စိတ္ဝိညာဥ္ ေအးခ်မ္းေစေသာ

ဒီေခတ္မွာ နည္းပညာေတြ တိုးတက္လာေတာ့ အင္တာနက္က ကမာၻၾကီးက ရြာၿဖစ္လာၿပီ။ မိုင္ေထာင္ခ်ီးေဝးေပမယ့္ အင္တာနက္ေၾကာင့္ မိဘေမာင္ႏွမ၊ ခ်စ္သူ၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြနဲ ့ ေတြ ့ႏိုင္တယ္။ သီခ်င္းဆိုဝါသနာပါတဲ့သူေတြက သီခ်င္းဆုိၿပီး youtube ေပၚတင္။ စာေရးဝါသနာပါတဲ့ ဘေလာ့ကာေတြက စာေရးၿပီး ဘေလာ့တင္။ ဓာတ္ပံုဝါသနာပါသူေတြက ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ၿပီး facebook ေပၚတင္။ ကိုယ္ဝါသနာပါရာေတြ အင္တာနက္ကေန ရွယ္ႏိုင္ပါတယ္။ အင္တာနက္မွာ ေကာင္းတာေတြ ရိွသလို မေကာင္းတာေတြလည္း ရိွတာပါပဲ။ ေရြးခ်ယ္တတ္ဖို ့ လိုပါတယ္။

ေမာင္မ်ိဳးရဲ ့ ဘဝဇာတ္ခံု ဘေလာ့ထဲကေန ဒီသီခ်င္းေလးကို ရတာပါ။ နားေထာင္ၿပီးေတာ့ heart ထိသြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ခ်ိဳသာတဲ့အသံေလးနဲ ့ ဂီတာေလးက ဘာမွမလိုေအာင္ ၿပီးၿပည့္စံုပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ကိုယ့္ေဘးနားေလးမွာ ကိုယ့္အတြက္ လာထိုင္ၿပီး ဆိုေနသလို ခံစားရတယ္။ ဝါသနာရွင္ေပမယ့္ ပညာရွင္အဆင့္ေပပဲ။ သီခ်င္းစာသားေလးကလည္း ေကာင္းပါတယ္။ တေၿမဆီ ေဝးေနၾကေပမယ့္ ဒီကမာၻရဲ ့ တမိုးေအာက္ထဲမွာ တို ့ေတြ အတူတူ ရိွေနပါေသးတယ္။ မူရင္းအဆိုေတာ္က မ်က္ႏွာသီခ်င္းနဲ ့ နာမည္ၾကီးတဲ့ IMP က ပူစူးပါ။ မူရင္းအဆိုေတာ္ထက္ ပိုေကာင္းတယ္။ ပူစူး ပရိသတ္ေတြ ေခ်ာင္းရိုက္ေတာ့မယ္ :)။

ကိုယ္ကိုတိုင္ကေတာ့ အဆိုပါရမီ ဘယ္ေလာက္ရိွလဲဆိုရင္ သီခ်င္းတပုဒ္ကိုေတာင္ ဆံုးေအာင္မရဘူး။ ဟိုက တပိုဒ္၊ ဒီက တပိုဒ္နဲ ့ ့ေရာသမေမႊဆိုတဲ့ သားစိုးကိုေတာင္ လက္မိႈင္ခ်သြားမယ္။ တို ့မွ အစစ္။ စင္ေပၚမွာဆိုတဲ့ သူေတြကို ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ တို ့သာ အဲလိုတက္ဆိုလို ့ကေတာ့ ဘာေၿပာေကာင္းမလဲ တိုက္ေဆာက္လို ့ ရသြားေစရမယ္။ ပရိသတ္က ခ်ီးၿမွင့္တဲ့ ခဲမိုးေတြနဲ ့ေလ။

အိေကကေတာ့ သီခ်င္းဆို ေကာင္းတယ္။ မင္းေခ်(ေမ့ေမ့ေမာင္)က အဆိုေကာင္းတယ္ ။ သူ ့ညီမေတြက ေမာင္းေခ် (အကို)လို ့ ေခၚတာကို တို ့ေတြက လိုက္ေခၚရင္း မင္းေခ် ၿဖစ္သြားတယ္။ အမွန္က ေဘးေခ် ေခၚရမွာ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ညေနတိုင္း ့ဦးေက်ာ္ဝင္းက မယ္ဒလင္တီးၿပီး မင္းေခ်က သီခ်င္းဆိုေလ့ရိွတယ္ ။ "ရြက္ဝါ ေၾကြဦး ေႏြဦးခါစ ညေနဆည္းဆာ..." ဘယ္သူ ့ဆိုတဲ့ ဘာသီခ်င္းမွန္း မသိဘူး။ ေမ့ေမ့ေမာင္ဝမ္းကြဲတေယာက္ကေတာ့ သီခ်င္းဘယ္ေလာက္ၾကိ ုက္လဲဆိုရင္ ကက္ဆက္ကို ဖတ္အိပ္တာ။ တို ့ေမာင္ႏွမေတြကေတာ ့ နားပဲ ေထာင္တတ္တယ္။

တခါတေလမွာ အထီးက်န္ဆန္တဲ့အခါ ဂီတကသာ ကိုယ့္ကို အေဖာ္ၿပ ုေပးႏိုင္တာပါ။ ဝါးလက္ခုပ္ေတာင္ ေၿဖာင့္ေအာင္ မတီးတတ္တဲ့ စန္းထြန္းက သူမ်ားေတြ ဂီတာတီးတာ၊ တေယာထိုးတာေတြ ေတြ ့တိုင္း အားက်မိပါတယ္။ ႏိုင္ငံၿခားမွာ secondary school ေလာက္က တက္ရတဲ့ ကေလးေတြက ဂီတတခု၊ အားကစားတခု၊ ဘာသာစကားတခုေတာ့ မတတ္မၿဖစ္တတ္ရတယ္။ ၿမန္မာၿပည္မွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ ့တဲ့ တို ့ေတြကေတာ့ ဂီတတို ့၊ဘာသာစကားတို ့ဘယ္တတ္ပါ့မလဲ။ အားကစားကေတာ့ ဘတ္စ္ကေဘာ၊ ေရကူး၊ တင္းနစ္တို ့ မရိုတ္တတ္ပါဘူး။ ၾကိ ုးခုန္တတ္တယ္၊ ထုပ္ဆီးေကာင္းေကာင္းထိုးတတ္တယ္။ တရုတ္ကေလးေတြက်ေတာ့ ဘံုေက်ာင္းတက္ရေတာ့ တရုတ္စာတတ္ၾကတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းတတ္တဲ့သူေတြကေတာ့ ဂီတာတို ့၊ တေယာတို ့ တီးတတ္ၾကတယ္။

တခ်ိဳ ့ကေတာ့ သီခ်င္းဆို၊ ဂီတာတီး၊ တေယာထိုးတာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့က စာေရးတာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ စာဖတ္တာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ ့ ခ်က္ၿပုတ္တာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ အပင္စိုက္တာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့က ေခြးေလးေတြ၊ ေၾကာင္ေလးေတြနဲ ့ အခ်ိန္ၿဖ ုန္းတယ္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္တာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ခံရတာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေလွ်ာ့ပင္းထြက္တာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့က အားကစားလုပ္ရတာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေတာင္တက္ရတာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ဂိမ္းေဆာ့ရတာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ လူမူေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ဝါသနာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ခရီးသြားတာ ဝါသနာပါတယ္။

ကိုယ္ဝါသနာပါရာေတြကို လုပ္ေနေတာ့ အခ်ိန္က ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားတယ္။ အလုပ္ထဲမွာ၊ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ စိတ္ညစ္စရာေတြ ၾကံုရတဲ့အခါ ပိုက္ဆံမရေပမဲ့ ကိုယ္ဝါသနာပါရာေတြကို လုပ္ေနရတာေတြက ကိုယ့္အတြက္ စိတ္အာဟာရေတြ ၿဖစ္ေစပါတယ္။ ကိုယ္ဝါသနာပါရာေတြကို လုပ္ရင္း အဓိပၸာယ္ရိွေသာ ဘဝကို ပိုင္ဆိုင္္ပါေစ။ နားဆင္ခံစားၾကပါဦးေနာ္။

No comments: