ပုသိမ္ေရာက္ၿပီ

ဟိုင္းၾကီးေက်ာင္းမွာေတာ့ သူငယ္တန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြက အလယ္တန္းေရာက္တဲ့အထိ မေၿပာင္းလဲပါပဲ။ ရန္ၿဖစ္လိုက္ၾက၊ ၿပန္ခ်စ္လိုက္ၾက။ ရန္ၿဖစ္ရင္ စာေရးခံုေတြေပၚမွာ မ်ဥ္းေတြတားၿပီး ေနရာမေက်ာ္ေၾကး။ ရန္မၿဖစ္ရင္ေတာ့ ေဘာပင္ေတြ လဲေရးၾက။ ၇တန္းေရာက္ေတာ့ ဂါဝန္တလႊားလႊားနဲ ့ ၾကိ ုးခုန္တာကို ဆရာမေတြက ကန္ ့သတ္လိုက္တယ္။ ဟိုင္းၾကီးေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ အရင္တုန္းက ေညာင္ပင္ၾကီးတပင္ ရိွတယ္။ အေရာင္မဲမဲ အေမႊးထူထူနဲ ့ ခူရားေကာင္ေတြထိရင္ ယားလို ့ ဆရာမေတြက အိမ္ကိုၿပန္ၿပီး အိမ္ခ်ိဳးခိုင္းတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခုတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို ေက်ာင္းထဲသြားၿပီး တူပုန္းတမ္း ေဆာ့ၾကေသးတာ။ ေက်ာင္းေဘးမွာ ေဘာလံုးကြင္းၾကီး ရိွတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ ဆီးသီးေတြခူးၿပီး ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ရာ ေနရာၾကီးေပါ့။ သရက္သီးသီးခ်ိန္ဆို ငရုတ္သီးအေလွာ္မႈန္ ့၊ အခ်ိဳမႈန္ ့၊ ေဆးသၾကားထည့္ထားတဲ့ ငံၿပာရည္ထဲ သရက္သီးစိတ္ေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြ လုၿပီး တို ့တို ့စားရတာ ေကာင္းမွေကာင္း။ ေဘာလံုးပြဲရာသီမွာ ဟိုင္းၾကီးအသင္းပါတဲ့ေန ့ဆို အာရွမွာ ၿမန္မာကသာ အႏိုင္ယူ ဗိုလ္စြဲရမည္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံ ေဘာလံုးကြင္းထဲက ပ်ံ ့လႊင့္လာရင္ တရြာလံုး လူၾကီးကေလးမက်န္ ေဘာလံုးကြင္းထဲ ေရာက္ေနၿပီ။ ကိုယ့္ရြာကမ်ား ဂိုးသြင္းလို ့ကေတာ့ ကြင္းထဲေၿပးဝင္ၿပီး ေအာင္ပြဲခံၾကေသးတာ။ တခါတေလ ေဘာလံုးပြဲ ၿပီးသြားေပမယ့္ ရန္ပြဲေတြကို ဆင္ႏႊဲၾကေသးတာ။ ဟိုင္းၾကီးက ႏွစ္စဥ္ ဒိုင္းဆုရတယ္။

မၾကီးတို ့ ၈တန္းေက်ာင္းၿပီးတဲ့ႏွစ္မွာ အထက္တန္းေက်ာင္းခြဲ ရတာ့မလို ၾကားရတယ္။ အရင္က ၿပင္ခရိုင္မွာ သြားတက္ရတာ။ ၿပင္ခရိုင္မွာ သြားတက္မလား၊ ဒီမွာပဲ ဆက္တက္ရမွာလား ေဖတို ့ေတာ္ေတာ္ ဦးေႏွာက္စားရတယ္။ ေဖက ပုသိမ္မွာ သြားထားမယ္လို ့ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။ ကိုယ့္ရြာမွာ ေက်ာင္းရတာကို တၿခားမွာ သြားထားမလားေပါ့။ ေဖဆံုးၿဖတ္တာ မွန္သြားတယ္။ ကိုယ့္ရြာက ေက်ာင္းခြဲမွာပဲ တက္ဖို ့ အားခဲထားသူေတြ ေက်ာင္းမရတာ့ တႏွစ္ေအာက္တယ္။ ဟိုင္းၾကီးကေန ပုသိမ္မွာ ေက်ာင္းစထားတာ ေဖနဲ ့ဆရာမ(မေကသြယ္၊ မခိုင္တို ့ အေမ)က ပထမဆံုးေပါ့။ အဲဒီကစလို ့တတ္ႏိုင္ရင္ ဟိုင္းၾကီးက ကေလးေတြမွန္သမွ် ပုသိမ္၊ ရန္ကုန္တို ့မွာ သြားထားေတာ့တယ္။ မၾကီးတို ့က ၉တန္းမွ ပုသိမ္ကို သြားထားေပမဲ့ စန္းထြန္းကိုေတာ့ ၈တန္းမွာ ပို ့လိုက္တယ္။

ပုသိမ္မွာ ထ၂၊ ထ၆ က နာမည္ၾကီးတယ္။ ထ၆က တရုတ္အမ်ားစု တတ္ၾကၿပီး ထ၂ကေတာ့ ဗမာမ်ားတယ္။ မၾကီးတို ့က ထ၂က ဆိုေတာ ့ စန္းထြန္းလည္း ထ၂မွာပဲ။ စည္းကမ္းေကာင္းသလို စာသင္ေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္းပါ။ ပါးကြက္မကြက္ရ၊ ဆံပင္ရွည္ မထားရ၊ ေက်ာင္းစိမ္းမဝတ္ရင္ ေက်ာင္းထဲမဝင္ရ၊ ေက်ာင္း၃ရက္ေလာက္ခြင့္မတိုင္ပဲ ပ်က္ရင္ အတန္းပိုင္ဆရာမကိုယ္တိုင္ အိမ္ကိုလိုက္လာ၊ အေရးၾကီးတဲ့ ၁၀တန္းဆိုရင္ အခ်ိန္ပိုေတြ ေခၚ၊ အခန္းအၿပင္မွာ ဆရာမေတြ သူသင္မယ္၊ ငါသင္မယ္ လုေနတဲ့ ေက်ာင္းပါ။ မၾကီးတို ့တုန္းက ထမီတိုတို ဝတ္တာ ေခတ္စားတယ္။ တိုတာမ်ား ဒူးဝက္ေလာက္။ ထမီတိုတိုဝတ္လာတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြဆို ေက်ာင္းေပါက္ဝ ေစာင့္တဲ့ ဆရာမက ေၿခသလံုးကို ၾကိမ္လံုးနဲ ့ ခပ္စပ္စပ္ေလးရိုက္ေလ့ရိွတယ္။ ေက်ာင္းသူေတြက ေက်ာင္းေပါက္ဝ မေရာက္ခင္ ထမီကို ေၿခသလံုးဝက္ေလာက္ၿပင္ဝတ္ၿပီး စစ္ေဆးေရးဆရာမေက်ာ္ရင္ ထမီက တိုသြားၿပန္ေရာ။ စန္းထြန္းတို ့ေခတ္က်ေတာ့ ထမီကို ရွည္ရွည္ဖုတ္သိမ္းဝတ္ၾကတာ။ တံၿမက္စည္းလွည္းစရာ မလိုဘူး ထမီနဲ ့ လွည္းသြားလို ့ ရတယ္။ ဆရာမေတြက ညည္းတို ့အမေတြေခတ္က ထမီက တိုလို ့ ညည္းတို ့ေခတ္ၾကေတာ့ ထမီက ရွည္လို ့တဲ့။ ေယာက္်ားေလးေတြက ခ်က္ၿပ ုတ္ပုဆိုးဝတ္လို ့။ ေက်ာင္းထဲက သိမ္ၾကီးမွာ အတန္းလိုက္ အလွည့္က် ဘုရားရိွခိုး၊ ပန္းကပ္၊ သစ္သီးကပ္၊ ေသာက္ေရလဲ လုပ္ရတယ္။ မိန္းကေလးေတြက ဘစ္စကစ္ေတြ၊ သစ္သီးေတြ၊ ပန္းေတြ ကပ္က်ေပမယ့္ ဘုရားရိွခိုးၿပီးလို ့ ဆြမ္းေတာ္စြန္ ့ၿပီဆိုတာနဲ ေယာက္်ားေလးေတြက ေၿပးဦးက်တာေပါ့။ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကို တေက်ာင္းလံုး မညီမခ်င္း ဆိုရတာ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ assembly ခ်ိန္မွာဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးက မိန္ ့ခြန္းေၿပာတယ္။

ၿမိ ု ့အဝင္ ရုပ္ထုဖြင့္ပြဲ၊ ဘာဖြင့္ပြဲ၊ ညာဖြင့္ပြဲဆိုရင္ ၈တန္း၊၉တန္း ေက်ာင္းသားေတြ ခ်ီတတ္ရတယ္။ ၁၀တန္းေက်ာင္းသားေတြက အေရးၾကီးေတာ့ မလိုက္ရဘူး။ မနက္အေစာၾကီး ေက်ာင္းကိုလာ၊ ေက်ာင္းကေန ၿမိ ု ့ၿပင္ကို လမ္းေလွ်ာက္။ ဖြင့္လွစ္ေပးမဲ့ အရာရိွေတြ လာေအာင္ေစာင့္၊ အရာရိွေတြ ဖြင့္လွစ္ၿပီး ၿပန္သြားေတာ့မွ ၿပန္ရတာ။ ေနကပူ၊ လမ္းမွာ ဗိုက္ကဆာ၊ ေရကဆာ၊ ရႈးရႈးေပါက္ခ်င္၊ အီးအီးပါခ်င္။ ေနာင္ဆို ဘာဖြင့္ပြဲမွာ မလုပ္ပါေစနဲ ့ ၊ ၁၀တန္းၿမန္ၿမန္ ေရာက္ပါေစလို ့ ဆုေတာင္းမိတယ္။ ၁၉၉၇ - ၁၉၉၈ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး ေဒၚခင္သန္းႏြဲ ့လက္ထက္မွာ ဧရာဝတီတိုင္းရဲ ့ ဘက္စံုထူးခႊ်န္ဆု ရတယ္။

ဧရာဝတီတိုင္းရဲ ့ ၿမိ ု ့ေတာ္ ပုသိမ္က ေအးခ်မ္းသာယာၿပီး ရာသီဥတုကလည္း ေနလို ့ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ အစားအေသာက္ေကာင္းၿပီး ပုသိမ္သူပုသိမ္သားေတြက ဘာသာတရား ကိုင္းရိႈင္းလွတယ္။ ေရႊေမာ္ေဓာဘုရားက ထီးသံုးဆင့္ ရိွတယ္။ ေရၾကည္၊ေရေနာက္ကန္၊ ကန္သံုးဆင့္၊ ေဂါက္ကြင္း၊ ပုသိမ္တကၠသိုလ္ရိွတယ္။ ေခ်ာင္းသာသြားရင္ ပုသိမ္မွာ ခရီးတေထာက္နားၾကတာမို ့ စည္ကားလွပါတယ္။ ခခၾကီး ထမင္းဆိုင္၊ ေၿမာက္ယာဥ္စြန္းတန္း ေရခဲမုန္ ့၊ ဗြက္ၾကီးတန္းက ေကာ္ရည္၊ ေထာင္ကုန္းနားက ဘိန္းမုန္ ့၊ ေစ်းၾကီးထဲက ေကာက္ညွင္းအုန္းၿပန္ေပါင္း၊ က်ားပ်ံကိတ္မုန္ ့၊ ေရႊၿမင္းပ်ံ ဟာလဝါ၊ ပုသိမ္မုန္ ့ဟင္းခါး၊ ဝက္အူေခ်ာင္း၊ ဝါးရံုစာေပ။ ေဆာင္းရာသီေရာက္ရင္ ၿမိ ု ့လယ္လမ္းမ နာရီစင္လမ္းကေနစၿပီး တလိုင္းေခ်ာင္းနားအထိ ကမ္းနားလမ္းတေလွ်ာက္ ပိတ္ၿပီး ညေစ်းဖြင့္ပါတယ္။ မုန္ ့အစံုအလင္၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ ပန္းေတြ ေရာင္းၾကတာ။ က်ဴရွင္ကဆင္းရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ညေစ်းမွာ မုန္ ့စားၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

သီတင္းကႊ်တ္ဆိုရင္ ကန္လမ္းကေန စၿပီး ဗ်ာဒိတ္ေပးကိုယ္ေတာ္ၿမတ္စြာဘုရားၾကီး ရပ္ကြက္အလိုက္ ၾကြခ်ီေလ့ရိွတယ္။ မနက္အေစာေစာ ထၿပီး အာရံုဆြမ္း ကပ္ၾကေလ့ရိွတယ္။ ဗ်ာဒိတ္ေပးကိုယ္ေတာ္ၾကီး ၾကြခ်ီပြဲၿပီးတာနဲ ့ ရွမ္းကုန္သည္ပြဲ။ ႏွစ္ႏွစ္တခါ က်င္းပေလ့ ရိွပါတယ္။ ဗ်ာဒိတ္ေပးကိုယ္ေတာ္ၾကီးက ေရွ ့ကၾကြ ေနာက္က ႏႊားလွည္းယဥ္ေတြေပၚမွာ ခ်ိတ္ထမီဝတ္ၿပီး ပုသိမ္ထီးေဆာင္းထားတဲ့ လွပ်ိဳၿဖ ူေခ်ာေတြ။ အေခ်ာဆံုးမိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္က ပထမဆံုးလွည္းယွဥ္မွာ ဘုရင္နဲ ့ မိဖုရားအသြင္ ဝတ္စားၿပီး ထိုင္ရတယ္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း တလိုင္းေခ်ာင္းရပ္ကြက္က မမေတြက ဘုရင္နဲ ့မိဖုရားလုပ္ရတယ္။ တလိုင္းေခ်ာင္းသူေတြက ေခ်ာတာကိုး။ ေနာက္ဆံုးမွ ရာဟုလာလွည္း။ တို ့ေတြကေတာ့ လွည္းယဥ္ေပၚက မမေတြကို ေငးၿပီး ဘယ္သူပိုေခ်ာတယ္နဲ ့ ေဝဖန္ေရး၊ ေလကန္ေရး။

ႏွစ္ႏွစ္တခါေလာက္ ေရၾကီးရင္ ကမ္းနားမွာ ေရေဆာ့တဲ့ ကေလးေတြနဲ ့ စည္ကားေနတာေပါ့။ အရင္တုန္းက ဗိုလ္ၿမတ္ထြန္းတံတား မေဆာက္ခင္ကေတာ့ ရန္ကုန္ကေန ပုသိမ္ကို သြားရင္ ေညာင္တုန္း၊ စေကၠာ ့ေရာက္ရင္ ဇက္ေတြနဲ ့ ကူးရတယ္။ စေကၠာ ့က ေၿပာင္းဖူးၿပ ုတ္၊ ငံုးဥၿပ ုတ္၊ ငွက္ေပ်ာေၿခာက္ေၾကာ္ေတြက ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းပါတယ္။ ဗိုလ္ၿမတ္ထြန္းတံတားေဆာက္ၿပီးေတာ့ အရင္က တေနကုန္သြားရတဲ ့ ခရီးက ခုဆိုေလးနာရီပဲ ၾကာေတာ့တယ္။ စေကၠာ ့မွာေတာ့ ခရီးတေထာက္ နားၾကဆဲပါ။ စေကၠာ့ကေန ပုသိမ္သြားတဲ ့လမ္းနဲ ့ ဓႏုၿဖ ူ၊ဇလြန္သြားတဲ ့လမ္း ခြဲသြားတယ္။

ဆိုင္ကယ္မေပၚခင္တုန္းကေတာ့ စက္ဘီးတဝီဝီေပါ့။ ခုေတာ့ ဆိုင္ကယ္တဝီဝီ ၿဖစ္ေနၿပီ။ အေဝးသင္ေတြ ေၿဖခ်ိန္ဆို တကၠသိုလ္မွာ စည္ကားတာေပါ့။ ဆိုင္ကယ္စီး ၿပိ ုင္ပြဲေတြေတာင္ ရိွတယ္။ ရန္ပြဲေတြနဲ ့ မူးၿပီး ဆိုင္ကယ္ေတြေမွာက္လို ့ ေသတာေတြေရာ ၾကားရတာ အစံုပါပဲ။

ေမာ္တင္ဘုရားပြဲခ်ိန္ဆို ပုသိမ္ကမ္းနားမွာ ေမာ္တင္ပြဲဆင္းမဲ့ သေဘၤာေတြနဲ ့ မမပုသိမ္သူ သီခ်င္းေတြ ပ်ံ ့လႊင့္ၿပီး စည္းကားေနတတ္ပါတယ္။

"ကြ်န္ေတာ့္မမ ပုသိမ္သူ ေခ်ာပံုယဥ္ပံု လွပံုတမူ
......
ခင္မင္စရာလည္း ေကာင္းလွသူ
ကြ်န္ေတာ့္မမ မမပုသိမ္သူ"

စန္းထြန္း
၁၉ ဇြန္ ၂၀၁၁။

No comments: