မ်က္မွန္

ပထမဆံုး အရံႈးဆိုတာကို စတင္ခံစားဖူးတဲ့ေန ့ကေတာ့ ကိုယ္အတြက္ ကမၻာပ်က္သလိုပါပဲ။ အရာရာ အက်ီးတန္ ရုပ္ဆိုးေနၿပီး ဘယ္သူနဲ ့မွလည္း မေတြ ့ခ်င္၊ ဘာမွလည္း မစားခ်င္၊ ကံက ကိုယ့္တေယာက္ပဲ ကြက္ၿပီး ဆိုးေနသလို အလိုလို အားငယ္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြက အလိုလို က်လာတာပါ။ တေယာက္ေယာက္က အားေပးလိုက္ရင္ပဲ မ်က္ရည္ပင္လယ္ေဝေတာ့တာပဲ။ အားလံုးနဲ ့ အေဝးဆံုးကို ထြက္သြားခ်င္တာပါ။

ဘာမွ မလုပ္ရဘဲ နားေနရေတာ့လည္း ဘဝဟာ အဓိပၸာယ္မဲ့ေနသလိုပါပဲ။ ထခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွ အိပ္ယာထ၊ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဝင္ၿပီး ရွာေဖြစားေသာက္လိုက္၊ ဘေလာ့ေလး ေရးလိုက္၊ ဘေလာ့ေတြ ဖတ္လိုက္၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္လိုက္၊ စာေတြ ေလ့လာလိုက္၊ မၾကီးနဲ ့ စကားေၿပာလိုက္နဲ ့ ဘဝက သာယာေနတာ။ ကားမေမာင္းတတ္၊ ကားမရိွရင္ ေၿခက်ိဳးသလို ဘယ္မွ လိမ့္လို ့ မရတဲ ့ အေမရိကားမွာ တေန ့တေန ့ အခန္းထဲ ဂူေအာင္းေနရေတာ့ ညေနေစာင္းဆိုရင္ ေခါင္းကိုက္ေနၿပီ။ လမ္းေလးတပတ္ေလာက္ ေလွ်ာက္လိုက္၊ ကေလးကစားကြင္းမွာ မၾကီးမငယ္နဲ ့ ကေလးေတြ ဒန္းကို အပိုင္စီးရင္း အားယားေနေတာ့လည္း မအားယားႏိုင္တဲ့ ဘဝကို လြမ္းေနၿပန္ေရာ။

ဒုကၡသည္ေတြကို ေတြ ့ရေတာ့မွ သူတို ့ရဲ ့ အခက္အခဲေတြ သိလာေရာ။ ဘာသာစကားအခက္အခဲ၊ အလုပ္အကိုင္ရွားပါးေနခ်ိန္မွာ အလုပ္တခုရဖို ့ ရုန္းကန္ေနရတာေတြ၊ ကိုယ္ေတာင္ တိုးတက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စကၤာပူမွာ ေနခဲ့တာေတာင္ ဒီေရာက္ေတာ့ ဒီရဲ ့ ဓေလ့စရိုက္ေတြ၊ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြ၊ ဥပေဒနဲ ့ အညီ ေနတတ္ေအာင္ ေနဖို ့ ၾကိ ုးစားေနရဆဲ။ သူတို ့အတြက္ေတာ့ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီး။ သူတို ့နဲ ့ ယွဥ္ရင္ ကိုယ့္အခက္အခဲက စာမဖြဲ ့ေလာက္စရာ။

အနားယူၿပီးေတာ့ ရတဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ မူတည္ၿပီး ဘာလုပ္သင့္လဲ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ ခ်က္ရတာ့တယ္။ ေသြးပူေနခ်ိန္မွာ ဆံုးၿဖတ္ရင္ မွားသြားမွာေလ။ ဘာလုပ္သင့္တယ္ဆိုတာ သိၿပီး လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကို မဆိုင္းမတြ လုပ္။ ေနာက္တလွမ္း ေနာက္ဆုတ္တာဟာ ေရွ ့ကို ႏွစ္လွမ္း လွမ္းဖို ့ အားယူတာပါ။ တၾကိမ္ မေအာင္ၿမင္ရင္ ေနာက္တၾကိမ္ ၾကိ ုးစားပါ။ မေအာင္ၿမင္ေသးရင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိ ုးစားပါ။ မၾကိ ုးစားဘူးဆိုမွသာ တကယ္ ဆံုးရံႈးသြားတာပါ။ လဲက်ရင္ ၿပန္ထဖို ့ ၾကိ ုးစားပါ။ ၿပန္မထဘူးဆိုရင္ ဆိုရင္ေတာ့ သူမ်ားနင္းတာ ခံရမွာပဲ။ ၿပန္ထဖို ့ ၾကိ ုးစားရင္ေတာ့ လက္ကမ္းၾကိ ုဆိုၾကမွာပါ။

ၾကက္နာက်ၿပီဆို ၾကက္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ေသပါတယ္။ မေသဘဲ က်န္ေနတဲ့ ၾကက္ေတြကေတာ့ အေတာ္ခံႏိုင္ရည္ေကာင္းၿပီး ေနာင္ၾကက္နာက်ၿပီဆို မေသေတာ့ဘူး။ အခက္အခဲေတြက ကိုယ့္ရဲ ့ အရည္အခ်င္းကို တိုးတက္ေစတာပါ။ အခက္အခဲေတြေၾကာင့္သာ စိတ္ဓာတ္ေတြ ၾကံ ့ခိုင္လာၿပီး ရင့္က်က္လာတာပါ။

အရင္က ရုပ္ဆိုးအက်ီးတန္ေနတာေတြက ခုေတာ့လည္း သာယာလွပေနလို ့။ ေႏြရာသီရဲ ့ ေနေရာင္ၿခည္ေအာက္မွာ သစ္ပင္ေတြကလည္း စိမ္းလန္းေနလို ့၊ ပန္းေတြကလည္း ဖူးပြင့္ေနလို ့၊ ငွက္ကေလးေတြရဲ ့ အသံကလည္း ၿငိမ့္ေညာင္းသာယာေနလို ့၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ ့ အၿပံ ုးကလည္း ခင္မင္စရာေကာင္းေနလို ့၊ မိတ္ေဆြသစ္ေတြ တိုးေနလို ့။ ဘဝဆိုတဲ့ေက်ာင္းမွာ တေန ့တေန ့ မရိုးႏိုင္တဲ ့ အသိပညာေတြ ရေနပါတယ္။ အမွန္က အရာအားလံုးက အရင္ကလည္း ဒီအတိုင္း အခုလည္း ဒီအတိုင္း။ ၾကည့္တဲ့ အၿမင္ကသာ ကြာတာပါ။ အစိမ္းေရာင္ မ်က္မွန္တပ္ၿပီး ၾကည့္ရင္ အစိမ္းပဲ ၿမင္ရသလို အၿပာေရာင္ မ်က္မွန္တပ္ၾကည့္ရင္ အၿပာေရာင္ပဲ ၿမင္ရတာပါ။ အစက မခ်စ္တဲ့ မ်က္စိနဲ ့ ၾကည့္ေတာ့ အရာအားလံုးက မခ်စ္မႏွစ္သက္စရာ ေကာင္းတာပါ။ ခုေတာ့ ခ်စ္တဲ့မ်က္စိနဲ ့ ၾကည့္လို ့ အရာအားလံုးက ခ်စ္စရာေကာင္းလို ့။

စန္းထြန္း
ဇႈလိႈင္ ၁၃၊၂၀၁၁။

4 comments:

ေန၀သန္ said...

စန္းထြန္းေရ... အားလံုးသာယာပါေစဗ်ာ.... ဒါနဲ႕ အိုင္အို၀ါမွာေနတာလား.... ဘယ္ျမိဳ႕မွာေနတာလဲ... အိုင္အို၀ါတကၠသို္လ္မွာသူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္.. ျပီးေတာ့ Joint laboratory လည္းရွိတယ္...


ခင္မင္လ်က္
ေန၀သန္

san htun said...

အိုင္အိုဝါက fairfield မွာ...တဦးတည္းေသာ ၿမန္မာမို ့လို ့ ၿမန္မာစကားကို လြမ္းတိုင္း ဘေလာ့ပဲ ဖိေရးေနတာ... :P ။

ညိမ္းႏိုင္ said...

ေအာင္မေလးဗ်ာ...အားက်လိုက္တာ...၊ထခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာမွထ၊စားခ်င္တဲ့
အခ်ိန္ရွာေဖြစား...၊ဘေလာ့တကာလည္...၊ဒီမွာေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ရွင္ျကားပူ
က ဘဝေတြကေတာ့....။အဲ..ဒါေပမယ့္ အလုပ္မရွိရင္လည္း ပ်င္းမွာေတာ့အမွန္၊
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘဝကို ညီမေျပာသလို မ်က္မွန္တပ္ျကည့္လိုက္ပါတယ္....:)))

san htun said...

ကိုၿငိမ္းေရ အရင္လို လတ္လ်ားလတ္လ်ား လုပ္လို ့ မရေတာ့ဘူး။ စာအုပ္ထဲ ေခါင္းစိုက္ေနရတယ္။ ဆရာေတြကလည္း လြယ္တာေတြ သင္ၿပီး ခက္တာေတြ အိမ္စာေပး။ စာေမးပြဲ...စာေမးပြဲ...စာေမးပြဲ။ စိတ္ဖိစီးတယ္။ ရုပ္က်ေစတယ္။ :P