လက္စြပ္ကေလး၏ မူပိုင္ရွင္..

ေန ့လည္စာ ထြက္စားခဲသည့္ ေမ ပထမဆံုး ေန ့လည္စာထြက္စားသည့္ေန ့မွာပင္ သူႏွင့္ ဆံုေတြ ့ခဲ့သည္။ ေယာက္်ားေလးမ်ားၾကား တဦးတည္း ၿဖစ္ေနသည့္ ေမ့ကို အေရးတယူ ရိွရွာသည္။ ၿမန္မာစကားေၿပာတတ္သလားဟု ေမးလာသည့္အခါ ေၿပာတတ္တာ သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့ဟု ဆိုေသာအခါ သူ ေက်နပ္စြာ ၿပံ ုးေနခဲ့သည္။

သူသည္ ေမတို ့ရံုးက မဟုတ္ပါ။ ေမႏွင့္ ဌာနခ်င္းတူေသာ တူရကီလူမ်ိဳး မူဆာဖာ၏ သူငယ္ခ်င္း ၿဖစ္သည္။ ဘာသာေပါင္းစံု ေတြ ့ဆံုႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲတြင္ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ၿဖစ္သည့္ မူဆာဖာႏွင့္ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ၿဖစ္သည့္ သူတို ့ ဆံုေတြ ့ရာမွ ေမႏွင့္ သိကြ်မ္းဖို ့ ၿဖစ္လာခဲ့သည္။ ၿမန္မာလူမ်ိဳး မိသားတစုကို ကူညီေနတာ၊ ေမမ်ား ေတြ ့ခ်င္္မလားဟု ေမးလာေသာအခါ ကိုယ့္လူမ်ိဳးႏွင့္ မေတြ ့တာ ၾကာၿပီၿဖစ္သည့္ ေမ ဝမ္းသာအားရ ၿဖစ္သြားခဲ့သည္။ 

ဘာသာစကားအခက္အခဲရွိေသာ သူမ်ားအတြက္ ဘာသာၿပန္ေပးၿခင္း၊ ကေလးငယ္မ်ားႏွင့္ ေဆာ့ကစားၿခင္း၊ ဘုရားေက်ာင္းတြင္ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးၿခင္းၿဖင့္ တနဂၤေႏြေန ့တိုင္း  ေမႏွင့္သူ ဆံုၿဖစ္သည္။ မူးယစ္ေဆး၊ ၿပည့္တန္ဆာ၊ ရန္ပြဲ၊ ေသနတ္ပစ္၊ ခုနစ္လႊာခႊ်တ္ကလပ္မ်ားရိွသည့္ ထိုရက္ကြက္သို ့ တေယာက္တည္း မသြားရဲသည့္ ေမ့ကို သူက လာေရာက္ေခၚေဆာင္ၿပီး ၿပန္ပို ့ေပးရသည္။


ဆိုမားလီးယား၊ က်ဴးဘား၊ နီေပါ၊ ဘူတန္ ကေလးငယ္မ်ားသည္ သူလာမည့္အခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ေနတတ္သည္။ ဆိုမားလီးယား မိသားစု အမ်ားစုတြင္ ကေလးငယ္မ်ား၏ ဖခင္မ်ားက မလိုက္လာဘဲ သူတို ့တိုင္းၿပည္တြင္ က်န္ေနခဲ့သည္။ ထို ့ထက္ ဘာမွ မသိရဟု သူေၿပာၿပသည္။ ကေလးငယ္မ်ားႏွင့္ ေဆာ့ကစားေနေသာ သူ ့ဟန္ပန္၊ အသားအေရာင္၊ အဆင့္အတန္း မခြဲၿခားဘဲ တေလးတစား ေၿပာဆိုဆက္ဆံေသာ သူ ့ဟန္ပန္က ၿမင္ရသူကို ေအးခ်မ္းေစသည္။ သူ ့အခ်ိန္အားလံုးကို သာသနာၿပ ုလုပ္ငန္းအတြက္ ၿမွပ္ႏွံထားသူ ၿဖစ္သည္။

သူႏွင့္ေမ မတူညီတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားသည္။ သူက ထမင္းမၾကိ ုက္၊ ေမက ေပါင္မုန္ ့လံုးဝမၾကိ ုက္။ သူက အရက္မၾကိ ုက္၊ ေမက ဝိုင္ၾကိ ုက္သည္။ သူက ဝိုင္းဒိုင္းၾကဲ ေပါက္ကြဲတတ္ေသာ သီခ်င္းၾကိ ုက္သည္၊ ေမက သီခ်င္းစာသားမပါ တီးလံုးသက္သက္ သီခ်င္းေတြ ၾကိ ုက္သည္။ ေမ့သီခ်င္းကလည္း ပ်င္းစရာၾကီးဟု ဆိုေသာအခါ ရွင့္သီခ်င္းကလည္း နားကြဲမယ့္သီခ်င္းဟု ဆိုတတ္သည္။ ရာသီဥတုပူတာ အေၾကာင္းၿပ၍ ေမက အတိုေတြ ဝတ္ေသာ္လည္း သူကေတာ့ လံုလံုၿခံ ုၿခံ ု ဝတ္ဆင္တတ္သည္။ ေမက အေရာင္ေတာက္ေတာက္ ၾကိ ုက္သေလာက္ သူကေတာ့ မႈန္မိႈင္းေသာအေရာင္ၾကိ ုက္သည္။ သူက coke ၾကိ ုက္သေလာက္ ေမကေတာ့ Green Tea ၾကိ ုက္သည္။

သူက ေယာက္်ားေလးမဆန္စြာ အသားအရည္ ဝင္းမြတ္ေနၿပီး ေမကေတာ့ ငယ္ငယ္က ေသာင္းက်န္းထားသည့္ ဒဏ္ရာအမာရြတ္ ဗလပြႏွင့္ ၿဖစ္သည္။ သူ ့လက္ကေလးမ်ားက စႏၵရားပညာရွင္လက္လို သြယ္ေပ်ာင္းေနၿပီး ေမကေတာ့  မိန္းကေလး မဆန္စြာ မႏူးည့ံသူ ၿဖစ္သည္။ ေမ့ကားေဘးမွ အသီးသီး ေက်ာ္တက္သြားသည့္ ကားမ်ားကို ၾကည့္ကာ ေမ ေဖာ္ၿမ ူလာဝမ္းကားေမာင္းၿပိ ုင္ပြဲ ဝင့္သင့္သည္ဟု မွတ္ခ်က္ေပးတတ္သည္။ ရိွသမွ် ကားအားလံုးကို ေက်ာ္တက္သည့္ သူ ကားေမာင္းလွ်င္ေတာ့  ေမ ဘုရားတေနတတ္သည္။


ေမကေတာ့ ကေလးဆိုလွ်င္ မိန္းကေလးကို ပိုခ်စ္သည္။ ေၿပာဆိုရလြယ္၊ ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ မေဆာ့ေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။ သူကေတာ့ ကေလးဆိုလွ်င္ ေယာက္်ားေလး ပိုခ်စ္သည္။ ေယာက်္ားေလးက အကုန္အက် သက္သာသည္။ အကႌ်တစံု၊ ဖိနပ္တရန္ဆို ၿပီးေရာ။ မိန္းကေလးဆို အကႌ်ဆယ္စံု၊ ဖိနပ္ဆယ္ရန္၊ အလွၿပင္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ရႈပ္ေနတာပဲဟု အသံေနအသံထားဟု လုပ္ၿပေသာအခါ ေမ သေဘာက်စြာ ရယ္ေမာခဲ့ရေလသည္။

အၿမဲတည္ၿငိမ္ေအးေဆးေနတတ္ေသာ္လည္း တခါတရံတြင္ေတာ့ သူသည္ ေခတ္လူငယ္ေလးတေယာက္လို ေပါ့ပါးေနတတ္သည္။ သူအၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိ ုးစားမွ ကေလးေတြ၏ တုံ ့ၿပန္မႈအၿပံ ုးကို ရေသာ္လည္း ေမကေတာ့ ခဏေလးႏွင့္ပင္ ကေလးေတြ၏ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈကို ရတတ္သည္။ ကေလးမ်ားသည္  ၿမန္မာစကားေၿပာေသာ ေမ့ကို သူတုိ ့လူမ်ိဳးဟု သိၾကဟန္တူသည္။

ထိုင္းကမ့္မွာက အၿပင္ထြက္ခြင့္ မရိွဘူး၊ မေလးမွာက အလုပ္လုပ္၊ အၿပင္ထြက္ခြင့္ ရိွတယ္ဆိုသည့္ ခြဲၿခားမႈမ်ား၊ ၅၀ခန္ ့ရိွသည့္ လူဦးေရအတြင္း ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္ ခြဲၿခားေနမူမ်ား၊ အာလူးေၾကာ္စက္ရံု၊ ငါးစက္ရံု၊ ဝက္သတ္စက္ရံု၊ ေမြ ့ယာစက္ရံုမ်ားတြင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ရုန္းကန္းရမႈမ်ား၊ ဘာသာစကား၊ ရာသီဥတု၊ အစားအေသာက္ အခက္အခဲမ်ိဳးစံုကို နားေထာင္ရင္း ေမ ရင္ေမာမိသည့္အခါလည္း ရိွသည္။ အစိုးရက အေထာက္အပံ့ေပးေသာ္လည္း မၾကိ ုးစားသူမ်ားကို ၿမင္ရေသာအခါ အားမလို အားမရ ၿဖစ္မိသည့္အခါလည္း ရိွသည္။


ဒုကၡသည္ဆိုတာ နာမည္သာဆိုးတာ အခြင့္အေရးက အေတာ္ရတယ္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္၊ အိမ္၊ အစားအေသာက္ ဖရီး၊ ေက်ာင္းတက္မလား အကုန္ေထာက္ပံ့တာ။ တၿပားမွ မကုန္ဘူး ဆိုေသာအခါ ပိုက္ဆံအေၿမာက္အၿမား အကုန္ခံၿပီး ဒီႏိုင္ငံတြင္ ေက်ာင္းလာတက္ရေသာ ေမ့ခမ်ာ မခ်ိၿပံ ုးသာ ၿပံ ုးႏိုင္သည္။ တခ်ိန္က်ရင္ အဲဒီ ဖရီးဆိုတာေတြ၊ ေထာက္ပံ့ထားေတြ ၿပန္ဆပ္ရမည္၊ ပညာၿဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းမွ ပိုက္ဆံပိုရေသာ၊ သူတို ့တိုင္းၿပည္မွဘြဲ ့ကိုသာ ဦးစားေပးေသာ ဒီႏိုင္ငံအေၾကာင္း တေန ့ေတာ့ နားလည္ေအာင္ ေမ ရွင္းၿပႏိုင္မည္ ထင္ပါသည္။

သူတို ့ႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္လွ်င္ ေမ့ဒုကၡမွာ စာဖြဲ ့ဖြယ္မရိွ။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ေမ အရင္ကေလာက္ မညည္းညူေတာ့ၿခင္းပင္။ စိက္ပ်က္လက္ပ်က္ ၿဖစ္ေနသည့္ ေမ့ကို သူက အားေပးတတ္သည္။ ကိုယ့္ေလာက္ မၿပည့္စံုသူမ်ားကို စာနာနားလည္တတ္ေအာင္ တနဂၤေႏြေန ့ရက္မ်ားက သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။  ေမ့အတြက္ေတာ့ တနဂၤေႏြေန ့ရက္မ်ားသည္ ဘဝေက်ာင္း တက္ရသလို  အခ်စ္ေက်ာင္းလည္း တက္ေနသည္။

သူ ့ခံစားခ်က္ကို အၿမဲဖံုးကြယ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ေမကေတာ့ ေမ့ ခံစားခ်က္မွန္သမွ် မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ထင္းထင္းၾကီး ထင္ဟပ္ေနတတ္သည္။ ေမ သိပ္ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတာပဲဟု ၿပံ ုးစစၿဖင့္ သူက မွတ္ခ်က္ေပးသည္။ သူက ဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္သက္ဝင္သူၿဖစ္ၿပီး ေမက ဗုဒၶဘာသာကို ယံုၾကည္သက္ဝင္သူၿဖစ္သည္။ သမၼာက်မ္းစာ သင္မလားဟု ေမးတိုင္း ေတြေဝတြန္ ့ဆုတ္ၿခင္းမရိွ ေမက ေခါင္းခါသလို ပ႒ာန္းက်မ္းသင္မလားဟု ေမးေသာအခါ  ေတြေဝတြန္ ့ဆုတ္ၿခင္းမရိွ  သူ ေခါင္းခါေသာအခါ ေမတို ့ ႏွစ္ေယာက္ ၿပိ ုင္တူရယ္ေမာခဲ့ရဖူးသည္။

လူမ်ိဳးၿခားေတြၾကား တေယာက္တည္း အထီးက်န္စြာ ေနရသည့္အၿဖစ္ကုိ သူ ကိုယ္ခ်င္းစာသည္။ တနဂၤေႏြ ဘုရားေက်ာင္းမွ အၿပန္ တခါတေလ ေရကန္ေဘးတြင္ ေမတို ့ထိုင္ၿပီး စကားေၿပာတတ္သည္။ တခါတေလ ေရကန္ေဘးနား လမ္းေလွ်ာက္သည္။ တခါတေလ စက္ဘီးစီးၾကသည္။ တခါတေလ မွိတ္တုတ္မိွတ္တုတ္ လင္းလက္ေနသည့္ ၾကယ္ေလးေတြကို ေရတြက္ၾကသည္။ ေမ့ကေတာ့ သံေယာဇဥ္ၾကိ း တုိးရစ္လာေသာ္လည္း သူ ့ကိုေတာ့ ခန္ ့မွန္းရခက္သည္။ သူသည္ ခံစားခ်က္ကို တၿခားသူ မၿမင္ေအာင္ ဖံုးကြယ္ရာ၌ အေတာ္ပိရိလြန္းသည္။

ေမ...

ကားလာသည္ကို မၿမင္ဘဲ ၿဖတ္ကူးေနသည့္ ေမ သူ ့ရင္ခြင္က်ယ္ၾကီးထဲ ခဏ ေရာက္သြားခ်ိန္ ေလာကၾကီးတခုလံုး ဘာသံမွ မၾကားရေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့သည္။ ေမာ့ၾကည့္လိုက္စဥ္ ခ်စ္ရည္ရႊန္းလဲ့သည့္ မ်က္ဝန္းလဲ့ၿပာၿပာကို ၿမင္ေတြ ့လိုက္ေသာ္လည္း ခဏသာၿဖစ္သည္။ ထိုေန ့ကေတာ့ အၿပန္လမ္းတြင္ စကားသံေတြ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဆိတ္သုဥ္းေနခဲ့သည္။

ေန ့တာတို၍ ညတာရွည္ေသာ ေဆာင္းေန ့ရက္မ်ားတြင္ ညေန၅နာရီဆိုသည္ႏွင့္ အလင္းေရာင္ မရိွေတာ့။ လူၿပတ္ေသာ လမ္းၾကားေလးမွ သြားမိေသာ ေမ လူရမ္းကားေလး သံုးေယာက္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္မိေသာအခါ ထိတ္လန္ ့တုန္ယင္သြားခဲ့သည္။ အားတင္းကာ ဘာမွမၿဖစ္သလို ေရွ ့ဆက္မည္ၾကံေသာ္လည္း လမ္းပိတ္ထားသည္။ သူ ့ဆီ ဖုန္းေခၚေတာ့လည္း လိုင္းမအား။ တမိနစ္အတြင္း ေရာက္လာမည့္ ရဲကား မလာမွီအခ်ိန္အထိ ဒီကေလးေတြကို ေမဟန္ ့တားႏိုင္ရမည္။ သူတို ့ ေမ့ပိုက္ဆံအိတ္ကို လိုခ်င္တာ ၿဖစ္ရမည္္။ ပိုက္ဆံအိတ္ကို သူတို ့နား ပစ္ေပးလိုက္သည္။ တေယာက္က ေကာက္ကိုင္လိုက္ေသာ္လည္း ေနာက္ႏွစ္ေယာက္က ေရွ ့တိုးလာသည္။ ဘုရားေရ... လူကို အႏၱရာယ္ ေပးမလို ့ပါလား။ အသံကုန္ဟစ္ အကူအညီေတာင္းလွ်င္ေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္က ၾကားႏိုင္ေကာင္းတယ္ ထင္ပါရဲ ့။

ေမ...

သူ ့အသံကို ၾကားရသည္ႏွင့္ ေမ လံုၿခံ ု စိတ္ခ်သြားသည္။  သူ ့ရင္ခြင္မွာ မ်က္ႏွာအပ္ရင္း ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုေၾကြးမိသည္။ ေမ့မ်က္ရည္ေတြ သုတ္ေပးရင္း ေနာက္ေနာင္ ဒီလိုမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မၿဖစ္ေစရဟု ကတိေပးသည္။  မလြတ္တမ္း ဖက္ထားေသာအခါ ေမ့ နဖူးေလးကို ခပ္ဖြဖြေလး နမ္းရင္း ႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့သည္။ ထိုေန ့မွ စ၍  ေစာေစာ ၿပန္ဖို ့ ေမ့ကို သတိေပးေနတတ္သလို  ညေနမိုးခ်ဳပ္ထိ ေနရလွ်င္ မနီးမေဝးကေန စာင့္ေရွာက္ေနတတ္သည္။

ေမတို ့ႏွစ္ေယာက္ တေယာက္ကိုတေယာက္ သံေယာဇဥ္ရိွၾကမွန္း သိေသာ္လည္း တေယာက္ကို တေယာက္ မဖြင့္ဟခဲ့။ သာသနာၿပ ုေနေသာ သူ ့အတြက္ ဘာသာမတူေသာ မိန္းမတေယာက္ကို လက္ထပ္ၿခင္းသည္ ၾကီးက်ယ္ေသာ စြန္ ့လြတ္မႈ ၿဖစ္သည္။ ဘာသာတူ၊ လူမ်ိဳးတူကိုသာ ယူေစခ်င္ေသာ ေမ့ အသိုင္းအဝိုင္းၾကားတြင္လည္း ၾကီးက်ယ္ေသာ စြန္ ့စားခန္းၿဖစ္သည္။

သာသနာၿပ ုခရီးအတြက္ သူ ထြက္ခြာေသာအခါ ေလယာဥ္ကြင္းကို မလိုက္ပို ့ဖို ့ ေတာင္းဆိုလာသည္။ ေမ့မ်က္ႏွာကို ၿမင္လွ်င္ သူ ့ဆံုးၿဖတ္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ယိုင္လဲသြားမည္ကို သူ စိုးရိမ္ဟန္တူသည္။ အခ်စ္ထက္ ရည္မွန္းခ်က္၊ တာဝန္ကို ပိုခ်စ္ေသာသူတေယာက္ကို ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးရၿခင္းသည္ ပို၍ လြမ္းေမာဖြယ္ေကာင္းသည္။ ဘာကတိစကားမွ မခြန္းဟေသာ သူတေယာက္ကို တြယ္တာရၿခင္းသည္ ပို၍ ဆြတ္ပ်ံ  ့ဖြယ္ေကာင္းသည္။

မ်ားေၿမာင္လွေသာ တာဝန္မ်ားၾကား သူ ေမ့ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနဟန္ တူသည္။ ေဖ့ဘြတ္တြင္ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးႏွစ္ခန္ ့က ဓာတ္ပံုမ်ားကိုသာ တင္တတ္ေသာ၊ ဘယ္ေတာ့မွ အပ္ဒိတ္ မလုပ္တတ္ေသာ၊ ရံဖန္ရံခါမွ တြတ္တာတြင္ တြတ္တတ္ေသာ သူ ့စကားလံုးမ်ားကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ရသူအဖို ့ ၾကာရွည္လွသည္။ ခ်စ္ရသူ ကိုယ္တိုင္ ေရးသားထားေသာ စကားလံုးမ်ားကို ၿမင္ေတြ ့ရသည္မွာ ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးရသူကို ေတြ ့ရသည့္ပမာ ၾကည္ႏူးရသည္။

ေမ...

သူ ့ေခၚသံကို ၾကားလိုက္ရသည့္ခဏ ေမ လန္ ့ႏိုးလာခဲ့သည္။ သူမ်ား ေမ့ေရွ ့ေမွာက္ ေရာက္ေနမည္လား။ ဟင့္အင္း... မၿဖစ္ႏိုင္ပါ။ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ အေဝးၾကီးကေန သူ ေမ့ဆီ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် ေရာက္မလာႏိုင္ပါ။ ေမ့လည္ပင္းမွာ ဆြဲေစခ်င္ေသာ္လည္း စာၾကည့္စားပြဲ အံဆြဲေလးထဲတြင္ သိမ္းထားေသာ  လက္ဝါးကပ္တိုင္ေလးကို သူ ့ကို သတိရ၍ ထုတ္ၾကည့္ေနက်အတိုင္း ေမ ထုတ္ၾကည့္မိသည္။

ဆက္အိပ္၍ မေပ်ာ္ေတာ့သည့္အတြက္ ဘုရား ေသာက္ေတာ္ေရ၊ ဆီမီး၊ သစ္သီး၊ ပန္းကပ္ကာ သူ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ေစဖို ့ ဆုေတာင္းသည္။

ကလင္..ကလင္...

မနက္ ၇နာရီေက်ာ္မွ အိပ္ယာထတတ္သည့္ ေမ့အေၾကာင္း သိသည့္မိတ္ေဆြမ်ားက မနက္၇နာရီေက်ာ္မွ ဖုန္းေခၚတတ္ေသာ္လည္း ဒီေန ့ေတာ့ ထူးဆန္းစြာ ေစာေစာစီးစီး ဖုန္းၿမည္လာခဲ့သည္။

ဟယ္လို ေမ စကားေၿပာေနပါတယ္...

ေမ...စိတ္ခိုင္ခိုင္ ထားေနာ္..သူ..

သူ..ဘာၿဖစ္လို ့လဲဟင္..

ေမ့ဆီလာသည့္လမ္းမွာ သူ...


အၿဖ ူေရာင္မ်က္ႏွာၾကက္ကို ေတြ ့ရသည္။ ငါ ဘယ္ဆီကို ေရာက္ေနပါလိမ့္။ အၿမင္အာရံု တၿဖည္းၿဖည္း ၾကည္လင္လာသည္။

ေမ... သက္သာရဲ ့လားဟင္...

စိုးရိမ္ပူပန္ေနသည့္ မ်က္ႏွာမ်ားကို ေတြ ့ရသည္။

 သူ ..

ၿမင္ရသည့္ၿမင္ကြင္းသည္ အိမ္မက္သာ ၿဖစ္ပါေစဟု ေမ ဆုေတာင္းမိသည္။ ပတ္တီးအေဖြးသားႏွင့္ သူသည္ အရင္အတိုင္း မေၿပာင္းမလဲ။ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္အလား။

ေမ ငိုခ်င္ ငိုခ်လိုက္..ခ်ဳပ္မထားနဲ ့...

စိတ္ႏွလံုးမသာယာဖြယ္မ်ားကို ၾကားရတိုင္း မ်က္ရည္ဝဲတတ္ေသာ၊ ရုပ္ရွင္ကားေတြၾကည့္ရင္း ငိုတတ္ေသာ၊ အသည္းငယ္လိုက္တာဟု သူ တခါက ေၿပာဖူးေသာ ေမ ဒီတခါေတာ့ မ်က္ရည္ ခန္းေၿခာက္ေနခဲ့သည္။

ေမ့ကို ဒါေလး ေပးခ်င္ခဲ့တယ္နဲ ့တူတယ္..သူ ့လက္ထဲ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတယ္..

ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ...


ပလက္တီနမ္ ဆင္တူ လက္စြပ္တစံု...

ေမ ေနာက္ထပ္မ်က္ရည္ေတြ မက်န္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ငိုေၾကြးမိသည္။ ဘယ္ဖက္ရင္အံုဖက္က တဆစ္ဆစ္ နာက်င္ေနသည္။ ေသၿခင္းတရားသည္ လူေကာင္းမ်ားအတြက္ အခ်ိန္မေႏွးေသာ္လည္း မေကာင္းသည့္သူမ်ားအတြက္ ေနာက္က်ေနတတ္သည္။

သူကိုယ္တိုင္ ဝတ္ဆင္မေပးခဲ့ေသာ္လည္း ေမ့လက္တြင္ ဝတ္ဆင္ထားသည့္ လက္စြပ္ေလးႏွင့္ ဆင္တူစြာ လည္ပင္းတြင္ ဆြဲထားသည့္ ပိုင္ရွင္မဲ့ေနသည့္ လက္စြပ္ေလးကို သတိထားမိသူမ်ားကေတာ့ ထိုပံုစံတူ လက္စြပ္ေလးတစံု၏ ရာဇဝင္ကို သိလိုၾကသည္။ ခ်စ္ခြင့္ပန္လာသူတိုင္း လက္စြပ္ေလးၿပကာ ေမ ၿငင္းပယ္ေနခဲ့သည္။


ပန္းေရာင္စံု  ဖူးပြင့္ကာ သာယာလွပေသာ ေႏြဦးကာလတြင္ က်ေရာက္ေသာ သူ ့ေမြးေန ့တိုင္း ေတာ္ဝင္ပန္းမ်ားထက္ လမ္းေဘးအေလ့က်ေပါက္ေသာ ပန္းမ်ားကို ႏွစ္သက္ေသာ ေၿမၾကီးဆန္သူတေယာက္အတြက္  ပန္းစည္းတၿခင္း  ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း မပ်က္မကြက္ ေမ သြားေရာက္ပို ့ေနတတ္သည္။ မွတ္မွတ္ရရ သူ ေမ့ကို ပန္းစည္းလွလွ မေပးဘူးပါ။ လမ္းေဘးအပင္မွ ပန္းကို ႏႈတ္ယူကာ ေမ့အတြက္ဟု ေနာက္ေၿပာင္ကာ ေပးခဲ့ဖူးသည္။
 
ဘဝဆက္တိုင္း ေသကြဲၿခင္း ကင္းကြာ၍ ဆံုစည္းခြင့္ကို ဗုဒၶဘုရားရွင္ထံတြင္ ေမ ဆုေတာင္းမိသလို ဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးေပးေသာအခ်စ္ ၿဖစ္ပါေစဟု သူ ယံုၾကည္ေသာ ဘုရားသခင္ထံတြင္ ဆုေတာင္းမိသည္။ ေမ့ရင္ထဲ သူ ့ကို ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္သည့္ တခ်ိန္ခ်ိန္  ပိုင္ရွင္ထံသို ့လက္စြပ္ေလးကို ၿပန္ေပးေကာင္း ေပးအပ္ႏိုင္ပါသည္။ စိတ္ထားမြန္ၿမတ္ေသာ သူ ေကာင္းကင္ဘံုမွ ေက်နပ္စြာ ၿပံ ုးေနလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။

စန္းထြန္း
ေမ ၂၅၊ ၂၀၁၂။

(ဓာတ္ပံုမ်ားကို ဂူဂယ္မွ ရယူပါသည္။)

16 comments:

ၿဖိဳးဇာနည္ said...

လက္စြမ္းထက္တယ္ဗ်ာ

တကယ္ဆြဲေဆာင္မူရွိတယ္

ေမ်ာသြားတယ္

Anonymous said...

ေမေရ..
ဘယ္ဖက္ရင္အံုုဖက္ကမနာဘူးလား။
ဖတ္လိုု ့အရမ္းေကာင္းတယ္။
အိုင္အိုုရာ

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္ said...

အရမ္းဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။စာဖတ္ရင္း ဆြဲေခၚသြားႏိုင္တယ္

ညီရဲ said...

ဖတ္ရင္းနဲ ့ေမ်ာသြားတာ... ေနာက္ဆံုးကို ေရာက္မွ ဖတ္ျပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားရတယ္... ခ်စ္သူေတြကို ဘယ္လုိ အေၾကာင္းေၾကာင့္မွ မကြဲေစခ်င္ပါဘူးေလ... ဖတ္လို ့တကယ္ေကာင္းတယ္...

Anonymous said...

ဖတ္လို႕ေကာင္းလုိက္တာ ...


ခမင္လွ်က္
ေဆာင္းႏွင္းရြက္

စံပယ္ခ်ိဳ said...

စန္းထြန္းေရ ေကာင္းလုိက္တာဟယ္
ဖတ္ျပီေတာ႔ရင္ထဲမွာဟာေနတယ္
coke ကုိမဂ်က္လဲမၾကိဳက္ဘူး တခါတရံေလာက္သာ
ေသာက္ျဖစ္တယ္ Green Tea ကုိ ၾကိဳက္တယ္
အျမဲေသာက္တယ္ ေကာ္ဖီခါးသက္သက္ေလးကုိလဲ
ၾကိဳက္တယ္ စန္းထြန္းလက္သြက္လာတယ္
ဇာတ္အိမ္ခုိင္လာတယ္

mstint said...

ဒီလိုမွန္းေစာေစာကသိရင္ တစ္ဝက္ေလာက္မွာ ဖတ္တာေလးအဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္ စန္းစန္းေရ။
ိအေဆြးေလးနဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္တဲ့ဇာတ္လမ္းေလးေတြဆိုရင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တတ္လို႔ပါ း) စာေရးေကာင္းတယ္။
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

san htun said...

ဘယ္ဖက္လို ့ ၿပင္လိုက္ၿပီ မမအိုင္အိုရာ...ေထာက္ၿပေပးတာ ေက်းဇူး...

ျမတ္ၾကည္ said...

ရင္ကိုနင့္သြားတာပဲ။ :(

ပစ္ပစ္ said...

အထြန္းရယ္
ဖတ္ျပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာကြယ္..
ခ်စ္သူေတြကို ဘယ္လိုအေၾကာင္းနဲ႕မွ
မကြဲေစခ်င္ဘူး
အမွတ္တရက်န္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြကို
ၾကည့္ျပီးခံစား၇တာ၇င္ကြဲမတတ္ဘဲေလ..

ပ်ိဳးယု၀သုန္ said...

ဖတ္ျပီးစိတ္မေကာင္းဘူးဆန္းထြန္းရယ္...

Anonymous said...

အိမ္းးးးးးး...

ျမေသြးနီ said...

ဖတ္လို႔လည္းၿပီးေရာ ဟင္းခနဲ သက္ျပင္းခ်မိလွ်က္သားျဖစ္သြားတယ္။ အဲ့လို အလြမ္းဇာတ္သိမ္းရတဲ့ ခ်စ္သူေတြဆို အရမ္းသနားမိတယ္..။

သိဂၤါေက်ာ္ said...

ရင္နင့္စရာေလး.. ဖတ္လိုု႕ ေကာင္းတယ္..

မီးမီးငယ္ said...

ကိုယ္တိုင္ခံစားခ်က္ေလးမျဖစ္ပါေစနဲ ့လို ့ေနာ္..။
စိတ္ကူးယဥ္ေလးဘဲျဖစ္ေစခ်င္တာ..။
လႊမ္းေဆြးရတာကိုမႀကိဳက္ဘူး။
တေန ့ကဲြသြားၾကမွာဆိုတာသိေပမဲ့၊
တကယ္တန္းႀကဳံလာရင္ ေၾကကဲြရတယ္ေနာ္..။

Anonymous said...

a yan ko good tal..