ေက်ာင္းတက္ႏိုင္သူၾကီး _ ၁

"အမက ပညာေလာဘ ၾကီးတယ္ေနာ္"လို ့ ဆိုလာေတာ့ ဒီပို ့စ္ေလး ေရးၿဖစ္ပါတယ္။ ထင္လည္းထင္ခ်င္စရာ စကၤာပူကိုလာေတာ့လည္း ေက်ာင္းတက္ဖို ့။ အခု အေမရိကားကို လာေတာ့လည္း ေက်ာင္းတက္ဖို ့။ မင္းေခ်(ေမေမ့ေမာင္)ကဆို "နင့္ေက်ာင္းက ခုထိ တက္လို ့မၿပီးေသးဘူလား"တဲ့။ ဟုတ္လည္းဟုတ္ပါ့။ လူ ့သက္တမ္းက ၆၀ ဆိုရင္ သက္တမ္း တဝက္ေလာက္က ေက်ာင္းတက္ေနရတာ။

ေမြးကတည္းက မူၾကိ ုကစလို ့ တက္လိုက္တဲ့ေက်ာင္း။ ခုထိ တက္ဆဲ။ ေနာင္လည္း တက္လတၱံ ့။ ေက်ာင္းၿပီးရင္ က်ဴရွင္။ နယ္မွာကေတာ့ က်ဴရွင္တခုယူထားရင္ အဲဒီက်ဳရွင္ကပဲ ဘာသာစံု သင္ေပးတာ။ ၿမိ ု ့က ခုေခတ္ကေလးေတြ သိပ္သနားဖို ့ ေကာင္းပါတယ္။ ၿမန္မာစာက်ဴရွင္၊ အဂၤလိပ္စာက်ဴရွင္၊ အတန္းပိုင္ဆရာမက်ဴရွင္(အတန္းပိုင္ဆရာမဆီမွာ မထားရင္ အမွတ္မေကာင္းလို ့)၊ တကယ္တတ္ေအာင္ ေနာင္ထက္ ဂိုက္တေယာက္ေခၚသင္နဲ ့ ဆရာမေတြသာ ေၿပာင္းသြားတယ္ ကေလးက ထိုင္ခံုက မထရ။ ေဆာ့မဲ့အခ်ိန္ဆိုတာ မရိွသေလာက္ပါဘဲ။ ႏိုင္ငံၿခားမွာေတာ့ အိမ္နားေတြမွာ ကေလးကစားကြင္းေတြ ရိွေတာ့ ညေနတိုင္း ကေလးတရံုးရံုး။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ ကစားကြင္းမရိွ၊ ကားလမ္းေပၚမွာလည္း ေဆာ့လို ့မရ။ အထပ္ၿမင့္ေနတဲ့ကေလးေတြဆို ပိုဆိုးေသး။ ေၿမမနင္းေလးေတြ။

ဘဝအဆံုးအၿဖတ္ေပးတဲ့ ေပးတဲ့ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲၿပီးလို ့ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လည္း က်ဴရွင္နဲ ့ မလြတ္ပါဘူး။ အဂၤလိပ္စာသင္တန္း၊ တရုတ္စာသင္တန္း၊ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း၊ စာရင္းကိုင္သင္တန္း၊ ေဆးဝါးသင္တန္း သင္တန္းေပါင္းမ်ားစြာ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ရင္ မၾကီးေၾကာင့္ ဦးသိန္းဝင္း TOFEL၊ UFL တရုတ္စာသင္တန္းေတြ တက္ရပါတယ္။ မၾကီးတက္ခိုင္းလို ့သာ။ ကိုယ့္ဘာသာဆို ဘာသင္တန္းမွ တက္ၿဖစ္မွာ မဟုတ္။ အသံုးမတဲ့တဲ့ ပညာဆိုတာ မရိွပါဘူး။ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းေတြ တက္ထားေတာ့ ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲေတြကို အခက္အခဲမရိွ လြယ္လြယ္ကူကူ ေၿဖႏိုင္တာပါ။ တရုတ္လို မေတာက္တေခါက္ တတ္ေတာ့လည္း တရုတ္ေတြနဲ ့ အဖြဲ ့က်၊ ကိုယ္ေရွ ့တရုတ္ေတြ အတင္းမတုတ္ရဲဘူးေပါ့ :D ။ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း လုပ္ရင္လုပ္၊ မလုပ္ရင္ အကတ္ေကာင္းမွ ကုမၸဏီအလုပ္၊ အစိုးရအလုပ္ရတာ။ အလုပ္အကိုင္ ရွားပါးတဲ့ ရန္ကုန္မွာ အလုပ္မရေတာ့ သင္တန္းေတြ တက္ရင္း အလုပ္ရေအာင္ ေစာင့္ေနရင္း ေက်ာင္းေတြ၊ သင္တန္းေတြ တက္ေနဆဲ။

အလုပ္အေတြ ့အၾကံ ုေကာင္းေကာင္းရိွရင္ စကၤာပူမွာ အလုပ္လာရွာၾကပါတယ္။ အလုပ္လာရွာမယ္ဆိုရင္လည္း ေလယာဥ္ခ၊ ေနထိုင္စားေသာက္စရိတ္၊ တလအတြင္းအလုပ္ ရရင္ ရ။ မရရင္လည္း မေလးကိုသြားၿပီး စေတးေရွာင္။ ၿပန္လာရင္ တလေလာက္ ထပ္ရ။ ပိုက္ဆံေတြကုန္ၿပီး စြန္ ့စားရတာေပါ့။ အင္ဒို၊ မေလး၊ တရုတ္၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ အိႏိၵယေတြနဲ ့အၿပိ ုင္ အလုပ္ရွာရတာ။ အရင္တုန္းက စီးပြားေရးေကာင္းေတာ့ အလုပ္ေပါေပမဲ့ ခုက စီးပြားေရးက်ပ္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အလုပ္တခုရဖို ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါတယ္။ စလံုးေတြကလည္း ႏိုင္ငံၿခားသားေတြေၾကာင့္ သူတို ့အလုပ္မရတာဆိုၿပီး အၿမင္က မၾကည္လင္။ အမွန္က အလုပ္ၾကမ္းအလုပ္ေတြဆို သူတို ့စလံုးေတြ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံၿခားသားေတြပဲ လုပ္ရတာ။ ေစ်းခ်ိဳတဲ့ ႏိုင္ငံၿခားသားကို အလုပ္ရွင္ေတြက ၾကိ ုက္ၾကတယ္။ စလံုးဆိုရင္ လစာမ်ားမ်ား ေပးရၿပီး အခ်ိန္ပို မဆင္းႏိုင္၊ ခြင့္ကလည္း အရမ္းယူ။ စလံုးေတြက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေအာ္ေတာ့ အစိုးရကလည္း ႏိုင္ငံၿခားသားေတြကို တင္းက်ပ္လာပါတယ္။ ကုမၸဏီကၾကိ ုက္လို ့ pass တင္ေပးရင္ေတာင္ အစိုးရက reject လုပ္ခ်င္လုပ္တာ။ ေအးဂ်င့္နဲ ့ အလုပ္ရွာရင္ ၃ေထာင္နီးပါးေလာက္ ေပးရပါတယ္။ တႏွစ္ေလာက္ အလုပ္လုပ္ရင္း ေအးဂ်င့္ေၾကြးကို ဆပ္ပဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း ဒီမွာ တႏွစ္ေလာက္ အလုပ္လုပ္ၿပီးရင္ ေနာင္အလုပ္ရွာဖို ့ လြယ္မယ္ဆိုၿပီး သည္းခံၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကပါတယ္။

တခ်ိဳ ့က်ေတာ့လည္း ကံေကာင္းတာ အမဘြဲ ့ယူတာကို လာလည္တဲ ့ ညီမတေယာက္ အလုပ္ရသြားတယ္။ သူမ်ားေတြက သူ ့ကို အားက်ေနတာ။ သူက သူ ့အမလို ေက်ာင္းတက္ခ်င္တာ။ ခုေတာ့ အလုပ္ရသြားလို ့ ဟြန္ ့တဲ့။ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ ရွယ္တာေတြကို ဖတ္ရင္း သေဘာက်ႏွစ္ၿခိ ုက္မိတဲ့ ႏုတ္စ္ေလးတခုကို သတိရမိတယ္။

No comments: