ကြ်န္မ၏ ေမေမ - ၄


မ်က္စိမၿမင္ေသာသူသည္ မၿမင္ေသာ္ၿငား  အသံၾကား၍ စကားေၿပာႏိုင္သည္။ စကားမေၿပာတတ္ေသာ ကေလးသည္ အသံၾကားရ၍ ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံမ်ားၿဖင့္ ဆက္သြယ္ႏိုင္သည္။ အၾကားအာရံုခ်ိဳ  ့တဲ့ေသာသူမွာကား မၾကားရ၍ စကားလည္း မေၿပာႏိုင္။ ေဆးရံုတြင္ စမ္းသပ္စစ္ေဆးၿပီး သမီးေလး နားမၾကားသည္ကို အတည္ၿပ ုေပးလိုက္ေသာအခါတြင္ကား ကြ်န္မေရာ၊ ကိုသက္ပါ ေဆာက္တည္ရာမဲ့သြားခဲ့သည္။ မ်က္ရည္ကာတာတံတိုင္း က်ိဳးေပါက္သြားသည္။ ဝမ္းနည္းပူေဆြးရသည္မွာကား ဆိုဖြယ္ရာ မရိွေတာ့။

ေမေမ ႏွစ္သက္ေသာ စာသားေလး  ပါးထားသည့္ စာေလးတေစာင္ ကြ်န္မရရိွခဲ့သည္။ ဘုရားသခင္ဟာ အေမတို ့ရဲ ့ အရည္အခ်င္းေတြကို စမ္းသပ္ခ်င္လို ့ အခက္အခဲေတြ၊ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ အေမတို ့ဆီ ပို ့ေပးလိုက္တာ သားရဲ ့၊ ဒါေပမဲ့  တစ္ဖက္ကလဲ ဒါေတြရင္ဆိုင္ဖို ့ လက္နက္ေတြ အေမတို ့မွာ တပ္ဆင္ေပးထားေသးတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို ့၊ ယံုၾကည္ခ်က္တို ့၊ စိတ္ကူးအိမ္မက္တို ့ဆိုတာေတြေပါ့။ အဲဒါေတြ ရိွေနသမွ် ဘာမွေၾကာက္စရာမလိုဘူး။ အဲဒါေတြကို စြန္ ့ပစ္လိုက္ၿပီဆိုေတာ့မွသာ အရာရာ ဆံုးရံႈးတာ။  အေမ့သား မွတ္ထား၊ သားဘဝတစ္ေလွ်ာက္ သားရဲ ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ၊ သားရဲ ့ စိတ္ကူးအိမ္မက္ေတြကို ဘယ္အရာ ဘယ္ကိစၥေၾကာင့္မွ မေပ်ာက္ပ်က္ မဆံုးရံႈးေစနဲ ့သား။

ေအာင္ၿမင္ေရးအတြက္ အဓိကေသာ့ခ်က္ဟာ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ေတြကို အလ်င္စလို မခ်မိေအာင္ ထိန္းႏိုင္ၿခင္းပဲ သား။ ၿပသနာတခုၾကံ ုရင္ ပထမဆံုး ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစား၊ ၿပီးေတာ့မွ စိတ္တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ ့ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်။




ေမေမ့ဆီမွ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားမ်ားကို စာေလးထံမွတဆင့္ ကြ်န္မရရိွခဲ့သည္။ ကိုသက့္ဆရာမ်ား၊ မိတ္သဂၤဟမ်ားထံမွ ရရိွေသာ သတင္းမ်ားေၾကာင့္ အားတက္ရသည္။  ေခတ္မွီစမ္းသပ္ကိရိယာမ်ားႏွင့္  နားၾကားကိရိယာတပ္၍ ရ၊ မရကို ဘန္ေကာက္တြင္ စမ္းသပ္ႏိုင္သည္ဟု ဆိုသည္။ စမ္းသပ္စစ္ေဆးၿပီး နားၾကားကိရိယာ ထည့္၍ ရသည့္အခါတြင္ေတာ့ ညီမေလးရိွေသာ စကၤာပူကို ကြ်န္မတို ့ ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။

ငယ္ေသး၍ ေနာင္၃လေလာက္မွ ခြဲစိတ္သင့္သည္ဟု ဆရာဝန္အၾကံေပးခ်က္အရ  ေနာက္၃လ ၾကာေသာအခါ တေခါက္ ထပ္ေရာက္ခဲ့ၿပန္သည္။ နားၾကားစက္ကို ဘယ္လိုထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရပံုကို မိဘမ်ားကိုပါ သင္တန္းေပးသည္။ ကေလး၏ နားၾကီးထြားႏႈန္း၊ အသံဖမ္းစက္ကို မူတည္ၿပီး လိုအပ္သလို ခြဲစိတ္ရသည္။

ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝးၾကီး သြားရဦးမယ္ဆိုတာ မစဥ္းစားနဲ ့။ ေရွ ့တမိုင္အတြက္ပဲ စဥ္းစား။ အဲဒါဆို သမီးတို ့ ေရာက္လမ့္မယ္လို ့ ေမေမ ယံုၾကည္တယ္။  သမီးေလး က်န္းမာဖို ့၊ နားၾကားစက္ ေကာင္းမြန္စြာ အလုပ္လုပ္ဖို ့၊ သမီးေလး စကားတခြန္း တတ္ေၿမာက္ဖို ့။ ဒါပဲ ကြ်န္မတို ့ ေခါင္းထဲ ထည့္ထားသည္။ သည္လိုၿဖင့္ သူမ်ားကေလးေတြထက္ ေနာက္က်ေသာ္ၿငား ေမေမဟု ေခၚလာသည့္ သမီးေလး၏ အသံေလးကို ၾကည္ႏူးဝမ္းေၿမာက္စြာ နားေထာင္ရင္း ေနာက္ဆံုးခရီးမိုင္ ကြ်န္မတို ့ ေက်ာ္လႊားေအာင္ၿမင္ခဲ့ၾကသည္။

သမီးေလး၏ စကားသံသည္ ကြ်န္မတို ့အတြက္ေတာ့ ဆည္းလည္းသံေလး ၿဖစ္သည္။ စကားလံုးေတြ သင္ယူသည့္အရြယ္မွ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို ေလ့လာစူးစမ္းကာ ေမးခြန္းေလးေတြ ေမးလာသည္။ တခါတရံ ေၿဖရခက္ေသာ ေမးခြန္းမ်ား ေမးလွ်င္ေတာ့ သမီးေလး ဆံပင္ကို ခ်စ္စႏိုးဖြၿပီး ကြ်န္မ ရယ္ေမာခဲ့ရဖူးသည္။ 

သီတင္းကႊ်တ္၊ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ေမေမ့တို ့ဆီ ကြ်န္မတို ့မိသားစု သြားလည္ေလ့ရိွသည္။ ကြ်န္မေမေမ တံၿမက္စည္းလွည္းေနတုန္း သမီးေလးက ေဘးကေနၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ေမေမက ရုတ္တရက္ တံၿမက္စည္းထိုးေပးလိုက္ေသာအခါ

ဒီဒီ မလုပ္တတ္ဘူးဟု ၿငင္းသည္။ ေမေမက သမီးေလးကို တခ်က္စိုက္ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ကေလးရ၊ လွည္းၾကည့္စမ္းပါ၊ ေတာ္ၾကာ ကေလးကႊ်မ္းသြားမွာ။ ကိုယ္တကယ္ မလုပ္ၾကည့္ေသးဘဲနဲ ့လုပ္မရဘူးလို ့ဘယ္ေတာ့မွ မေၿပာနဲ ့ကြ

တေယာတီးသင္ေသာအခါ ဒီဒီသည္ ညဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း အားနည္းခ်က္ရိွသည္။ ပ်င္းရိၿခင္း။ တတ္ၿပီးသားသီခ်င္းတပုဒ္ကိုသာ တီးခတ္ေနတတ္သည္။ အသစ္ေလ့က်င့္ရမွာကို ပ်င္းေလသည္။ ဘြားေအၿဖစ္သူ သိေသာအခါ ဂီတတခုတည္းမွ မဟုတ္ဘူး။ လုပ္ငန္းမွန္သမွ် ဒီအတိုင္းပဲ။ တခ်ိဳ ့အပိုင္းေတြက လြယ္တယ္။ တခ်ိဳ  ့အပိုင္းေတြက ခက္တယ္။ ဘယ္လုပ္ငန္းမွာမဆို တကယ္တမ္း ေအာင္ၿမင္ခ်င္ရင္ ခက္တဲ့အပိုင္းေတြလည္း မလႊဲမေရွာင္သာ ေလ့က်င့္ရလိမ့္မယ္ဟု ဆံုးမခဲ့သည္။

သမီးေလးကို အေကာင္းဆံုး ကြ်န္မတို ့ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း သူ ့စြမ္းေဆာင္ရည္ထက္ ပိုမေမွ်ာ္လင့္မိေအာင္ ကြ်န္မတို ့ ၾကိ ုးပမ္းရသည္။ သမီးေလး၏ ညဏ္ရည္၊ ေလ့လာအားထုတ္မႈ၊ ဝါသနာကို မူတည္ကာ သူၿဖစ္ခ်င္သည္ကိုသာ ကြ်န္မတို ့ ထိန္းေက်ာင္းေပးခဲ့ရသည္။ ကြ်န္မေမေမ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေၿဖဆိုခါနီး စိတ္လႈပ္ရွားေနေသာ သမီးေလးကို လူ ့ဘဝမွာ အေရးအၾကီးဆံုးက ကေလး တကယ္ေလ့လာတယ္၊ ၾကိ ုးစားတယ္၊ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သမွ် အေကာင္းဆံုး ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္လို ့ ကိုယ့္ဘာသာ လက္ခံဖို ့ပဲ။ အဲဒါဆိုရင္ ကိစၥတခုၿပီးေၿမာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ၿပီဆိုတဲ့သေဘာ။ အဲဒါဟာ အေရးၾကီးတယ္။ ေအာင္ၿမင္တယ္လို ့ ေၿပာၾကတာ၊ သူတပါးေတြ ကိုယ့္ကို ခ်ီးက်ဴးၾကတာ၊ ဒါေတြလဲ ေကာင္းပါတယ္။ အရသာရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိစၥတခုၿပီးေၿမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မႈေလာက္ တန္ဖိုးမရိွဘူး။ ေက်နပ္အားရစရာလဲ မေကာင္းဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေအာင္ၿမင္တယ္ မေအာင္ၿမင္တယ္ဆိုတာေတြ အသာေဘးဖယ္ထား၊ ကိုယ္လုပ္စရာရိွတာကိုသာ အေကာင္းဆံုး လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိ ုးစားဟု ေၿပာခဲ့သည္။

သမီးေလးကို ညီမေလးတို ့ဆီမွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ရန္ စီစဥ္ေသာအခါ သူခင္တြယ္ေသာ မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္း၊ ပတ္ဝန္းက်င္မွ ခြဲရမည္စိုး၍ ေမေမ ရက္စက္တယ္ဟု ငိုယိုခဲ့သည္။ သမီးေလး ေဖေဖ ေဖ်ာင္းဖ်ေၿပာဆိုလွ်င္ သမီးလက္ခံမွာ ေမေမ သိေနပါတယ္ သမီးရယ္။ ေမေမလည္း သိပ္ခ်စ္ရတဲ့သမီးေလးႏွင့္ မခြဲခ်င္ပါဘူး။ သမီးေလး ေနထိုင္မေကာင္းၿဖစ္မွာ၊ စိတ္ပင္ပန္းမွာ၊ သူစိမ္းေတြအလယ္မွာ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ရုန္းကန္ရမွာ ေမေမ စိတ္ပူမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သမီးဘဝတိုးတက္ဖို ့အတြက္ ေမေမ အားလံုးစေတးႏိုင္ပါတယ္။

ေမေမ့ဆီ ေရာက္လွ်င္ေတာ့ ကြ်န္မတုိ ့ ေမာင္ႏွမေတြ ၿမိ ု ့မွာ ေက်ာင္းတက္ၾကေတာ့ ေမေမရဲ ့ပူပင္ေသာကေတြကို ေမးရင္း သမီးေလးအတြက္ ကြ်န္မ၏ စိုးရိမ္စိတ္၊ ပူပင္ေသာကေတြကို ေမေမ့ကို ေၿပာၿပၿဖစ္မွာေတာ့ အေသအခ်ာၿဖစ္သည္။

ၿပီးပါၿပီ

(ဆရာေဖၿမင့္၏ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာၿပီလား၊ ဘဝ ဒသန ရသစာမ်ား၊  မည္သို ့ပင္ၿဖစ္ေစ စာအုပ္မ်ားမွ ႏွစ္သက္ေသာ စာသားမ်ားကို ယူသံုးထားပါသည္။)

စန္းထြန္း
မတ္ ၁၇၊ ၂၀၁၂။

12 comments:

Anonymous said...

အိုုးအိုု..
ျပီးပါျပီဆိုုေတာ့မေစာင့္ရေတာ့ဘူးေပါ့။ း))
ေကာင္းပါတယ္စန္းထြန္းေရ။ ဆက္ၾကိဳးစားပါ။
အိုုင္အိုုရာ

ညိမ္းႏိုင္ said...

ေတာ္ေသးတာေပါ့ နားၾကားကိရိယာတပ္လို႕ရလို႕....။
ၿပီးသြားၿပီလား....၊နဲနဲခ်ဳံလိုက္သလိုပဲ....၊ေနာက္ထပ္
၂ပိုင္း၊၃ပိုင္းေလာက္ေတာ့ဆက္ဖတ္ခ်င္ေနေသးတာက
လား.....၊

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

စန္းထြန္းေရ ျမန္ျမန္ျပီးလုိက္သလားလုိ႔
ဆက္မာ္ဆုိရင္ဆက္ရေသးတယ္ေနာ္
ခ်စ္တဲ႔ sis jasmine

san htun said...

မအိုင္အိုရာ မေစာင့္ရေတာ့ဘူး းD
ကိုညိမ္းႏိုင္၊ ဂ်က္ အစကေတာ့ ၂ပိုင္းပဲ ေရးမယ္ဆိုၿပီး ေရးရင္း ေရးရင္း ၄ပိုင္း ေရာက္လာတာ..ဒီဒီ့အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြ ထပ္ထည့္ရင္ အပိုင္းေတြ ထပ္မ်ားေနမွာမို ့

မဒမ္ကိုး said...

အြန္ ျပီးသြားျပီလား

တကယ္ကိုဘဲဖတ္လို႕ေကာင္းတဲ႕ဆြဲေဆာင္မႈ႕အျပည္႕ရွိတဲ႕ပိုစ္ေကာင္းတခုပါ စန္းထြန္းေရ

အားေပးေနတယ္

ခ်စ္တဲ႕

ဒိုးကန္

ဟန္ၾကည္ said...

ဒီပို႔စ္ထဲမွာ ... ျဖစ္ႏိုင္တာထက္ ပိုၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မထားဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို သေဘာက်တယ္...ဒီမွာက ျဖစ္ခ်င္တာပဲ ဦးစားေပးတဲ့ မိဘေတြနဲ႔ မျဖစ္ႏို္င္ေသးတဲ့ ကေလးေတြကို ရင္ၾကားေစ့ေပးေနရလြန္းလို႔...

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

စန္းထြန္းေရ စာေရးေကာင္းလိုက္တာ
ဖတ္လို႕ေကာင္းေနတုန္း ျပီးသြားတယ္လို႕ထင္မိတယ္။
စိတ္ဝင္စားေအာင္ ေရးတတ္တယ္ေနာ္။
ေနာက္လဲဒီလိုဝတၳဳေလးေတြ ဖတ္ခ်င္ပါေသးတယ္
ေရးပါဦးလို႔ေနာ္။

ညီရဲ said...

စိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ဖတ္လာခဲ့ရတာ ခုေတာ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းကို ေရာက္ျပီေပါ့... စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ဗဟုသုတလဲ ရျပီး ဖတ္လို ့လဲေကာင္းတဲ့ ဝတၳဳေလး တစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ခြင့္ရခဲ့လုိ ့ေက်းဇူးပါ...

Nyi Linn Thit said...

အခုမွ လာျဖစ္တယ္ ညီမစန္းထြန္းေရ..၊ လာလည္း လာေရာ.. ဇတ္သိမ္းပိုင္းနဲ႔ တိုးေနတယ္၊ ဝတၳဳစာအုပ္ အသစ္ဝယ္ၿပီး ျပန္အလာ ေလခပ္ျပင္ျပင္း တိုက္ေတာ့ ေနာက္ဆံုး စာမ်က္ႏွာက ကိုယ့္မ်က္စိေ႐ွ႕မွာ ပြင့္သြား တာမ်ိဳးေပါ့..၊ း) ဒါလည္း ဖတ္လို႔ ေကာင္းတယ္..။ း))

ေ၀မုိးႏုိင္ said...

ကိုစန္းထြန္းေရ.
ေရာက္ခဲ႔တယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္မ၏ေမေမေလး ဖတ္သြားတယ္။ မေရာက္ၿဖစ္တာႀကာသြားၿပီ။ ကၽြန္မ၏ေမေမကို အစအဆုံး ၿပန္ဖတ္သြားတယ္။ ႀကိဳက္တယ္ဗ်ာ။ ဆက္ေရးပါ။ အားေပးေနပါတယ္။

san htun said...

မဒိုးကန္၊ ဆရာဟန္၊ မေခ်ာ၊ ညီရဲ၊ ေဝမိုးႏိုင္(မံုရြာ) တကူးတက ေစာင့္ဖတ္ေပးၾကတာ ေက်းဇူးပါ ခင္ဗ်ား
ကိုညီလင္းသစ္ ဘယ္ရမလဲ ဝထၳဳေရွ ့စာမ်က္ႏွာပြင့္ေအာင္ ေလခပ္ၿပင္းၿပင္း တိုက္လိုက္စမ္းမယ္.. :P

ေန၀သန္ said...

ခရီးသြားေနတုန္း.. ဒါေလးလြတ္သြားတယ္.. း)... ၀တၳဳေကာင္းေလးပါ.. ဒါေလးကို ခ်ဲ႕ေရးလိုက္ရင္ လံုးခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ႏိုင္တယ္.. း))

ခင္မင္လ်က္
ေန၀သန္