စကၤာပူသြား ေတာလား


စကၤာပူအမ်ိဳးသားတကၠသိုလ္(NUS)က ကမၻာ့ေပၚက အေကာင္းဆံုး တကၠသိုလ္ ၁၀၀ထဲမွာ နံပါတ္ ၂၇။ အာရွမွာေတာ့ နံပါတ္ ၃။ Institute of System Science (ISS) ကေတာ့ NUS ေအာက္က ေက်ာင္းေပါ့။ ၿမန္မာၿပည္က ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ၾကီးနဲ ့ေတာ့ သြားမယွဥ္နဲ ့ေပါ့။ ISS က GDipSA course တႏွစ္မွာ ဖေဖၚဝါရီ၊ ၾသဂုတ္ ႏွစ္တန္း ဖြင့္ပါတယ္။ Grading၊ Transcript နဲ ့အတူ Essay ႏွစ္ပုဒ္ပါ တြဲတင္ရတယ္။ Non-refundable စကၤာပူေဒၚလာ ၄၀ + စာရြက္စာတမ္းေတြပို ့ခ ေပးရတယ္။ ၿပီးရင္ ဝင္ခြင့္ ေၿဖရပါတယ္။ ၂၀၀၇ထိ ၿမန္မာၿပည္မွာ ေၿဖလို ့ရၿပီး ေနာက္ေတာ့ စကၤာပူမွာ လာေၿဖရပါတယ္။ တို ့ေၿဖခဲ ့ရတာက ၂၀၀၇ ၿမန္မာၿပည္မွာ ေနာက္ဆံုးေၿဖတဲ့အသုတ္။ MICT Park မွာ ACCA စာေမးပြဲေတြ ေၿဖတဲ့ မၾကီးက အခန္းက ေအးလြန္းလို ့ ရႈးေတာင္ ေပါက္ခ်င္ပါသတဲ့။ ၾကိ ုတင္သတင္းရလို ့ အေႏြးထည္ယူသြားတဲ့ တို ့ေတာ့ အေႏြးထည္ေတာင္ မဝတ္လိုက္ရပါဘူး။ အဲကြန္းခန္းထဲမွာ ေခႊ်းေတြ ၿပိ ုက္ၿပိ ုက္က်လို ့။ ေမးခြန္းက ခက္တာကိုး။ ေၿဖခဲ့သမွ်စာေမးပြဲမွာ ISSဝင္ခြင့္ စာေမးပြဲက အခက္ဆံုးပဲ။

ေရးေၿဖေအာင္ေတာ့ ဖုန္းနဲ ့ အင္တာဗ်ဴးၿပန္တယ္။ ၿမန္မာၿပည္ကေန ေခၚရတာ။ ေက်ာင္း offer ရေတာ့လည္း သူတို ့ေပးတဲ့ website ကို ဝင္ၿပီး ၿဖည့္ရၿပန္တယ္။ စီနီယာကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ခ်ိဳခ်ိဳတို ့ဆို အေကာင္းမေနရ။ တို ့ေတြ ေမးတာ ေၿဖၾကားရ၊ မသိရင္ တၿခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ေမးေပးေပါ့။ ဗီဇာဝင္ဖို ့ သံရံုးဘယ္ေနရာမွာေတာင္ ရိွမွန္းမသိ။ လမ္းညႊန္တဲ့သူက ဘယ္လိုညႊန္လဲဆိုေတာ့ ေရႊဂံုတိုင္မီးပိြဳင့္နားက ဓမၼေဇတီလမ္းမွာ လူတရံုးရံုးနဲ ့ စည္ကားေနရင္၊ Qတန္း အရွည္ၾကီးပဲဆိုရင္ စကၤာပူသံရံုးပဲတဲ့။ မနက္အေစာ ၆နာရီခြဲပဲ ရိွေသးတယ္ ကိုယ့္ထက္ ဝီရိယေကာင္းသူေတြက ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ Qစီေနတုန္း ေလယာဥ္လတ္မွတ္ မပါရင္ ဗီဇာေလွ်ာက္လို ့မရပါဆိုလို ့ ေလယာဥ္လတ္မွတ္ ေၿပးယူ။ ပြဲစားနဲ ့လုပ္ရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံကုန္ေပမဲ့ လူသက္သာတာေပါ့။ ေနာက္ တို ့ဘြဲ ့ယူဖို ့ ေဖ၊ ေမ၊ ေမာင္ေမာင္လာေတာ့ ပြဲစားနဲ ့ပဲ လုပ္ခိုင္းလိုက္ေတာ့တယ္။ မနက္၆နာရီခြဲေလာက္ကေန ၉နာရီေလာက္အထိ မတ္တပ္ရပ္ေနရတာ လူၾကီးေတြ ဘယ္ရပ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။

ၿမန္မာၿပည္မွာကလည္း ေနရာတကာ ပြဲစား။ ႏိုင္ငံကူးလတ္မွတ္ လုပ္ခ်င္သလား၊ ႏိုင္ငံကူးလတ္မွတ္လုပ္ဖို ့ အခြန္ေဆာင္မလား၊ D-Form လုပ္မလား၊ Notri လုပ္မလား၊ ကားဝယ္မလား၊ အိမ္ဝယ္မလား၊ အိမ္ငွားမလား၊ ကားငွားမလား၊ ဖုန္းဝယ္မလား၊ ဖုန္းငွားမလား အားလံုးပြဲစားနဲ ့မွ အဆင္ေၿပတယ္။ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္အတိုင္းသြားရင္ ၾကာမယ္၊ အေဟာက္ခံရမယ္။

ေဆးစစ္ေတာ့လည္း သူတို ့ အသိအမွတ္ၿပ ုထားတဲ့ ေဆးခန္းမွာမွ စစ္ရတယ္။ တို ့ကေတာ့ အရင္က Kenbangamလို ့ ေခၚတဲ့ ေဆးခန္းမွာ စစ္လိုက္တယ္။ အလုပ္ကေန မထြက္ဘဲ ေဆးသြားစစ္တဲ့ ၿပည့္ၿပည့္တေယာက္ ေဆးက်ပါေလေရာ။ တီဗီြ suspect တဲ့။ အမွန္က ပင္ပန္းေနလို ့ေလ။ ေနာက္ေတာ့ အနားယူၿပီး တၿခားေဆးခန္းမွာ သြားစစ္ေတာ့မွ ေအာင္ပါေလေရာ။

တလလံုး မနားရပါဘူး။ မနက္မိုးလင္း ထမင္းစားၿပီးကတည္းက ထြက္လိုက္တာ ညေနေစာင္းမွ အိမ္ၿပန္ေရာက္တယ္။ မနက္ၿဖန္ပဲ သြားရတာ့မယ္ အိမ္ကို ညကိုးနာရီအထိ ၿပန္မေရာက္ေသးဘူး။ ေဖက စိတ္ပူလို ့ ထြက္ေမွ်ာ္ေနၿပီ။ ေအာင္ၾကီး ၊အိေက၊ ဘၾကီး၊ ေအးသက္တို ့ကို ႏႈတ္ဆက္ပြဲ က်င္းပေနတာ ဘူတာရံုလမ္းက ေဇာ္ေၾကးအိုးဆီခ်က္ဆိုင္မွာ။ ေၾကးအိုးဆီခ်က္ကို ငါးပိေထာင္းနဲ ့ ဘိတ္စတိုင္ စားတဲ့ ဆိုင္ကို ၿမတ္မြန္က မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ တို ့ေတြသာမက တို ့တအိမ္သားလံုး ၾကိ ုက္သြားလို ့ ေဖ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ မစားမၿဖစ္စားတဲ့ အစားအစာတခုေပါ့။ အဲ အစားအေသာက္ဖက္ ေရာက္သြားၿပန္ၿပီ။

ၿမန္မာၿပည္ကေန ႏိုင္ငံၿခားေက်ာင္းသြားတက္ဖို ့ ၿပင္ဆင္ရတာ အေတာ္အလႈပ္ရႈပ္ပါတယ္။ ကိုယ္ကိုတိုင္သာမက မိသားစုေတြပါ အေကာင္းမေနရ။ ဗီဇာေလွ်ာက္ဦးဟဲ့၊ ေဆးစစ္ဦးဟဲ့၊ ေလယာဥ္လတ္မွတ္ ဝယ္ဦးဟဲ့၊ အစားအေသာက္စုေဆာင္းဦးဟဲ့၊ သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးေတြကို ႏႈတ္ဆက္ဦးဟဲ့(ႏို ့မို ့ ႏိုင္ငံၿခားသြားတာေတာင္ တို ့ကို ႏႈတ္ဆက္မသြားဘူးလို ့ အတင္းတုတ္ခံေနရဦးမယ္)၊ D-Form လုပ္ဦးဟဲ့၊ လူၾကံ ုပစၥည္းလက္ခံဦးဟဲ့။ လူၾကံ ုဆိုလို ့ စန္းထြန္းသယ္လာတဲ့ luggage မွာ တဝက္က လူၾကံ ုပစၥည္း။ ကိုယ္တိုင္အတြက္ကေတာ့ အကႌ်ႏွစ္စံုပဲလား ပါတယ္။

အစားအေသာက္ကလည္း သယ္လို ့ရတာ အကုန္သယ္တာ။ ငါးပိေၾကာ္၊ ငံၿပာရည္ေက်ာ္၊ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္၊ ငါးဖယ္ေၾကာ္၊ ဝက္သားေၾကာ္၊ ငါးပိေၾကာ္၊ မရမ္းသီးငါးပိေၾကာ္၊ ငါးက်ဥ္းေၿခာက္ေၾကာ္၊ ဆတ္သားေၿခာက္၊လက္ဖက္၊ မုန္ ့ဟင္းခါးေၿခာက္၊ ၿမွစ္ေၾကာ္၊ ၿမင္းခြာရြက္၊ မန္းက်ဥ္းရြက္၊ မုန္ ့ဖက္ထုပ္၊ သရက္သီးကလည္တည္၊ သရက္သီး၊ ေဆးမ်ိဳးစံု။ ဆိုင္ေတာင္ ဖြင့္လို ့ရတယ္။ ပလတ္စတစ္နဲ ့ အေသအခ်ာ ႏွစ္ထပ္သံုးထပ္ ထုပ္ပိုး။ တလေလာက္ အေၿခာက္အၿခမ္းနဲ ့ တီးလို ့ရတယ္။ အိတ္ကေတာ့ အနံ ့ေပါင္းစံုထြက္ေနေတာ့တာပဲ။ တခ်ိဳ ့မ်ားဆို ဘုရားပန္းေတာင္ ပါလိုက္ေသး။ ဒါ့ေၾကာင့္ Changi Airport မွာ ၾကည့္လိုက္ အထုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးန ဲ့ဆို ေသခ်ာတယ္ အဲဒါ ၿမန္မာ။ ၿမန္မာေတြက သယ္သလားမွတ္တယ္။ နီေပါေတြကမွ ပိုဆိုးေနတယ္။ သူတို ့ရိုးရာ အားလူးၿပ ုတ္တဲ့အိုးေတာင္ သယ္တာေနာ္။

ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာေတာ့ ေရႊေငြေတြ၊ ေဒၚလာေတြ သယ္မသယ္ စစ္တယ္။ တီတီ အသံၿမည္လို ့ ၾကည့္လိုက္တာ အၿမဲဝတ္ေနတဲ့ ေရႊဆြဲၾကိ ုးမွ်င္။ ႏိုင္ငံၿခားကို ေရႊတက်ပ္သားထပ္ ပိုမသယ္ရတဲ့။ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမွ မရိွတဲ ့ ၿမန္မာႏိုင္ငံတြင္သာရိွတဲ့ ေလဆိပ္ခြန္ဆိုတာလည္း ေဆာင္ရတယ္။ Immigration ကို ၿဖတ္ရင္လည္း အေဖနာမည္၊ မွတ္ပံုတင္၊ ေနရပ္လိပ္စာ၊ အလုပ္အကိုင္၊ သြားမဲ့ေနရာရဲ ့ လိပ္စာေတြ ဘာေတြ ၿဖည့္ရတယ္။ ၿပီးရင္ ဓာတ္ပံုရိုက္တယ္။ ရန္ကုန္အၿပန္ဆိုရင္ေတာ့ အေကာက္ခြန္က ေက်ာင္းသားေတြ၊သားသမီးေတြဆီ သြားလည္တဲ့ မိဘေတြဆို မေတာင္းဘူး။ အဲ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြဆိုရင္ေတာ့ လက္ေဆာင္ဘာပါလဲလို ့ ေမးမယ္။ အဲဒါကိုမွ မသိတတ္ရင္ေတာ့ အခြန္ေဆာင္ထားလား ေမးမယ္။ အခြန္ေဆာင္ထားတဲ ့ စာရြက္ပါရင္ေတာင္ ရစ္မယ္။ ဘာမွ မေမးခင္ကတည္းက ပိုက္ဆံေပးလိုက္တာ အေကာင္းဆံုးပဲ။ အဲလိုမွ မဟုတ္လို ့ေတာ ့ ပိုက္ဆံေပးရရံုသာမက အေဟာက္ပါ ခံရမယ္။ တခါတေလ ရစ္ပံုမ်ားက leave form ၿပတဲ့။ ၿမန္မာၿပည္ကိုအသြားဆိုရင္ Arrival Form ကို ၿဖည့္ရတယ္။ က်န္းမားေရး႒ာနရဲ ့ form ပါ ၿဖည့္ရတယ္။ ေမာင္ေမာင္တို ့ စင္ကာပူက ၿပန္လာတုန္းကဆို swine flu ၿဖစ္ေနခ်ိန္ေပါ့။ က်န္းမားေရး႒ာနက ဝန္ထမ္းေတြ ဖုန္းခဏခဏဆက္ၿပီး ေနေကာင္းလား ဂရုစိုက္လြန္းလို ့ သူတို ့ေတြ အိမ္ေၿပာင္းသြားၿပီလို ့ ေၿပာလိုက္မွာပဲ ဖုန္းဆက္တာ ရပ္ေတာ့တယ္။

ၿမန္မာၿပည္ကို ၿပန္ရင္ Arrival Form ၿဖည့္ဦး၊ အေကာက္ခြန္ကို ေပးရ၊ အေဟာက္ခံရ၊ ဓာတ္ပံုရိုက္၊ ၿမန္မာၿပည္က ထြက္ရင္လည္း D-Form လုပ္ဦး၊ Airport Tax ေပးရ၊ Departure Form ၿဖည့္ဦး၊ ဓာတ္ပံုရိုက္နဲ ့ အရႈပ္ေတြ လုပ္ရပါတယ္။ ကိုယ့္မွာ pass ရိွလို ့ကေတာ့ စကၤာပူအဝင္ေရာ၊ အထြက္ေရာ ရွင္းမွရွင္း။ passport၊ pass ၿပလိုက္ရံုပဲ။ ဘာဆိုဘာမွ ၿဖည့္စရာ၊ ေပးစရာ မလိုတာပါ။ စကၤာပူႏိုင္ငံက ကမၻာေပၚမွာ လာဘ္စားမႈ ကင္းရွင္းတဲ့ႏိုင္ငံထဲမွာ နံပါတ္တစ္။ အစိုးရကလည္း တကယ္အလုပ္လုပ္တာပါ။ ကြာပါ့ ကြာပါ့။

အသြားဆိုလည္း အစားအေသာက္ကို သယ္ရတာ။ အၿပန္ဆိုလည္း လႊင့္မပစ္ရက္ပဲ သိမ္းထားတာမွန္သမွ် အကုန္သယ္လို ့ အထုပ္ေတြ မ်ားေနၿပန္ေရာ။ ႏိုင္ငံၿခားမွာက ေရွာ့ပင္းထြက္ရင္ေတာင္ အိတ္ေတြက အစ လွလွေလးေတြ။ ေဆြမ်ိဳးေတြ၊ မကင္းရာ မကင္းေၾကာင္းေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လက္ေဆာင္ေပးဖို ့ သိမ္းထားရတာ။ discount ခ်ိန္ဆို တန္ရာတန္ရာေတြကို ဘယ္သူ ့အတြက္ဟဲ့၊ ဘယ္ဝါ ့အတြက္ဟဲ့လို ့ ဝယ္ထားရတာ။ တေယာက္အတြက္ကေတာ့ လက္ေဆာင္ပါၿပီး တၿခားတေယာက္အတြက္ မပါရင္ မ်က္ႏွာမေကာင္းၿဖစ္မွာကိုး။ အေဝမတည့္ ရန္မၿဖစ္ရေလေအာင္ အေစာကတည္းက ဘယ္သူ ့ကို ဘာေပးမွာလို ့ စီစဥ္ထားရတယ္။ အကႌ်ေဟာင္းေတြဆိုရင္လည္း လႊင့္မပစ္ဘဲ ရန္ကုန္ၿပန္ရင္ ေပးဖို ့ သိမ္းထားရတာ။ စကၤာပူမွာ ေဟာင္းေနေပမဲ့ ရန္ကုန္အတြက္ေတာ့ အေကာင္းၾကီးပဲ ရိွေသးတာကိုး။ ဒီလိုနဲ ့ပဲ ေရႊၿမန္မာမ်ားမွာ အသြားေရာ အၿပန္ပါ အထုပ္တြဲလဲ ၿဖစ္ၾကေလသတည္း။

ေက်ာင္းရလို ့ စကၤာပူကို သြားမယ္လို ့ ရက္သတ္မွတ္ၿပီးကတည္းက နားကို မနားရတာပါ။ ဇြန္ ၁၂ မွာ ေက်ာင္း offer ရၿပီး တလၿပည့္တဲ့ ဇူလိႈင္ ၁၂မွာေတာ့ စကၤာပူကို SilkAir ေလေၾကာင္းနဲ ့ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ အိအိနဲ ့ အတူတူေပါ့။ ေလယာဥ္ေပၚ ေရာက္မွပဲ နားရေတာ့တယ္ ဟူး။ ေလယာဥ္က ေၿမၿပင္ေၿပးလမ္းေပၚကေန ေကာင္းကင္ကို အရိွန္ယူၿပီးတက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားေတြ၊ တရားေတြတ။ မနက္ကတည္းက ဘာမွဟုတ္တိပတ္တိ မစားထားေတာ့ ဗိုက္ဆာလာၿပီ။ ေလယာဥ္မွာ ေကႊ်းတဲ့ ထမင္းတို ့၊ ေခါက္ဆြဲတို ့ကလည္း နည္းနည္းေလး အလွစားစာပဲ။ အဝစားတဲ့ တို ့ေတြ ဘယ္ဝပါ့မလဲ။ ေလယာဥ္မွာ ေသာက္ရတဲ့ ေကာ္ဖီက ခါးတူးေနတာပဲ။ ဘီယာတို ့၊ ဝိုင္တို ့လည္း ရႏိုင္ပါတယ္။ အဲ Tiger ဘတ္ဂ်က္ေလေၾကာင္းလိုင္းဆိုရင္ေတာ့ ဘာဆိုဘာမွ မေကႊ်း ေရေတာင္ မတိုက္။ ေလယာဥ္ေပၚမွာေတာ့ တြန္းလွည္းေလးနဲ ့ ေရာင္းတယ္။ အစားအေသာက္ေတြေရာ၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြေရာ။

ေလယာဥ္ေပၚမွာ Immigration ရဲ့ Arrival Form ကို ေဝေပမဲ့ ေတာင္းၿပီး ၿဖည့္ရေကာင္းမွန္း မသိဘူးေလ။ သူမ်ားေတြ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ၿဖည့္ေနတာေတာ့ ေတြ ့သား။ Immigration က်မွ မၿဖည့္ရေသးလို ့ ထပ္ၿဖည့္ရၿပန္တယ္။ ပထမဆံုး ႏိုင္ငံၿခားသြားတဲ့ အေတြ ့အၾကံ ုဆံုေတာ့လည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေပါ့။ Immigration အဝင္မွာ Immigrationကလူေတြက ICA letter ကို ကိုယ့္ကို ၿပန္ဖတ္ခိုင္းရတယ္ FIN(Foreign Indentification Number)ကို။ ဟုတ္ပါ့ copy တန္ခိုးေၾကာင့္ ဝါးေနလို ့ ကိုယ္ေတာင္မနည္း ဖတ္ယူရတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ ့ FIN ကို အလြတ္ရေနလို ့။

ေလဆိပ္မွာ မၾကီးက လာၾကိ ုေနတယ္ BreadTalk မုန္ ့ႏွစ္ခုနဲ ့။ ေလယာဥ္မွာ ေကႊ်းတဲ့မုန္ ့က နည္းနည္းေလးမို ့ မဝဘူးေလ။ ဒါကို သိတဲ့ မၾကီးက မုန္ ့နဲ ့ ေစာင့္ေနတာ။ ေကာင္းလိုက္တာ၊ ေကာင္းလိုက္တာ ေၿပာၿပီး တီးလိုက္တာ ကုန္ေရာ။ တို ့တင္ ဗိုက္ဆာတာ မဟုတ္ဘူး။ အိအိကိုလည္း ညဏ္လင္းက ေပါင္မုန္ ့နဲ ့ ကိုင္ေစာင့္ေနတာတဲ့။ ၿမန္မာၿပည္နဲ ့ မတူညီဘဲ သန္ ့ရွင္းသပ္ရပ္ ေခတ္မွီလွပ၊ စိမ္းစိုေနတဲ့ စကၤာပူၿမိ ု ့ေတာ္ၾကီးကို ေရာက္ၿပန္ၿပီေပါ့တခါ ။

1 comment:

Anonymous said...

Do you have a spam issue on this blog; I also
am a blogger, and I was wanting to know your situation;
many of us have created some nice procedures and we are
looking to exchange techniques with other folks, be sure to shoot me an e-mail if interested.


Feel free to surf to my webpage - music