Culture Shock ! _ 3

လက္ေထာင္ၿပီး သိသေလာက္ ေၿပာပါ။
ၿမန္မာေက်ာင္းသားအမ်ားစု(ကိုယ္ကိုတိုင္ အပါအဝင္)က သိရင္ေတာင္ လက္ေထာင္ၿပီး ေၿပာရမွာ ရွက္ၾကပါတယ္။ ေၿပာတာမွားမွာလည္း စိုးရိမ္တာကိုး။ ႏိုင္ငံၿခားမွာေတာ့ ဆရာက တခုခု ေမးလိုက္ရင္ပဲ ေထာင္လိုက္ၾကတဲ့ လက္ေတြ။ ဆရာကေတာင္ လူေရြးၿပီး ေၿဖခိုင္းရတယ္။ ဆရာေတြကလည္း လက္ေထာင္တဲ့ ေက်ာင္းသားကိုမွ အထင္ၾကီးတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သိသေလာက္ လက္ေထာင္ၿပီး ရီႊးသင့္တာရီႊး၊ ပြားသင့္တာပြား ရပါမယ္။ မွားလည္း ဘာမွမၿဖစ္ဘူး။ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြပဲ။ လူဆိုတာ မွားမွာပဲေလ။ စာသင္ခန္းထဲမွာ အမွားလုပ္တာ ဘာမွ မၿဖစ္ပါဘူး။

ေမးခြန္း ေမးရမယ္။
ၿပီးရင္ ေမးခြန္း ေမးတတ္ရမယ္။ ကိုယ္ေတြကေတာ့ အားလံုးသိေနၿပီးသား ေမးခြန္းေမးတဲ့ေကာင္ေတြကို ဒီေလာက္ေတာင္ ပိန္းသလားေပါ့။ အမွန္က ဆရာေတြက ေမးခြန္းေမးတဲ့ ေက်ာင္းသားကိုမွ challenge လုပ္တဲ့ေက်ာင္းသားဆိုၿပီး အထင္ၾကီးတာပါ။ နားလည္လို ့ ေမးခြန္းထုတ္တာတဲ့။ စီနီယာနီေပါအမက ဆရာ သင္ၿပီးတိုင္း why လို ့ ေမးတဲ့။ ၿပီးရင္ give me an example လို ့ ေၿပာတဲ့။ ဂ်ဴနီယာေတြကို သင္ေနတာ။ တကယ္လည္း ေၿပာတဲ့အတိုင္းလုပ္တဲ့ စီနီယာ့ကို ဆရာက နာမည္ေၿပာင္ေပးထားပါတယ္။ "why example" တဲ့။

ခါးကုန္းၿပီး အရိုအေသ မေပးပါနဲ ့။
တေန ့ေတာ့ အမတေယာက္ ေက်ာင္းကအသက္အၾကီးဆံုးဆရာတေယာက္ေရွ့မွာ ရိုေသေလးစားသမႈနဲ ့ ခါးေလးကုန္းၿပီး ၿဖတ္ေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဆရာက လွမ္းေခၚၿပီး ဘာလုပ္တာလဲလို ့ ေမးတယ္။ ငါတို ့ယဥ္ေက်းမႈအရ ရိုေသေလးစားမႈနဲ ့ ခါးကုန္းၿပီး အရိုအေသေပးတာဆိုေတာ့ သိပ္မေက်နပ္ခ်င္ဘူး။ အသက္ၾကီးလို ့ ခါးကုန္းေနတဲ့ သူ ့ကို ေၿပာင္ေနတာလို ့ ထင္သြားတယ္ေလ။

မတူညီတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈကို လက္ခံပါ။
ေက်ာင္းမွာ တခန္းလံုးက ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့ စကားေၿပာေပမယ့္ middle eastက ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့ကေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ရံုေလာက္ပဲ။ အီဂ်စ္၊ အီရတ္၊ ေဂ်ာ္ဒန္၊ ပါလက္စတိုင္း၊ ယီမင္က ေက်ာင္းသားေတြက အသားဝါဝါ၊ မ်က္ခံုး၊ မ်က္လံုးေကာင္းေကာင္းနဲ ့ လွၾကေပမယ့္ သူတို ့ ယဥ္ေက်းမႈအရ မိန္းကေလးနဲ ့ အေရာသိပ္မဝင္ဘူး။ သူတို ့ စကားေၿပာေနတုန္း ကိုယ္ေတြ ၿဖတ္သြားရင္ေတာင္ ေၿပာလက္စ စကားကိုရပ္ၿပီး သတိအေနအထားနဲ ့။ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ ခြဲၿခားမႈရိွတယ္။ ၿငင္းၾက၊ ခုန္ၾကရင္ သူတို ့ ေၿပာတာ အမွန္။ တကယ္လို ့မ်ား သူတို ့မွားရင္ မ်က္ႏွာက မေကာင္း။ အၿငင္းသန္ၿပီး ေမးခြန္းေတြ ေမးလြန္းလို ့ ဆရာကေတာင္ ေနာက္ေမးခြန္းတခုဆိုရင္ ေမးခြန္းေမးတာရပ္ၿပီး စာဆက္သင္မယ္လို ့ တားယူရတယ္။ လူဆိုတာ အၿမဲမမွန္ပါဘူး။ တခါတေလ ကိုယ္မွားေနတာကို သူမ်ားက ေထာက္ၿပေပးရင္ လက္ခံႏိုင္ရပါမယ္။ သူမ်ားဆီက ေကာင္းတာေတြ အတုယူရမယ္။ တေယာက္တည္းမဟုတ္ဘဲ middle eastေက်ာင္းသားအမ်ားစုက အဲဒီလိုဆိုေတာ့ သူတို ့ ယဥ္ေက်းမႈပဲလို ့ နားလည္လိုက္ရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ သူတို ့ကိုမွ မၿပင္ႏိုင္တာ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပဲ ၿပင္ရတာေပါ့။

စကားေၿပာရင္ နားနားၿပီး ေၿပာပါ။
ဗီယက္နမ္ေက်ာင္းသားေတြက စကားေၿပာရင္ oh reallyက မပါမၿဖစ္။ အစက သတိမထားမိဘူး။ နီေပါေက်ာင္းသားေတြ စေတာ့မွ သတိထားမိတယ္။ တခုခုဆို မ်က္လံုးေလးၿပ ူး တအံံတၾသ ပံုစံနဲ ့ oh really လို ့ ေၿပာၿပီး ေနာက္ေလ့ရိွၾကတယ္။ စကၤာပူမွာေတာ့ monotone တေလသံထဲ ေၿပာေပမယ့္ usမွေတာ့ စကားလံုး တလံုးနဲ ့တလံုးၾကား နားနားၿပီး အသံအနိမ့္အၿမင့္နဲ ့ေၿပာေလ့ရိွပါတယ္။ တခုခုဆို spelling ေပါင္းၿပ c-o-m-p-u-t-e-r ေၾသာ္ ကြန္-ၿပ ူး-တာလို ့ တေယာက္ကေၿပာရင္ ေနာက္တေယာက္က မဆီမဆိုင္ oh really လို ့ေၿပာၿပီး ဗီယက္နမ္နဲ ့ အေမရိကန္ကို ဟားေလ့ရိွပါတယ္။

ဘယ္ကပ္၊ညာကပ္။
ေဟာင္ေကာင္မွာတုန္းက စက္ေလွကားစီးေနရင္း ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ေနၾကတာ ေနာက္က အန္တီၾကီးက ေဒါၾကီးေမာၾကီး ဘာေတြေၿပာသြားမွန္းမသိေတာ့ ပါးစပ္ေလးအေဟာင္းသားနဲ ့ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ေမးေငါ့ၿပီး ဘာလဲေပါ့။ ကန္တုန္စကားတတ္တဲ့ ထိန္ထိန္က စက္ေလွကားကို ဘယ္ကပ္စီးထားလို ့တဲ့။ ေဟာင္ေကာင္မွာက ညာကပ္။ အေရးၾကီးတဲ့သူေတြအတြက္က ဘယ္ကို ရွင္းေပးထားရတာ။ စကၤာပူမွာက ေၿပာင္းၿပန္ ဘယ္ကပ္၊ အေရးၾကီးသုတ္ေၿခတင္သူမ်ားအတြက္က ညာကို ရွင္းေပးထားရတာေလ။ ေရာက္တဲ့ႏိုင္ငံက လူေတြ ဘယ္ကပ္လား၊ ညာကပ္လား ၾကည့္ၿပီး ကပ္ရမွာ။ အဲလိုမွ မဟုတ္လို ့ကေတာ့ စန္းထြန္းတို ့လို အပြမ္ခံရမယ္။

စန္းထြန္း
၁၇၊ ဇြန္၊ ၂၀၁၁။

No comments: