အိုင္အိုဝါသြား ေတာလား

လြန္ခဲ့ေသာ တနဂၤေႏြေန ့က အိုင္အိုဝါစီးတီးဆီ အလည္အပတ္ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ခရီးၿဖစ္လာပံုက ဆူနမ္တို ့က ဖုန္းစင္းကဒ္(sim card) ဝယ္ခ်င္လို ့၊ ဗီယက္နမ္အစားအစာဆိုတာ ေရလံုၿပ  ုတ္တင္မဟုတ္ဘဲ အရမ္းစားေကာင္းတယ္ဆိုတာကို  မိုင္း(ဗီယက္နမ္မေလး)က ဗီယက္နမ္စားေသာက္ဆိုင္မွာ သက္ေသၿပခ်င္လို ့၊ ကားေမာင္းလိုင္စင္ ပူပူေႏြးေႏြး ရထားတဲ့သူေတြကလည္း ၿမိ  ု ့ၿပင္ထြက္ေမာင္းရင္း လိုင္စင္မရေသးတဲ့သူေတြကို ဆရာလုပ္ အဲေလ..သင္ၾကားၿပသခ်င္လို ့။

NUS Business School Canteen မွာ ဗီယက္နမ္စာ စားၿပီးကတည္းက ဗီယက္နမ္စာဆိုတာ ဆားမပါ၊ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္၊ ေရလံုၿပ  ုတ္လို ့ သိထားတာ။ မိုင္းစားေနတဲ့ ေရလံုၿပ  ုတ္ေတြက ပိုၿပီးသက္ေသၿပေနသလို။ ဗီယက္နမ္စာဆိုတာ tasteless လို ့ စတိုင္း ဗီယက္နမ္စာ အရမ္းေကာင္းေၾကာင္း မိုင္းက သက္ေသၿပခ်င္ေနတာ။ သြားမဲ့ေန ့မတိုင္ခင္ မိုင္းက ေနမေကာင္းၿဖစ္ေတာ့  ဝါးတီးတပြဲလြတ္သြားတယ္...:D ။

စကၤာပူမွာဆိုရင္ စင္းကဒ္ကို ထုတ္ၿပီး တၿခားဖုန္းမွာ ထည့္လို ့ရပါတယ္။ စတိတ္မွာေတာ့ ဖုန္းကိုဖြင့္ၿပီး စင္းကဒ္ရွာတာ မေတြ ့ပါဘူး။ မၾကိ  ုက္လို ့ ေၿပာင္းရင္ ေနာက္ဖုန္းတလံုးပဲ။ ဖုန္းတလံုး ဖုန္းနံပါတ္တခု။ အသက္သာဆံုး unlimited ပလမ္က တလ ၄၀။ prepaid က ေဒၚလာ ၃၀ဆို မိနစ္ ၁၀၀၀ ရပါတယ္။ ၁လ၊ ၂လ၊ ၃လ အတြင္း မိနစ္ေတြ သံုးလို ့ရတာက လိုင္း(carrier)ေပၚမူတည္ပါတယ္။ Gmail ကေန ဖုန္းေခၚလို ့ရေတာ့ ဖုန္းဆိုတာ အင္တာနက္မသံုးတဲ့အခါမွ သံုးၿဖစ္ပါတယ္။ ေခႊ်တာၿခိ  ုးၿခံရတဲ ့ ေက်ာင္းသားဘဝမွာ တလကို ၄၀ ဖုန္းအတြက္သံုးရတာ သိပ္မ်ားလြန္းပါတယ္။ prepaid ကလည္း သိတဲ့အတိုင္း အထြက္ေရာ၊ အဝင္ေရာ မိနစ္ေတြ ၿဖတ္တာပါ။ ဖုန္းေခၚလို ့ မကိုင္လည္း မိနစ္ေတြ ၿဖတ္တာပါ။ ဒီေတာ့လည္း "charge too much." အစား "eat too much"လို ့ အမြန္းတင္ေလ့ရိွပါတယ္။

သက္သာတဲ့ဖုန္းက်ေတာ့လည္း ဖုန္းေခၚရံုသာရၿပီး ကင္မရာေတာင္ မပါ။ လူဆိုတာလည္း ခက္သား။ ကိုယ္သံုးေနက် ဖုန္းမွ ကိုင္ခ်င္တာလား။ ဒီလိုနဲ ့ သက္သာရာကို ရွာေဖြေတာ့ T-Mobile မွာ စင္းကဒ္ထည့္ သံုးလို ့ရၿပီး ေဒၚလာ၃၀ ကို မိနစ္ ၁၅၀၀ေတာင္ရ ၃လခံတဲ့ prepaid ကို ေတြ ့ေတာ့ ဝယ္ဖို ့ၾကံစည္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ ့ ၁နာရီေလာက္ေမာင္းရတဲ့ အိုင္အိုဝါၿပည္နယ္ရဲ  ့ ဆ႒မေၿမာက္အၾကီးဆံုး အိုင္အိုဝါစီးတီးကို ေၿခဆန္ ့ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။

လမ္းေဘးဝဲယာတေလွ်ာက္  ေၿပာင္းဖူးစိုက္ခင္းေတြနဲ ့ ရာသီဥတုကလည္း ေဆာင္းဦးဝင္စဆိုေတာ့ အေအးမပိုဘဲ ေၿခခင္းလက္ခင္း သာလွပါတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ ေတြ ့တဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး  လိုင္စင္ရၿပီးသားသူေတြက မရေသးတဲ့သူေတြကို စာေမးပြဲ စစ္သလိုေမး။ ေၿဖတဲ့သူကလည္း ေပါက္ကရေၿဖလိုက္၊ ႏြားစားက်က္ခင္းေတြနားၿဖတ္ရင္ ႏွာေခါင္းေလးေတြ ပိတ္လိုက္နဲ ့ အိုင္အိုဝါစီးတီး ေရႊၿမိ  ု ့ေတာ္ၾကီးကို GPS အားကိုးနဲ ့ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

Wal Mart ကို ေရာက္ေတာ့ စင္းကဒ္ကို အိုင္အိုဝါစီးတီးမွာ ဝယ္လို ့မရပါဘူးတဲ့။ အိုင္အိုဝါၿပည္နယ္ရဲ  ့ ၿမိ  ု ့ေတာ္ Des Monies မွာမွ ဝယ္လို ့ရပါတယ္တဲ့။ Iowa City ကေန Des Monies ကို ၂နာရီေလာက္ ေမာင္းရပါတယ္။ ေရာက္တဲ့အတူတူ မထူးပါဘူးဆိုၿပီး ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္။ Asian Market သြားမယ္ဆိုၿပီး ၿမိ  ု ့ထဲကို ဝင္ေတာ့ ေနဝသန္ညႊန္းတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ အိုင္အိုဝါ တကၠသိုလ္ၾကီးကို ကားေပၚကေနပဲ ေငးခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းပရဝုဏ္က ေတာ္ေတာ္က်ယ္ပါတယ္။ အေဆာက္အဦးေတြက စနစ္တက်၊ သစ္ပင္ပန္းမန္ေတြ၊ ေက်ာင္းနားၿဖတ္စီးဆင္းေနတဲ့ ၿမစ္နဲ ့ နာမည္ၾကီးလည္း ၾကီးေလာက္ပါေပတယ္။ ကားေမာင္းရင္ေတာင္ နာရီဝက္ေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းရမယ္။ Indiana Fort Wayne Purdue University ထက္ အေတာ့္ကို က်ယ္ပါတယ္။


လူနာတင္ယဥ္ ဥၾသဆြဲၿပီးလာေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္ ့လန္ ့ လမ္းေဘးခ်ရပ္။ လူနာတင္ယဥ္ေက်ာ္သြားေတာ့ လမ္းကို ရုတ္တရတ္ ေကြ ့ခ်ေတာ့ ကားက ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေက်ာ္တက္သြားခ်ိန္မွာ ေအာ္လိုက္က်တာ လက္ပံပင္ဇရက္အုပ္ က်သလို။ တလမ္းေမာင္းကို မွားၿပီး ဝင္ခ်သြားေတာ့ သူမ်ားအိမ္ ကားပါကင္မွာ အသာေလးခပ္တည္တည္ဝင္ၿပီး လမ္းေၾကာင္းၿပန္တည့္။ ၿမိ  ု ့ထဲမွာ ရႈတ္ရွပ္ခတ္ေနတာ့ ေတာသားၿမိ  ု ့တက္ေတြမွာ မ်က္လံုးေလး ကလည္လည္။ အေရးထဲ GPS လမ္းညႊန္တဲ့အတိုင္း သြားရင္းက ေက်ာ္သြားလို ့ လမ္းေတြေမြ ့။

အလာတုန္းက ဘူေဖးကို နင္းကန္စားမယ္ ဗိုက္ကို ရွင္းထားဆိုၿပီး ဆူနမ္က ဒိုင္ဂ်င္း(အစာေၾကေဆး) ေဝပါတယ္။ သူ ့ေဆးက တကယ္အစြမ္းၿပလာၿပီ။ ညေန၄နာရီ ထိုးၿပီကိုး။ ေနာက္ဆံုး Asian Market မေတြ ့လည္း HyBee မွာ ဘူေဖးဝင္စားမယ္ဆိုၿပီး ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး လိပ္စာလွမ္းေတာင္းရပါတယ္။ လိပ္စာအတိအက် ေပးေတာ့မွလည္း GPSက မွန္မွန္ကန္ကန္ ညႊန္းပါတယ္။

ဒါလည္း လည္ေနတုန္းပါပဲ။ မၿဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ကားအၾကီးေတြ ရပ္နားထားတဲ့ ကားပါကင္မွာ ရပ္ၿပီး GPSကို ၿပန္ restart၊ ဖုန္းလွမ္းဆက္ေမး။ ေယာက်္ားေလးေတြ အလုပ္မ်ားေနခ်ိန္မွာ မိန္းကေလးေတြကလည္း အလုပ္ရႈပ္ေနပါတယ္။ တေယာက္တလွည့္ ဓာတ္ပံုရိုက္၊ ေဘးကေန ဆပ္ၿပာပူေဖာင္းေလးေတြ မႈတ္ေပး။ ဒါမွ ဓာတ္ပံုထဲမွာ ပန္းေတြနဲ ့ေဝ အဲေလ...ပူေဖာင္းေလးေတြ ေဝေနမွာကိုး။ လံုၿခံ  ုေရးအေစာင့္က လာၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္လို ့ မရဘူးလို ့ လာေၿပာပါတယ္။ စတိတ္မွာ အမ်ားၿပည္သူသံုးေနရာေတြကို လံုၿခံ ုေရးအရ ဓာတ္ပံုရိုက္ခြင့္ မရိွပါဘူး။ တခါတုန္းက ခ်ီကာဂိုမွာ ကား ေစာင့္ေနတုန္း ခပ္ပ်င္းပ်င္း ရိွတာနဲ ့ နံရံေပၚက ပန္းခ်ီကားကို ဓာတ္ပံုရိုက္ေတာ့ လံုၿခံ ုေရးအေစာင့္ ေရာက္လာၿပီး ခ်က္ခ်င္း ဖ်က္ခိုင္းဖူးတယ္။ သတိလာေပးတဲ့ လံုၿခံ ုေရးအေစာင့္ကိုလည္း အလြတ္မေပး လမ္းေၾကာင္းေမး။

နာရီဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့မွ Asian Market ကို ေရာက္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ GPS က မီးပြိဳင့္ကို ၿဖတ္ ညာေကြ ့ ညႊန္းတုန္း အမွန္က မီးပြိဳင့္မေရာက္ခင္ ညာေကြ ့လိုက္တာနဲ ့ ေရာက္ၿပီ။ ဟိုဖက္ကားလမ္းကူးၿပီး တရုတ္စာ ဘူေဖးစားၾကမယ္။ ကားကို မယူေတာ့ဘူး လမ္းေလွ်ာက္သြားမယ္ဆိုၿပီး မီးပြိဳင့္ကူးဖို ့ ေစာင့္ေနတာ ၁၅မိနစ္ေလာက္ ရိွသြားေပမဲ့ လူကူးမီးေလးက လင္းမလာ။ မၿဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ခလုတ္သြားႏိွပ္ေတာ့မွ လင္းလာေလရဲ  ့။ လူကူးမီးေလး လင္းလာခ်ိန္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံၾကီးသားပီသစြာ ေခါင္းကို ၃၆၀ဒီဂရီ ပတ္ခ်ာလည္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး လမ္းကူး။ ဒီလိုနဲ ့ မနက္စာနဲ ့ ညေနစာကို ေပါင္းၿပီး စားခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

အၿပန္လမ္းမွာေတာ့ လိုင္စင္မရေသးတဲ့ ရာမားကို ေလ့က်င့္တဲ့အေနနဲ ့ ေမာင္းခိုင္းတယ္။ ေနာက္ထိုင္ခံုက လူအကုန္လံုး ခါးပတ္ ပတ္ရပါေတာ့တယ္။ ဗိုက္ကားေအာင္ စားေသာက္ထားေတာ့ မ်က္လံုးေလးစင္းေနတုန္း "ဝုန္း...ကလုန္း..."ဆိုတဲ့ အသံေတြေၾကာင့္ လန္ ့ႏိႈးလာၿပီး ဘာၿဖစ္တာလဲ စပ္စုၾကည့္ေတာ့.... စတိတ္မွာ STOP ဆိုင္းေတြ ့ရင္ ကားကို လံုးဝရပ္ရတာပါ။ တေယာက္တည္း ကားေမာင္းတဲ့အခါ STOP ဆိုင္း မၿမင္လို ့ မရပ္တာမ်ိဳး မၿဖစ္ရေလေအာင္ လမ္းကို ခုလို   ဝုန္း...ကလုန္း. ၿဖစ္အာင္ လုပ္ထားၿပီး ေရွ  ့မွာ STOP ဆိုင္း ရိွတယ္ဆိုတာ သတိေပးကာ ကားရပ္ေအာင္ တမင္လုပ္ထားတာတဲ့။ ေတာ္လိုက္တဲ့ အစိုးရ။ တို ့ ေရႊၿပည္ၾကီးမွာလည္း ပုသိမ္ကို သြားတဲ့လမ္းမွာ STOP ဆိုင္း(ဝုန္း...ကလုန္း...)က မ်ားမွမ်ား... :D ။ ရန္ကုန္ကေန အထြက္ ဗိုက္ကားေအာင္ စားေသာက္ထားေပမဲ့ ပုသိမ္လည္းေရာက္ေရာ ဗိုက္ကေလးကို ေခ်ာင္လို ့။ အစာေၾကတာမ်ား ေၿပာပါတယ္ အစာေၾကေဆးေတာင္မလို .... :D ။

အိုင္အိုဝါစီးတီးမွာ ၃ နာရီေလာက္ လမ္းေမြ  ့ဖူးတာနဲ ့ ေတာသားေတြ ေၾကာက္လန္ ့ကာ ေရႊၿမိ  ု ့ေတာ္ Des Monies ဆီကို မတက္ရဲေတာ့ပါေၾကာင္း....။

စန္းထြန္း
စက္တင္ဘာ ၁၁၊ ၂၀၁၁။









16 comments:

T T Sweet said...

GPS ကေတာ႔ အဲ႔လိုပဲ။ အသံုးက်သလို တစ္ခါတစ္ေလလဲ တလဲြေတြ အရမ္းလုပ္တယ္။

ဆစ္ဒနီမွာလဲ လမ္းေတြမေကာင္းလို႔ အက္ေနတာကို အေပၚကေန ကတၱာရာေစးေလာင္းထားတာက ဖုထေနတာ ကားေမာင္းရင္တ၀ုန္း၀ုန္းပဲ။ ေရာက္စကေတာ႔ ကားအရိွန္ေလ်ာ႔ေအာင္တမင္လုပ္ထားတယ္ထင္တာ။

ပို႔စ္ေတြ စိတ္၀င္စားစရာေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔တယ္။ လာဖတ္ဦးမယ္။

Mg Sai said...
This comment has been removed by the author.
Mg Sai said...

Business Canteen က ဗီယက္နမ္ဆိုင္မွာ အရသာရွိလြန္းတဲ့ ဟင္းေတြေပါမွေပါ အကိုၾကီးရယ္။
ဝက္သား ၾကက္ဥ ျမစ္ခ်ဥ္ဟင္း၊ ၾကက္သား အစပ္ေၾကာ္၊ ဝက္သားျပားကင္ ေကာင္းမွေကာင္းဗ်ာ။
ကြၽန္ေတာ့မယ္ အဲဆိုင္စားျပီးကတည္းက ဗီယက္နမ္စာကို အေတာ္ၾကိဳက္သြားတယ္။ :D

ဓာတ္ပုံ႐ိုက္တယ္သာေျပာတယ္၊ တစ္ပုံေလာက္ေတာ့ post ထဲထည့္ပါအံုးဗ်။
စာေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ ခပ္ရွင္းရွင္းၾကီး ျဖစ္ေနသလားလို႕။

san htun said...

ေဟ ဟုတ္လား ညီေလးရ..အကိုၾကီးမွာၿဖင့္ တခါစားၿပီး လန္ထြက္သြားတာပဲ...
ပရိသတ္က ေတာင္းဆိုေတာ့လည္း ဓာတ္ပံု ထည့္ရခ်ီေသးတာပ...ခြိ..ခြိ... :D

MGTHANT said...

ဓါတ္ပံု ထည့္ပါလို႔ ထပ္ေျပာမလို႔ :P

ေန၀သန္ said...

ဒါနဲ႕မ်ား အိုင္အို၀ါသြားေတာလားလို႕ အဘယ့္ေၾကာင့္တပ္ထားသနည္း. :P.. အိုင္အို၀ါစီးတီးက ေတာမ်ားလားလို႕.. အဟဲ... ဒါနဲ႕ လမ္းၾကံဳလို႕၀င္လာတယ္... က်ဳပ္နာမည္နဲ႕ကို တည့္တည့္တိုးေရာ... :D..

ခင္မင္လ်က္
ေန၀သန္

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္ အစ္ကိုၾကီး ဓာတ္ပံုေလးတင္ေပးပါ..
ခိခိ
ဘယ္တုန္းက အစ္ကိုၾကီးျဖစ္တြားပါလိမ္႔
သိေတာင္ မသိလိုက္ဘူး။
ဓာတ္ပံုထည္႔ဖို႔ေတာင္းဆိုတာေတာ႔ လက္ခံတယ္
မေရာက္ဖူးတဲ႔ေနရာဆိုေတာ႔ ပံုမျမင္ရဘဲ မွန္းဆၾကည္႔ေနရတာ သိပ္မမိုက္ဘူး
ေနာက္ကို ပံုေတြမ်ားမ်ားထည္႔ေနာ္.

san htun said...

အကိုၾကီးၿဖစ္တာ ၾကာၿပီေကာ မေခ်ာေရ...NUS ဝင္ခြင့္ရေတာ့ ေက်ာင္းသြားတက္မဲ့ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း အီးေမးေတြပို ့ၿပီး ဆက္သြယ္ၾကေတာ့ ကိုၾကီးဆိုၿပီး အီးေမးပို ့လာတာက ေမာင္စိုင္း..(စန္းထြန္းဆိုေတာ့ ေယာက်္ားေလးလို ့ ထင္မွာေပါ့)...အသာေလးၿငိမ္ေနၿပီး ညီေလးေရဆိုၿပီး ၿပန္လိုက္တယ္..ဂ်ီေတာ့မွာ အပ္တဲ့အထိ မသိေသးဘူး...မိန္းကေလးပံုတင္တာတာကို ကိုၾကီးေကာင္မေလးပံုတင္ထားတာလို ့ ထင္ေနတာတဲ့...ေက်ာင္းတက္ေတာ့မွ ဘယ္လိုၿဖစ္ၿပီး မိန္းကေလးၿဖစ္ေနပါလိမ့္တဲ့..ဒီကတည္းက ကိုၾကီး၊ ညီေလးၿဖစ္သြားေတာ့တာပဲ..ဓာတ္ပံုက ဆူနမ့္ကင္မရာမွာ ..မရေသးလို ့..ရတာနဲ ့ တင္ပါ့မယ္...

Angelhlaing(May everybody be happy and healthy! said...

ၿဖစ္ရမယ္ ကိုစန္းထြန္း တစ္ေယာက္ကေတာ့ေလ...:P:P ဟုတ္တာေပါ့ စန္းထြန္းရယ္ ဓါတ္ပံုေလးနဲ႕ ဆုိေတာ့... သေရက်လို႕ ပိုေကာင္းတာေပါ့လို႕ေနာ္ ....ေနာက္တစ္ခါမေမ႕နဲ႕ အံုး...:):)

ညိမ္းႏိုင္ said...

ကိုႀကီးစန္းထြန္းတို့အုပ္စုကေတာ့ျဖစ္ရမယ္...:P
ေျပာမယ့္သာေျပာရ အစပိုင္းတုန္းက ေယာက်ၤားေလးထင္
ေနတာ...၊ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ့နာမည္နဲ့ပတ္သက္
ရင္ ကိုယ္ေတြက ပါးနပ္ျပီးသား...၊ဒါေၾကာင့္ မယုတ္မလြန္
စန္းထြန္းလို့ပဲသံုးတာ.....:)))ေနာက္ေတာ့ စန္းထြန္းပို့
အေဟာင္းေလးေတြျပန္ဖတ္ရင္း...၊ဒါ့ပံုေတြကိုျပန္ၾကည့္
ရင္း ခြဲယူရတာကလား.....:)))
ဒါနဲ့ ဖံုးခေတြေစ်းသက္သာတယ္ေနာ္....၊ဒီမွာကေတာ့
စန္းထြန္းသိတဲ့အတိုင္း....၂၈က်ပ္တန္က မိနစ္၁၀၀လား
ရတာ..၊လိုင္းဖုန္းကလည္း မိနစ္၁၀၀ကို အနိမ့္ဆံုးပလန္
က ၃၀ပဲ....၊အဲ့မွာေတာ့ မိနစ္၁၀၀၀မွ ၃၀လားေပးရတာ
ရယ္....မိုက္တယ္...။

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

ဗီယက္နမ္ စားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာစား
ရင္အရမ္းေကာင္းပါတယ္ျမန္မာပါးစပ္နဲ႔
ညီတယ္စားလုိ႔ျဖစ္တယ္....
ကုိၾကီးေရ...ဟီးဟီး
ရွင္ကေတာ႔ေယာက္က်ၤားဲဖစ္လုိက္မိန္းမျဖစ္
လုိက္နဲ႔ ဟုတ္ေနေရာပဲ
တဂ္ထားတဲ႔ဟာလဲေရးေပးပါဦးကုိၾကီးေရ
မီးဖတ္ခ်င္လုိ႔ပါေနာ္....
ခ်စ္တဲ႔ လြမ္းတဲ႔ jasmine

MGTHANT said...

က်ေနာ္ေတာ့ တကယ္ေယာက်္ားေလးထင္ေနတာ ဟားဟား ေတာ္ေသး ကိုုၾကီးလိုု႔ မေခၚမိတာ

ကိုရင္သာေပ်ာ့ said...

ေတာလားဆိုေတာ့ အဲဒီေနရာက ေတာထဲမွာ ရွိတာလား..:P
ေရာက္သဗ်ာ..

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

ဒီမွာကေတာ့ ႏုိင္ငံေသးလုိ႔လား မသိ။ လမ္းမေကာင္းတဲ့ေနရာ ေတြ႔ေတြ႔ဖူးေပါင္။ း))

စတိတ္ကုိေတာ့ ေရာက္ဖူးခ်င္သား။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ကို..အဲ..အမ (သုိ႔မဟုတ္) ညီမေလး စန္းထြန္း။ း))

ခင္မင္လွ်က္

ဟန္ၾကည္ said...

ဓာတ္ပံုေလးေတာ့ထည့္ေရးပါကြယ္...ဦးဟန္ၾကည္ေတာသားခမ်ာ စာေလးေတြဖတ္ၾကည့္လိုက္ မ်က္စိမွိတ္ၿပီးပံုေဖာ္ၾကည့္လိုက္နဲ႔ အလုပ္မ်ားလြန္းလို႔ပါ...ဒီမွာေတာ့ ဖုန္းေခၚခ အ၀င္ကို ဖရီးရေတာ့ စတိတ္မွာထက္ေတာင္ အဆင္ေျပေနတာသိရလို႔ ကိုယ့္ဖာသာ ေက်နပ္ယူလိုက္ပါသဗ်ား...

ဓာတ္ပံုေတြတင္ရတာ မေၾကာက္ပါနဲ႔ေလ...ဦးဟန္ၾကည္တို႔က သရဲကားၾကည့္ေနက်ဆိုေတာ့ ေတာ္ရုံတန္ရုံေလာက္ေတာ့ မေၾကာက္တတ္ပါေၾကာင္း...း)

san htun said...

ဆရာဟန္ၾကည္ေရ ၾကြတ္ေတြပါ ေခ်ာက္လို ့ရတယ္ေနာ္... :D