ပ်င္းတယ္

ေရၿခား ေၿမၿခား တိုင္းတပါးမွာ ေနၾကသူေတြ အမ်ားစု(အိမ္ေထာင္မရိွ၊ ရည္းစားမရိွသူေတြ)က ညည္းၾကတာက ပ်င္းတယ္တဲ့ (ကိုယ္တိုင္ အပါအဝင္)။ အဲလိုညည္းတိုင္း သူငယ္ခ်င္းေဝကလည္း အၾကံေပးပါတယ္။ ရည္းစားထား၊ ေယာက်္ားယူ၊ ကေလးေမြး နင္ ပ်င္းခ်ိန္ေတာင္ ရိွမွာမဟုတ္ဘူးတဲ့။

ၿမန္မာၿပည္မွာ ေနတုန္းကေတာ့ ပ်င္းတယ္ဆိုတာ ဘာလဲလို ့ေတာင္ ေမးယူရမယ္။ မီးလာရင္ လုပ္ရမဲ ့ အလုပ္ေတြ (ေရတင္၊ မီးပူတိုက္၊ ၿမဝတီ၊ ၿမန္မာ့အသံက လႊင့္တဲ့ ကိုရီးယားကားကို ေစာင့္ၾကည့္။)၊ မီးမလာရင္ လုပ္ရမဲ့ အလုပ္ေတြ (အိမ္နီးနားခ်င္းေတြနဲ ့ အတင္းေတြ၊ သတင္းေတြ ဖလွယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ေတာ္ကီပြား။)။ သင္တန္းသြား၊ အိမ္ကခိုင္းတာေတြလုပ္၊ မအားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ သြားလည္နဲ ့ အားကို မအားတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက နင္ အလုပ္သာ မလုပ္တယ္။ အိမ္မွာကို မရိွဘူးတဲ့။ ဘာမွ ခ်ၿပစရာ မယ္မယ္ရရမရိွဘဲ အလုပ္လုပ္တဲ့သူထက္ကို အလုပ္မ်ားတာပါ။

အင္တာနက္ဆိုတာလည္း မၾကီး စကၤာပူေရာက္မွ စသံုးၿဖစ္တာပါ။ ရံုးမွာ အင္တာနက္သံုးရတဲ ့ သူငယ္ခ်င္း အိေကကို မၾကီးက ဘယ္အခ်ိန္ အြန္လိုင္းလာခဲ့ပါလို ့ ေၿပာရင္ အိေကက အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေၿပာ။ အဲဒီေတာ့မွ အြန္လိုင္းတက္တာ။ ၿမန္မာၿပည္မွာ အြန္လိုင္းတက္ဖို ့ေတာင္ မအားတာပါ။

ႏိုင္ငံၿခားမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအုပ္ေတာင့္ရင္ ေပ်ာ္ဖို ့ ေကာင္းတယ္။ သူငယ္ခ်င္း အုပ္မေတာင့္ရင္ေတာ့ အေတာ္ပ်င္းဖို ့ ေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ္အားရင္ သူမအား၊ သူအားရင္ ကိုယ္မအား၊ ကိုယ္ၾကိ ုက္တာ သူမၾကိ ုက္၊ သူၾကိ ုက္တာ ကိုယ္မၾကိ ုက္နဲ ့။ ႏိုင္ငံၿခားေရာက္တဲ ့သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အထီးက်န္တာနဲ ့ ရည္းစားေတြ ရေလၾကသတည္း။

မရတဲ့သူေတြကလည္း အဲဗား အြန္လိုင္း၊ ကြန္ပ်ဴတာေဘးအိပ္၊ ကြန္ပ်ဴတာေဘးစား ဘဝေရာက္ေရာ။ ၿမန္မာၿပည္မွာတုန္းက မခ်က္မၿပ ုတ္တတ္ၾကေပမဲ့ ဒီလည္းေရာက္ေရာ ခ်က္ၿပ ုတ္တတ္ေရာ။ ၿမန္မာၿပည္မွာတုန္းက မုန္ ့ဟင္းခါးကို တခါမွ မခ်က္ဖူး၊ ေကာက္ညွင္းလည္း တခါမွ မေပါင္းဖူးတာပါ။ ခ်က္စရာမလိုတာ ဝယ္စားရံုပဲေလ။ ဒီေရာက္ေတာ့ ရယ္ဒီမိတ္ထုပ္ တန္ခိုးေတြနဲ ့ မုန္ ့ဟင္းခါး၊ မုန္ ့တီေတြ ခ်က္၊ ေကာက္ညွင္းေတြ ဘာေတြ ေပါင္းနဲ ့။ မၾကီးလက္သံုးစကားအရ "ႏိုင္ငံၿခားေရာက္မွ အရည္အခ်င္းေတြ တိုးတက္ေနတာ။"

အြန္လိုင္းက ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္၊ ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေတြကို ေဖ့ဘြတ္ေပၚတင္ရ၊ ေဖ့ဘြတ္မွာ လိုက္ရ၊ မန္ ့ရ၊ အေကာင္ေမြး၊ စားေသာက္ဆုိင္ဖြင့္၊ စိုက္ပ်ိဳးလို ့ မၿပီးႏိုင္ လယ္သမားလံုးလံုး ၿဖစ္နဲ ့။ အင္တာနက္တန္ခိုးေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ ့ ပို ့စ္ေတြ၊ ဂီတဝါသနာပါသူေတြ၊ ဓာတ္ပံုဝါသနာပါသူေတြ ဖန္တီးထားတာကို ၿမင္ေတြ ့ခံစားရတာပါ။ အင္တာနက္မွ မသံုးရရင္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ ေယာင္ခ်ာခ်ာ။ ဒီေလာက္ အြန္လိုင္းတက္ေနရလည္း ပ်င္းတယ္လို ့ ေအာ္ေနဆဲပါပဲ။

စကၤာပူေရာက္ေတာ့ စာေမးပြဲ ေအာင္ေအာင္၊ ေက်ာင္းၿပီးလို ့ အလုပ္ရွာေတာ့လည္း အလုပ္ရေအာင္၊ အလုပ္ေတာ့လည္း အလုပ္ထဲ အဆင္ေၿပေအာင္ လံုးပန္းေနရတာ။ ရံုးခ်ိန္ကလြဲရင္ မၾကီးနဲ ့ အၿမဲတတြဲတြဲ။ တလတခါေလာက္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြား၊ ႏွစ္ပတ္ တခါေလာက္ ေတာင္တက္။ ေလွ်ာ့ပင္းထြက္ရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ေဂ်ာ့ကင္းေၿပးရင္ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ သြားလည္ၿဖစ္ရင္ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ တပတ္စာ အစားအေသာက္ေတြ ဝယ္ရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ မၾကီး ဟင္းခ်က္ရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေဘးကေန ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးေနေတာ့ ပ်င္းတယ္ဆိုတာ မရိွရေအာင္ပါပဲ။

ဘယ္အခ်ိန္မွာ ပ်င္းတယ္လို ့ ခံစားမိလာလဲဆိုေတာ့ အလုပ္ထဲက အလုပ္ေတြကို လုပ္ႏိုင္လာတဲ့အခ်ိန္။ ႏိုင္းႏိုင္းစေန၊ မမ ဘေလာ့ေတြ ဖတ္ၿပီး ဘေလာ့ေရးခ်င္တဲ့ ပိုးေတြ ထလာေတာ့ ဘေလာ့ေလးတခု ဖန္တီးမိပါတယ္။ စကၤာပူမွာ ေရးၿဖစ္တာက မကာအို သြားတဲ့ အေတြ ့အၾကံ ု။ စာကနည္းနည္း ဓာတ္ပံုက မ်ားမ်ား။ ၿမန္မာေဖာင့္ မရိုက္တတ္ေတာ့ burglish သံုးၿပီ ရိုက္ရတာ။ ေနေကာင္းလားဆိုရင္ nay ရိုက္လိုက္ က်လာတဲ ့အထဲက ေနကို ေရြး။ ဒါေၾကာင့္ burglish သံုးၿပီး ေရးထားတဲ ့ ပို ့စ္ေတြဆိုရင္ စာလံုးေပါင္း သတ္ပံုေတြက မွားမွမွား။ တခ်ိဳ ့စာလံုးေတြဆို burglish မွာ မရိွပါဘူး။ ကမၻာ လို ့ရိုက္ခ်င္ရင္ planet myanmar dictionary မွာ world လို ့ရိုက္ ေပၚလာတဲ ့ဟာကို ေကာ္ပီကူးၿပီး ဘေလာ့ထဲ ထည့္ရတာ။

ဒီေရာက္ေတာ့ တဦးတည္းေသာ ၿမန္မာဆိုေတာ့ စကားေၿပာေဖာ္မရိွ။ အေတာ့္ကို ပ်င္းတာပါ။ မနက္တိုင္း မၾကီးနဲ ့ ေၿပာရင္ ဒီေန ့ေတာ့ အီးအီး ဘယ္ႏွစ္ခါ ပါတယ္က အစ ေၿပာတာ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ စန္းထြန္း စကားမ်ားလြန္းလို ့ ဘိုးဘိုးက စကားမေၿပာဘဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ေနရင္ ပိုက္ဆံေပးမယ္တဲ့။ အိမ္မွာ ေဖက တၿပားမွမရိွတဲ့ ဘဝကေန ဒီလိုမ်ိဳးၿဖစ္လာေအာင္ ၾကိ ုးစားခဲ့တာ၊ သားသမီးေတြကို ပညာတတ္ၿဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို ၾကိ ုးစားခဲ ့တာကို ေၿပာၿပရင္ မၾကီးက ေထာက္ေပး၊ ေဖက ေၿပာနဲ ့ အတိုင္အေဖာက္ အေတာ္ညီတာ။ စန္းထြန္းကေတာ့ သိၿပီးသားေတြဆိုၿပီး ပတ္ေၿပးေရာ။ ေမတို ့ ေရာက္လာရင္ေတာ့ ေၿပာတာ တရြာလံုးအေၾကာင္းကုန္။ ေဖက ဒီညီအမသံုးေယာက္ ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ ေၿပာေနၾကပါလိမ့္တဲ့။

မခိုင္ကေတာင္ နင္ အရင္က ဒီေလာက္ စကားမမ်ားပါဘူးတဲ့။ ၿမန္မာစကားငတ္ေနတာေလ။ ၾကံ ုလို ့ကေတာ့ စက္ေသနတ္ပစ္သလို မရပ္မနား nonstop ေၿပာေတာ့တာ။ ပ်င္းတိုင္း၊ အားတိုင္း၊ လြမ္းတိုင္း ဘေလာ့မွာ ေရးၿဖစ္တယ္။ ဒီေရာက္မွ ေရးလိုက္တဲ့စာေတြ။ စကၤာပူမွာတုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့လိမ့္လိုက္၊ မၾကီးနဲ ့ လိမ့္လိုက္နဲ ့ ဘေလာ့ေရးဖို ့ အခ်ိန္မရိွတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က နင္က အၿပင္မွာ စကားမ်ားရံုမက ဘေလာ့မွာလဲ စကားမ်ားသားတဲ့ :D ။

ၿမန္မာစာေဖာင့္ ရိုက္တတ္တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ ဇြန္လကမွ ရိုက္တတ္တာ။ ရိုက္တတ္သြားပံုကလည္း ဒီလို။ volunteer လုပ္ေပးေတာ့ မုန္ ့ဖိုးရေအာင္ ဘာသာၿပန္လုပ္မလားတဲ့။ ပိုက္ဆံရခ်င္ေဇာနဲ ့ ၿမန္မာစာလက္ကြက္ က်င့္လိုက္တာ ႏွစ္ရက္ပဲ ၾကာတယ္။ ဘေလာ့က ကိုယ့္ရဲ ့ လက္ကြက္က်င့္ရာ ေနရာၾကီးေပါ့ :) ။ ဘာသာၿပန္မလုပ္လိုက္ရေပမဲ ့ အၿမတ္ကေတာ့ ၿမန္မာစာေဖာင့္ရိုက္တတ္သြားတာပါပဲ။ canon ကင္မရာေလး ဝယ္ေတာ့ ဟိုရိုက္ဒီရိုက္ လက္ကလိၿပီး မ်က္စိေနာက္ေအာင္ ေဖ့ဘြတ္ေပၚတင္။ ခုလည္း ၿမန္မာစာေဖာင့္ရိုက္တတ္သြားေတာ့ အၿမင္ကတ္ေလာက္ေအာင္ ပို ့စ္ေတြ ေရးၿပီး ဘေလာ့ေပၚတင္။ ရုတ္ရုတ္ လာမလုပ္နဲ ့ေနာ္ အၿမင္ကတ္ရင္ ဘေလာ့မွာ ေရးပစ္လိုက္မယ္လို ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၿခိမ္းေၿခာက္တတ္ေသးတာ :P ။

ပ်င္းတယ္လို ့ ေအာ္ေနသူမ်ားအတြက္ အၿမဲေပးတတ္တဲ့ အၾကံညဏ္ကေတာ့ (လူတိုင္း သိၿပီးသားေတြၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ ့ ဆရာၾကီး လုပ္လိုက္ဦးမွ။) အဝတ္ဗီရိုရွင္း၊ အခန္းသန္ ့ရွင္းေရးလုပ္၊ အိမ္သာ၊ ေရခ်ိဳးခန္း သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္၊ တခ်ိဳ ့အကႋၤ်ေတြကို လက္နဲ ့ေလွ်ာ္၊ မီးပူတိုက္။ အိမ္သာ၊ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အခန္း သန္ ့ရွင္းသြားရင္၊ မီးပူတိုက္လို ့ အနံ ့ေမႊးေမႊးရတာ စိတ္ၾကည္ႏႈးစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္၊ သီခ်င္းနားေထာင္၊ ဝထၳဳဖတ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဝင္ၿပီး ခ်က္ၿပ ုတ္။ ေလွ်ာ့ပင္းထြက္၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြား၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ သြား။ အားကစားလုပ္၊ သစ္ပင္စိုက္။ ဝါသနာပါရာ (ဘေလာ့ေရး၊ ဂီတာတီး၊ ဓာတ္ပံုရိုက္) လုပ္ပါ။ ဘာသာေရး၊ လူမႈေရး အဖြဲ ့အစည္းေတြမွာ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးပါ။ သူတပါးကို ကူညီၿခင္းက စိတ္ခ်မ္းေၿမ ့မႈ ရပါတယ္။ တခုခုကို (ဂီတ၊ ဘာသာစကား၊ အတတ္ပညာ)သင္ယူေလ့လာပါ။ သင္ယူေလ့လာေနၿခင္းက အယ္ဇိုင္းမား ေရာဂါကို ကာကြယ္ေပးပါတယ္တဲ့။

ပတ္ဝန္းက်င္ကို ရႈစားပါ။ (ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သစ္ပင္ေတြ၊ ပန္းပြင့္ေတြရဲ ့ သာယာလွပမႈကို ခံစားပါ)။ ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ မိသားစုနဲ ့ တပတ္တခါ ဖုန္းေၿပာပါ။ မိဘေတြက တပတ္တခါ ဆက္လာမဲ ့ သားသမီးဆီက ဖုန္းကို ေမွ်ာ္ေနၾကတာပါ။ အဆင္ေၿပရင္ ခရီးထြက္ပါ။ အၿမင္ေတြ ေၿပာင္းၿပီး လတ္ဆတ္တဲ့ အားအင္ေတြ ရမွာပါ။ လွလွပပ ၿပင္ၿပင္ဆင္ဆင္ေနပါ။ လွတပတေလး ၿပင္ဆင္ထားတဲ့သူကို ၿမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာပါ။ (ေၿပာသာေၿပာရတယ္ ကိုယ္ကိုတိုင္က စုတ္တီးစုတ္ၿပတ္ရယ္ :D )။ ဓာတ္ပံုေတြ မ်ားမ်ားရိုက္ပါ။ ဓာတ္ပံုေတြကသာ ကိုယ့္ဘဝမွတ္တမ္းအေနနဲ ့ က်န္ရစ္တာပါ။ ၿပံ ုးပါ။ အားရပါးရ ရယ္ေမာပါ။ မိတ္ေဆြတိုးေအာင္ လုပ္ပါ။ မိတ္ေဆြမ်ားရင္ ေကာက္တဲ ့လမ္းေတာင္ ေၿဖာင့္သြားပါတယ္။ သူမ်ားက စတင္ၿပီး မိတ္ဖြဲ ့လာေအာင္ ေစာင့္မေနပါနဲ ့။ ကိုယ္တိုင္ ၿပံ ုးၿပႏႈတ္ဆက္ၿပီး စကားစတင္ေၿပာၿပီး မိတ္ဖြဲ ့လိုက္ပါ။ ဘယ္သူမွ ၿပန္မႏႈတ္ဆက္ဘဲ မေနပါဘူး။ သူမ်ား ေၿပာတာ နားေထာင္ၿပီး ေမးခြန္းေကာင္းေတြ ေမးပါ။ အေတြ ့အၾကံ ုသစ္ေတြ ၊ ဗဟုသုတေတြ ရမွာ အေသအခ်ာပါ။ ကိုယ္မသိေသးတဲ ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြဆီက သိႏိုင္ပါတယ္။

ၿပသနာတခုခု ၾကံ ုရင္ မိဘ၊ မိတ္ေဆြေတြဆီက အၾကံညဏ္ေတာင္းပါ။ ေခါင္းတေခါင္းပဲ စဥ္းစားတာထက္ ေခါင္းအမ်ားၾကီးဆီက အၾကံညဏ္ေကာင္းေတြ ရႏိုင္ပါတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ ထားပါ။ အခ်ိန္ၾကာခ်င္ ၾကာႏိုင္ေပမဲ ့ တေန ့ၿဖစ္မလာဘူးလို ့ ဘယ္သူေၿပာႏိုင္သလဲ။ ဘာသာေရးကို ငါးမိနစ္ေလာက္ၿဖစ္ၿဖစ္ အခ်ိန္ေပးၿပီး လုပ္ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္ပါ။ ဆုေတာင္းပါ။ တေန ့ ငါးမိနစ္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တရားထိုင္ၿဖစ္ေအာင္ ၾကိ ုးစားပါ။ ဘုရားစင္ေရွ ့မွာ ထိုင္မွ တရားထိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ငါးမိနစ္ေလာက္ ႏွာသီးဝကို မွတ္ေနရင္ပဲ အေတာ္ဟုတ္ေနပါၿပီ။ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ မ်ားလွတဲ ့ ေလာကမွာ ငါးမိနစ္ေလာက္ ဘာမွ မေတြးဘဲ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ အနားယူဖို ့ လိုအပ္ပါတယ္။

ပ်င္းဖို ့ေတာင္ အခ်ိန္မရိွေတာ့ဘူး လုပ္စရာေတြ မ်ားမွမ်ားေနာ္။

စန္းထြန္း
ဇူလိႈင္ ၁၇၊ ၂၀၁၁။

1 comment:

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

"ႏိုင္ငံၿခားေရာက္မွ အရည္အခ်င္းေတြ တိုးတက္ေနတာ။"
အဲဒီစာေၾကာင္းကုိ အမ်ားၾကီးေထာက္ခံလုိက္ပါတယ္..
ဟုတ္ေနလုိ႔ပါ....