တကယ္ တတ္မတတ္ _ ၁

ၿမန္မာၿပည္က ပညာေရးစနစ္ကေတာ့ ၾကက္တူေရြး ႏႈတ္တိုက္က်က္သလို က်က္ႏိုင္မွ အမွတ္ေကာင္းတာပါ။ ခလုတ္တိုက္ရင္ ေမ့သြားေရာ။ ဘာလက္ေတြ ့မွလည္း မရိွေတာ့ ေနာက္တတန္းသာ တက္သြားတယ္။ ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွ မက်န္ခဲ့။

ႏိုင္ငံၿခားမွာေတာ့ အားကစား တခုခု၊ ဂီတ တခုခု၊ ဘာသာစကား တခုခု မယူမၿဖစ္ ယူရပါတယ္။ ကေလးေတြ ပန္းခ်ီဆြဲဖို ့၊ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ကူညီတတ္ေအာင္ ေက်ာင္းကေန လူအိုရံုေတြ သြားၿပီး ကူညီလုပ္ကိုင္တာမ်ိဳးေတြ၊ ရန္ပံုေငြရေအာင္ အလႈေငြခံတာမ်ိဳးေတြ၊ လက္ေဆာင္ေလးေတြ လုပ္ၿပီး ေရာင္း၊ ေရာင္းရေငြကို လႈတန္း။ စကၤာပူကို ေရာက္ေတာ့ ေတြးမိတာေလးက ငယ္ငယ္တုန္းကေရာက္ရင္ ေကာင္းသားလို ့။ အဲလိုမ်ိဳး ဂီတ၊ အားကစား၊ ဘာသာစကား တခုခု တတ္ခ်င္တာေလ။

ခုေတာ့ အားကစားလား ေရ ကူးတတ္ပါဖူး(ဟိုယက္ ဒီယက္ေတာ့ ရတယ္။ ဟိုင္းၾကီးမွာတုန္းက ေဘာ့သီးႏွစ္လံုးကို ၾကိ ုးခ်ည္ၿပီး ကူးဖူးတယ္)၊ ဘတ္စ္ကတ္ေဘာ၊ ေဘာ္လီေဘာ ပုတ္တတ္ဖူး။ ၾကက္ေတာင္ နယ္မွာေနတုန္းက ေဆာင္းရာသီဆို ဟိုရိုက္ဒီရိုက္။ ေလတိုက္လို ့ ၾကက္ေတာင္ေဘာေလးကို ေကာက္ရတာမ်ားမ်ား။ စားပြဲတင္တင္းနစ္ လံုးဝပဲ။ ဒါဆို အားကစားနဲ ့ပတ္သက္လို ့ ဘာလုပ္တတ္လဲ။ အာလူးေကာက္တတ္တယ္(ခ်ထားတဲ့ ေက်ာက္ခဲေလးကို ေၿပးေၿပးေကာက္ၿပီး အိတ္ထဲ ထည့္ရတာ)၊ ထုပ္စီးေကာင္းေကာင္း ထိုးတတ္တယ္။ စိန္ေၿပးတတ္တယ္။ မီတာ ၁၀၀၊ ၂၀၀၊ ၅၀၀ ေၿပးတတ္တယ္ ငယ္ငယ္တုန္းက။ ခုေတာ့ မေၿပးႏိုင္ေတာ့ဘူး အသက္ၾကီးလာလို ့ း) ။

ဂီတလား လက္ခုပ္ေတာ့ စီးဝါးက်ေအာင္ တီးတတ္တယ္ း) ။ activities လား အတန္းဥယာဥ္ ေၿမဆြတာတို ့၊ အပင္ေရေလာင္းတာတို ့၊ ပုသိမ္ၿမိ ု ့အဝင္ အရုပ္ၾကီးဖြင့္ပြဲတို ့ ပါဖူးတယ္။ ဘာသာစကားလား တရုတ္ကားေတြ ၾကည့္ေတာ့ ရွဲ ့ရွဲ ့နီ ၊ ဂ်ပန္ကားေတြ ၾကည့္ေတာ့ အိုဟိုင္းရိုး ဂိုစိုင္းမတ္၊ ကိုရီးယားကားေတြၾကည့္ေတာ့ အေညာ္ေရာ္ဟတ္ဆိုင္ရိုး၊ အိုပါး၊ အိုနီး၊ အိုမား၊ ဆာရားငယ္ေတာ့ ေၿပာတတ္တယ္။ ေက်ာင္းမွာလား သင္ပါဘူး။ သင္ခ်င္ရင္ အၿပင္မွာ သင္တန္းသြားတက္။

စာၾကည့္တိုက္ဆိုလည္း ကေလးေတြအတြက္ စာအုပ္ေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ေရာင္စံုကာတြန္းေလးေတြနဲ ့ ကေလးစာအုပ္ေလးေတြကို စန္းထြန္းတို ့ေတာင္ ယူဖတ္ရတယ္။ ၿမန္မာၿပည္က ကေလးေတြကေတာ့ ဒီလို အခြင့္အေရး မရိွရွာပါဘူး။ စာၾကည့္တိုက္ ဆိုတာလည္း ေရြးခ်ယ္စရာ၊ ဖတ္စရာ သိပ္မမ်ား။ စာၾကည့္တိုက္ ဆိုတာလည္း သိပ္မရိွ။ ႏိုင္ငံၿခားမွာေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္ေတြ ရိွပါတယ္။ စာအုပ္ေတြကလည္း အမ်ားၾကီး။

တိုင္းၿပည္တၿပည္မွာ ပညာေရးက အေရးၾကီးပါတယ္။ ပညာၿမင့္မွ လူမ်ိဳးၿမွင့္မွာ။ စကၤာပူ တည္ေထာင္သူ လီကြမ္ယုဆို ေသာက္စရာ ေရေတာင္ မရိွတဲ့ တိုင္းၿပည္ကို ပညာေရးနဲ ့ တိုင္းၿပည္ကို တိုးတက္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး တည္ေထာင္တာပါ။ သဘာဝသယံဇာတ အရင္းအၿမစ္ေတြက တခ်ိန္က်ရင္ ကုန္ခမ္းသြားႏိုင္ေပမဲ့ လူ ့အရင္းအၿမစ္သာ မကုန္ခမ္းႏိုင္တာ။ ခု ေရတြင္းတူး ခုခ်က္ခ်င္း ေရၾကည္ေသာက္လို ့ မရပါဘူး။ စကၤာပူ ဒီလိုၿဖစ္လာေအာင္ ႏွစ္ ၄၀ေလာက္ အခ်ိန္ေပးခဲ့ရတာ။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ပညာေရးေကာင္းလို ့ အာရွက လူေတြ လာတတ္ေနရၿပီ။

စကၤာပူက ကေလးေတြက အဂၤလိပ္စကားေၿပာေနေမဲ့ Grammer အားနည္းတယ္။ I goes. We has တို ့ သံုးတတ္တယ္။ သခ်ၤာလည္း အားနည္းတယ္။ ၿမန္မာေတြကေတာ့ Grammer ၊ သခၤ်ာ အားသာပါတယ္။ ခုေခတ္ ကေလးေတြေတာ့ မသိ။

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဆိုရင္လည္း အရင္တုန္းက အေရွ ့ေတာင္အာရွက နာမည္ၾကီးေက်ာင္းမွာ ပါပါတယ္။ ႏိုင္ငံၿခားသားေတြေတာင္ လာတက္ရတာ။ ဝင္ခြင့္က ခက္တယ္တဲ့။ ခု ၿမန္မာၿပည္က တကၠသိုလ္ေတြကေတာ့။

ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္တဲ့ ေမာင္ေမာင္ ေက်ာင္းသြားဖို ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္တယ္။ ဆရာေတြက မလာ။ ဝထၳဳစာအုပ္ယူသြားၿပီး ဖတ္ေနေတာ့တာ။ မသြားလို ့လည္း မရ ရိုးေကာ( roll call) မရဘူးေလ။ က်ဴတိုရီရယ္ စာအုပ္ဖြင့္ၿပီး ကူးၾကတာ။ စာေမးပြဲက်လား။ ကန္ေတာ့လိုက္ရင္ ေအာင္တယ္။ ေမးခြန္းလိုခ်င္လား က်ဴရွင္တက္ရင္ ရတယ္။ တကယ္စိတ္ရင္းနဲ ့သင္တဲ့ ဆရာေတြ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါက လူနည္းစုဆိုေတာ့ အားလံုးကို ဝါးလံုးရွည္ကို ယမ္းလိုက္တာပါပဲ။

No comments: