ မညွစ္ထုုတ္တာတဲ့။ အဖံုုးနားက အေပါက္ေလးကိုု တုုတ္ကေလးနဲ ့ ထိုုးလိုက္ေတာ့ ေရေတြထြက္သြားေလရဲ ့။ ဟူး... ေတာ္ပါေသးရဲ  ့ ဒီလိုုမ်ိဳး တစ္ခါမွ မၾကံ ုုဖူးဘူး ပိုုက္ဆံကုုန္ေပါက္လိုု ့ ေတြးေနတာ။ စက္ပဲ ၿဖစ္တတ္ပါတယ္ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္က ၄၀၀ ေက်ာ္က်တယ္။ အသစ္ထပ္ဝယ္ရရင္ မလြယ္ဘူးလိုု ့ ငါလည္း ေတြးေနတာတဲ့။ အဆင္မေၿပခ်င္ရင္ ဘာမဟုုတ္တာေလးေတာင္ အဆင္မေၿပပါလားေနာ္။

ႏိုုဝင္ဘာလကုုန္ရင္ ကန္တက္ကီကားမွတ္ပံုုတင္ ကုုန္ၿပီ။ ေမရီလန္းမွာ မွတ္ပံုုတင္ဖိုု ့ သြားအင္စပတ္တာ မေအာင္ဘူး။ တစ္ေထာင္နီးပါးေလာက္ အကုုန္ခံၿပီး ၿပင္ရင္ေတာ့ အင္စပတ္ေအာင္မယ္။ အင္စပတ္ေအာင္ၿပီးရင္ အီမစ္ရွင္း (ေလထုုထဲကိုု ကာဗြန္ဒိုုင္ေအာက္ဆိုုဒ္ လႊင့္ၿခင္း) စစ္တယ္။ ရာမားကားက အင္စပတ္ေအာင္ၿပီး အီမစ္ရွင္းမွာက်လိုု ့ ၿပင္ရတာ။ ဆူနမ္တိုု ့က ၿပင္မေနနဲ ့ေတာ့ ေရာင္းလိုုက္ေတာ့တဲ့။ မမီးမီး အဆက္အသြယ္နဲ ့ ၿမန္မာသံရံုုးကလူေတြ ကားလာၾကည့္တာ အင္ဂ်င္ခ်က္ဆိုုင္းရိွလိုု ့ မဝယ္ဘူးတဲ့။ အင္ဂ်င္ခ်က္ဆိုုင္းရိွေနတာ အင္ဂ်င္မေကာင္းလိုု ့ ဝယ္တုုန္းက နင္မသိဘူးလားတဲ့။ ဝယ္တုုန္းက ဘာကား၊ ဘာအေရာင္၊ ဘာပံုုစံမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ပိုု ့လိုုက္ဆိုုၿပီး ရွစ္ပင္းနဲ ့ ေရာက္လာတာပဲ။


ဒီလာဆီမွာ သြားေရာင္းတာ ၁၉၉၈ မိုုင္ တစ္သိန္းငါးေသာင္း ဆိုုေတာ့ ေတာ္ေတာ္အိုုေနၿပီ သူတိုု ့ မဝယ္ဘူးတဲ့။ အန္ကယ္ၾကီးတစ္ေယာက္က အၾကံေပးတယ္ ကားမတ္မွာသြားေရာင္းတဲ့။ ကားမတ္ကေတာ့ ဝယ္တယ္။ အင္ဂ်င္ခ်က္ဆိုုင္းရိွလိုု ့ သံုုးရာ ေပးမယ္တဲ့။ ကားက ၄၅၀၀၊ ပိုု ့ခ ၃၀၀၊ ကားၿပင္တာ ၁၅၀၀။ ၆၀၀၀ ေက်ာ္ ကုုန္တဲ့ကားကိုု ၃၀၀ ပဲ ေပးမယ္တဲ့။ သူမွ မဝယ္ရင္လည္း ဘယ္သူမွဝယ္မွာ မဟုုတ္လိုု ့ ေရာင္းရမွာပဲေလ။ ကန္တက္ကီမွာ ေရာင္းခဲ့ရင္ အေကာင္းသား ၆၀၀ ေပးမယ္တဲ့။ ေက်ာင္းမွာတုုန္းက ၈၀၀ တန္ကားကိုု သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးၿဖစ္လိုု ့ ၂၀၀ ေလွ်ာ့ေပးတဲ့ ၆၀၀ တန္ကား။ ဒီလာမွာ သြားေရာင္းတာ ၂၀၀ ပဲေပးမယ္ဆိုုလိုု ့ အဲဒီေန ့က ထမင္းမစားႏိုုင္ ၿဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ဴနီယာအီဂ်စ္မေလးအာရပ္ကိုု ၆၀၀ နဲ ့ ေရာင္းလိုုက္တယ္။ မခုုိင္က သူ ့ဆီကိုုေမာင္းလာခဲ့ သူတိုု ့ဆီမွာ တစ္ေထာင္ေလာက္ ရမယ္တဲ့။ ဒီကားနဲ ့ ဟိုုင္းေဝးထြက္ဖိုု ့ မီးမီးေၾကာက္ေၾကာက္။ ရွစ္ပင္းနဲ ့ပိုု ့ရင္ ပိုု ့ခက ၈၀၀။ ေတာ္ပါၿပီ ၃၀၀ နဲ ့ပဲ ေရာင္းပါေတာ့မယ္။

ဒီေန ့ ႏွင္းမိုုးရြာလိုု ့ ေအးတယ္။ ကားမေရာင္းခင္ ဆူနမ္တိုု ့အိမ္နားက ကိုုရီးယား၊ ဂ်ပန္ဆိုုင္မွာ ေန ့လည္စာစားမယ္ လိုုက္မလားဆိုုေတာ့ ဆူနမ္က သူလည္းလိုုက္မယ္တဲ့။ ဆူနမ္က ဆူရီွနည္းနည္း စားလာၿပီ ရာမားကေတာ့ လံုုးဝမစားေသးဘူး။ ဂ်ီေတာ့ကေန ရန္ၿဖစ္ထားသူႏွစ္ေယာက္ ေတြ ့ေတာ့လည္း ေဟးလားဝါးလားနဲ ့ ရန္မၿဖစ္ထားတဲ့အတိုုင္း။ ကိုုယ့္ေမြးေန ့ကိုု ေမ့ေနၾကတဲ့ ကိုုယ့္ရဲ ့သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြက ေမြးေန ့လက္ေဆာင္အၿဖစ္ ခ်က္ (check - US, cheque - UK) ေပးတယ္။ မိုုင္းဖန္ကိုု မဂၤလာလက္ဖြဲ ့ ဘာေပးရမွန္းမသိေတာ့ ကိုုယ္က ခ်က္ေပးတာ အေကာင္းဆံုုး၊ သူၾကိ ုုက္တာ သူ ့ဘာသာဝယ္လိုု ့ရတယ္ဆိုုေတာ့ ဒင္းတိုု ့က ခ်က္ေပးတာ ပိုုက္ဆံနဲ ့တန္ဖိုုးၿဖတ္သလိုု၊ အေလးမထားရာေရာက္တယ္၊ ေမစီကဒ္၊ ဗီဇာကဒ္ ဝယ္ေပးသင့္ေလးပါေလးနဲ ့။ ခုုေတာ့ ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ ဘာဝယ္ေပးရမွန္းမသိ၊ ငါတိုု ့ဝယ္ေပးတာကိုုလည္း ဂ်ီးမ်ားတဲ့နင္က ၾကိ ုုက္မွာမဟုုတ္၊ ကြန္ပလိမ္းမွာမိုု ့ နင္ေၿပာသလိုု အေကာင္းဆံုုးဆိုုတဲ့ ခ်က္ေပးတာတဲ့။ ငနာေလးေတြ ဒင္းတိုု ့သံုုးေကာင္ကိုု အၿမင္ကတ္တယ္ ဟြန္ ့ း( ။

Union Station, Washington, DC

နင္ ငါ့ကိုုပဲ ကြန္ပလိမ္းတယ္ အမ္းထရူးနဲ ့ရာမားကိုုက်ေတာ့ မကြန္ပလိမ္းဘူး။ ေအး ေရွ  ့အပတ္ေတြ ့ရင္ ဒင္းတိုု ့ကိုု ကြန္ပလိမ္းမယ္။ စန္း ကားလာေနတယ္ ေဘးကပ္ေလွ်ာက္ ႏိုုး အဲဒီကားကိုု ငါ တိုုက္ပစ္လိုုက္မယ္။ အဲဒီလိုု ကြန္ပလိမ္းတတ္ ဂြတိုုက္တတ္တဲ့ ကိုု္ယ့္ကိုုသူငယ္ခ်င္းေတာ္ရတဲ့ သူတိုု ့ခမ်ာလည္း မစားသာ။ ကန္တက္ကီတိုုင္တယ္ (Title ပိုုင္ရွင္အမည္ေပါက္စာခ်ဳပ္) ကိုု နားမလည္လိုု ့ ကားမတ္က ေကာင္မေလးက ကန္တက္ကီကိုု ဖုုန္းဆက္ေမးရတယ္။ ကားေရာင္းၿပီးရင္ ေမရီလန္းမွာေတာ့ လိုုင္စင္ပလိတ္ၿပားပဲ ၿပန္ေပးရေပမဲ့ ကန္တက္ကီမွာေတာ့ လိုုင္စင္ပလိတ္ၿပားရယ္၊ အေရာင္းအဝယ္ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ရယ္ ၿပန္ပိုု ့ရတယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးကေတာ့ ထူးဆန္းေထြၿပားပါဘိ ကန္တက္ကီရယ္လိုု ့ ၾသခ်သြားတယ္။

အနီေရာင္လိုုင္း ရွယ္ဒီဂရုုဘူတာကေန ယူနီယမ္စေတရွင္းမွာဆင္းၿပီး ဒီစီဗဟုုိစာတိုုက္ၾကီးကေန ကန္တက္ကီလိုုင္စင္ပလိတ္ၿပား ၿပန္ပိုု ့တယ္။ ကယ္ပီတယ္အမိုုးခံုုးၿဖ ူၿဖ ူေလးကိုုၿမင္ေတာ့ အဲဒီတဝုုိက္က ၿပတိုုက္၊ ပန္းၿခံေတြမွာ ေၿခရာခ်င္းထပ္ေအာင္ လည္ပတ္ခဲ့တာေတြ သတိရတယ္။ကိုုယ္သိပ္သေဘာက်ႏွစ္သက္တဲ့ ေနရာေတြ၊ ကိုုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ ့ ခြဲရဦးမွာလား။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ၿပန္ေတြ ့မယ္မွန္း မသိ။ ခြဲခြာရမွာမိုု ့ ဝမ္းနည္းမူေတြ၊ ေနရာအသစ္ကိုု ေၿပာင္းေရႊ ့ရမွာမိုု ့ စိုုးထိတ္ေၾကာက္ရႊံ ့မူေတြ၊ သူတိုု ့သံုုးေကာင္နဲ ့ အရင္လိုုခရီးမထြက္ႏိုုင္ေတာ့မွာမိုု ့ စိတ္မေကာင္းမူေတြ။

Union Station, Washington, DC

ႏွင္းလိုု ့မပီၿပင္တဲ့ မိုုးေပါက္ေတြကိုု ေငးၾကည့္ရင္း  ဒီႏွစ္ရဲ ့ ပထမဆံုုးက်တဲ့ႏွင္းနဲ ့ ဓာတ္ပံုုရိုု္က္မယ္လိုု ့ စိတ္ကူးထားတာကိုု သတိရမိတယ္။ ေနပါဦး ခုုဟာက ႏွင္းလား၊ မိုုးလား။ ဂိတ္ဆံုုး Glemont ဘူတာကေန ဘတ္စ္ကားစီးေတာ့ တစ္မွတ္တိုုင္ ေစာဆင္းမိလိုု ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေအးလိုုက္ပါဘိ။ ဟီတာေလးနဲ ့ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး၊ သြားခ်င္ရင္ လွစ္ခနဲထသြားလိုု ့ရတဲ ့ အဆင္ေၿပမူေလးကိုု သတိရမိတယ္။ ေၾသာ္ ဆာေလာင္ငတ္မြတ္ေနတဲ့သူေတြ၊ အိပ္စက္ဖိုု ့ လံုုၿခံ ုုေႏြးေထြးတဲ့ေနရာမရိွသူေတြ သူတိုု ့နဲ ့ ယွဥ္လိုုက္ရင္ ကိုုယ့္အဆင္မေၿပမူေတြ စာမဖြဲ ့ေလာက္ပါလား။

ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေက်းဇူးေတာ္ေန ့ ပိတ္ရက္ေလး ၿဖစ္ပါေစ။
Happy Thanksgiving! Happy Holidays !

စန္းထြန္း
ႏိုုဝင္ဘာ ၂၇၊ ၂၀၁၃။

ဖီလင္ ၃၁...

ငယ္ငယ္တုုန္းက အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ အစ္မေတြကိုု ေတာ္ေတာ္ၾကီးလွၿပီထင္တာ ေဟာ ကိုုယ့္အလွည့္လည္းေရာက္ေရာ အသက္ ၃၀ ဆိုုတာ ခဏေလးပါလား။ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္လာတာနဲ ့ လည္ပင္းမွာ အရစ္ေတြ ေပၚလာတယ္။ ေမးေစ့ေတြ တြဲလာလိုု ့ ေမးေစ့ပင့္တင္တဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းေတြ လုုပ္ဖိုု ့လိုုလာတယ္။ မ်က္ရစ္ေတြတြန္ ့လိုု ့ eye cream သံုုးဖိုု ့လိုုလာတယ္။ ဓာတ္ပံုုေတြ ယွဥ္ၾကည့္ရင္ အေတာ္သိတယ္။ ခႏၶာကိုုယ္ၾကံ့ခိုုင္မႈကလည္း သိသာတယ္။ အိပ္ေရးပ်က္လိုု ့ ပင္ပန္းရင္ အားၿပန္ၿပည့္ဖိုု ့ အခ်ိန္ယူတယ္။ အရင္တုုန္းကဆိုု ေက်ာခ်တာနဲ ့ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ ယူအက္စ္ေရာက္ကတည္းက အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြ မ်ားလာတယ္။ အသက္ၾကီးလာတာနဲ ့အမွ် အားကစားမွန္မွန္လုုပ္၊ အစားအေသာက္၊ အလွၿပင္ပစၥည္းေတြနဲ ့ ဘယ္ေလာက္ထိန္းထိန္း ငယ္ငယ္ကလိုု မလွႏိုုင္ေတာ့ဘူး။

အလုုပ္မလုုပ္ဘဲေနရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလိုု ့ တခါတေလ ေတြးမိတယ္။ စိတ္ဖိစီးေပမဲ့ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ယံုုၾကည္မႈေတြ၊ အခက္အခဲေတြ ေၿဖရွင္းႏိုုင္လိုု ့ ေက်နပ္ဝမ္းေၿမာက္မႈေတြကိုု အလုုပ္ဆီကပဲ ရႏိုုင္တာပါ။ ကိုုယ္ဝါသနာပါတဲ့အလုုပ္ကိုု လုပ္ေနရရင္ ဘဝအဓိပၺာယ္ ရိွေနတာပါပဲ။ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ေနၿပီ ခုုထိ ေက်ာင္းတက္တုုန္းပဲလားဆိုုတဲ့ ဦးေလးတစ္ေယာက္စကားကိုု သတိရမိတယ္။ ေက်ာင္းတက္တယ္ဆိုုတာ စိတ္ဖိစီးပင္ပန္းပါဘိ ဘယ္သူက တက္ခ်င္ပါ့မလဲ။ ဒီႏိုုင္ငံကဘြဲ ့ရမွ လစာပိုုေကာင္းလိုု ့၊ ရထားတဲ့ဘြဲ ့က အလုုပ္ရွားလိုု ့ အလုုပ္အကိုုင္ေပါတဲ့ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းကိုု ေၿပာင္းခ်င္လိုု ့၊ ဒီႏိုုင္ငံကိုု လာခ်င္လိုု ့၊ အလုုပ္အတြက္ လိုုအပ္လိုု ့၊ ပ်င္းလိုု ့တခုုခုုသင္ရင္ ေကာင္းမလားလိုု ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ သင္ယူၾကတယ္။ Studying is never too old and late.

အလုုပ္တစ္ခုု၊ ေနရာတစ္ခုုမွာ အေၿခက်လိုု ့ ႏွစ္ေပါက္လာရင္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ ့လာပါတယ္။ ရုုပ္ရွင္ၾကည့္၊ စာအုုပ္ဖတ္လိုု ့ အပ်င္းေၿပေပမဲ့ တခ်ိန္လံုုး မလုုပ္ခ်င္ၿပန္ဘူး။ ဘာသာစကားတစ္ခုုခုု၊ အႏုုပညာပစၥည္းတစ္ခုု တီးတတ္ေအာင္ သင္ယူၿခင္းဟာ စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ ေကာင္းတယ္။ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြနဲ ့ သိကႊ်မ္းရၿပီး သူတိုု ့ၿဖတ္သန္းၾကီးၿပင္းခဲ့တဲ့ ငယ္ဘဝ၊ အေတြ ့အၾကံ ုု၊ အေတြးအေခၚေတြ သိရတာ စိတ္ဝင္စားဖိုု  ေကာင္းတယ္။ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေနရာေတြကိုု ခရီးသြားရတာလည္း စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ ေကာင္းတယ္။ သစ္ေတာအုုပ္ေလးထဲ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ရာသီအလိုုက္ သစ္ပင္ေတြ ေၿပာင္းလဲပံုုေတြ ၿမင္ေတြ ့ရတာ စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ေကာင္းတယ္။ ဓာတ္ပံုုေကာင္းေလး တစ္ပံုုရဖိုု ့ ဟိုုရိုုက္ဒီရိုုက္ ေတြ ့ၿမင္သမွ် ရိုုက္တာလည္း စိတ္ဝင္စားဖိုု ့ေကာင္းတယ္။

credit to Aunty Tint's Facebook BD wish

လူလတ္တန္းစား ပညာေရးအားေပးတဲ့မိဘ၊ ေမာင္ႏွမေတြကိုု ဂရုုစိုုက္တဲ့ မၾကီး၊ ကိုုယ္တိုု ့မပ်င္းရေအာင္ ရန္ၿဖစ္ၿဖစ္ေပးတဲ့ ေမာင္ေမာင္၊ ကိုုယ္ရရိွထားတဲ့ မိသားစုု၊ ကိုုယ့္အေၿခအေနကိုု ေက်နပ္တယ္။ ကိုုယ့္ဘဝမွာ ေနာင္တအရဆံုုးကေတာ့ အမ္ယူအမ္ေက်ာင္းတက္ဖိုု ့ ယူအက္စ္ကိုု လာခဲ့တာ။ စေရာက္ကတည္းက အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီး ခုုထိလည္း မဆံုုးႏိုုင္ေသးဘူး။ ေကာင္းတာကေတာ့ အဲဒီအခက္အခဲေတြေၾကာင့္ပဲ ခံႏိုုင္ရည္ေတြ ပိုုရိွ၊ ဘယ္အရာမဆိုု မၿဖစ္ၿဖစ္ေအာင္ လုုပ္ႏိုုင္တယ္လိုု ့ ယံုုၾကည္မႈ ရိွလာတယ္။ Who am I  ဆိုုတာ ပိုုသိလာၿပီး စိတ္ကူးအိမ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ ေဖၚၿဖစ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း၊ မိတ္ေဆြေကာင္း၊ မိသားစုုတန္ဖိုုးကိုု သိလာတယ္။

ကိုုယ္ ၿမတ္ႏိုုးတဲ့သူေတြ၊ ကိုုယ့္ကိုုၿမတ္ႏိုုးတဲ့သူေတြ ရိွရဲ ့သားနဲ ့ ဘာလိုု ့ခ်စ္သူ မထားခဲ့မိပါလိမ့္။ မအားဘူးဆိုုတာ မွန္ေပမဲ့ ကိုုယ္တကယ္ခ်စ္ၿမတ္ႏိုုးရင္ အခ်ိန္ဆိုုတာ ထြက္လာမွာပဲ။ မိုုင္းဖန္က နင့္ႏွလံုုးသား ဖြင့္ရမယ္တဲ့။ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္လိုု ရင္တဒိတ္ဒိတ္ မခုုန္ေတာ့သလိုု အသက္ၾကီးလာလိုု ့ စဥ္းစားတာေတြ မ်ားေနတာေနမွာ။ ကိုုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ အိမ္ေထာင္ၿပ ုုလိုု ့ ကေလးေတြေတာင္ မူၾကိ ုုတက္ၾကေတာ့မယ္။ ကိုုယ့္လိုု မစြံသူေတြြလည္း ရိွေသးတယ္ အားမငယ္ပါဘူး။ ကိုုယ္နဲ ့ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးေတြက ကိုုယ့္တိုု ့ကိုု အဘြားၾကီးေတြတဲ့။ သူတိုု ့က ၁၈ နဲ ့ ၂၅ ကိုုမွ စိတ္ဝင္စားတာတဲ့။ အိမ္ေထာင္ၿပ  ုုၿ ပ ုု ၊ မၿပ ုုၿပ ုု စိတ္ခ်မ္းသာဖိုု ့က အဓိက။

ဖီလင္ ၃၁ မွာ
စႏၵရား၊ Cello ၊ ေစာင္း တီးလံုုးသက္သက္ သီခ်င္းေတြကိုု ႏွစ္သက္တယ္။
စိတ္ဖိစီးရင္ ဗုုဒၶ Chantra သီခ်င္းေတြကိုု ဖြင့္ထားတတ္တယ္။
ဟတ္ပီးဘတ္ေဒး တစ္ပုုဒ္ကိုုပဲ ဂ်ီ၊ စီ၊ ဒီ ကီးနဲ ့ ဂီတာတီးတတ္တယ္။

သစ္ေတာအုုပ္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။
တိမ္၊ ေရကန္၊ ၿမစ္ေခ်ာင္း၊ ေတာင္ေတြကိုု ႏွစ္သက္တယ္။
ပန္းခ်ီ၊ ၿပတိုုက္၊ ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အဦး၊ စာၾကည့္တိုုက္ေတြကိုု ႏွစ္သက္တယ္။
ေလွ်ာ့ပင္းထက္ ၿပတိုုက္ေတြကိုု တစ္ေယာက္တည္း တိုုးရစ္တတ္တယ္။

ဓာတ္ပံုုတဖ်ပ္ဖ်ပ္ ရိုုက္တယ္။
ေလဒီရွဴး ဟိုုက္ဟီးဖိနပ္ထက္ မန္မိုုရီေဖာင္းအေၿပးဖိနပ္ကိုု ပိုုၾကိ ုုက္လာတယ္။
လူေတြနဲ ့သိကႊ်မ္းမိတ္ဖြဲ ့ စကားေၿပာလာတယ္။
ခရီးသြားဖိုု ့ ႏွစ္သက္တယ္။

ဘာသာစကားေတြ သင္ဖိုု ့စိတ္ဝင္စားတယ္။
စာအုုပ္တစ္အုုပ္ ေဆာင္တတ္တယ္။
ေက်ာပိုုးအိတ္၊ စလြယ္သိုုင္းအိတ္ ၾကိ ုုက္တယ္။
ေဆးလိပ္မီးခိုုးရႈမိရင္ ေခ်ာင္းဆိုုးတယ္။
ဝိုုင္နီ ၾကိ ုုက္တယ္။
ဆံပင္ေတြ ပိုုၿဖ ူလာတယ္။

Mom, Sister, Dad - Family Photo without my little brother & me
အားမနာတတ္ဘူး။
မဟုုတ္မခံ အႏိုုင္က်င့္မခံ။
ကြန္ပလိမ္းတယ္။
သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြနဲ ့ ေဝးလာတယ္လိုု ့ ခံစားမိတယ္။
သူငယ္ခ်င္းတရုုန္းရုုန္းေပမဲ့ တစ္ေယာက္တည္းသီးသန္ ့ ေနတတ္တယ္။
အရင္လိုု ခံစားခ်က္အားလံုုးကိုု ထုုတ္မေၿပာေတာ့ဘဲ ရင္ထဲသိမ္းတတ္လာၿပီ။

နက္ၿဖန္ ႏိုုဝင္ဘာ ၂၄ က ကိုုယ့္ ၃၁ ႏွစ္ၿပည့္ ေမြးေန ့။ အစကေတာ့ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုု ေန ့ဆြမ္းသြားကပ္မလားလိုု ့။ ခုုေတာ့ ခ်က္ၿပ ုုတ္ဖိုု ့ပ်င္းလိုု ့ သြားမလႈၿဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဆူနမ္တိုု ့ကေတာ့ ဘာစီစဥ္ ထားလဲမသိ။ ေမ့မ်ားေမ့ေနေရာ့သလား။ ေဖ့ဘြတ္မွာေတာ့ ေမြးေန ့ဆုုေတာင္းေတြ တက္ေနေလာက္ၿပီ။ ဘေလာ့က သီးသန္ ့ဆန္ၿပီး ကိုုယ့္ေနရာေလးလိုု ့ ခံစားမိတယ္။ စာလာဖတ္သူေတြ ေမြးေန ့ဆုုေတာင္းတင္ မဟုုတ္ဘဲ ကိုု္ယ္ေရးတဲ့စာေတြမွာ ဘယ္လိုုအေၾကာင္းအရာေတြ ၾကိ ုုက္တယ္၊ အၾကံညဏ္ေပးစရာမ်ားရိွခဲ့ရင္ ေပးခဲ့ေစခ်င္ပါတယ္။ စာလာဖတ္သူေတြရဲ ့ အသံေတြကိုု နားေထာင္ခ်င္လိုု ့ ၊ စကားလံုုးေတြကုုိ ဖတ္ခ်င္လိုု ့။

စန္းထြန္း
ႏိုုဝင္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၁၄။