မ်ားမ်ားစား



မနက္စာ၊ ေန ့လည္စာ စားတိုင္း ဟိုဟာလည္း မၾကိ ုက္လို ့ မစား၊ ဒီဟာလည္း မၾကိ ုက္လို ့ မစားနဲ ့ ေခါင္းခါေနတတ္တဲ့ ရာမားကို တို ့သံုးေယာက္ ဝိုင္းေၿပာတာက "eat more"။ ေဖ၊ ေမတို ့ကို တို ့ညီအမ ဖုန္းဆက္ရင္ ေမက မၾကီးကိုဆို "မ်ားမ်ားစား"လို ့ ေၿပာတတ္ေပမဲ့ စန္းထြန္းကိုေတာ့ "အစားဆင္ၿခင္"တဲ့။ ဒီလို ေၿပာရတာလည္း ဒီလို ရိွပါတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက မၾကီးနဲ ့ ေမာင္ေမာင္ကို ထမင္းခြံ ့ရင္ တပန္းကန္ပဲ ကုန္ေပမဲ ့ စန္းထြန္းကိုေတာ့ သံုးပန္းကန္ ခြံရတာတဲ့။ ထမင္းစားရင္လည္း ဖိုးဖိုးစားကတည္းက စားလိုက္တာ ေဖ၊ေမတို ့ ထမင္းဝိုင္း၊ အလုပ္သမားေတြ ထမင္းဝိုင္းအထိ စားလို ့ မၿပီးေသး။ နယ္မွာ အစားအေသာက္ကလည္း ေပါေတာ့ ၾကိ ုက္ရင္ အကုန္စား။ ပုသိမ္ေရာက္ေတာ့မွ စေကးနဲ ့ စားတတ္သြားတာ။

ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ အသန္ ့ၾကိ ုက္တဲ ့ မၾကီးက လမ္းေဘးစာဆို မတီးဘူး။ စန္းထြန္းကေတာ့ လမ္းေဘးစာလည္း မေရွာင္ အကုန္တီးတာပဲ။ ေဝကေတာင္ "စန္းထြန္းက တခ်ိန္လံုး စားဖို ့ပဲ စဥ္းစားေနတာ မၾကီး"လို ့ တိုင္ေသးတယ္။ ဒီလိုနဲ ့ အစားမေရွာင္၊ အကုန္တီးတဲ့ စန္းထြန္း မင္းလမ္းက မုန္ ့တီသုတ္စား၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေမတို ့ ဟိုင္းၾကီးကေန ယူလာတဲ့ ခက္တဲ့(ၿပည္ၾကီးငါး)ေၾကာ္ေတြ စား၊ အဲဒါေတြက ဗိုက္ထဲမွာ ဖိုက္ၾကေတာ့ စန္းထြန္းတေယာက္ ဝမ္းသြားပါေလေရာ။ ဗိုက္ထဲက ရစ္ရစ္နာၿပီး ေအာင့္တာပါ။ အိမ္သာကို ငါးခါေလာက္ သြားၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ လူက ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။

ခ်မ္းလာၿပီး ေစာင္အထပ္ထပ္ ၿခံ ုၿပီး ညည္းေနေတာ့တာ။ ည ၂ နာရီေလာက္ ရိွပါၿပီ။ ေဆးခန္းသြားရေအာင္ ဒီအခ်ိန္ၾကီး။ ေဖက ေၿခဖဝါးကို လာဖ်စ္ေပး၊ ေဆးလိမ္းေပးေတာ့ ခ်မ္းတာေတြ သက္သာၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေတာ့တာ။ ေမကေတာ့ အစားေသာင္းက်န္းလို ့ ၿဖစ္တာလို ့ ဆူေလရဲ ့။ ေမာင္ေမာင္က လာေစာင့္ အိပ္ေပး။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ေကာင္းသြားေရာ။

တုတ္ေကြးရာသီမွာ ဖ်ားလို ့ သီရိ၃လမ္းက ၿပေနက်ဆရာဝန္ဆရာဦးသိန္းဟန္ဆီမွာ သြားၿပပါတယ္။ ဆရာက ေဆးလံုးဝ မထိုးဘူး။ ေဆးပဲ ေသာက္ရတာ။ ေနာက္ေန ့ အဖ်ားအရမ္းၾကီးၿပီး အပူေတြ အရမ္းတက္ေတာ့ မၾကီးခမ်ာ ေၾကာက္ၿပီး ေမ့ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ ေမက ခ်က္ခ်င္းပဲ ရန္ကုန္တက္လာပါတယ္။ ေမေၿပာတာက စန္းထြန္းက ဖ်ားခဲတယ္၊ ဖ်ားရင္ပဲ အသည္းအသန္ ေဆးရံုေရာက္ပဲတဲ့။ ဆရာ့ေဆးကို ၃ခြက္ေလာက္ ေသာက္ရင္ သက္သာပါတယ္။ ခု မသက္သာေတာ့ အူေရာင္ငန္းဖ်ားနဲ ့ တူတယ္၊ ဘာအဖတ္မွ မစားနဲ ့၊ ေသြးသြားစစ္တဲ့။ ေသြးသြားစစ္ေတာ့လည္း အူေရာင္ငန္းဖ်ား မဟုတ္။ ခ်က္နဲ ့ တင္ပဆံုးရိုးၾကားထဲ လက္နဲ ့ ထိုးရင္ နာပါတယ္။ အူအတက္ေရာင္တာတဲ့။ လမ္းေဘးစာေတြ၊ မသန္ ့တဲ့ လက္သုပ္၊ ငရုတ္ခ်ဥ္ရည္တို ့ စားမိလို ့ ေနမွာတဲ့။ ခြဲမလား၊ ေဆးေသာက္မလားဆိုေတာ့ ေဆးေသာက္တာကို ေရြးလိုက္ပါတယ္။ စာေမးပြဲက နီးေနၿပီေလ။

အဖတ္မစားရ အရည္ေတြပဲ ေသာက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ပိန္သြားတာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆို ကိုယ့္ကို ၿမင္ရတာ စိတ္မေကာင္း ၿဖစ္လြန္းလို ့ အရင္ဝဝၿဖိ ုးၿဖိ ုးေလးကေန ပိန္ပိန္ေညာင္ေညာင္ေလးၿဖစ္သြားလို ့တဲ့။ အဲဒီကတည္းကစလို ့ အရမ္းၾကိ ုက္တဲ့ လက္သုပ္ေတြ၊ ငရုတ္ခ်ဥ္ရည္၊ ခ်ဥ္ဖတ္၊ ငရုတ္သီးအပူအစပ္ေတြကို ေရွာင္ရေတာ့တာပဲ။ သူမ်ားစားတိုင္း သားေရယိုရတာေပါ့။ အဲဒီကတည္းကစလို ့ ေမက မၾကီးကို "မ်ားမ်ားစား"ဖို ့ မွာေပမဲ့ စန္းထြန္းကိုေတာ့ "အစားဆင္ၿခင္"တဲ့။ အိမ္ရဲ ့ လက္သံုးစကားက "မ်ားမ်ားစား၊ အားရိွမွ၊ အလုပ္လုပ္ႏိုင္မွာ"တဲ့။

စကၤာပူကိုေရာက္ေတာ့ အစားအေသာက္ေတြက သန္ ့ေတာ့ ဘာမွမေရွာင္ တီးေတာ့တာေပါ့။ ေနရာတိုင္းမွာ foot court ရိွေတာ့ ခ်က္မစားခ်င္ရင္ ဝယ္စားလိုက္ရံုပါပဲ။ မေလး၊ အင္ဒိုနီးရွားအစားအစာေတြကလည္း ၿမန္မာအစားအစာနဲ ့ အေတာ္တူပါတယ္။ ကိုရီးယားစာ၊ ဂ်ပန္စာ အကုန္ၾကိ ုက္။ စကၤာပူမွာေတာ့ ထမင္းေလးလက္တဆုပ္ေလာက္ က်န္ရင္ေတာင္ ေရခဲေသတၱာထဲထည့္၊ စားခါနီးမွ မိုက္ခရိုေဝ့ထဲ ထည့္ေႏြးစား။ မၾကီးကလည္း စည္းကမ္းရိွ စနစ္က်ေတာ့ ဘာမွ ပစ္ရက္စရာကို မရိွတာပါ။ စားလို ့ကုန္ရင္ ကုန္ပေစ၊ လႊင့္ပစ္ရရင္ေတာ့ အေတာ္ႏွေၿမာဖို ့ေကာင္းတာပါ။

အလုပ္က ေဘာ္ဒါေတြနဲ ့ ေန ့လည္ ထမင္းသြားစားရင္ မကုန္လို ့ ခ်န္တာေတြ ့ရင္ သူတို ့က အာဖရိကလူေတြကို သတိရပါလို ့ ေၿပာတတ္ေတာ့ ကုန္ေအာင္ တီးရပါတယ္။ မၾကီးကလည္း ေၿပာတတ္တယ္။ စန္းထြန္း "အၿပတ္ရွင္းလိုက္"တဲ့။

အေမရိကန္စာေတြကေတာ့ ငန္ၿပီး ကိတ္မုန္ ့ေတြကလည္း သၾကားခဲကို စားရသလိုပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေမရိကန္ေတြ ေသြးတိုးဆီးခ်ိဳအၿဖစ္မ်ားၿပီး အဝလြန္ေတြ မ်ားတာလည္း မေၿပာနဲ ့။ ဘာမဆို စားႏိုင္ပါတဲ့၊ ဘယ္ေတာ့မွ မပိန္တဲ့ စန္းထြန္းေတာင္ ၂ ကီလို၊ ေလးေပါင္ က်တာ ၾကည့္ေတာ့။ တီခ်ယ္သူဇာဆို ၁၀ေပါင္ က်တာတဲ့။ မတူညီတဲ့ ခႏၶာကိုယ္စနစ္ေၾကာင့္ ဆူနမ္က်ေတာ့ ဝလာပါတယ္။

တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ေရာက္မွ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဝင္ဖူးတဲ့ စန္းထြန္း အိမ္က သင္ေပးေပမဲ့ အရသာမသိ၊ ဘာစားစားေကာင္းေနေတာ့ ကိုယ္ခ်က္တာလည္း ေကာင္းတယ္ထင္တာေပါ့။ တခါက လက္စြမ္းၿပလိုက္တာ ဘယ္သူမွ မစားႏိုင္။ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အရသာသိလဲဆိုရင္ အင္း ငန္မဲ ့ပံုပဲ၊ ခ်ဥ္ေနၿပီနဲ ့ အိမ္ေရွ ့ကေန အနံ ့ကို ရွဴရင္း ခန္ ့မွန္းေနတာ။ သူ ့ကို ဟင္းၿမည္းခိုင္းရတယ္။ "မၾကီးကို ရတဲ့ ေယာက်္ားကေတာ့ အေတာ္ကံေကာင္းမွာ"လို ့ ေၿမွာက္ေပးရင္း စန္းထြန္းစားခ်င္တာေတြကို မၾကီးကို ခ်က္ခိုင္း။ အစပ္မစားႏိုင္တဲ့ စန္းထြန္းအတြက္ ေဖက သရက္သီးငါးပိေထာင္းကို အစပ္ေလွ်ာ ့ၿပီး ေထာင္းေပးတတ္ပါတယ္။ ေမ့ရဲ ့ ကန္းစြန္းရြက္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ ဟင္းေလွာ္ဟင္းကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မမီွတာပါ။ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ၾကက္ဥေၾကာ္ expert လို ့ တို ့ညီအမေတြ ညာညာခိုင္းတတ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ညာညာ ခိုင္းရမဲ့သူမရိွ။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးပဲ။ ပ်င္းရင္ ငတ္ပဲ။ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ခ်က္လို ့ရေပမဲ့ တေယာက္စာေလးကို လုပ္ရတာမ်ားမ်ား၊ သူမ်ားေတြ ခ်က္ထားတာကို ရွင္းေပးရတာမ်ားမ်ားဆိုေတာ့ ေခါက္ဆြဲၿပ ုတ္နဲ ့ပဲ ႏွစ္ပါးသြားေနပါတယ္။

ဟိုဟာစားေကာင္းႏိုး၊ ဒီဟာစားေကာင္းႏိုးနဲ ့ သယ္လာေပမဲ့ မစားႏိုင္ဘဲ အမ်ားၾကီးက်န္တာကိုၿမင္ရင္ အာဖရိက က လူေတြကို သတိရေပမဲ ့ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္တာပါ။ ခုေတာ့ မၾကိ ုက္တာေတြကို ၾကိ ုက္ေအာင္ ၾကိ ုးစားရင္း "မ်ားမ်ားစား"ႏိုင္ဖို ့ ၾကိ ုးစားေနေၾကာင္းပါ။

စန္းထြန္း
ဇူလိႈင္ ၂၄၊ ၂၀၁၁။

6 comments:

Baby taster said...

မ်ားမ်ားစား ဒါေပမဲ့ ဆင္ခ်င္စားေနာ္ :P

san htun said...

ဟုတ္ကဲ့ပါရွင့္ :)။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

စားခ်င္စိတ္ရိွေအာင္ အရင္လုပ္ရမယ့္ပံုပဲ း)

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

အၿမဲတမ္းစားခ်င္ေနေတာ႔ ကြ်န္မအတြက္နဲနဲခက္ေနမလားပဲ
ဗိုက္ဆာတာထက္ ပါးစပ္ဆာေနတာမုိ႔ပါ။

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

အမ်ားၾကီး စားလုိ႔ခက္ေနတာေလ
ဘယ္လုိေလွ်ာ႔ရမလဲစဥ္းစားေနတာပါ

san htun said...

jasmine ေရ ဒီကို လာပါလား။ တခါတည္း စားခ်င္စိတ္ေပ်ာက္သြားမယ္ :D ။